Geld & Recht
alle pijlers
Moe ..... erfrecht vs erkenning ....
maandag 1 februari 2016 om 11:00
Ik heb 6 jaar geleden een weduwnaar leren kennen (ben zelf gescheiden), we werden smoorverliefd en we zijn inmiddels getrouwd. Hij is 9 jaar ouder dan ik en deze man is best wel welgesteld (zijn huis is hypotheekvrij en hij heeft een redelijk spaarpotje), maar dat wist ik toen nog niet.
Zijn omgeving wél, en die wantrouwden mij direct. Hoewel zijn vrouw al 4 jaar ervoor was overleden werd ik al ‘de andere vrouw’ gezien die uit was op zijn geld. Vooral omdat ik toen zelf een uitkering had.
Toen we gingen trouwen hebben we daarom huwelijkse voorwaarden op laten stellen waarbij ik bij scheiding niets zou krijgen. Geen probleem, ik wilde immers niet nóg een scheiding en vond het belangrijker om mijn reputatie te zuiveren.
Ook is er een testament opgesteld; dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Hij stond erop dat het werd opgesteld bij het notariskantoor waar zijn overleden vrouw had gewerkt (als secretaresse). Daar werd hij met een warme omhelzing binnengehaald, waarna hem werd verteld dat het meest normale in onze situatie ‘koude uitsluiting’ was (koude uitsluiting houdt in dat iedere vorm van gemeenschap van goederen wordt uitgesloten). Toen ik het naging bij diverse overkoepelende instanties bleek dit absoluut niet meer het geval te zijn sinds de jaren 50, slechts in 2% gebeurt dit).
Verder wilde de notaris persé dat er een metterwoon clausule inkwam. Waarbij ik dus mits hij overlijd wel in het huis mag blijven wonen (vruchtgebruik) maar zodra ik verhuis gaat het naar de kinderen. Ik moet uiteraard dan alle kosten dragen en voor het onderhoud zorgen (logisch). Ik moet dus in de woning blijven wonen waar we al woonden om vruchtgebruik te kunnen genieten.
Toen ik hierbij protesteerde zei hij: ‘jij krijgt al genoeg voor je huwelijk terug’. En dat terwijl ik het voor die tijd ook prima voor elkaar had: een leuke woning, dicht in de buurt van mijn kinderen, ik kwam ook financieel niets tekort, ondanks dat ik minder budget had.
Nu is het zo dat dit huis het huis is waar hij met zijn overleden vrouw heeft gewoond (en waar ze in is gestorven) en het een nogal groot en bewerkelijk huis is.
Mocht het zover komen zou ik hier dus niet willen en ook niet kunnen wonen. Ik kan het onderhoud, vanwege mijn leeftijd nu en zeker dan, niet alleen doen. Heb dan ook geen geld om het te laten doen. Kortom: ik moet eruit en sta op straat. Zonder geld, zonder huis.
Zijn beide kinderen hebben een koopwoning én zelf een heel goede baan, net als hun echtgenoten. Bij ‘gewoon’ vruchtgebruik zou ik bij verhuizen uit het oorspronkelijke huis met de opbrengst van de woning naar een andere woning kan verhuizen (en evt. het overige bedrag alvast aan de kinderen uitbetalen). Behalve als ik naar een verzorgingstehuis ga, dan krijgen zij uiteraard direct het gehele bedrag. Ook krijgen zij uiteraard het erfdeel van hun moeder en het geld wat er is uitbetaald.
Bij de metterwoon clausule (die we dus hebben) zijn de kinderen direct na het overlijden van hun vader de eigenaar (ik slechts vruchtgebruiker). En gaat de opbrengst van de verkoop van het huis als ik het verlaat volledig naar de kinderen.
Op dit moment speel ik een grote (praktische) rol in het leven van niet alleen mijn man, maar ook zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn kleinkinderen noemen mij ‘oma’ (een eretitel overigens). Toch is het altijd zo dat mijn belangen onderaan de lijst staan, ik moet vooral faciliteren. En dat is natuurlijk deels normaal in mijn situatie, maar dan hoop je toch op een stukje respect.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik al een paar jaar enorme moeite heb met het testament. Voornamelijk omdat ik zoveel heb moeten doorstaan om hier een béétje geaccepteerd te worden, er zijn zulke lelijke dingen over me gezegd. Ik heb volgehouden uit liefde, maar ik voel me eigenlijk gewoon niet erkend als ik dan ‘na geleverde diensten’ zó afgedankt wordt als ik niet meer nodig ben. Nu chargeer ik misschien, maar het is iets wat me echt veel wakker heeft gehouden. Niet om het geld (anders had ik bij die huwelijkse voorwaarden ook wel geprotesteerd, waarbij alles uit is gesloten), maar meer de erkenning.
