Zwanger
alle pijlers
Angsten en kwetsbaarheid
woensdag 27 januari 2016 om 21:21
Ik merk nu ik zwanger ben dat ik sneller emotioneel en bang ben, me extra bewust ben van de kwetsbaarheid van de mens. Bang dat mijn vriend onderweg naar het werk een ernstig ongeluk krijgt. Of dat mijn ouders overlijden. Berichten over overleden kinderen of andere heftige dingen vermijd ik. Zo keek ik eerder altijd naar het programma Over mijn lijk. Nu weiger ik hiernaar te kijken. Is dit herkenbaar voor anderen? En zo ja, hoe gaan jullie hiermee om?
woensdag 27 januari 2016 om 21:41
Heel herkenbaar. Het kwam opzetten tijdens mijn zwangerschappen, was op zijn hevigst toen ik net bevallen was en zo'n kwetsbaar baby'tje naast me had en het is nooit helemaal over gegaan. Oudste kinderen zijn nu tieners en de jongste bijna kleuter.
Deels ging het dus nooit meer over. Maar het went wel. Je leert er mee omgaan.
Zo moest ik er bij oudste toen deze 3 was, niet aan denken dat kind naar school zou gaan. Maar dat kwam goed. Toen moest ik er niet aan denken dat kind ooit alleen op straat zou spelen, ook dat kwam goed. Alleen naar de middelbare fietsen, ruim 6 km verderop. Ook dat is goed gekomen.
Bij jongste heb ik ook weer diezelfde angsten, maar minder dan bij oudste. Ik weet inmiddels dat het wel goed komt met mijn gestress, en dat geeft rust.
Deels ging het dus nooit meer over. Maar het went wel. Je leert er mee omgaan.
Zo moest ik er bij oudste toen deze 3 was, niet aan denken dat kind naar school zou gaan. Maar dat kwam goed. Toen moest ik er niet aan denken dat kind ooit alleen op straat zou spelen, ook dat kwam goed. Alleen naar de middelbare fietsen, ruim 6 km verderop. Ook dat is goed gekomen.
Bij jongste heb ik ook weer diezelfde angsten, maar minder dan bij oudste. Ik weet inmiddels dat het wel goed komt met mijn gestress, en dat geeft rust.
woensdag 27 januari 2016 om 22:29
Ook hier heel herkenbaar. Is inderdaad zoiets wat je er gratis bij krijgt. Maar het neemt ook weer wat af of krijgt een andere vorm.
Vervelend is het zeker!
Wij hebben twee kinderen en kunnen nu niet meer naar films kijken waarin een kind wordt ontvoerd of ernstig ziek is ofzo. Dat ga je dan allemaal op je eigen kinderen betrekken..
Vervelend is het zeker!
Wij hebben twee kinderen en kunnen nu niet meer naar films kijken waarin een kind wordt ontvoerd of ernstig ziek is ofzo. Dat ga je dan allemaal op je eigen kinderen betrekken..
woensdag 27 januari 2016 om 23:42
Heel herkenbaar! Ik had het al wel een klein beetje voor mijn zwangerschap (vooral dat er iets met mijn vriend zou gebeuren), maar dit was sporadisch en kon ik prima relativeren. Ik ben nu 32 weken zwanger en toen mijn vriend laatst 2 weken weg was voor zijn werk zag ik hem elke avond wel dood in een greppel liggen of weet ik het wat. Daarnaast werk ik in een ziekenhuis, dus alles wat met de baby mis kan gaan tijdens de bevalling of daarna aan (kinder)ziektes heeft de revu al gepasseerd. Ik weet dat mijn beeld door mijn werk natuurlijk vertekend is, maar waarom zou het ons/onze baby niet kunnen overkomen?!
Gelukkig kan ik het nu ook nog wel enigszins relativeren en niemand kan uiteraard een zinnig woord zeggen over wat ons in de toekomst staat te wachten, maar ik herken je gevoel zeker!
Gelukkig kan ik het nu ook nog wel enigszins relativeren en niemand kan uiteraard een zinnig woord zeggen over wat ons in de toekomst staat te wachten, maar ik herken je gevoel zeker!
donderdag 28 januari 2016 om 00:17
Bij mij is het nooit meer overgegaan helaas. Heb net een verhaal gelezen dat momenteel op fb rouleert, over een jongetje van 3,5 die 2 maanden geleden is overleden na een auto ongeluk. En ben er echt even goed beroerd van. Dit had ik niet voordat ik moeder werd.
Met het moederschap wordt een bepaald soort kwetsbaarheid geboren. Een besef dat je vanaf dat moment écht iets te verliezen hebt in het leven. Dat went nooit helemaal.
Met het moederschap wordt een bepaald soort kwetsbaarheid geboren. Een besef dat je vanaf dat moment écht iets te verliezen hebt in het leven. Dat went nooit helemaal.
donderdag 28 januari 2016 om 02:46
Het hoort er dus echt bij... Eerder was ik zelf ook niet bang om dood te gaan, maar nu met het idee dat je een kind achterlaat is dat ook heel anders. En inderdaad ook; wat als de baby ziek is of wordt. Hopelijk is dit allemaal na de bevalling wat minder op de voorgrond aanwezig. Dan heb ik ook wel wat beters te doen zou je zeggen; genieten van onze baby .
donderdag 28 januari 2016 om 05:10
Heel herkenbaar. Bij mij is het nooit meer helemaal overgegaan, maar wel wat minder geworden na verloop van tijd.
Trieste waargebeurde verhalen trek ik slecht, en ik keek altijd graag naar dingen als Criminal Minds. Nu trek ik dat echt niet meer, zeker als het over kinderen gaat. Ik weet dat het nep is maar toch kan ik er niet tegen. En ik zit regelmatig te huilen bij de TV, dat heb ik voorheen mijn hele leven nog niet gehad.
Maar de angsten over de eigen familie zijn wel afgenomen tot hanteerbare proporties. Niet meer die blinde paniek die ik tijdens de zwangerschap en vlak na de geboorte van zoon wel voelde soms.
Moederschap. Je wordt er een weekdier van
.
Trieste waargebeurde verhalen trek ik slecht, en ik keek altijd graag naar dingen als Criminal Minds. Nu trek ik dat echt niet meer, zeker als het over kinderen gaat. Ik weet dat het nep is maar toch kan ik er niet tegen. En ik zit regelmatig te huilen bij de TV, dat heb ik voorheen mijn hele leven nog niet gehad.
Maar de angsten over de eigen familie zijn wel afgenomen tot hanteerbare proporties. Niet meer die blinde paniek die ik tijdens de zwangerschap en vlak na de geboorte van zoon wel voelde soms.
Moederschap. Je wordt er een weekdier van
.