Zwanger
alle pijlers
Zin hebben in de bevalling
woensdag 3 februari 2016 om 19:35
Ik ben nu 35 weken zwanger van ons eerste kindje en ik kijk uit naar de bevalling. Op momenten heb ik er zelfs zin in. Ik probeer mezelf dan weer even terug te fluiten, bang dat ik niet voldoende voorbereid ben op de pijn/ de pijn flink onderschat. En toch, het lijkt me zo bijzonder om mee te maken, te ondervinden dat mijn lichaam een kindje op de wereld kan zetten, voor het eerst ons kindje zien en vast kunnen houden. Om me heen hoor ik voornamelijk dat het heel pijnlijk is enz. Op welke manier leven of leefden jullie toe naar de bevalling? En (voor degenen die een bevalling mee hebben gemaakt) heeft dit je geholpen of juist niet?
woensdag 3 februari 2016 om 20:28
Ik had er bij de tweede ook zin in, maar ik vond het zwanger zijn ook heel erg leuk. (De laatste 8 wkn dan, daarvoor voelde ik me hartstikke beroerd)
Op de een of andere manier had ik alleen het mooiste van de bevalling van nr 1 onthouden, maar toen ik eenmaal bezig was bij nr 2 wist ik het weer... ("Oh ja verd#%me, bevallen deed zeer")
Maar echt waar, ik zou best nog een keer willen bevallen. Ik vind het het allermooiste avontuur ooit, überspannend en wat ben ik trots op mezelf dat ik twee kinders heb gebaard.
Op de een of andere manier had ik alleen het mooiste van de bevalling van nr 1 onthouden, maar toen ik eenmaal bezig was bij nr 2 wist ik het weer... ("Oh ja verd#%me, bevallen deed zeer")
Maar echt waar, ik zou best nog een keer willen bevallen. Ik vind het het allermooiste avontuur ooit, überspannend en wat ben ik trots op mezelf dat ik twee kinders heb gebaard.
woensdag 3 februari 2016 om 20:28
Zwanger zijn was niet echt m'n ding (zie zwangerschapsklaagtopic).
Ik keek dus vooral uit naar het einde van mijn zwangerschap. Had geen stress voor de bevalling en stond er vrij neutraal in. Ook met het idee dat je in het ziekenhuis wel opties hebt als de pijn te erg was.
Wist ik veel dat ik ging toekomen in het ziekenhuis met 10cm ontsluiting, geen pijnverlichting meer kon krijgen en de boel daar zo'n beetje stil ging vallen.
Nu ben ik al twee weken blij dat ik niet meer zwanger ben maar zo'n bevalling wil ik niet meteen opnieuw doen.
Ik keek dus vooral uit naar het einde van mijn zwangerschap. Had geen stress voor de bevalling en stond er vrij neutraal in. Ook met het idee dat je in het ziekenhuis wel opties hebt als de pijn te erg was.
Wist ik veel dat ik ging toekomen in het ziekenhuis met 10cm ontsluiting, geen pijnverlichting meer kon krijgen en de boel daar zo'n beetje stil ging vallen.
Nu ben ik al twee weken blij dat ik niet meer zwanger ben maar zo'n bevalling wil ik niet meteen opnieuw doen.
woensdag 3 februari 2016 om 20:30
quote:lemoos2 schreef op 03 februari 2016 @ 20:23:
In het bevallen zelf heb ik nooit 'zin' gehad. Ik was wel ontzettend nieuwsgierig naar mijn baby. Hoe zou hij eruit zien?
Echt ernaar toe leven: meer mijzelf er bij neergelegd dat het een helse pijn zou zijn maar dat je er dan ook wat moois voor terugkrijgt.
