Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
dinsdag 2 februari 2016 om 17:55
Hallo allemaal, ik lees hier al een tijdje mee, maar dacht zal nu zelf ook eens iets schrijven.
Ik ben een vrouw van ruim 31 en heb begin december de diagnose ASS gekregen. Van de ene kant een opluchting (ik zie dus blijkbaar geen spoken), van de andere kant heb ik nog geen idee wat ik er mee moet/wil. Ik had namelijk alleen bedacht dat ik een diagnose wilde, omdat ik een oorzaak zocht voor mijn onverklaarbare vastlopen (o.a. afstuderen van mijn studie, 7,5 jaar over gedaan terwijl de rest na 1,5 jaar klaar was) en dacht zelf aan ADD of ASS. Maar ik heb dus niet verder gedacht dan dat punt
.
Ik sta op de wachtlijst voor een psycho-educatie cursus, maar ik vind het erg frustrerend dat alles nu het balletje eenmaal is gaan rollen alsnog zo lang duurt. Vooral omdat het bij mij jaren heeft geduurd voordat ik deze stap (nogmaals, want mijn vorige huisarts nam mijn klachten totaal niet serieus) heb durven en kunnen doorzetten. Hebben meer mensen die ervaring of heb ik toevallig gewoon pech?
Het heeft mij 5 jaar gekost - met heel veel frustatie, gevoelsmatig stilstaan, mezelf opsluiten, depressieve verschijnselen en me compleet mislukt en waardeloos voelen - om uiteindelijk de stap te zetten om via mijn universiteit hulp te vragen (ik zat zo vast dat ik besefte dat zonder hulp van buitenaf het gewoon niet meer ging lukken). In 5 maanden tijd heb ik diverse gesprekken gehad met een studentpsycholoog (die me een verwijsbrief gaf voor de huisarts) en vanuit mijn universiteit een cursus gevolgd m.b.t. het omdraaien van negatief denken (heeft me wel wat inzicht gegeven). Met wat pragmatische hulp van de universiteit heb ik in ca. 1,5 jaar mijn studie kunnen afmaken en afgelopen augustus mijn masterdiploma behaald, iets wat me in mijn eentje in die 5 jaar er voor niet gelukt is. (Helaas kan ik hier nog niet trots op zijn, omdat mijn eigenwaarde/zelfbeeld een behoorlijke deuk heeft opgelopen door het vastzitten, maar dat terzijde.)
De hulp vanuit mijn universiteit was prettig en vrij snel. Helaas blijkt het in de 'echte wereld' allemaal veel langzamer te gaan. Tussen het eerste gesprek met de huisarts en het ASS-onderzoek zat letterlijk (tot op de dag) een jaar. Na het krijgen van mijn diagnose heb ik een maand later één kennismakingsgesprek gehad met mijn behandelaar (wel fijn dat ik eindelijk een vast aanspreekpunt heb i.p.v. steeds een ander persoon; mijn behandelaar is nl. de 5e persoon die ik zie bij die GGZ-instelling). Afgesproken dat mijn behandelaar me uiterlijk een week later zou laten weten wanneer de cursus begon en/of wanneer we een nieuwe afspraak zouden plannen. Na 3 weken net zelf maar eens gebeld (is niet mijn favoriete bezigheid ). De cursus start als het goed is ergens in maart, dus alweer wachten. Ik vind het hele traject wel echt een ontzettende oefening van geduld (want het maakt me stiekem dus wel een beetje onredelijk bozig).
Wat ik nu zou willen? Ik wil een positief zelfbeeld hebben, geen negatieve gedachten meer over mezelf als "ik ben een mislukkeling/waardeloos" en leren accepteren dat ik door het vastlopen 6 jaar van mijn leven 'kwijt' ben. Maar wat ik vooral wil is dat ik na jaren van vastzitten/stilstaan (en heel erg veel nadenken) eindelijk eens vooruit kom. Alleen weet ik dus zelf niet zo goed hoe, omdat ik steeds in dezelfde valkuilen loop. Ik ben me er wel wat bewuster van (door mijn eigen zoeken en nadenken), maar het lukt nog niet echt ze te ontwijken of er kleinere kuiltjes van te maken.
Hoewel ik me al wat heb ingehouden, is het toch een beetje een lang verhaal geworden over mezelf (tja, ik houd er van om grondig te zijn ). Ik vind het fijn om hier te lezen over de zoektocht van anderen met een pas gestelde ASS-diagnose en ook fijn om te lezen dat anderen die juist al langer de diagnose hebben hun eigen weg gevonden hebben. Vanwege het herkenbare, de soms nuttige tips en het laat me nadenken over mezelf.