Ik het drie keer heb aangekaart in de afgelopen jaren, en het twee keer is het nadat ik mijn gevoelens met hem gedeeld heb (en ook verteld heb dat het me pijn doet en ik er soms van wakker lig) totaal door hem werd genegeerd. De derde keer zou hij er echt iets mee gaan doen, en toen dat niet gebeurde heb ik zelf een afspraak gemaakt met een erfrecht specialist. Toen hij dat hoorde is hij wel mee geweest.
Er zijn allerlei constructies om zowel de belangen van de kinderen te behartigen én het goed te regelen voor mij. Zij heeft ons ruim anderhalf uur op diverse mogelijkheden gewezen waarbij gegarandeerd de waarde van het huis op moment van overlijden van mijn man naar de kinderen gaat. Zij worden direct officieel eigenaar. Waarbij ik in mijn handelen zó kan worden beperkt dat ik wél vruchtgebruik kan hebben zonder in te teren op het kapitaal van de kinderen. Echter: dan moeten ze inderdaad wel wachten met het verkrijgen van dat kapitaal tot ik ook dood ben. Overigens zei die notaris ook dat het testament wel opvallend eenzijdig was, en dat het jammer was dat we ons daar toen niet van bewust waren.
Het is een heel lugubere discussie zo allemaal, omdat ik er eigenlijk helemaal niet aan wíl denken dat mijn man er straks misschien niet meer is (en laten we eerlijk zijn: ik kan óók als eerst gaan, ondanks dat ik 9 jaar jonger ben). Maar het steekt mij dat alles in het belang van zijn kinderen is geregeld, en als wij straks misschien wel 20 jaar – of langer – samen zijn ik gewoon op straat kom te staan. Terwijl als ik in mijn huurflatje was blijven wonen ik nog een soort van huurbescherming had gehad en nog redelijk normaal door had kunnen leven. Dat ik dus buiten het verdriet van het overlijden er nog al wat zorgen bij krijg. Praktisch en financieel.
Nu zouden we die erfrecht specialist waar we waren binnen vier weken terug laten horen van ons, over wat we nu precies zouden willen in een evt. nieuw testament. Een vruchtgebruik testament en wat voor vorm, waarbij het er dus om ging in hoeverre ik vrijheid zou hebben en in hoeverre die beperkt zou worden.
Gisteren hadden we een gesprek hierover omdat de vier werken bijna voorbij zijn, en toen kreeg ik ineens te horen dat mijn man alleen zaken wilde doen met het ‘vertrouwde’ notariskantoor (waar zijn vrouw dus secretaresse was geweest) en hij niet meer wist of hij het allemaal wel wilde veranderen: ‘waarom zouden we aan een testament willen morrelen?’
Ik heb hem uitgelegd dat ik (met reden) de andere notaris voor geen meter vertrouw. En dat we die erfrechtspecialist allebei vertrouwen. Dat het toch belangrijk is dat we dit regelen bij iemand die we beiden vertrouwen en die ons beider belang serieus neemt. Maar hij antwoorde alleen dat het zo rot zou zijn voor de kinderen als ze na zijn dood naar een ‘vreemde’ notaris zouden moeten gaan. En dat hij de oorspronkelijke notaris wel vertrouwd.
Een andere oplossing zou zijn: nu verhuizen naar een huis waar ik wél zelf voor zou kunnen zorgen mocht ik er alleen voor komen te staan. Dan hoeven we niets aan dat afschuwelijke testament te veranderen. Maar dat wil hij ook niet.
Ik moet zeggen dat ik me zó genegeerd voel en zo weinig erkend en gerespecteerd. Kennelijk is zijn loyaliteit naar een ‘bekende’ notaris belangrijker dan zijn liefde voor mij !
Ik overweeg een scheiding om zo toch nog wat zelfrespect over te houden en ook om hem en de omgeving te laten zien dat ik absoluut niet op zijn geld uit ben/was, maar dat ik wel vind dat als ik alles geef in een huwelijk ik er toch niet zomaar uitgezet kan worden als ik alleen kom te staan. Als ik bij hem weg ga zal ik praktisch op het bestaansminimum moeten leven (ik heb een WIA uitkering ivm handicap) maar gek genoeg kijk ik er bijna naar uit.
Ik ben emotioneel totaal uitgeput. De klap was gisteren zo groot, omdat ik eigenlijk dacht dat we eruit waren en het achter ons konden laten. Ik ben zó moe. Morgen komen zijn moeder, dochter, schoonzoon en kleinzoon weer eten en kan ik weer de boel faciliteren en vermaken en alles regelen. Poppenkast spelen. Dat kan ik niet en dat doe ik dus ook niet.
