zorgen om eetprobleem dochter

weet je waarom ze niet eet? Ik zou zeggen, ga met haar in gesprek over het waarom. Druk is niet goed, haar vrij haar gang laten gaan, ook niet

Ik begrijp je zorgen maar sta perplex over de schending van haar privacy door de psycholoog. Kinderen van 16 jaar en ouder zijn voor medische zaken zelf 'bevoegd' en zij moeten zorgverleners machtigen om hun ouders te informeren.

Heeft ze (als baby?) nare ervaringen in het mondgebied gehad? (ziekenhuisperiode bijvoorbeeld?)

Heeft het met structuur van eten te maken, met gevoel. Of denk je dat het puur psychisch is vanwege een (verkeerd?) lichaamsbeeld of controle issues?

Die psycholoog begeleidt haar nog steeds?

Is ze wel bij een psycholoog die gespecialiseerd is in eetproblemen? Ik zou contact gaan zoeken met een in eetproblemen gespecialiseerd instituut. Waarschijnlijk heeft ze toch meer zorg nodig dan 1x per week bij een psycholoog.

quote:MinkeDeWit schreef op 25 januari 2016 @ 15:17:

Ik begrijp je zorgen maar sta perplex over de schending van haar privacy door de psycholoog. Kinderen van 16 jaar en ouder zijn voor medische zaken zelf 'bevoegd' en zij moeten zorgverleners machtigen om hun ouders te informeren.



Misschien dat hij toestemming heeft gevraagd aan dochter om dit te delen? Zo niet, dan vind ik dat ook behoorlijk fout.



TO, weet je waarom ze zo weinig eet?

Als eerst heel veel sterkte voor jou en je dochter en gezin.



Weet dat wat de pyscholoog heeft gezegt " geen druk, blijf in gesprek, niet oordelen" heel moeilijk is maar echt probeer je daar aan te houden.

Als jullie je daar niet aan houden en wel oordelen en druk uitvoeren dan worden jullie in de ogen van je dochter monsters.



Ik spreek uit eigen ervaring en ik ging mijn ouders als monsters zien door de druk en opmerkingen die ze gaven.

" wel eten hoor meisje ( ben 39 jaar ) want dat is goed voor je, Je ziet er zo mager uit eet je wel goed ed."

Ik kreeg een hekel aan mijn ouders en zag ze dus echt als monsters daardoor.



Haar dwingen tot eten is het allerslechtste wat je kan doen

Wat vervelend om je dochter zo te zien worstelen!



Hebben jullie al geprobeerd om in kaart te brengen waarom ze niet eet? De reden kan van alles en nog wat zijn: nare ervaringen met eten als kleintje, controleverlies over iets wat ze uit door niet te eten, heeft iemand een nare opmerking gemaakt in het verleden? Meisjes die beginnen te puberen kunnen uitdijen voordat de groeipurt inzet en daar kunnen vervelende opmerkingen over gemaakt worden.



Ben jij vaak op dieet?

Dierbaren van mensen met eetproblemen ervaren vaak een enorme machteloosheid, heel zwaar voor jullie en voor je dochter.

Ik ben het ermee eens dat de psycholoog niet handig heeft geopereerd door buiten je dochter om jullie erbij te roepen; dat had alleen met haar toestemming gemogen. dit is extra ernstig omdat het mogelijk de vertrouwensrelatie van je dochter met haar therapeut schaadt, en het is voor haar heel belangrijk om mensen te hebben tegen wie ze vertrouwelijk kan praten over haar eetprobleem.

Waar je misschien iets aan kunt hebben is de website 'proud2bme', die wordt gerund door ervaringsdeskundigen, en er staat veel waardevolle informatie en verhalen op die ook voor de omgeving nuttig zijn. Je leert er veel over het verwrongen achterliggende denken dat het niet-eten stuurt.

Verder: dring aan op specialistische hulp voor je dochter, hoe eerder hoe beter. Hoe eerder ingegrepen wordt bij een eetstoornis, hoe groter de kans dat iemand er weer vanaf komt.

En laat haar weten dat ze er mag zijn, dat ze goed is zoals ze is, dat ze veilig is bij jullie.

Is de psycholoog trouwens gespecialiseerd in eetprobroblemen? Wellicht kunnen jij en je man aan hem advies vragen hoe jullie om moeten gaan met je dochter.



Persoonlijk zou ik alle opmerkingen over eten en haar uiterlijk achterwege laten. Het kan naar voor haar zijn om te horen dat ze er niet goed uitziet, of juist te dun is, of juist dat ze mooi is.