Ik ben een vrouw van ruim 31 en heb begin december de diagnose ASS gekregen. Van de ene kant een opluchting (ik zie dus blijkbaar geen spoken), van de andere kant heb ik nog geen idee wat ik er mee moet/wil. Ik had namelijk alleen bedacht dat ik een diagnose wilde, omdat ik een oorzaak zocht voor mijn onverklaarbare vastlopen (o.a. afstuderen van mijn studie, 7,5 jaar over gedaan terwijl de rest na 1,5 jaar klaar was) en dacht zelf aan ADD of ASS. Maar ik heb dus niet verder gedacht dan dat punt
.Ik sta op de wachtlijst voor een psycho-educatie cursus, maar ik vind het erg frustrerend dat alles nu het balletje eenmaal is gaan rollen alsnog zo lang duurt. Vooral omdat het bij mij jaren heeft geduurd voordat ik deze stap (nogmaals, want mijn vorige huisarts nam mijn klachten totaal niet serieus) heb durven en kunnen doorzetten. Hebben meer mensen die ervaring of heb ik toevallig gewoon pech?
Het heeft mij 5 jaar gekost - met heel veel frustatie, gevoelsmatig stilstaan, mezelf opsluiten, depressieve verschijnselen en me compleet mislukt en waardeloos voelen - om uiteindelijk de stap te zetten om via mijn universiteit hulp te vragen (ik zat zo vast dat ik besefte dat zonder hulp van buitenaf het gewoon niet meer ging lukken). In 5 maanden tijd heb ik diverse gesprekken gehad met een studentpsycholoog (die me een verwijsbrief gaf voor de huisarts) en vanuit mijn universiteit een cursus gevolgd m.b.t. het omdraaien van negatief denken (heeft me wel wat inzicht gegeven). Met wat pragmatische hulp van de universiteit heb ik in ca. 1,5 jaar mijn studie kunnen afmaken en afgelopen augustus mijn masterdiploma behaald, iets wat me in mijn eentje in die 5 jaar er voor niet gelukt is. (Helaas kan ik hier nog niet trots op zijn, omdat mijn eigenwaarde/zelfbeeld een behoorlijke deuk heeft opgelopen door het vastzitten, maar dat terzijde.)
De hulp vanuit mijn universiteit was prettig en vrij snel. Helaas blijkt het in de 'echte wereld' allemaal veel langzamer te gaan. Tussen het eerste gesprek met de huisarts en het ASS-onderzoek zat letterlijk (tot op de dag) een jaar. Na het krijgen van mijn diagnose heb ik een maand later één kennismakingsgesprek gehad met mijn behandelaar (wel fijn dat ik eindelijk een vast aanspreekpunt heb i.p.v. steeds een ander persoon; mijn behandelaar is nl. de 5e persoon die ik zie bij die GGZ-instelling). Afgesproken dat mijn behandelaar me uiterlijk een week later zou laten weten wanneer de cursus begon en/of wanneer we een nieuwe afspraak zouden plannen. Na 3 weken net zelf maar eens gebeld (is niet mijn favoriete bezigheid
). De cursus start als het goed is ergens in maart, dus alweer wachten. Ik vind het hele traject wel echt een ontzettende oefening van geduld (want het maakt me stiekem dus wel een beetje onredelijk bozig). Wat ik nu zou willen? Ik wil een positief zelfbeeld hebben, geen negatieve gedachten meer over mezelf als "ik ben een mislukkeling/waardeloos" en leren accepteren dat ik door het vastlopen 6 jaar van mijn leven 'kwijt' ben. Maar wat ik vooral wil is dat ik na jaren van vastzitten/stilstaan (en heel erg veel nadenken) eindelijk eens vooruit kom. Alleen weet ik dus zelf niet zo goed hoe, omdat ik steeds in dezelfde valkuilen loop. Ik ben me er wel wat bewuster van (door mijn eigen zoeken en nadenken), maar het lukt nog niet echt ze te ontwijken of er kleinere kuiltjes van te maken.
Hoewel ik me al wat heb ingehouden, is het toch een beetje een lang verhaal geworden over mezelf (tja, ik houd er van om grondig te zijn
). Ik vind het fijn om hier te lezen over de zoektocht van anderen met een pas gestelde ASS-diagnose en ook fijn om te lezen dat anderen die juist al langer de diagnose hebben hun eigen weg gevonden hebben. Vanwege het herkenbare, de soms nuttige tips en het laat me nadenken over mezelf.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
dinsdag 2 februari 2016 om 18:11
quote:MonicaGeller schreef op 02 februari 2016 @ 17:14:(...)Ik hoorde achteraf wel dat bij de eerste gesprekken al een en ander zeer duidelijk naar voor kwam, dat de antwoorden van mijn ouders daar weinig aan hadden kunnen toevoegen.
Ik kan me voorstellen dat bij 'twijfelgevallen' de inbreng van ouders wel harder gewenst is.
Dat klopt niet helemaal.
Omdat autisme aangeboren is en een aantal andere stoornissen niet, wil men voor alle zekerheid toch echt graag weten of er sprake is van bepaald gedrag in de vroegste jeugd.
Vooral bij vrouwen speelt dit, omdat autisme bij vrouwen nogal eens wordt verward met niet aangeboren stoornissen als angststoornissen en niet anders beschreven (ik kan even de juiste term niet herinneren) persoonlijkheidsstoornis. Maar die zijn niet aangeboren.
