Relaties
alle pijlers
Lastig: veeleisende schoonmoeder
zaterdag 21 maart 2026 om 09:58
Dit is niet zozeer mijn probleem maar het probleem van mijn man.
Zijn moeder zit sinds een aantal jaren in een verzorgingstehuis, door lichamelijke beperkingen. Geestelijk is er niets aan de hand, behalve de gebruikelijke vergeetachtigheid die bij haar leeftijd hoort. Maar niet dementerend of zo.
Man of wij samen gaan 2 x per week naar haar toe.
Als hij alleen gaat, is het vaak om wat dingetjes voor haar te doen (boodschappen, kleine klusjes).
Maar wat wij doen, is nooit genoeg. We blijven te kort, we vertellen niet genoeg, we nemen niet de tijd om koffie te drinken.
Deze week weer een mooi voorbeeld: man en ik hadden afgesproken om na het werk met dit mooie weer samen een terrasje te pakken in de stad.
Schoonmoeder had al een paar keer aangegeven dat er een bepaald klusje was dat ze heel graag gedaan zag. Mijn man is dus op de betreffende dag wat eerder gestopt met werken naar haar toe geteden en klusje gedaan. Daarna "moest" hij gaan zitten om gezellig samen koffie te drinken. Hij gaf aan dat hij daar geen tijd voor had omdat wij samen een terrasje zouden doen.
En dan krijgt mijn man dus op verwijtende toon te horen dat zij vroeger alles voor hem heeft gedaan en hij nu geen tijd voor haar heeft.
Bovenstaande is maar 1 voorbeeld, gebeurt vaker in iets andere vorm.
Man komt dan verslagen thuis, voelt zich een slechte zoon. En hij heeft ook geen weerwoord, want hij heeft een opvoeding gehad waarbij zijn ouders hun best hebben gedaan om hun kinderen een goede jeugd , goede opleiding te kunnen geven.
Zijn er mensen die dit herkennen? En zo ja, hoe ga jij er mee om? Ik vind het zo verdrietig om te zien dat mijn man hierdoor onterecht met schuldgevoelens kampt.
Zijn moeder zit sinds een aantal jaren in een verzorgingstehuis, door lichamelijke beperkingen. Geestelijk is er niets aan de hand, behalve de gebruikelijke vergeetachtigheid die bij haar leeftijd hoort. Maar niet dementerend of zo.
Man of wij samen gaan 2 x per week naar haar toe.
Als hij alleen gaat, is het vaak om wat dingetjes voor haar te doen (boodschappen, kleine klusjes).
Maar wat wij doen, is nooit genoeg. We blijven te kort, we vertellen niet genoeg, we nemen niet de tijd om koffie te drinken.
Deze week weer een mooi voorbeeld: man en ik hadden afgesproken om na het werk met dit mooie weer samen een terrasje te pakken in de stad.
Schoonmoeder had al een paar keer aangegeven dat er een bepaald klusje was dat ze heel graag gedaan zag. Mijn man is dus op de betreffende dag wat eerder gestopt met werken naar haar toe geteden en klusje gedaan. Daarna "moest" hij gaan zitten om gezellig samen koffie te drinken. Hij gaf aan dat hij daar geen tijd voor had omdat wij samen een terrasje zouden doen.
En dan krijgt mijn man dus op verwijtende toon te horen dat zij vroeger alles voor hem heeft gedaan en hij nu geen tijd voor haar heeft.
Bovenstaande is maar 1 voorbeeld, gebeurt vaker in iets andere vorm.
Man komt dan verslagen thuis, voelt zich een slechte zoon. En hij heeft ook geen weerwoord, want hij heeft een opvoeding gehad waarbij zijn ouders hun best hebben gedaan om hun kinderen een goede jeugd , goede opleiding te kunnen geven.
Zijn er mensen die dit herkennen? En zo ja, hoe ga jij er mee om? Ik vind het zo verdrietig om te zien dat mijn man hierdoor onterecht met schuldgevoelens kampt.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:06
Mijn vader met name is er ook een ster in om mensen op hun zogenaamde verplichtingen te wijzen. Ik vind dat mijn kinderen mij niets verplicht zijn en die insteek neem ik ook ter harte jegens mijn vader. Zoals mijn moeder al zei ‘je hebt niet voor niets twee oren, ene oor in, andere uit.’