"Jongeren vanaf 16 jaar mogen zichzelf aanmelden voor psychologische hulpverlening. Ook zij hebben het recht op geheimhouding van de hulpverlener. Hier geldt ook: alleen indien de hulpverlener dit noodzakelijk acht zal deze, na overleg met de jongere, in het belang van de jongere, de geheimhouding kunnen doorbreken."



Verder, jullie kennen haar als een slechte eter, dus dit is niet iets nieuws. ze ging ook voor vreemd eetgedrag hulp aan. Dus ik snap het niet, wat is er nu dan zo nieuws aan het probleem? dat was toch duidelijk? Daarvoor kreeg ze toch hulp?

heeft dochter alleen af en toe een gesprek met haar therapeut?

een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen?

wat is het plan van aanpak?

worden jullie daar in betrokken?

quote:sabbaticalmeds schreef op 25 januari 2016 @ 15:28:

heeft dochter alleen af en toe een gesprek met haar therapeut?

een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen?

wat is het plan van aanpak?

worden jullie daar in betrokken?Bij eetstoornissen is dit wel gebruikelijk. Denk dat het niet gaat om specialistische ambulante zorg. Want die betrekken familie er bij.

Ligt er vanuit jou (onbewust) een focus op haar uiterlijk? Je omschrijft haar hier als een slanke meid, wat maakt dat uit voor het verhaal?

O zat, neem ik aan. Mensen die je tips kunnen geven. Ik niet maar kan wel mijn eigen ervaring vertellen. Ik heb een korte fase gehad waarin ik heel weinig at omdat ik af wilde vallen toen ik 15 jaar oud was. Maar ik was broodmager. Het had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik vanaf die leeftijd heel even modellenwerk heb gedaan. Ik had een dwangidee over hoe dik mijn dijen moesten zijn. Don't ask. Dus dat was geen verstandig plan, ik werd nogal streng opgevoed en zodra mijn (nu ex-) stiefvader doorkreeg dat ik dat deed, werd ik gedwongen om meer te eten. Op straffe van geweld dus dat deed ik. En kwam van het idee af dat ik af moest vallen, onder dwang dus.



Tegenwoordig, ik ben 41, eet ik slecht. Ik heb cptss en dat heeft als symptoom een slechte eetlust. Maar daar heeft niet iedere cptss-patient last van. Ik dus wel. En dat heeft vast te maken met het dwangvoerbeleid van vroeger. Ik wil niemand veroordelen, eetproblematiek komt gewoon bij alle kinderen voor. Het is de manier waarop je ermee omgaat die waarschijnlijk bepaalt hoe iemand zich als volwassene zal gedragen, al ben je natuurlijk niet de enige invloed, wel de belangrijkste. Dus ik vind het heel belangrijk dat er geen dwang bij wordt gebruikt. Dat hebben ze je al verteld, mooi, fijn dat ze dat snappen tegenwoordig.



Ik eet wel graag groente, maar zeker niet alle soorten. Fruit eet ik wel maar ook niet alle soorten en niet erg graag. Ik heb met mijn eetproblematiek leren leven en vervang de dingen gewoon die ik niet lust met iets wat ik wel lust en even gezond is. Ik eet ook nog vegetarisch, en dat is ook onderdeel van eetproblematiek, ik ben zo opgevoed namelijk, ook met te strenge hand. Zal je de details besparen. Maar om die redenen slik ik elke dag multivitamines en kan ik niet extreem goedkoop boodschappen doen. Het is dus zeker wel een probleem. Eten bij andere mensen thuis, vermijd ik, want ik wil niet dat mensen weten hoe kieskeurig ik eet. Structuur heb ik vaak moeite mee, half gare dingen, bittere smaken. Ik lust nog steeds geen witlof bv, daar ga ik echt van kokken. Nu ik volwassen ben, mag ik natuurlijk zelf beslissen wat ik eet en ik gok dat ik 50-50 eet, gezond-ongezond. Niet ideaal natuurlijk.



Als ik een stressvolle periode meemaak, stopt mijn eetlust en moet ik mezelf dwingen om te eten. Dat kan ik tegenwoordig wel maar het hangt samen met hoeveel stress ik ervaar. Ik ben vorig jaar veel afgevallen omdat ik veel stress had, 18 kilo. Ja, dat is vrij abnormaal en dat zonder een echte eetstoornis, maar dat is onderdeel van cptss en mijn eetverleden. Dus nu moet ik mezelf oppeppen om meer te gaan eten. Dat lukt dan wel, eigenlijk zou ik er wel wat hulp bij kunnen gebruiken.