Of in een aantal gevallen, als de cliënt ouder is, kunnen er co-morbiditeiten ontstaan zoals (daar is hij weer) angststoornissen en ook depressiviteit. Die dus niet aangeboren zijn en een diagnose lelijk in de war kunnen gooien.
Uit eigen ervaring, maar ook van lotgenoten weet ik dat veel psychiaters, ook bij de bekende GGZ-instellingen, daar nogal eens lelijk de mist mee in gaan. Of gewoon helemaal geen idee te hebben wat autisme is. Daar kan ik, maar ook de lotgenoten die ik ken, een dik boek over schrijven.
Zoek dan ook alsjeblieft een GGZ die samenwerkt met het Autisme Kennis Centrum (van Annelies Spek), die zijn ook meer bekend met autisme bij vrouwen. Toen ik die, na jaren ellende en modderen, eenmaal had gevonden, was het of ik van de hel in de hemel terecht kwam.
Ik kan me voorstellen dat bij 'twijfelgevallen' de inbreng van ouders wel harder gewenst is.
Dat klopt niet helemaal.
Omdat autisme aangeboren is en een aantal andere stoornissen niet, wil men voor alle zekerheid toch echt graag weten of er sprake is van bepaald gedrag in de vroegste jeugd.
Vooral bij vrouwen speelt dit, omdat autisme bij vrouwen nogal eens wordt verward met niet aangeboren stoornissen als angststoornissen en niet anders beschreven (ik kan even de juiste term niet herinneren) persoonlijkheidsstoornis. Maar die zijn niet aangeboren.
Of in een aantal gevallen, als de cliënt ouder is, kunnen er co-morbiditeiten ontstaan zoals (daar is hij weer) angststoornissen en ook depressiviteit. Die dus niet aangeboren zijn en een diagnose lelijk in de war kunnen gooien.
Uit eigen ervaring, maar ook van lotgenoten weet ik dat veel psychiaters, ook bij de bekende GGZ-instellingen, daar nogal eens lelijk de mist mee in gaan. Of gewoon helemaal geen idee te hebben wat autisme is. Daar kan ik, maar ook de lotgenoten die ik ken, een dik boek over schrijven.
Zoek dan ook alsjeblieft een GGZ die samenwerkt met het Autisme Kennis Centrum (van Annelies Spek), die zijn ook meer bekend met autisme bij vrouwen. Toen ik die, na jaren ellende en modderen, eenmaal had gevonden, was het of ik van de hel in de hemel terecht kwam.
dinsdag 2 februari 2016 om 18:40
Ik ben eerst via eerstelijnshulp gegaan voor de burnoutklachten waar ik mee worstelde.
De hulpverleenster daar gaf al heel snel aan dat ik niet reageerde zoals 'normale' cliënten. Ik heb toen aangegeven dat (op dat moment) 1 van mijn kinderen diagnose autisme had, en dat ik daar zeer veel bij mezelf in herkende.
Zij heeft mij toen doorverwezen naar een diagnostisch centrum dat zeer veel ervaring heeft met autisme, ook bij vrouwen.
't Was dus niet zo dat men in het wilde weg zocht, maar dat er van bij het begin specifiek werd gezocht of er sprake was van een autistische stoornis.
Ik kan me wel voorstellen dat iemand die helemaal blanco was beginnen zoeken misschien misleid was geweest door een aantal ogenschijnlijk niet-autistische kenmerken in mijn leven en mijn persoonlijkheid.
Toen ik later aan de hulpverlener van kind aangaf zelf de diagnose te hebben gekregen, gaf zij aan al een vermoeden in die richting te hebben.
Blijkbaar is voor een geoefend oog dingen soms heel erg duidelijk, ofwel heb ik gewoon enorme mazzel gehad met de mensen die op mijn weg zijn gekomen qua hulpverlening
De hulpverleenster daar gaf al heel snel aan dat ik niet reageerde zoals 'normale' cliënten. Ik heb toen aangegeven dat (op dat moment) 1 van mijn kinderen diagnose autisme had, en dat ik daar zeer veel bij mezelf in herkende.
Zij heeft mij toen doorverwezen naar een diagnostisch centrum dat zeer veel ervaring heeft met autisme, ook bij vrouwen.
't Was dus niet zo dat men in het wilde weg zocht, maar dat er van bij het begin specifiek werd gezocht of er sprake was van een autistische stoornis.
Ik kan me wel voorstellen dat iemand die helemaal blanco was beginnen zoeken misschien misleid was geweest door een aantal ogenschijnlijk niet-autistische kenmerken in mijn leven en mijn persoonlijkheid.
Toen ik later aan de hulpverlener van kind aangaf zelf de diagnose te hebben gekregen, gaf zij aan al een vermoeden in die richting te hebben.