Kortom, je man zal zijn mindset moeten veranderen en zeker niet zijn afspraken met derden laten bepalen door zijn moeder. Je bent een gezegend mens als je kinderen twee keer in de week bij je op bezoek komen en zelfs nog extra als ze dat willen.
Overigens, wat zijn ouders voor hem gedaan hebben is precies wat ze moesten doen. Daar hoeven geen pluimpjes bij.
Kortom, je man zal zijn mindset moeten veranderen en zeker niet zijn afspraken met derden laten bepalen door zijn moeder. Je bent een gezegend mens als je kinderen twee keer in de week bij je op bezoek komen en zelfs nog extra als ze dat willen.
Overigens, wat zijn ouders voor hem gedaan hebben is precies wat ze moesten doen. Daar hoeven geen pluimpjes bij.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:14
Langskomen, boodschappen afgeven of klusje afwerken en weer weggaan voelt voor haar waarschijnlijk alsof ze puur een verplichting geworden is, ipv iemand bij wie je graag een bakkie doet en bijkletst. Ze mist waarschijnlijk ook het zelf boodschappen doen ( neem haar eens mee ) , om leuke dingen te doen ( haal haar eens op om bij jullie te eten bijvoorbeeld) want haar dagen zullen lang en eentonig zijn , ondanks wat er door het huis georganiseerd wordt.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:14
Absoluut. Zie het door mijn werk alle dagen. Wat ik tussen de regels lees is eenzaamheid, moeite met loslaten van het leven hoe het was. Je kan in een WZC omringd door mensen heel eenzaam zijn.
Dat zijn vreemden die tegen wil en dank gedwongen worden om dicht op elkaar samen te leven. Horen zeggen dat je zoon snel snel een klusje komt doen omdat hij daarna gezellig met zijn gezin een terrasje gaat doen kan steken.
Nemen jullie haar soms ook nog eens mee naar de buitenwereld? Een terrasje doen, gaan lunchen of een pannenkoek eten?
Gaan je man en/of jij écht eens naar haar toe, niet met boodschappen of voor een klusje dus omdat jullie er moeten zijn maar om wat tijd samen door te brengen?
Dat zijn vreemden die tegen wil en dank gedwongen worden om dicht op elkaar samen te leven. Horen zeggen dat je zoon snel snel een klusje komt doen omdat hij daarna gezellig met zijn gezin een terrasje gaat doen kan steken.
Nemen jullie haar soms ook nog eens mee naar de buitenwereld? Een terrasje doen, gaan lunchen of een pannenkoek eten?
Gaan je man en/of jij écht eens naar haar toe, niet met boodschappen of voor een klusje dus omdat jullie er moeten zijn maar om wat tijd samen door te brengen?
zaterdag 21 maart 2026 om 10:18
Ik denk dat 2x per week prima is, en dat schoonmoeder dan niet moet zeuren als hij een keer kort blijft.
Ik snap ook wel dat het een beetje confronterend is als man zegt dat hij snel weg moet, want hij gaat liever met jou op een terrasje zitten dan met zijn moeder aan de koffie.
Ik snap ook wel dat het een beetje confronterend is als man zegt dat hij snel weg moet, want hij gaat liever met jou op een terrasje zitten dan met zijn moeder aan de koffie.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zaterdag 21 maart 2026 om 10:23
Ik lees eerder dat de bezoekjes altijd kort zijn want ze nemen geen tijd voor koffie en/of een praatje.
Kan je je dat voorstellen om daar al jaren dag in dag uit in een WZC te leven? Ik wil het absoluut niet.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:25
Misschien kunnen ze het in een andere vorm gieten: ipv 2 keer per week ( dit verzin ik natuurlijk ) vanuit het werk met een boodschapje langsgaan, jas aanhoudend op het puntje van de stoel zitten en er gauw weer vandoor gaan want er moet gekookt worden , naar 1 vaste avond na het eten langsgaan, koffie drinken, samen met moeders journaal kijken /wel de boodschappen droppen, maar ook om de week vrijdagmiddag na het werk met moeders een hapje eten oid.dreuvel schreef: ↑21-03-2026 10:18Ik denk dat 2x per week prima is, en dat schoonmoeder dan niet moet zeuren als hij een keer kort blijft.