In the end heb ik dat gelukzalige moment niet zo ervaren (zoals op de tv van die huilende vrouwen die hun kind voor het eerst vasthouden). Ik heb volgens het filmmateriaal een half uur zitten staren naar mijn baby. Ik weet nog dat ik het zo apart vond dat ik in mijn eigen ogen keek, meer verwondering over hoe zoonlief er uiteindelijk uitzag. Dat alles er al op en aan zat. Dat ze na een aantal uur een stelletje amateurs gewoon die baby mee naar huis lieten nemen. Zelfs toen we de parkeergarage uitreden had ik het nog volkomen normaal gevonden als daar iemand had gestaan en gezegd:"Ja, dat kan zomaar niet". Daar kan ik nu om lachen maar het voelde gewoon zo onwerkelijk.Hahaha, wat herkenbaar.... Ik dacht ook steeds dat ze haar weer op zouden komen halen. (Bij de tweede dan... De eerste is thuis geboren, dat gaf een extra mooie demensie aan de geboorte)
In het bevallen zelf heb ik nooit 'zin' gehad. Ik was wel ontzettend nieuwsgierig naar mijn baby. Hoe zou hij eruit zien?
Echt ernaar toe leven: meer mijzelf er bij neergelegd dat het een helse pijn zou zijn maar dat je er dan ook wat moois voor terugkrijgt.
In the end heb ik dat gelukzalige moment niet zo ervaren (zoals op de tv van die huilende vrouwen die hun kind voor het eerst vasthouden). Ik heb volgens het filmmateriaal een half uur zitten staren naar mijn baby. Ik weet nog dat ik het zo apart vond dat ik in mijn eigen ogen keek, meer verwondering over hoe zoonlief er uiteindelijk uitzag. Dat alles er al op en aan zat. Dat ze na een aantal uur een stelletje amateurs gewoon die baby mee naar huis lieten nemen. Zelfs toen we de parkeergarage uitreden had ik het nog volkomen normaal gevonden als daar iemand had gestaan en gezegd:"Ja, dat kan zomaar niet". Daar kan ik nu om lachen maar het voelde gewoon zo onwerkelijk.Hahaha, wat herkenbaar.... Ik dacht ook steeds dat ze haar weer op zouden komen halen. (Bij de tweede dan... De eerste is thuis geboren, dat gaf een extra mooie demensie aan de geboorte)
woensdag 3 februari 2016 om 20:35
quote:lemoos2 schreef op 03 februari 2016 @ 20:23:Dat ze na een aantal uur een stelletje amateurs gewoon die baby mee naar huis lieten nemen. Zelfs toen we de parkeergarage uitreden had ik het nog volkomen normaal gevonden als daar iemand had gestaan en gezegd:"Ja, dat kan zomaar niet". Daar kan ik nu om lachen maar het voelde gewoon zo onwerkelijk.
Jahaa, dat had ik ook! Heeft echt een paar dagen geduurd voor ik echt besefte dat dit kindje voor altijd onder onze verantwoordelijkheid zou vallen. En man, wat heb ik toen gejankt zeg. Vooral van angst trouwens, want hoezo kon ik voor een kind zorgen?
Maar om de vraag te beantwoorden: de eerste kwam 2 weken te laat, ik dacht echt dat ik het eerste kind had die wel zou blijven zitten. Ik was er zo klaar mee. De bevalling was niet fantastisch, toch had ik bij de tweede echt dat gevoel wat TO ook omschrijft: ik heb er zin in, eindelijk ons kindje vasthouden, die oerkracht nog een keer meemaken, zo bijzonder. En die bevalling werd er een uit een boekje, heerlijk, ik zou het zo nog een keer doen.
Jahaa, dat had ik ook! Heeft echt een paar dagen geduurd voor ik echt besefte dat dit kindje voor altijd onder onze verantwoordelijkheid zou vallen. En man, wat heb ik toen gejankt zeg. Vooral van angst trouwens, want hoezo kon ik voor een kind zorgen?
Maar om de vraag te beantwoorden: de eerste kwam 2 weken te laat, ik dacht echt dat ik het eerste kind had die wel zou blijven zitten. Ik was er zo klaar mee. De bevalling was niet fantastisch, toch had ik bij de tweede echt dat gevoel wat TO ook omschrijft: ik heb er zin in, eindelijk ons kindje vasthouden, die oerkracht nog een keer meemaken, zo bijzonder. En die bevalling werd er een uit een boekje, heerlijk, ik zou het zo nog een keer doen.
woensdag 3 februari 2016 om 20:43
quote:valentina82 schreef op 03 februari 2016 @ 20:02:
Ik had er zin in, keek er naar uit. Vond het retezwaar maar terwijl ik wilde dat het voorbij was, kon ik er ook -soort van- van genieten. Na 9 u weeënstorm is het een keizersnede geworden en dat vind ik nog steeds jammer. Man, wat kan je lichaam veel. Ik vond het echt bijzonder.