Blijkbaar is voor een geoefend oog dingen soms heel erg duidelijk, ofwel heb ik gewoon enorme mazzel gehad met de mensen die op mijn weg zijn gekomen qua hulpverlening
dinsdag 2 februari 2016 om 18:53
Klopt, MonicaGeller. Zelf heb ik helaas wel een jarenlange zoektocht achter de rug. Mijn kinderen hebben het, ik herken veel, maar ik heb ook al langere tijd burnoutklachten. Dat gaven ze de schuld. Toen ik zei dat ik al sinds mijn jongste jaren tegen bepaalde problemen aanliep veegden ze dat van tafel.
Ik denk dat ik nu wel op mijn plek zit. Ze herkenden nu genoeg kenmerken om echt in het diagnosetraject te stappen.
Ik denk dat ik nu wel op mijn plek zit. Ze herkenden nu genoeg kenmerken om echt in het diagnosetraject te stappen.
dinsdag 2 februari 2016 om 19:52
Ik heb het heel lang ontkent, mijn zusje is een geval apart, heeft ook bijna een jaar in een psychiatrische inrichting gezeten. Elke dag gillen, dingen zien en voelen die er niet zijn, was allemaal heel normaal bij ons thuis. Alle aandacht ging altijd naar mijn zusje, ik wist niet beter, ben daardoor heel snel 'volwassen' geworden. Nam verantwoordelijkheden die ik op mijn leeftijd helemaal niet hoefde te hebben. Erg op mezelf gericht en ik red me wel. Tot mijn zusje uit huis geplaatst werd en er ineens wel ruimte was voor de ware ik die ik eigenlijk al die tijd had verstopt, en toen ben ik min of meer een beetje ingestort en is het balletje gaan rollen. Nu ben ik 'blij' dat ik een 'labeltje' heb en mensen goed kan uitleggen wat ik nodig heb om goed te functioneren en waar ik tegen aan loop. Maar daar zijn genoeg hobbels aan vooraf gegaan.
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
dinsdag 2 februari 2016 om 20:49
quote:plumplum schreef op 02 februari 2016 @ 17:55:
Hallo allemaal, ik lees hier al een tijdje mee, maar dacht zal nu zelf ook eens iets schrijven.
Ik ben een vrouw van ruim 31 en heb begin december de diagnose ASS gekregen. Van de ene kant een opluchting (ik zie dus blijkbaar geen spoken), van de andere kant heb ik nog geen idee wat ik er mee moet/wil. Ik had namelijk alleen bedacht dat ik een diagnose wilde, omdat ik een oorzaak zocht voor mijn onverklaarbare vastlopen (o.a. afstuderen van mijn studie, 7,5 jaar over gedaan terwijl de rest na 1,5 jaar klaar was) en dacht zelf aan ADD of ASS. Maar ik heb dus niet verder gedacht dan dat punt.
Ik sta op de wachtlijst voor een psycho-educatie cursus, maar ik vind het erg frustrerend dat alles nu het balletje eenmaal is gaan rollen alsnog zo lang duurt. Vooral omdat het bij mij jaren heeft geduurd voordat ik deze stap (nogmaals, want mijn vorige huisarts nam mijn klachten totaal niet serieus) heb durven en kunnen doorzetten. Hebben meer mensen die ervaring of heb ik toevallig gewoon pech?
Het heeft mij 5 jaar gekost - met heel veel frustatie, gevoelsmatig stilstaan, mezelf opsluiten, depressieve verschijnselen en me compleet mislukt en waardeloos voelen - om uiteindelijk de stap te zetten om via mijn universiteit hulp te vragen (ik zat zo vast dat ik besefte dat zonder hulp van buitenaf het gewoon niet meer ging lukken). In 5 maanden tijd heb ik diverse gesprekken gehad met een studentpsycholoog (die me een verwijsbrief gaf voor de huisarts) en vanuit mijn universiteit een cursus gevolgd m.b.t. het omdraaien van negatief denken (heeft me wel wat inzicht gegeven). Met wat pragmatische hulp van de universiteit heb ik in ca. 1,5 jaar mijn studie kunnen afmaken en afgelopen augustus mijn masterdiploma behaald, iets wat me in mijn eentje in die 5 jaar er voor niet gelukt is. (Helaas kan ik hier nog niet trots op zijn, omdat mijn eigenwaarde/zelfbeeld een behoorlijke deuk heeft opgelopen door het vastzitten, maar dat terzijde.)
De hulp vanuit mijn universiteit was prettig en vrij snel. Helaas blijkt het in de 'echte wereld' allemaal veel langzamer te gaan. Tussen het eerste gesprek met de huisarts en het ASS-onderzoek zat letterlijk (tot op de dag) een jaar. Na het krijgen van mijn diagnose heb ik een maand later één kennismakingsgesprek gehad met mijn behandelaar (wel fijn dat ik eindelijk een vast aanspreekpunt heb i.p.v. steeds een ander persoon; mijn behandelaar is nl. de 5e persoon die ik zie bij die GGZ-instelling). Afgesproken dat mijn behandelaar me uiterlijk een week later zou laten weten wanneer de cursus begon en/of wanneer we een nieuwe afspraak zouden plannen. Na 3 weken net zelf maar eens gebeld (is niet mijn favoriete bezigheid ). De cursus start als het goed is ergens in maart, dus alweer wachten. Ik vind het hele traject wel echt een ontzettende oefening van geduld (want het maakt me stiekem dus wel een beetje onredelijk bozig).