Ik snap ook wel dat het een beetje confronterend is als man zegt dat hij snel weg moet, want hij gaat liever met jou op een terrasje zitten dan met zijn moeder aan de koffie.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:33
Inderdaad. Al was het maar een paar keer per maand. Echt naar haar toe gaan, gezellig, iets gaan drinken in de cafetaria, haar eens meenemen, (met de rolstoel) een wandelingetje maken.blijfgewoonbianca schreef: ↑21-03-2026 10:25Misschien kunnen ze het in een andere vorm gieten: ipv 2 keer per week ( dit verzin ik natuurlijk ) vanuit het werk met een boodschapje langsgaan, jas aanhoudend op het puntje van de stoel zitten en er gauw weer vandoor gaan want er moet gekookt worden , naar 1 vaste avond na het eten langsgaan, koffie drinken, samen met moeders journaal kijken /wel de boodschappen droppen, maar ook om de week vrijdagmiddag na het werk met moeders een hapje eten oid.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:33
Eensblijfgewoonbianca schreef: ↑21-03-2026 10:14Langskomen, boodschappen afgeven of klusje afwerken en weer weggaan voelt voor haar waarschijnlijk alsof ze puur een verplichting geworden is, ipv iemand bij wie je graag een bakkie doet en bijkletst. Ze mist waarschijnlijk ook het zelf boodschappen doen ( neem haar eens mee ) , om leuke dingen te doen ( haal haar eens op om bij jullie te eten bijvoorbeeld) want haar dagen zullen lang en eentonig zijn , ondanks wat er door het huis georganiseerd wordt.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:38
Lastig, een ouder voor wie het nooit genoeg is. Heel herkenbaar ook. Wat mij helpt om me te realiseren is, dat als ik twee uurtjes op een dag langs kom, mijn moeder nog steeds 22 uur alleen zit (haar gevoel). Ik kan dat probleem niet voor haar oplossen. Dus als ik 3 uur zou blijven, is ze nog steeds 21 uur alleen. Wat mij helpt is kijken naar wat ik wel doe en accepteren dat ik het probleem niet op kan lossen. Verder kan ik haar bevestigen in haar gevoel, maar het gevoel wel bij haar laten. Ik denk dat dat ook echt de enige manier is om ermee om te gaan. Succes!!
zaterdag 21 maart 2026 om 10:40
Mijn ervaring is dat een activiteit doen inderdaad fijn kan zijn en voor alle partijen beter kan voelen dan boodschappen afgooien en nog een verplichte bak koffie (om het even kort door de bocht te zeggen). Mijn oma was bijvoorbeeld best eenzaam en ik ging daar 1x per week op de donderdagochtend iets mee doen. Soms iets groters (bijv. een ochtendje winkelen in de stad incl. koffie en/of lunch of naar de intratuin + lunchen) en soms alleen even boodschappen doen bij de plaatselijke supermarkt + een ijsje bij de ijssalon. Dan ben je er even lekker uit en ik vond het nog praktisch ook want ik kon ook gelijk dingen kopen die ik nodig had of zelf gelijk ook wat boodschappen doen.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:41
Ik zou hebben gezegd 'gezellig, wie is er gezellig dan?' Dus... niet meer zo vaak langsgaan... zeker niet als je nog een leuke dag wil hebben. Misschien dat ze dan eens wat andere mensen opzoekt als ze niet steeds zo op jullie zit te wachten. Gaat het over een tijdje beter kun je altijd weer vaker gaan.
Lorem Ipsum
zaterdag 21 maart 2026 om 10:43
Zoiets ja. Wij gaan een avond per week naar mijn schoonouders. Schoonmoeder is dementerend, kan niet meer alleen thuis zijn en schoonvader zorgt voor haar. Ze wonen nog zelfstandig.blijfgewoonbianca schreef: ↑21-03-2026 10:25Misschien kunnen ze het in een andere vorm gieten: ipv 2 keer per week ( dit verzin ik natuurlijk ) vanuit het werk met een boodschapje langsgaan, jas aanhoudend op het puntje van de stoel zitten en er gauw weer vandoor gaan want er moet gekookt worden , naar 1 vaste avond na het eten langsgaan, koffie drinken, samen met moeders journaal kijken /wel de boodschappen droppen, maar ook om de week vrijdagmiddag na het werk met moeders een hapje eten oid.