Zijn omgeving wél, en die wantrouwden mij direct. Hoewel zijn vrouw al 4 jaar ervoor was overleden werd ik al ‘de andere vrouw’ gezien die uit was op zijn geld. Vooral omdat ik toen zelf een uitkering had.
Toen we gingen trouwen hebben we daarom huwelijkse voorwaarden op laten stellen waarbij ik bij scheiding niets zou krijgen. Geen probleem, ik wilde immers niet nóg een scheiding en vond het belangrijker om mijn reputatie te zuiveren.
Ook is er een testament opgesteld; dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Hij stond erop dat het werd opgesteld bij het notariskantoor waar zijn overleden vrouw had gewerkt (als secretaresse). Daar werd hij met een warme omhelzing binnengehaald, waarna hem werd verteld dat het meest normale in onze situatie ‘koude uitsluiting’ was (koude uitsluiting houdt in dat iedere vorm van gemeenschap van goederen wordt uitgesloten). Toen ik het naging bij diverse overkoepelende instanties bleek dit absoluut niet meer het geval te zijn sinds de jaren 50, slechts in 2% gebeurt dit).
Verder wilde de notaris persé dat er een metterwoon clausule inkwam. Waarbij ik dus mits hij overlijd wel in het huis mag blijven wonen (vruchtgebruik) maar zodra ik verhuis gaat het naar de kinderen. Ik moet uiteraard dan alle kosten dragen en voor het onderhoud zorgen (logisch). Ik moet dus in de woning blijven wonen waar we al woonden om vruchtgebruik te kunnen genieten.
Toen ik hierbij protesteerde zei hij: ‘jij krijgt al genoeg voor je huwelijk terug’. En dat terwijl ik het voor die tijd ook prima voor elkaar had: een leuke woning, dicht in de buurt van mijn kinderen, ik kwam ook financieel niets tekort, ondanks dat ik minder budget had.
Nu is het zo dat dit huis het huis is waar hij met zijn overleden vrouw heeft gewoond (en waar ze in is gestorven) en het een nogal groot en bewerkelijk huis is.
Mocht het zover komen zou ik hier dus niet willen en ook niet kunnen wonen. Ik kan het onderhoud, vanwege mijn leeftijd nu en zeker dan, niet alleen doen. Heb dan ook geen geld om het te laten doen. Kortom: ik moet eruit en sta op straat. Zonder geld, zonder huis.
Zijn beide kinderen hebben een koopwoning én zelf een heel goede baan, net als hun echtgenoten. Bij ‘gewoon’ vruchtgebruik zou ik bij verhuizen uit het oorspronkelijke huis met de opbrengst van de woning naar een andere woning kan verhuizen (en evt. het overige bedrag alvast aan de kinderen uitbetalen). Behalve als ik naar een verzorgingstehuis ga, dan krijgen zij uiteraard direct het gehele bedrag. Ook krijgen zij uiteraard het erfdeel van hun moeder en het geld wat er is uitbetaald.
Bij de metterwoon clausule (die we dus hebben) zijn de kinderen direct na het overlijden van hun vader de eigenaar (ik slechts vruchtgebruiker). En gaat de opbrengst van de verkoop van het huis als ik het verlaat volledig naar de kinderen.
Op dit moment speel ik een grote (praktische) rol in het leven van niet alleen mijn man, maar ook zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn kleinkinderen noemen mij ‘oma’ (een eretitel overigens). Toch is het altijd zo dat mijn belangen onderaan de lijst staan, ik moet vooral faciliteren. En dat is natuurlijk deels normaal in mijn situatie, maar dan hoop je toch op een stukje respect.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik al een paar jaar enorme moeite heb met het testament. Voornamelijk omdat ik zoveel heb moeten doorstaan om hier een béétje geaccepteerd te worden, er zijn zulke lelijke dingen over me gezegd. Ik heb volgehouden uit liefde, maar ik voel me eigenlijk gewoon niet erkend als ik dan ‘na geleverde diensten’ zó afgedankt wordt als ik niet meer nodig ben. Nu chargeer ik misschien, maar het is iets wat me echt veel wakker heeft gehouden. Niet om het geld (anders had ik bij die huwelijkse voorwaarden ook wel geprotesteerd, waarbij alles uit is gesloten), maar meer de erkenning.
Ik het drie keer heb aangekaart in de afgelopen jaren, en het twee keer is het nadat ik mijn gevoelens met hem gedeeld heb (en ook verteld heb dat het me pijn doet en ik er soms van wakker lig) totaal door hem werd genegeerd. De derde keer zou hij er echt iets mee gaan doen, en toen dat niet gebeurde heb ik zelf een afspraak gemaakt met een erfrecht specialist. Toen hij dat hoorde is hij wel mee geweest.