Dit! Behalve dat het bij mij geen keizersnee werd, maar de vacuümpomp. En hoewel ik mijn bevalling niet als bijzonder zwaar heb ervaren, vond ik dat op dat moment wel prima want ik had al zeker drie uur persweeën die ik heel lang heb moeten opvangen, omdat ze niet krachtig genoeg waren.
Vlak voordat mijn bevalling begon, had ik nog gelukzalig verzucht dat ik nog wel weken zwanger kon blijven, zo heerlijk vond ik het. Prompt braken mijn vliezen en twee uur later had ik volledige ontsluiting. Het was zwaar en ja, het deed zeer. Maar ook ik had er van tevoren zin in en daardoor was ik relaxed én gefocust, en dat heeft me er doorheen geholpen. Ik zou het zo weer doen! Maar dan bij voorkeur wel zonder knip.
Gewoon houden zo dus, TO! Als je maar realistisch blijft.
Ik had er zin in, keek er naar uit. Vond het retezwaar maar terwijl ik wilde dat het voorbij was, kon ik er ook -soort van- van genieten. Na 9 u weeënstorm is het een keizersnede geworden en dat vind ik nog steeds jammer. Man, wat kan je lichaam veel. Ik vond het echt bijzonder.
Dit! Behalve dat het bij mij geen keizersnee werd, maar de vacuümpomp. En hoewel ik mijn bevalling niet als bijzonder zwaar heb ervaren, vond ik dat op dat moment wel prima want ik had al zeker drie uur persweeën die ik heel lang heb moeten opvangen, omdat ze niet krachtig genoeg waren.
Vlak voordat mijn bevalling begon, had ik nog gelukzalig verzucht dat ik nog wel weken zwanger kon blijven, zo heerlijk vond ik het. Prompt braken mijn vliezen en twee uur later had ik volledige ontsluiting. Het was zwaar en ja, het deed zeer. Maar ook ik had er van tevoren zin in en daardoor was ik relaxed én gefocust, en dat heeft me er doorheen geholpen. Ik zou het zo weer doen! Maar dan bij voorkeur wel zonder knip.
Gewoon houden zo dus, TO! Als je maar realistisch blijft.
woensdag 3 februari 2016 om 20:47
Ik was vooral bang dat mijn partner op het werk zou zitten een dat ik het dan het eerste uur alleen zou moeten doen. Dat ik hem niet zou kunnen bereiken ofzo. Onzin, want hij zit op kantoor, een half uurtje rijden van ons huis, maar toch..
De eerste bevalling begon zondagavond om 20u en de tweede maandagochtend om 8u, net voordat hij de deur uit wilde gaan. Hij was dus bij beide bevallingen gewoon thuis.
De eerste bevalling begon zondagavond om 20u en de tweede maandagochtend om 8u, net voordat hij de deur uit wilde gaan. Hij was dus bij beide bevallingen gewoon thuis.
woensdag 3 februari 2016 om 20:48
quote:lemoos2 schreef op 03 februari 2016 @ 20:23:
Dat ze na een aantal uur een stelletje amateurs gewoon die baby mee naar huis lieten nemen. Zelfs toen we de parkeergarage uitreden had ik het nog volkomen normaal gevonden als daar iemand had gestaan en gezegd:"Ja, dat kan zomaar niet". Daar kan ik nu om lachen maar het voelde gewoon zo onwerkelijk.
Zo herkenbaar!
Dat een paar uurtjes na de bevalling de kraamhulp zei 'nou, dan ga ik maar, morgen ben ik er om 9 uur weer!'
En dat wij ons afvroegen of we zo lang die baby wel in leven konden houden..
Dat ze na een aantal uur een stelletje amateurs gewoon die baby mee naar huis lieten nemen. Zelfs toen we de parkeergarage uitreden had ik het nog volkomen normaal gevonden als daar iemand had gestaan en gezegd:"Ja, dat kan zomaar niet". Daar kan ik nu om lachen maar het voelde gewoon zo onwerkelijk.
Zo herkenbaar!