Wat ik nu zou willen? Ik wil een positief zelfbeeld hebben, geen negatieve gedachten meer over mezelf als "ik ben een mislukkeling/waardeloos" en leren accepteren dat ik door het vastlopen 6 jaar van mijn leven 'kwijt' ben. Maar wat ik vooral wil is dat ik na jaren van vastzitten/stilstaan (en heel erg veel nadenken) eindelijk eens vooruit kom. Alleen weet ik dus zelf niet zo goed hoe, omdat ik steeds in dezelfde valkuilen loop. Ik ben me er wel wat bewuster van (door mijn eigen zoeken en nadenken), maar het lukt nog niet echt ze te ontwijken of er kleinere kuiltjes van te maken.
Hoewel ik me al wat heb ingehouden, is het toch een beetje een lang verhaal geworden over mezelf (tja, ik houd er van om grondig te zijn ). Ik vind het fijn om hier te lezen over de zoektocht van anderen met een pas gestelde ASS-diagnose en ook fijn om te lezen dat anderen die juist al langer de diagnose hebben hun eigen weg gevonden hebben. Vanwege het herkenbare, de soms nuttige tips en het laat me nadenken over mezelf.
Welkom!
Ik ben precies in diezelfde fase hulp gaan zoeken. Ben al een jaar bezig met m'n afstudeerscriptie, maar kom geen klap vooruit. Nog niet eens per se alleen door mezelf, er worden inhoudelijk ook steeds weer dingen veranderd door m'n begeleidsters waardoor ik iets weer opnieuw moet doen of als extra erbij etc etc. Die veranderingen breken me al op, laat staan dat ik het daarna weer moet oppakken en verder gaan. Ik heb er echt zóveel stress van. Daarnaast heb ik extreme faalangst wat ook niet meehelpt. Eigenlijk wilde ik daar hulp voor - maar dan wilde ik wel eerst weten of ik autist ben of niet. Bij 'mijn' ggz was er opeens een autisme team opgezet, en het ging allemaal heel snel. Ik ben er in oktober achteraan gegaan (verwijsbrief enzo), en begin januari had ik m'n diagnose al. Maar omdat ik nu nog in de psycho educatie zit, wordt er verder nog niks met de faalangst gedaan. Na afloop ga ik dat aangeven. Ook moet ik trouwens nog een gesprek met de psychiater hebben (dat duurt dan weer wel eeuwen, de man heeft schijnbaar nooit tijd), dus daar ga ik het ook zeker aangeven. Ik wil verdomme gewoon afstuderen, ben er helemaal klaar mee.
Ik moet zeggen dat ik de psycho educatie niet bijster interessant vind. Maar ik had al heel veel over autisme gelezen op internet dus ik wist/weet er gewoon al heel veel van, en al die verhalen van anderen interesseren me eigenlijk ook niet zo. Ik zit daar voor mijn eigen probleem die ik aan wil pakken, niet om andermans ellende te horen (er worden dingen als psychoses besproken etc).
Hallo allemaal, ik lees hier al een tijdje mee, maar dacht zal nu zelf ook eens iets schrijven.
Ik ben een vrouw van ruim 31 en heb begin december de diagnose ASS gekregen. Van de ene kant een opluchting (ik zie dus blijkbaar geen spoken), van de andere kant heb ik nog geen idee wat ik er mee moet/wil. Ik had namelijk alleen bedacht dat ik een diagnose wilde, omdat ik een oorzaak zocht voor mijn onverklaarbare vastlopen (o.a. afstuderen van mijn studie, 7,5 jaar over gedaan terwijl de rest na 1,5 jaar klaar was) en dacht zelf aan ADD of ASS. Maar ik heb dus niet verder gedacht dan dat punt
.Ik sta op de wachtlijst voor een psycho-educatie cursus, maar ik vind het erg frustrerend dat alles nu het balletje eenmaal is gaan rollen alsnog zo lang duurt. Vooral omdat het bij mij jaren heeft geduurd voordat ik deze stap (nogmaals, want mijn vorige huisarts nam mijn klachten totaal niet serieus) heb durven en kunnen doorzetten. Hebben meer mensen die ervaring of heb ik toevallig gewoon pech?
Het heeft mij 5 jaar gekost - met heel veel frustatie, gevoelsmatig stilstaan, mezelf opsluiten, depressieve verschijnselen en me compleet mislukt en waardeloos voelen - om uiteindelijk de stap te zetten om via mijn universiteit hulp te vragen (ik zat zo vast dat ik besefte dat zonder hulp van buitenaf het gewoon niet meer ging lukken). In 5 maanden tijd heb ik diverse gesprekken gehad met een studentpsycholoog (die me een verwijsbrief gaf voor de huisarts) en vanuit mijn universiteit een cursus gevolgd m.b.t. het omdraaien van negatief denken (heeft me wel wat inzicht gegeven). Met wat pragmatische hulp van de universiteit heb ik in ca. 1,5 jaar mijn studie kunnen afmaken en afgelopen augustus mijn masterdiploma behaald, iets wat me in mijn eentje in die 5 jaar er voor niet gelukt is. (Helaas kan ik hier nog niet trots op zijn, omdat mijn eigenwaarde/zelfbeeld een behoorlijke deuk heeft opgelopen door het vastzitten, maar dat terzijde.)