Er zijn allerlei constructies om zowel de belangen van de kinderen te behartigen én het goed te regelen voor mij. Zij heeft ons ruim anderhalf uur op diverse mogelijkheden gewezen waarbij gegarandeerd de waarde van het huis op moment van overlijden van mijn man naar de kinderen gaat. Zij worden direct officieel eigenaar. Waarbij ik in mijn handelen zó kan worden beperkt dat ik wél vruchtgebruik kan hebben zonder in te teren op het kapitaal van de kinderen. Echter: dan moeten ze inderdaad wel wachten met het verkrijgen van dat kapitaal tot ik ook dood ben. Overigens zei die notaris ook dat het testament wel opvallend eenzijdig was, en dat het jammer was dat we ons daar toen niet van bewust waren.
Het is een heel lugubere discussie zo allemaal, omdat ik er eigenlijk helemaal niet aan wíl denken dat mijn man er straks misschien niet meer is (en laten we eerlijk zijn: ik kan óók als eerst gaan, ondanks dat ik 9 jaar jonger ben). Maar het steekt mij dat alles in het belang van zijn kinderen is geregeld, en als wij straks misschien wel 20 jaar – of langer – samen zijn ik gewoon op straat kom te staan. Terwijl als ik in mijn huurflatje was blijven wonen ik nog een soort van huurbescherming had gehad en nog redelijk normaal door had kunnen leven. Dat ik dus buiten het verdriet van het overlijden er nog al wat zorgen bij krijg. Praktisch en financieel.
Nu zouden we die erfrecht specialist waar we waren binnen vier weken terug laten horen van ons, over wat we nu precies zouden willen in een evt. nieuw testament. Een vruchtgebruik testament en wat voor vorm, waarbij het er dus om ging in hoeverre ik vrijheid zou hebben en in hoeverre die beperkt zou worden.
Gisteren hadden we een gesprek hierover omdat de vier werken bijna voorbij zijn, en toen kreeg ik ineens te horen dat mijn man alleen zaken wilde doen met het ‘vertrouwde’ notariskantoor (waar zijn vrouw dus secretaresse was geweest) en hij niet meer wist of hij het allemaal wel wilde veranderen: ‘waarom zouden we aan een testament willen morrelen?’
Ik heb hem uitgelegd dat ik (met reden) de andere notaris voor geen meter vertrouw. En dat we die erfrechtspecialist allebei vertrouwen. Dat het toch belangrijk is dat we dit regelen bij iemand die we beiden vertrouwen en die ons beider belang serieus neemt. Maar hij antwoorde alleen dat het zo rot zou zijn voor de kinderen als ze na zijn dood naar een ‘vreemde’ notaris zouden moeten gaan. En dat hij de oorspronkelijke notaris wel vertrouwd.
Een andere oplossing zou zijn: nu verhuizen naar een huis waar ik wél zelf voor zou kunnen zorgen mocht ik er alleen voor komen te staan. Dan hoeven we niets aan dat afschuwelijke testament te veranderen. Maar dat wil hij ook niet.
Ik moet zeggen dat ik me zó genegeerd voel en zo weinig erkend en gerespecteerd. Kennelijk is zijn loyaliteit naar een ‘bekende’ notaris belangrijker dan zijn liefde voor mij !
Ik overweeg een scheiding om zo toch nog wat zelfrespect over te houden en ook om hem en de omgeving te laten zien dat ik absoluut niet op zijn geld uit ben/was, maar dat ik wel vind dat als ik alles geef in een huwelijk ik er toch niet zomaar uitgezet kan worden als ik alleen kom te staan. Als ik bij hem weg ga zal ik praktisch op het bestaansminimum moeten leven (ik heb een WIA uitkering ivm handicap) maar gek genoeg kijk ik er bijna naar uit.
Ik ben emotioneel totaal uitgeput. De klap was gisteren zo groot, omdat ik eigenlijk dacht dat we eruit waren en het achter ons konden laten. Ik ben zó moe. Morgen komen zijn moeder, dochter, schoonzoon en kleinzoon weer eten en kan ik weer de boel faciliteren en vermaken en alles regelen. Poppenkast spelen. Dat kan ik niet en dat doe ik dus ook niet.
maandag 1 februari 2016 om 12:51
quote:hamerhaai schreef op 01 februari 2016 @ 12:39:
Maar stel dat je met iemand was getrouwd die een uitkering heeft en een hypotheek met schuld, dan erf je toch ook niets?Inderdaad, maar dan zou er ook niet zo een scheve situatie zijn. Waarbij er wél wat te verdelen is en zijn kinderen niet TERRECHT véél meer krijgen, maar (onterecht?) eigenlijk alles. En ik niets.