Dat een paar uurtjes na de bevalling de kraamhulp zei 'nou, dan ga ik maar, morgen ben ik er om 9 uur weer!'
En dat wij ons afvroegen of we zo lang die baby wel in leven konden houden..
woensdag 3 februari 2016 om 20:55
quote:Dragisa schreef op 03 februari 2016 @ 19:42:
Niks. Ik zie ook niet hoe een bevalling "mooi" kan zijn. Zweverig geblaat wat mij betreft.
Het is gewoon iets wat even moet, hopelijk een beetje vlot.
Zal aan mij liggen. Ik vond zwanger zijn ook niet mooi of bijzonder of een geweldig fantastisch stralend gedoe. Ik vond er niks van.Hier hetzelfde. Het moet nu eenmaal als je graag een kind wil. Loop weer rond met een enorme toeter en mensen vertellen me iedere dag hoe bijzonder het allemaal is. Mja, denk ik dan, en ik knik en glimlach braaf.
Niks. Ik zie ook niet hoe een bevalling "mooi" kan zijn. Zweverig geblaat wat mij betreft.
Het is gewoon iets wat even moet, hopelijk een beetje vlot.
Zal aan mij liggen. Ik vond zwanger zijn ook niet mooi of bijzonder of een geweldig fantastisch stralend gedoe. Ik vond er niks van.Hier hetzelfde. Het moet nu eenmaal als je graag een kind wil. Loop weer rond met een enorme toeter en mensen vertellen me iedere dag hoe bijzonder het allemaal is. Mja, denk ik dan, en ik knik en glimlach braaf.
woensdag 3 februari 2016 om 21:04
Ik had er bij de eerste ook zo'n zin in, keek er enorm naar uit! Iedereen verklaarde me voor gek. Ik heb echt genoten van mijn bevalling, totdat ik uiteindelijk een keizersnede moest dan (wat ik wel echt heel jammer vind, nog steeds). Ik voelde me heel relaxt. Het is ongelooflijk hoe je lijf precies doet wat t moet doen.
Nu 38 zwanger van de tweede, en ook nu heb ik weer echt zin in de bevalling! Ik ga weer voor een vaginale bevalling, en hoop dat dit nu lukt. Kom maar op
Geniet van je zwangerschap en ik wens je een mooie bevalling toe!
Nu 38 zwanger van de tweede, en ook nu heb ik weer echt zin in de bevalling! Ik ga weer voor een vaginale bevalling, en hoop dat dit nu lukt. Kom maar op
Geniet van je zwangerschap en ik wens je een mooie bevalling toe!
woensdag 3 februari 2016 om 21:14
Herkenbaar! Ik had er ook super veel zin in! Had ook samen met mijn partner hypnobirthing gedaan. Ik heb de muziek opgezet van de yoga en de weeen met mijn ademhaling en support van mijn man goed kunnen opvangen, ik kijk goed terug op mijn bevalling. Nooit raar moeten tellen of puffen, gewoon het lichaam het werk laten doen en ontspannen blijven. Het lichaam doet het wel! De persweeen voelde ook als een enorme golf naar beneden, mijn hele buik ging tekeer haha, ik vond dat super bijzonder, en was meteen herkenbaar.
Ik had geen pijnstilling nodig en ik zou tekenen voor zo'n bevalling, nu zwanger van de tweede. Ik ben dus benieuwd of het nu sneller gaat maar goed ik zou niet 10x willen bevallen omdat het nou zo fijn is...dat bedoel ik ook weer niet! Meer een mooi doel om tot je baby te komen! En denk dat positiviteit zeker helpt!
Ik had geen pijnstilling nodig en ik zou tekenen voor zo'n bevalling, nu zwanger van de tweede. Ik ben dus benieuwd of het nu sneller gaat maar goed ik zou niet 10x willen bevallen omdat het nou zo fijn is...dat bedoel ik ook weer niet! Meer een mooi doel om tot je baby te komen! En denk dat positiviteit zeker helpt!
woensdag 3 februari 2016 om 21:28
quote:eekhoorn12 schreef op 03 februari 2016 @ 20:48:
[...]
Zo herkenbaar!
Dat een paar uurtjes na de bevalling de kraamhulp zei 'nou, dan ga ik maar, morgen ben ik er om 9 uur weer!'