Hij gaat een avond per week biljarten en wij komen dan koken met schoonmoeder, daarna nog een kopje koffie en meestal daarna nog oude foto’s bekijken want daar is ze dol op.
We moeten anderhalf uur rijden om daar te komen dus vaker is ook geen optie eigenlijk.
Het lijkt mij vreselijk te beseffen dat je een nummertje bent voor je kinderen dat snel afgewerkt moet worden.
Ik zou met haar gaan overleggen of zij het prettig zou vinden als je minder vaak zou komen maar dan wel meer tijd voor haar hebt.
zaterdag 21 maart 2026 om 10:58
Waarom lijkt dat altijd de verantwoording van de kinderen te zijn?blijfgewoonbianca schreef: ↑21-03-2026 10:14Langskomen, boodschappen afgeven of klusje afwerken en weer weggaan voelt voor haar waarschijnlijk alsof ze puur een verplichting geworden is, ipv iemand bij wie je graag een bakkie doet en bijkletst. Ze mist waarschijnlijk ook het zelf boodschappen doen ( neem haar eens mee ) , om leuke dingen te doen ( haal haar eens op om bij jullie te eten bijvoorbeeld) want haar dagen zullen lang en eentonig zijn , ondanks wat er door het huis georganiseerd wordt.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:07
En misschien is dat ook zo. Dan kan je het ook niet omtoveren tot iets wat je wel graag doet en is aan deze verplichting voldoen al heel watblijfgewoonbianca schreef: ↑21-03-2026 10:14Langskomen, boodschappen afgeven of klusje afwerken en weer weggaan voelt voor haar waarschijnlijk alsof ze puur een verplichting geworden is, ipv iemand bij wie je graag een bakkie doet en bijkletst. Ze mist waarschijnlijk ook het zelf boodschappen doen ( neem haar eens mee ) , om leuke dingen te doen ( haal haar eens op om bij jullie te eten bijvoorbeeld) want haar dagen zullen lang en eentonig zijn , ondanks wat er door het huis georganiseerd wordt.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:08
Zo te lezen zijn er twee wegen te bewandelen:
Eén is moeder geven wat ze vraagt. Risico is natuurlijk wél dat haar verwijtende geklaag werkt en ze dus mogelijk blijft klagen voor nóg meer aandacht.
Ander is dat je man zijn blik op de wereld aanpast en ziet dat hij niet persé haar eenzaamheid/ontevredenheid moet of kan oplossen.
En een derde weg kan 'though love' zijn: Joh als je zó doet vind ik het helemaal niet gezellig, ik sla volgende week even over. Dus normaal doen en dankbaarheid belonen, en niet geklaag en gezeur belonen.
Je man is volwassen. Hij hoeft niet naar een plek waar hij zelf niet graag wil zijn.
Eén is moeder geven wat ze vraagt. Risico is natuurlijk wél dat haar verwijtende geklaag werkt en ze dus mogelijk blijft klagen voor nóg meer aandacht.
Ander is dat je man zijn blik op de wereld aanpast en ziet dat hij niet persé haar eenzaamheid/ontevredenheid moet of kan oplossen.
En een derde weg kan 'though love' zijn: Joh als je zó doet vind ik het helemaal niet gezellig, ik sla volgende week even over. Dus normaal doen en dankbaarheid belonen, en niet geklaag en gezeur belonen.
Je man is volwassen. Hij hoeft niet naar een plek waar hij zelf niet graag wil zijn.
Geef mensen geen informatie waar ze niet mee om kunnen gaan.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:18
Juist. Moest moeder maar niet naar dat wzc getrokken zijn maar naar Spanje of zo.KooktMetKnoflook schreef: ↑21-03-2026 11:08Zo te lezen zijn er twee wegen te bewandelen:
Eén is moeder geven wat ze vraagt. Risico is natuurlijk wél dat haar verwijtende geklaag werkt en ze dus mogelijk blijft klagen voor nóg meer aandacht.