Maar stel dat je met iemand was getrouwd die een uitkering heeft en een hypotheek met schuld, dan erf je toch ook niets?Inderdaad, maar dan zou er ook niet zo een scheve situatie zijn. Waarbij er wél wat te verdelen is en zijn kinderen niet TERRECHT véél meer krijgen, maar (onterecht?) eigenlijk alles. En ik niets.
maandag 1 februari 2016 om 12:53
quote:Curltje schreef op 01 februari 2016 @ 12:51:
[...]
Inderdaad, maar dan zou er ook niet zo een scheve situatie zijn. Waarbij er wél wat te verdelen is en zijn kinderen niet TERRECHT véél meer krijgen, maar (onterecht?) eigenlijk alles. En ik niets.
Maar die scheve situatie was er toch al vóór het huwelijk?
En je krijgt nabestaandenpensioen schrijf je dat is toch niet helemaal niets?
[...]
Inderdaad, maar dan zou er ook niet zo een scheve situatie zijn. Waarbij er wél wat te verdelen is en zijn kinderen niet TERRECHT véél meer krijgen, maar (onterecht?) eigenlijk alles. En ik niets.
Maar die scheve situatie was er toch al vóór het huwelijk?
En je krijgt nabestaandenpensioen schrijf je dat is toch niet helemaal niets?
maandag 1 februari 2016 om 12:59
quote:Curltje schreef op 01 februari 2016 @ 12:51:
[...]
Inderdaad, maar dan zou er ook niet zo een scheve situatie zijn. Waarbij er wél wat te verdelen is en zijn kinderen niet TERRECHT véél meer krijgen, maar (onterecht?) eigenlijk alles. En ik niets.
Maar je bent er zelf akkoord mee gegaan.
En wellicht heb je een punt dus ga nu actie ondernemen. Vertel je man je mening en doe wat aan je huwelijk. Als dat betekent, niet naar het diner om een punt te maken, dan is dat zo en aanvaard je een echtelijke bonje. Kom voor jezelf op, een goed huwelijk kan dat aan- voor een slecht huwelijk is dat vaak het begin van het einde.
[...]
Inderdaad, maar dan zou er ook niet zo een scheve situatie zijn. Waarbij er wél wat te verdelen is en zijn kinderen niet TERRECHT véél meer krijgen, maar (onterecht?) eigenlijk alles. En ik niets.
Maar je bent er zelf akkoord mee gegaan.
En wellicht heb je een punt dus ga nu actie ondernemen. Vertel je man je mening en doe wat aan je huwelijk. Als dat betekent, niet naar het diner om een punt te maken, dan is dat zo en aanvaard je een echtelijke bonje. Kom voor jezelf op, een goed huwelijk kan dat aan- voor een slecht huwelijk is dat vaak het begin van het einde.
maandag 1 februari 2016 om 13:10
Als hij leraar is met alleen een afbetaald huis (met behoorlijk wat onderhoudskosten, zoals ik het lees) en een bescheiden spaarpotje waar het erfdeel van de moeder nog uit betaald moet worden dan valt er toch nauwelijks veel meer te erven?
Ik was in de veronderstelling dat het om iemand ging die echt rijk was en dat jij zonder een cent op straat zou komen te staan, maar als ik het zo lees lijkt het mij normaal dat je niet veel meer krijgt dan zijn nabestaandenpensioen. Waar zou dat geld vandaan moeten komen? Het is niet dat hij miljoenen op de bank heeft.
Ik was in de veronderstelling dat het om iemand ging die echt rijk was en dat jij zonder een cent op straat zou komen te staan, maar als ik het zo lees lijkt het mij normaal dat je niet veel meer krijgt dan zijn nabestaandenpensioen. Waar zou dat geld vandaan moeten komen? Het is niet dat hij miljoenen op de bank heeft.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 1 februari 2016 om 13:14
quote:Zomerzotje schreef op 01 februari 2016 @ 12:59:
[...]
Maar je bent er zelf akkoord mee gegaan.
En wellicht heb je een punt dus ga nu actie ondernemen. Vertel je man je mening en doe wat aan je huwelijk. Als dat betekent, niet naar het diner om een punt te maken, dan is dat zo en aanvaard je een echtelijke bonje. Kom voor jezelf op, een goed huwelijk kan dat aan- voor een slecht huwelijk is dat vaak het begin van het einde.Zij hoeft helemaal geen akkoord te geven voor ZIJN testament. Als ik het goed begrepen heb, ligt het probleem voornamelijk in het testament, niet in de huwelijkse voorwaarden.
[...]
Maar je bent er zelf akkoord mee gegaan.