En dat wij ons afvroegen of we zo lang die baby wel in leven konden houden.. En dat je man s'ochtends om 06.00 al op de loer lag of de kraamhulp al in aantocht was. De ontzetting op zijn gezicht toen ze eerst een lekker ontbijt voor mij ging maken ipv de baby te controleren
[...]
Zo herkenbaar!
Dat een paar uurtjes na de bevalling de kraamhulp zei 'nou, dan ga ik maar, morgen ben ik er om 9 uur weer!'
En dat wij ons afvroegen of we zo lang die baby wel in leven konden houden.. En dat je man s'ochtends om 06.00 al op de loer lag of de kraamhulp al in aantocht was. De ontzetting op zijn gezicht toen ze eerst een lekker ontbijt voor mij ging maken ipv de baby te controleren
woensdag 3 februari 2016 om 21:35
33 weken zwanger van de tweede en ik heb er HEEL veel zin in! Ik vind het heel bijzonder om mee te maken, een bevalling. Ben blij dat ik het nog een keer mag ervaren. Het ging allemaal echt niet vanzelf de eerste keer maar toch vond ik het mooi. Beter dan zwanger zijn want dat vind ik echt stom. Al die angstverhalen over bevallen daar heb je echt geen ene reet aan. Dus hou dat positieve gevoel vast!
woensdag 3 februari 2016 om 21:38
quote:ladygaga_xx schreef op 03 februari 2016 @ 19:38:
ik kan wel geloven dat je klaar bent mijn zwangerschap en gewoon dat kind eruit wil hebben, maar echt zin in hebben..
Inderdaad.
Dat eerste begrijp ik goed, het tweede echt niet...zin heb ik in vakantie ofzo. Maar een bevalling? Mwah...
TO: Nog ff wachten! Komt vanzelf. Zelf vond ik overigens de laatste weken voor de bevalling ook heel bijzonder. Zo in afwachting van.
ik kan wel geloven dat je klaar bent mijn zwangerschap en gewoon dat kind eruit wil hebben, maar echt zin in hebben..
Inderdaad
.Dat eerste begrijp ik goed, het tweede echt niet...zin heb ik in vakantie ofzo. Maar een bevalling? Mwah...
TO: Nog ff wachten! Komt vanzelf. Zelf vond ik overigens de laatste weken voor de bevalling ook heel bijzonder. Zo in afwachting van.
woensdag 3 februari 2016 om 21:47
Ik ging trouwens van tevoren ook heel veel verhalen over bevallingen lezen, ook over heel ellendige bevallingen. Zo was ik op alles voorbereid, dacht ik. En dat was ik ook. Misschien dat het me daardoor ook wel meeviel (maar misschien had ik ook gewoon 'geluk' dat het me allemaal zo makkelijk af ging).
zondag 7 februari 2016 om 09:43
Bij de eerste ging ik er ook heel open in. Ik dacht ik zie het wel. Dat heeft mij er wel door heen geholpen. Na de bevalling zei ik wel direct dit ga ik nooit meer doen. Je weet dat het zeer doet maar kunt pas echt zeggen hoe het voelt als je er middenin zit. En dat was eerlijk gezegd gewoon kut! Nu ik zwanger ben van de tweede zie ik er dus eigenlijk meer tegen op omdat ik.nu weet hoe het voelt.... au
zondag 7 februari 2016 om 10:00
Ik had er geen zin in, maar ik zag er ook niet tegenop. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ja, pijn... En het deed inderdaad pijn (heel veel).
Ik denk dat ik er, mocht ik hopelijk weer zwanger worden, wel tegenop zou zien. Ik had ook mijn man plechtig beloofd na de eerste bevalling dat ik het nooit meer zou doen. Volgens mij heb ik dat zelfs tijdens de bevalling al gemeld.
Maar je kan toch niks anders doen dan het ondergaan op dat moment. Dus je kunt er maar beter zin in hebben
Veel sterkte!
Ik denk dat ik er, mocht ik hopelijk weer zwanger worden, wel tegenop zou zien. Ik had ook mijn man plechtig beloofd na de eerste bevalling dat ik het nooit meer zou doen. Volgens mij heb ik dat zelfs tijdens de bevalling al gemeld.