Ander is dat je man zijn blik op de wereld aanpast en ziet dat hij niet persé haar eenzaamheid/ontevredenheid moet of kan oplossen.
En een derde weg kan 'though love' zijn: Joh als je zó doet vind ik het helemaal niet gezellig, ik sla volgende week even over. Dus normaal doen en dankbaarheid belonen, en niet geklaag en gezeur belonen.
Je man is volwassen. Hij hoeft niet naar een plek waar hij zelf niet graag wil zijn.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:22
Wauw, de warmte en hartelijkheid straalt er vanaf. Hopelijk denk je nog eens aan je reactie als je zelf 80+ bent en geen kant op kan.KooktMetKnoflook schreef: ↑21-03-2026 11:08Zo te lezen zijn er twee wegen te bewandelen:
Eén is moeder geven wat ze vraagt. Risico is natuurlijk wél dat haar verwijtende geklaag werkt en ze dus mogelijk blijft klagen voor nóg meer aandacht.
Ander is dat je man zijn blik op de wereld aanpast en ziet dat hij niet persé haar eenzaamheid/ontevredenheid moet of kan oplossen.
En een derde weg kan 'though love' zijn: Joh als je zó doet vind ik het helemaal niet gezellig, ik sla volgende week even over. Dus normaal doen en dankbaarheid belonen, en niet geklaag en gezeur belonen.
Je man is volwassen. Hij hoeft niet naar een plek waar hij zelf niet graag wil zijn.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:22
Overige familie, vrienden, buren, kennissen. Waarom zijn kinderen verantwoordelijk - volgens sommigen dan - voor hun ouders geluk? Alleen omdat ze toevallig door deze mensen op de wereld gezet zijn? Ik hou niet zo van dat soort manipulatie als TO schrijft.
Wat iemand anders al een beetje schreef, een verplicht nummer kan je niet geforceerd gezellig maken/afdwingen.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:25
Helemaal met jou eens.Star⁴ schreef: ↑21-03-2026 11:22Overige familie, vrienden, buren, kennissen. Waarom zijn kinderen verantwoordelijk - volgens sommigen dan - voor hun ouders geluk? Alleen omdat ze toevallig door deze mensen op de wereld gezet zijn? Ik hou niet zo van dat soort manipulatie als TO schrijft.
Wat iemand anders al een beetje schreef, een verplicht nummer kan je niet geforceerd gezellig maken/afdwingen.
“En dan krijgt mijn man dus op verwijtende toon te horen dat zij vroeger alles voor hem heeft gedaan en hij nu geen tijd voor haar heeft.”
Daar zou ik dus echt niet tegen kunnen als dat gezegd wordt.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:27
Je bent niks verplciht natuurlijk. Maar het alternatief is dan je ouder laten verpieteren in het tehuis. Het is een optie, maar veel mensen willen er toch nog iets liefdevollers van maken, van die laatste jaren van hun ouders.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:29
De meeste mensen hebben niet alleen kinderen.
zaterdag 21 maart 2026 om 11:32
Zit het niet voor een deel ook in de communicatie? Ik moet snel weg want terrasje klinkt voor moeder als ik ben prio 100.
Vooraf een appje met ik kan vanavond na klusje niet blijven, maar zullen we je zaterdag ophalen voor een broodje bij Dootje? Of, ik kom vanavond voor de koffie, heb die lekkere koekjes nog erbij of zal ik nieuwe meebrengen. Kan ik gelijk ook wat andere boodschappen meenemen als je wilt.
Klinkt al heel anders dan, ik moet weg want terrasje en hier heb je je boodschappen, doei.
Vooraf een appje met ik kan vanavond na klusje niet blijven, maar zullen we je zaterdag ophalen voor een broodje bij Dootje? Of, ik kom vanavond voor de koffie, heb die lekkere koekjes nog erbij of zal ik nieuwe meebrengen. Kan ik gelijk ook wat andere boodschappen meenemen als je wilt.
Klinkt al heel anders dan, ik moet weg want terrasje en hier heb je je boodschappen, doei.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