En wellicht heb je een punt dus ga nu actie ondernemen. Vertel je man je mening en doe wat aan je huwelijk. Als dat betekent, niet naar het diner om een punt te maken, dan is dat zo en aanvaard je een echtelijke bonje. Kom voor jezelf op, een goed huwelijk kan dat aan- voor een slecht huwelijk is dat vaak het begin van het einde.Zij hoeft helemaal geen akkoord te geven voor ZIJN testament. Als ik het goed begrepen heb, ligt het probleem voornamelijk in het testament, niet in de huwelijkse voorwaarden.
maandag 1 februari 2016 om 13:18
quote:coravanmora schreef op 01 februari 2016 @ 13:14:
[...]
Zij hoeft helemaal geen akkoord te geven voor ZIJN testament. Als ik het goed begrepen heb, ligt het probleem voornamelijk in het testament, niet in de huwelijkse voorwaarden.Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.
[...]
Zij hoeft helemaal geen akkoord te geven voor ZIJN testament. Als ik het goed begrepen heb, ligt het probleem voornamelijk in het testament, niet in de huwelijkse voorwaarden.Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.
maandag 1 februari 2016 om 13:25
Wat een vervelende situatie. Snap jouw gevoelens hierover helemaal. We leuk voor je man en zijn kinderen kleinkinderen zorgen maar als hij er niet meer is kun jij ook meteen soort van financieel doodvallen. Je overweegt te gaan scheiden. Is dat puur uit protest? Of hou je echt niet meer van hem? Wat ik me overigens heel goed voor kan stellen, een partner met zo'n kille en weinig waarderende instelling. Maar probeer deze 2 zaken wel van elkaar te scheiden. Heb niet echt tips voor je, wel sterkte ermee...
maandag 1 februari 2016 om 13:25
quote:Zomerzotje schreef op 01 februari 2016 @ 13:18:
[...]
Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.Die koude uitsluiting zegt verder niks over de wijze van vruchtgebruik na overlijden. Dat zou hij blijkbaar anders kunnen regelen dan hij heeft gedaan in zijn testament. En daar heeft TO niks over te zeggen. Maar dan mag ze er nog wel wat van vinden natuurlijk.
[...]
Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.Die koude uitsluiting zegt verder niks over de wijze van vruchtgebruik na overlijden. Dat zou hij blijkbaar anders kunnen regelen dan hij heeft gedaan in zijn testament. En daar heeft TO niks over te zeggen. Maar dan mag ze er nog wel wat van vinden natuurlijk.
maandag 1 februari 2016 om 13:27
quote:Zomerzotje schreef op 01 februari 2016 @ 13:18:
[...]
Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.
Dat klopt maar goed de man is niet zo welgesteld als to hier eerst liet overkomen.
Het huis is betaald maar was sowieso al niet voor haar,hij heeft een klein spaarpotje waarvan het erfdeel van hun moeder aan de kinderen betaald moet worden en daar blijft niets van over volgens to,ze krijgt nabestaandenpensioen dus wat wil to nog meer erven dan?
Zo te lezen valt er niets te erven..
[...]
Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.
Dat klopt maar goed de man is niet zo welgesteld als to hier eerst liet overkomen.
Het huis is betaald maar was sowieso al niet voor haar,hij heeft een klein spaarpotje waarvan het erfdeel van hun moeder aan de kinderen betaald moet worden en daar blijft niets van over volgens to,ze krijgt nabestaandenpensioen dus wat wil to nog meer erven dan?
Zo te lezen valt er niets te erven..
maandag 1 februari 2016 om 13:29
Ik vind de constructie ook niet zo gek nu ik zie dat je wel recht hebt op zijn nabestaandepensioen. Je zou je nu al kunnen inschrijven voor een woning. Tegen de tijd dat je alleen komt te staan sta je waarschijnlijk lang genoeg ingeschreven voor een woning. Hou er wel rekening mee dat je door dat nabestaandepensioen misschien geen of minder huursubsidie zal krijgen.
Ik zou wel in het testament laten vastleggen dat je b.v. 6 maanden de tijd krijgt om een andere woning te vinden en in die 6 maanden niet verantwoordelijk bent voor onderhoud van het huis. Als het huis voor die tijd goed onderhouden is kan er in die 6 maanden niks gebeuren met het huis.
Ik vraag mij af of een ander huis huren niet duurder is dan het onderhoud aan het huidige huis. Wordt het huis nu goed onderhouden?
Dus als je iemand in moet huren om b.v de tuin te doen en af en toe b.v. wat schilderwerk in huis of grote schoonmaakklussen, kost dat niet minder dan een ander huis huren?
Ik zou wel in het testament laten vastleggen dat je b.v. 6 maanden de tijd krijgt om een andere woning te vinden en in die 6 maanden niet verantwoordelijk bent voor onderhoud van het huis. Als het huis voor die tijd goed onderhouden is kan er in die 6 maanden niks gebeuren met het huis.