De hulp vanuit mijn universiteit was prettig en vrij snel. Helaas blijkt het in de 'echte wereld' allemaal veel langzamer te gaan. Tussen het eerste gesprek met de huisarts en het ASS-onderzoek zat letterlijk (tot op de dag) een jaar. Na het krijgen van mijn diagnose heb ik een maand later één kennismakingsgesprek gehad met mijn behandelaar (wel fijn dat ik eindelijk een vast aanspreekpunt heb i.p.v. steeds een ander persoon; mijn behandelaar is nl. de 5e persoon die ik zie bij die GGZ-instelling). Afgesproken dat mijn behandelaar me uiterlijk een week later zou laten weten wanneer de cursus begon en/of wanneer we een nieuwe afspraak zouden plannen. Na 3 weken net zelf maar eens gebeld (is niet mijn favoriete bezigheid
). De cursus start als het goed is ergens in maart, dus alweer wachten. Ik vind het hele traject wel echt een ontzettende oefening van geduld (want het maakt me stiekem dus wel een beetje onredelijk bozig). Wat ik nu zou willen? Ik wil een positief zelfbeeld hebben, geen negatieve gedachten meer over mezelf als "ik ben een mislukkeling/waardeloos" en leren accepteren dat ik door het vastlopen 6 jaar van mijn leven 'kwijt' ben. Maar wat ik vooral wil is dat ik na jaren van vastzitten/stilstaan (en heel erg veel nadenken) eindelijk eens vooruit kom. Alleen weet ik dus zelf niet zo goed hoe, omdat ik steeds in dezelfde valkuilen loop. Ik ben me er wel wat bewuster van (door mijn eigen zoeken en nadenken), maar het lukt nog niet echt ze te ontwijken of er kleinere kuiltjes van te maken.
Hoewel ik me al wat heb ingehouden, is het toch een beetje een lang verhaal geworden over mezelf (tja, ik houd er van om grondig te zijn
). Ik vind het fijn om hier te lezen over de zoektocht van anderen met een pas gestelde ASS-diagnose en ook fijn om te lezen dat anderen die juist al langer de diagnose hebben hun eigen weg gevonden hebben. Vanwege het herkenbare, de soms nuttige tips en het laat me nadenken over mezelf.Welkom!
Ik ben precies in diezelfde fase hulp gaan zoeken. Ben al een jaar bezig met m'n afstudeerscriptie, maar kom geen klap vooruit. Nog niet eens per se alleen door mezelf, er worden inhoudelijk ook steeds weer dingen veranderd door m'n begeleidsters waardoor ik iets weer opnieuw moet doen of als extra erbij etc etc. Die veranderingen breken me al op, laat staan dat ik het daarna weer moet oppakken en verder gaan. Ik heb er echt zóveel stress van. Daarnaast heb ik extreme faalangst wat ook niet meehelpt. Eigenlijk wilde ik daar hulp voor - maar dan wilde ik wel eerst weten of ik autist ben of niet. Bij 'mijn' ggz was er opeens een autisme team opgezet, en het ging allemaal heel snel. Ik ben er in oktober achteraan gegaan (verwijsbrief enzo), en begin januari had ik m'n diagnose al. Maar omdat ik nu nog in de psycho educatie zit, wordt er verder nog niks met de faalangst gedaan. Na afloop ga ik dat aangeven. Ook moet ik trouwens nog een gesprek met de psychiater hebben (dat duurt dan weer wel eeuwen, de man heeft schijnbaar nooit tijd), dus daar ga ik het ook zeker aangeven. Ik wil verdomme gewoon afstuderen, ben er helemaal klaar mee.
Ik moet zeggen dat ik de psycho educatie niet bijster interessant vind. Maar ik had al heel veel over autisme gelezen op internet dus ik wist/weet er gewoon al heel veel van, en al die verhalen van anderen interesseren me eigenlijk ook niet zo. Ik zit daar voor mijn eigen probleem die ik aan wil pakken, niet om andermans ellende te horen (er worden dingen als psychoses besproken etc).
vrijdag 5 februari 2016 om 21:04
Ik ben er ook eventjes weer. Helemaal in paniek omdat ik ruzie heb met mijn vriendinnengroepje en ze mijn autisme niet snappen en niet weten wat ze met me aan moeten. Ik ben intens verdrietig want we kennen elkaar al 20 jaar en dit gaat niet meer goed komen vrees ik. Verdorie! Ze hebben me trouwens ook niet netjes behandeld.
zaterdag 6 februari 2016 om 08:35
Ik word soms zo moedeloos van het eeuwige gevecht. Ik probeer mijn leven zo goed mogelijk te leven, zonder al te veel problemen. Maar als ik anderen soms zie met kinderen en werk dat goed gaat, sociaal geen beperkingen hebben, dan valt me dat wel eens zwaar. Ik moet altijd vechten heb ik het gevoel. Niks gaat echt vanzelf of makkelijk.