Het was handiger geweest als iemand zich had bedacht, dat dwingen bij sommige kinderen, niet allemaal, tot een trauma kan leiden. Mijn moeder en ex-stiefvader hadden dat niet door. Ik werd voornamelijk met strenge stem en mimiek verbaal aangespoord te eten door mijn ex-stiefvader, met af en toe een klap op mijn achterhoofd. Er werd niet veel geweld bij gebruikt maar de sfeer heeft me het meest beschadigd. Iedereen keek naar mij en ik deed iets niet goed. Dat vond ik vreselijk maar doorslikken wilde gewoon niet lukken.



Ik kreeg er ook straf voor, soms moest ik op de gang eten waar geen verwarming was, of op mijn kamer. Dan moest ik daarna meteen naar bed. Dat laatste vond ik eigenlijk het prettigst. Ik had namelijk wat kamerplanten op mijn kamer staan. Dan pakte ik de plant op, gooide mijn eten onderin de pot en zette de plant er gewoon weer op. Weg vies eten. Op de gang was ook de wc. Mijn zus was net zo'n slechte eter als ik en we wisselden tips uit. We spoelden het eten ook wel door de wc en deden dan alsof we het eten allang op hadden en gewoon moesten plassen. Moest je wel heul snel doen en het bord meteen op de trap zetten. Ik glimlach om de herinnering aan hoe mijn zus en ik ermee omgingen maar het was natuurlijk verschrikkelijk. Het gebeurde zeker 2-3 keer per week dat 1 van ons straf kreeg, op de gang of naar je kamer. Als je van de gang kwam, was je gewaarschuwd om je koest te houden de rest van de avond.



Nou ja, mijn verhaal is triest, ik weet het. Maar wel een goed voorbeeld van hoe het vooral niet moet. Daarom vertel ik het ook. Ik heb nooit anorexia ontwikkeld en als volwassene ben ik wel altijd zo geweest, dat je moet eten, gezond, drie keer per dag, vijf schijven en dat het niet te veel vet, zout of suiker moet bevatten. Ik heb dus wel een gezond idee over voedsel aangeleerd gekregen. Daar moet ik mijn moeder voor bedanken. Die heeft me leren koken namelijk en me alles geleerd over voedsel, wat erin zit, hoe het groeit, waarom het handig is om tomaten te eten, en waar champignons vandaan komen etc. Ze had ook een moestuin waar ze me alles over vertelde. Mijn ex-stiefvader heeft veel stuk gemaakt maar mijn moeder heeft dat toch hersteld, op haar manier. Dat heeft zeker geholpen. Ik kreeg verkering op mijn 18e met mijn huidige vriend, die deed aan fitness en body-building en heeft een heel gezond idee over voedsel. Die stimuleerde me, en nog steeds, om goed en gezond te blijven eten.



Hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal en wie weet andere ouders. Ik heb zelf nooit kinderen gekregen dus kan niet zeggen hoe ik het anders heb gedaan. Ik heb wel even gewerkt als groepsleider voor kinderen die uit huis wonen en daar waren er simpele regels, die ervoor zorgden dat ik nooit streng hoefde te zijn. Ze mochten 2 soorten voedsel noemen wat ze echt echt niet lusten. Als dat op tafel kwam, mochten ze een boterham ipv het avondeten. En als ze hun eten lieten staan terwijl dat niet mocht, kregen ze geen toetje. Met brood, 1 zoet en 1 hartig. En een maximum, geloof ik. Het waren maar een paar regels maar ik vond ze perfect werken. Heb er bijna een jaar gewerkt op veel verschillende groepen omdat ik in de flexpool werkte en heb nooit meegemaakt dat er drama werd gemaakt over het eten. De kinderen spoorden elkaar ook aan om alles op te eten. Maar ik werkte wel voornamelijk met jongens, het waren kinderen met een gedragsstoornis zoals adhd en add en dat komt iets meer voor bij jongens. Ze werden ook wel flink actief gehouden door sport en spel. Als de motor brandt, heeft die ook flink brandstof nodig. Aan het eind van de dag hadden ze altijd brullende honger.



Meisjes zijn gevoeliger dus hoe je ze het beste aan het eten krijgt, weet ik niet. Daarom zei ik ook, geen echte tips, alleen dat dwang niet werkt en dat een kind veel leren over voedsel en waar het vandaan komt, zeker een goed idee is. Dat zie ik ook op tv bij die programma's over moeilijke eters. Dat deed mijn moeder nou bij mij vanaf een jaar of 4-5. Daarmee heeft ze me waarschijnlijk gered van een echte eetstoornis. Nu heb ik mijn eigen moestuin bv en dat heb ik aan haar te danken. Voila, mijn verhaal, , sorry voor de lange lap!