Ik vraag mij af of een ander huis huren niet duurder is dan het onderhoud aan het huidige huis. Wordt het huis nu goed onderhouden?
Dus als je iemand in moet huren om b.v de tuin te doen en af en toe b.v. wat schilderwerk in huis of grote schoonmaakklussen, kost dat niet minder dan een ander huis huren?
maandag 1 februari 2016 om 13:33
quote:parbleumondieu schreef op 01 februari 2016 @ 13:31:
Zoals ik het lees gaat het niet om wat ze erft, maar op welke manier het vruchtgebruik van de woning wordt ingevuld. Dat kan namelijk ook wel geregeld worden zonder financiële stress meteen na het overlijden van haar man.Volgens mij gaat het ook over erkenning... ze is nog steeds het 3e wil aan de wagen in de familie, maar ze mag wel de huishoudster spelen.
Zoals ik het lees gaat het niet om wat ze erft, maar op welke manier het vruchtgebruik van de woning wordt ingevuld. Dat kan namelijk ook wel geregeld worden zonder financiële stress meteen na het overlijden van haar man.Volgens mij gaat het ook over erkenning... ze is nog steeds het 3e wil aan de wagen in de familie, maar ze mag wel de huishoudster spelen.
maandag 1 februari 2016 om 13:35
quote:parbleumondieu schreef op 01 februari 2016 @ 13:31:
Zoals ik het lees gaat het niet om wat ze erft, maar op welke manier het vruchtgebruik van de woning wordt ingevuld. Dat kan namelijk ook wel geregeld worden zonder financiële stress meteen na het overlijden van haar man.
To heeft wia,ze krijgt dan en een nabestaandenpensioen dat moet dan toch te doen zijn?
Het lijkt mij niet dat de beste man in een kasteel of op een groot landgoed woont..
Zoals ik het lees gaat het niet om wat ze erft, maar op welke manier het vruchtgebruik van de woning wordt ingevuld. Dat kan namelijk ook wel geregeld worden zonder financiële stress meteen na het overlijden van haar man.
To heeft wia,ze krijgt dan en een nabestaandenpensioen dat moet dan toch te doen zijn?
Het lijkt mij niet dat de beste man in een kasteel of op een groot landgoed woont..
maandag 1 februari 2016 om 13:36
quote:Zomerzotje schreef op 01 februari 2016 @ 13:18:
[...]
Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.
[...]
Dat is waar maar de koude uitsluiting is notarieel bevestigd vóór het huwelijk, ze wist ervan.
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.
maandag 1 februari 2016 om 13:38
quote:spectral schreef op 01 februari 2016 @ 13:33:
[...]
Volgens mij gaat het ook over erkenning... ze is nog steeds het 3e wil aan de wagen in de familie, maar ze mag wel de huishoudster spelen.
Tja dat doet ze ook zelf natuurlijk..
To had het voor haar relatie met deze man goed voor elkaar schrijft ze dus ze had ook in haar eigen appartement kunnen blijven en kunnen gaan latten met deze man..
[...]
Volgens mij gaat het ook over erkenning... ze is nog steeds het 3e wil aan de wagen in de familie, maar ze mag wel de huishoudster spelen.
Tja dat doet ze ook zelf natuurlijk..
To had het voor haar relatie met deze man goed voor elkaar schrijft ze dus ze had ook in haar eigen appartement kunnen blijven en kunnen gaan latten met deze man..
maandag 1 februari 2016 om 13:40
quote:Curltje schreef op 01 februari 2016 @ 13:36:
[...]
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.
Waarom is dat niet mogelijk in dat huis dan?
Verstandig is dat je je sowieso voor een huurwoning laat inschrijven.
[...]
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.
Waarom is dat niet mogelijk in dat huis dan?
Verstandig is dat je je sowieso voor een huurwoning laat inschrijven.
maandag 1 februari 2016 om 13:43
quote:Curltje schreef op 01 februari 2016 @ 13:36:
[...]
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.
Dat eenmalige verhuizen kun je op je buik schrijven denk ik, dat is qua erven, inspraak door de gezinsleden en belasting en hypotheek technisch gezien enorm ingewikkeld.
Verhuizen naar wat kleiners is een ander verhaal, dat moet je echt samen regelen. Misschien is hij daar pas over 10 jaar aan toe.
[...]
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.
Dat eenmalige verhuizen kun je op je buik schrijven denk ik, dat is qua erven, inspraak door de gezinsleden en belasting en hypotheek technisch gezien enorm ingewikkeld.
Verhuizen naar wat kleiners is een ander verhaal, dat moet je echt samen regelen. Misschien is hij daar pas over 10 jaar aan toe.
maandag 1 februari 2016 om 13:53
quote:Curltje schreef op 01 februari 2016 @ 13:36:
[...]