Zo, even kunnen spuien.
Kattenrozen, wat is er gebeurd? Wat naar zeg!
Zo, even kunnen spuien.
Kattenrozen, wat is er gebeurd? Wat naar zeg!
zaterdag 6 februari 2016 om 09:15
Kattenrozen, een groep die al 20 jaar je vriendinnen zijn, heeft in al die jaren je autisme daar dan nooit een rol gespeeld?
Ik ben heel benieuwd wat er nu zo ineens veranderd is dat het blijkbaar groot genoeg is om voor een breuk te zorgen?
Voor alle duidelijkheid: ik twijfel niet aan je verhaal, kan me er alleen zo weinig bij voorstellen.
Wil je meer uitleg geven?
Misschien kunnen we je helpen het uit te leggen aan je vriendinnen?
Alvast
Elfje: iedereen heeft zijn eigen moeilijkheden, ook mensen zonder autisme. Die vriendin van jou met werk en kinderen wordt misschien emotioneel verwaarloosd door haar man of maakt zich misschien grote zorgen over haar zieke moeder of...; mensen tonen meestal liever de 'perfecte' kanten van hun leven en houden de mindere kantjes liever verborgen.
Ik snap je 'jaloezie' wel, maar je helpt er jezelf niet mee, dat kost jou energie die je beter aan jezelf kunt besteden.
(Heb ook 20 jaar nodig gehad om tot dat besef te komen.)
Ik ben heel benieuwd wat er nu zo ineens veranderd is dat het blijkbaar groot genoeg is om voor een breuk te zorgen?
Voor alle duidelijkheid: ik twijfel niet aan je verhaal, kan me er alleen zo weinig bij voorstellen.
Wil je meer uitleg geven?
Misschien kunnen we je helpen het uit te leggen aan je vriendinnen?
Alvast
Elfje: iedereen heeft zijn eigen moeilijkheden, ook mensen zonder autisme. Die vriendin van jou met werk en kinderen wordt misschien emotioneel verwaarloosd door haar man of maakt zich misschien grote zorgen over haar zieke moeder of...; mensen tonen meestal liever de 'perfecte' kanten van hun leven en houden de mindere kantjes liever verborgen.
Ik snap je 'jaloezie' wel, maar je helpt er jezelf niet mee, dat kost jou energie die je beter aan jezelf kunt besteden.
(Heb ook 20 jaar nodig gehad om tot dat besef te komen.)
zaterdag 6 februari 2016 om 09:26
quote:elfje12 schreef op 06 februari 2016 @ 09:20:
Monica, klopt helemaal wat je zegt. Ik heb ook alleen mezelf er mee. Accepteren lukt ook steeds beter, maar soms dus even niet
Ow, dan had ik je verkeerd begrepen, dacht dat je 'altijd' last had van dat soort gevoelens.
Soms zitten mensen zo vast in zo'n patroon, dat ze niet zien dat het ook anders kan.
Fijn dat dat bij jou niet het geval is
Monica, klopt helemaal wat je zegt. Ik heb ook alleen mezelf er mee. Accepteren lukt ook steeds beter, maar soms dus even niet
Ow, dan had ik je verkeerd begrepen, dacht dat je 'altijd' last had van dat soort gevoelens.
Soms zitten mensen zo vast in zo'n patroon, dat ze niet zien dat het ook anders kan.
Fijn dat dat bij jou niet het geval is
zaterdag 6 februari 2016 om 10:58
Ik merk wel dat de frustratie die ik altijd had over mijn leven minder is, nu ik de diagnose heb.
Ik begreep nooit waarom het anderen wel leek te lukken een 'normaal' leven op te bouwen (tussen aanhalingstekens, want wat is normaal...), terwijl ik op alle fronten achterbleef. Dat het mij niet eens lukte één relatie in stand te houden, terwijl anderen na een relatiebreuk in no time weer een nieuwe partner hadden. Dat het anderen wel lukte een carrière op te bouwen, terwijl ik met mijn goede verstand keer op keer ontslag nam, omdat ik gek werd in mijn baan. Dat anderen werk en gezin combineerden, terwijl ik al mijn energie nodig had om voor mezelf te zorgen. Ik moest van mezelf zijn zoals zij, omdat ik niet snapte en daardoor ook niet accepteerde dat het bij mij anders liep.
Nu weet ik dat het niet erg is.
Dat bepaalde dingen voor mij gewoon te hoog gegrepen zijn.
Dat ik geniet van heel andere dingen, en eigenlijk een heel mooi leven heb.
Dat voelt zo fijn.
Niet altijd, maar wel steeds een beetje meer.