Maar wat is nu de reden dat ze zo slecht eet? Is dat omdat ze zich te dik vindt of een andere reden? Mijn zoon (17) worstelt ook altijd met zijn gewicht in die zin dat hij altijd net geen ondergewicht heeft of dat juist wel heeft. Het komt niet omdat hij zichzelf te dik vindt ofzo, maar hij heeft gewoon nooit honger (als baby al niet, voeden op verzoek kwam toen net in, maar moest ik weer mee stoppen). Verder is hij ook nog eens lui, dus als hij er moeite voor moet doen eet hij liever niet. Dus eerder een banaan dan een sinaasappel zeg maar (en dat eerste dan ook pas nadat ik hem eraan herinner).

Op zijn 14e liep het uit de hand, toen werd hij echt te dun, waardoor ook zijn lengtegroei stagneerde. We zijn toen naar een dietiste gegaan, die hem wees op de gevolgen van ondergewicht. Deze worden vaak nogal onderschat ook door ggd etc, schoolarts let alleen op overgewicht, ondergewicht vinden ze prima. Dit maakte wel indruk op hem en daardoor was hij gemotiveerd om aan te komen. Hij moest toen minimaal 3000 calorien per dag binnen krijgen en hij heeft daar heel erg zijn best voor gedaan, waardoor hij redelijk snel weer aan kwam.

Ik vind jou eel erg focussen op dat fruit. Als kind vond ze het al niet lekker en dan doorgaan tot een kind overstuur is..? Dan zorg je dat ze voldoende groenten binnen krijgt.

Er blijft voldoende over om gezond van op te groeien, op jouw lijstje met wat ze niet eet staan nou niet bepaald dingen die ze niet kan missen, mits ze voldoende B12 krijgt op een andere manier.



Bovendien gaat het hier niet om niet veel dingen lekker vinden, maar om dunner willen worden.

Ellen, je schrijft dat je niet op eten focust bij je dochter, maar ik lees helaas iets heel anders.



Je hebt het over de forse bouw van je familie. Ook al denk je van niet, ik weet bijna zeker dat je dochter hier veel te veel van mee heeft gekregen en dat het voor haar overkomt alsof de focus op het uiterlijk en dan met name slank zijn ligt.



Verder heb je het over fruit. Jij houdt van fruit en projecteert dat op je dochter die er niet van houdt. Geloof me: het is nogal hinderlijk als iemand zegt dat iets lekkerst, terwijl jij het helemaal niet lekker vindt! Een kinderbrein vertaalt dat naar: er zal wel iets mis met me zijn.



Ik ben bang da het zaadje voor een eetstoornis jaren geleden al gezaaid is door haar te dwingen met eten. Je dochter gaat hier niet zo een, twee, drie vanaf komen en goede, gespecialiseerde hulp voor je dochter en jullie gezin lijkt mij meer dan wenselijk.

Ook eetproblemen gehad en blijft nog gevoelig, vooral omdat anderen zich er vaak mee bemoeien.

Vaak gaat het om moeten maar moeten werkt meestal averechts. Het heeft er toch al mee te maken dat je je niet veilig voelt en als mensen op je gaan letten wordt het alleen maar moeilijk. Dan krijg je geen hap meer door je keel en dan krijgt de ander dus gelijk en gaat weer zeuren dat je meer moet eten enz.

Helpen bewust te worden lijkt me beter. Was vroeger als de dood voor een beetje vet. Weet nu beter dat je het nodig hebt en dat het ene vet het andere niet is. Was liever daarin begeleid dan het vetmestgedoe, waar het nog het meest op leek. Als je een eetstoornis hebt ben je je er ook niet zo van bewust dat je door dat weinige eten je lichaam op de spaarstand zet, waardoor je de neiging hebt om dikker te worden en vet op te slaan, zodra je wat eet maar daar ben je bang voor dus dan ga je minder eten enz.

Brood valt voor veel mensen niet zo lekker op de vroege ochtend; beter zou dan zijn als ze nog wat in de optimel of wat anders zou doen, muesli of zo maar dat kan je niet dwingen.

Bij fruit kan het nog uitmaken het ene of het andere fruit en in welke vorm. Misschien lust ze het in een shake wel. Het wordt vaak als negatief gezien als iemand kieskeurig is maar m.i. is dat niet altijd zo'n probleem als je maar goeie dingen eet. Lastig in een gezinssituatie, dat wel.

Hoop dat ze de juiste hulp vind.

Laat gaan dat kind. Zolang ze geen vel over been is.