Maar je kan toch niks anders doen dan het ondergaan op dat moment. Dus je kunt er maar beter zin in hebben
Veel sterkte!
zondag 7 februari 2016 om 10:16
quote:Sorende schreef op 07 februari 2016 @ 10:00:
Ik had er geen zin in, maar ik zag er ook niet tegenop. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ja, pijn... En het deed inderdaad pijn (heel veel).
Ik denk dat ik er, mocht ik hopelijk weer zwanger worden, wel tegenop zou zien. Ik had ook mijn man plechtig beloofd na de eerste bevalling dat ik het nooit meer zou doen. Volgens mij heb ik dat zelfs tijdens de bevalling al gemeld.
Maar je kan toch niks anders doen dan het ondergaan op dat moment. Dus je kunt er maar beter zin in hebben Veel sterkte!
Haha! Komt me zo bekend voor!
Ze zeggen dat je de pijn vergeet van zodra je de baby ziet: nou, nee! 2,5 weken later ben ik de pijn nog niet vergeten en roep ik nogsteeds dat er NOOIT een tweede komt (we neigden sowieso eerder naar 1 kind dan 2).
Het enige troostpuntje vind ik, is dat het meest pijnlijke moment is wanneer je het kind er uit perst en ik dat niet als enorm pijnlijk heb ervaren. De uren voordien was zo'n nutteloze pijn en als je eindelijk mag persen ben je zo gefocust, voel je die baby er uit komen en is het bijna een opluchting. En man, wat een kracht! geen idee waar die energie plots vandaan kwam
Ik was enorm doorgescheurd en geknipt, maar daar heb ik niks van gevoeld.
Ik had er geen zin in, maar ik zag er ook niet tegenop. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ja, pijn... En het deed inderdaad pijn (heel veel).
Ik denk dat ik er, mocht ik hopelijk weer zwanger worden, wel tegenop zou zien. Ik had ook mijn man plechtig beloofd na de eerste bevalling dat ik het nooit meer zou doen. Volgens mij heb ik dat zelfs tijdens de bevalling al gemeld.
Maar je kan toch niks anders doen dan het ondergaan op dat moment. Dus je kunt er maar beter zin in hebben
Veel sterkte!Haha! Komt me zo bekend voor!
Ze zeggen dat je de pijn vergeet van zodra je de baby ziet: nou, nee! 2,5 weken later ben ik de pijn nog niet vergeten en roep ik nogsteeds dat er NOOIT een tweede komt (we neigden sowieso eerder naar 1 kind dan 2).
Het enige troostpuntje vind ik, is dat het meest pijnlijke moment is wanneer je het kind er uit perst en ik dat niet als enorm pijnlijk heb ervaren. De uren voordien was zo'n nutteloze pijn en als je eindelijk mag persen ben je zo gefocust, voel je die baby er uit komen en is het bijna een opluchting. En man, wat een kracht! geen idee waar die energie plots vandaan kwam
Ik was enorm doorgescheurd en geknipt, maar daar heb ik niks van gevoeld.
zondag 7 februari 2016 om 17:15
Ik begrijp het wel een beetje hoor. Er gingen vreselijke verhalen de ronde dat het was alsof je 30 botten gebroken had. Nou heb ik ooit een flinke breuk in mijn been gehad, maar achteraf deed dat echt heel veel meer pijn hoor! Had zelf ook wel een beetje de 'kom-maar-op' mentaliteit met de wens niet meer zwanger te zijn en mijn baby te zien. Maakt het makkelijk als het zover is. Was na 24 uur wel een beetje klaar met de weeen hoor, maar kijk nu niet op tegen de bevalling van nr 2.
Veel succes alvast!
Veel succes alvast!
zondag 7 februari 2016 om 21:22
Ook ik had er zin in en ben er vrij blanco ingestapt. Natuurlijk schoten er weleens van die horrorverhalen door mijn hoofd voordat de bevalling begon, want die hoor je immers het meest. Maar wat vond ik het een prachtige ervaring. Het deed pijn, maar het was voor mij zeker niet hels en ik kijk al echt weer uit naar een eventuele volgende bevalling (en vooral de beloning erna natuurlijk ).
).