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.je wil er blijven wonen en dan iemand anders die het onderhoud betaalt?
[...]
Dat klopt, het is overigens géén koude uitsluiting geworden, maar iets wat er erg veel op lijkt (ik ga hier niet de hele akte citeren).
Ik hoef ook geen geld te erven, ik hoef ook niet het huis als eigenaar te erven. Ik hoop alleen dat ik er mag blijven wonen na zijn dood. En in dit huis is dat niet mogelijk. Vandaar óf het zo veranderen dat ik (eenmalig) mag verhuizen óf nu verhuizen naar een fijn huis wat makkelijker te onderhouden is (zeker als we 10, 20 jaar ouder zijn) en waar ik zou kunnen blijven wonen.je wil er blijven wonen en dan iemand anders die het onderhoud betaalt?
maandag 1 februari 2016 om 14:04
Ik snap eigenlijk wel dat het geld van de woning naar de kinderen gaat. Al het vermogen is opgebouwd vóór je in beeld was. Bovendien, de helft van het geld komt ook nog eens van hun moeder.
Je staat nu toch niet direct op straat als hij nu overlijdt? Je hebt dan toch een dak boven je hoofd? Je krijgt zelfs een nabestaandenpensioen. Ja, je moet dan op zoek naar wat anders en verhuizen. Maar dat hoeft echt niet per direct. Klein onderhoud laten doen is goedkoper dan huren.
Ik raad je aan om nu al ingeschreven te staan bij de woningbouw. Ook is het slim om een eigen spaarrekening te vullen, want ik denk daar het daar scheef gaat. Jij hebt veel opgegeven om bij hem te gaan wonen en hebt geen middelen. Nu stort je geld in de gezamenlijke pot en krijgt er niets voor terug. Het zou gezond zijn als jij ook wat kan opbouwen.
Als je nu gaat scheiden ben je op dit moment minder goed af, als dat hij overlijdt. Dus ik snap je redenering niet helemaal. Ik kan die redenering alleen snappen als het hier niet om geld maar om andere zaken gaat. Mijn vermoeden is dat het om de rolverdeling in het huishouden gaat. Dat er verwacht wordt dat jij meer doet uit een dankbaarheid voor een gratis dak boven je hoofd.
Je staat nu toch niet direct op straat als hij nu overlijdt? Je hebt dan toch een dak boven je hoofd? Je krijgt zelfs een nabestaandenpensioen. Ja, je moet dan op zoek naar wat anders en verhuizen. Maar dat hoeft echt niet per direct. Klein onderhoud laten doen is goedkoper dan huren.
Ik raad je aan om nu al ingeschreven te staan bij de woningbouw. Ook is het slim om een eigen spaarrekening te vullen, want ik denk daar het daar scheef gaat. Jij hebt veel opgegeven om bij hem te gaan wonen en hebt geen middelen. Nu stort je geld in de gezamenlijke pot en krijgt er niets voor terug. Het zou gezond zijn als jij ook wat kan opbouwen.
Als je nu gaat scheiden ben je op dit moment minder goed af, als dat hij overlijdt. Dus ik snap je redenering niet helemaal. Ik kan die redenering alleen snappen als het hier niet om geld maar om andere zaken gaat. Mijn vermoeden is dat het om de rolverdeling in het huishouden gaat. Dat er verwacht wordt dat jij meer doet uit een dankbaarheid voor een gratis dak boven je hoofd.
...
maandag 1 februari 2016 om 14:50
TO heeft eigenlijk geen plek in het gezin. Ze doet daar wel haar best voor maar hangt er voor de kinderen maar bij en haar man steunt haar niet voldoende. Bovendien heeft hij een blinde vlek waar het zijn kinderen aangaat.
Ik lees geen vrouw die uit is op geld maar een vrouw die op zoek is naar erkenning van haar rol als de nieuwe vrouw van haar man, zijn geliefde. Ze is bang dat haar rol uitgespeeld is zodra man overlijdt en dat de kinderen haar dan zo aan de kant schuiven, de familie uit. Ondanks haar inzet om geaccepteerd te worden.
Mocht haar man dan ook overlijden dan is ze in de huidige situatie alle zekerheid kwijt. Geen geld, geen huis en geen plek meer in zijn familie.
Ik lees geen vrouw die uit is op geld maar een vrouw die op zoek is naar erkenning van haar rol als de nieuwe vrouw van haar man, zijn geliefde. Ze is bang dat haar rol uitgespeeld is zodra man overlijdt en dat de kinderen haar dan zo aan de kant schuiven, de familie uit. Ondanks haar inzet om geaccepteerd te worden.
Mocht haar man dan ook overlijden dan is ze in de huidige situatie alle zekerheid kwijt. Geen geld, geen huis en geen plek meer in zijn familie.