Ik begreep nooit waarom het anderen wel leek te lukken een 'normaal' leven op te bouwen (tussen aanhalingstekens, want wat is normaal...), terwijl ik op alle fronten achterbleef. Dat het mij niet eens lukte één relatie in stand te houden, terwijl anderen na een relatiebreuk in no time weer een nieuwe partner hadden. Dat het anderen wel lukte een carrière op te bouwen, terwijl ik met mijn goede verstand keer op keer ontslag nam, omdat ik gek werd in mijn baan. Dat anderen werk en gezin combineerden, terwijl ik al mijn energie nodig had om voor mezelf te zorgen. Ik moest van mezelf zijn zoals zij, omdat ik niet snapte en daardoor ook niet accepteerde dat het bij mij anders liep.
Nu weet ik dat het niet erg is.
Dat bepaalde dingen voor mij gewoon te hoog gegrepen zijn.
Dat ik geniet van heel andere dingen, en eigenlijk een heel mooi leven heb.
Dat voelt zo fijn.
Niet altijd, maar wel steeds een beetje meer.
zaterdag 6 februari 2016 om 13:32
Elfje12 en Lotte: Bij mij komt dat gevoel ook in vlagen terug. Ik denk dat ook een reden is dat ik regelmatig hang naar vroeger heb. Toen was ik nog min of meer gelijk met leeftijdsgenoten. Natuurlijk heb je er altijd wel bij die hogere of lagere cijfers halen. Niemand had nog iets bereikt en ik kon redelijk meepraten. Nu zie ik iedereen mij voorbij schieten en ik blijf achter. Zo vroeg eens moeder van een oud-klasgenote op een feestje wat ik deed tegenwoordig. Ik legde de situatie uit en ze zei dat haar dochter ook eens iets had gedaan wat eigenlijk niet haar ding was. Want er was op dat moment niks in haar branche. Dat kon toch iedereen gebeuren? Ze vergat wel dat haar dochter geen ASS heeft en wel gewoon kan werken.
Hebben jullie ook dat je van bepaalde mensen helemaal gek wordt?
Ik heb dat nogal eens met (erg) zwakbegaafde mensen. Niet vanwege dat label. Ze hebben daar niet om gevraagd. Maar vanwege hun gedrag. Constant aan het woord willen zijn, hard praten, steeds hetzelfde vragen van hoe en waarom. Bij het inpakken ineens op mijn plaats gaan staan en zeggen dat zij het wel doen, omdat zij sneller zijn. Nu zijn sommigen wel sneller dan ik. Maar dat zij dat dan ineens voor me bepalen en ik iets anders moet zoeken. Ze hebben ook altijd wel problemen met hun ouders of hun relatie. Constant geklaag over anderen. Maar die mensen worden beschermd door de leiding. Toen er een conflict tussen een zwakbegaafde collega en een collega met ASS was, kreeg die zwakbegaafde gelijk. Terwijl het door haar begonnen was. Want ze maakt makkelijk ruzie. Ik vond dat onterecht. Tegen Autisten zijn ze harder, terwijl die juist ook veel bevestiging nodig hebben.
Hebben jullie ook dat je van bepaalde mensen helemaal gek wordt?
Ik heb dat nogal eens met (erg) zwakbegaafde mensen. Niet vanwege dat label. Ze hebben daar niet om gevraagd. Maar vanwege hun gedrag. Constant aan het woord willen zijn, hard praten, steeds hetzelfde vragen van hoe en waarom. Bij het inpakken ineens op mijn plaats gaan staan en zeggen dat zij het wel doen, omdat zij sneller zijn. Nu zijn sommigen wel sneller dan ik. Maar dat zij dat dan ineens voor me bepalen en ik iets anders moet zoeken. Ze hebben ook altijd wel problemen met hun ouders of hun relatie. Constant geklaag over anderen. Maar die mensen worden beschermd door de leiding. Toen er een conflict tussen een zwakbegaafde collega en een collega met ASS was, kreeg die zwakbegaafde gelijk. Terwijl het door haar begonnen was. Want ze maakt makkelijk ruzie. Ik vond dat onterecht. Tegen Autisten zijn ze harder, terwijl die juist ook veel bevestiging nodig hebben.
zaterdag 6 februari 2016 om 20:44
zondag 7 februari 2016 om 12:09
Ik ben ook heel kieskeurig, ook betreft wat vriendinnen uitkiezen. Daarom heb ik er maar weinig, denk ik.
Ik ben trouwens het boek "Niet ongevoelig" van Henny Struik aan het lezen. Gaat specifiek over vrouwen met Autisme. Ik herken er wel veel in.
Er staat ook een stuk dat meisjes met Autisme vaak liever een jongen waren geweest, omdat ze niet zo'n meisje-meisje waren. Waren jullie meer een meisje-meisje of meer jongensachtig? En zijn jullie nu echt vrouwelijk of niet zo?
Ik was half om half. Ik speelde graag buiten, op de bouw in zandhopen spelen. Ik hield zowel van roze en rood als van groen en blauw. Barbies had ik wel, maar deed er weinig mee. Ik verzamelde ze meer. Wel speelde ik met Polly Pockets en zowel jongens- als meisjeslego. Mijn hobby's waren tennis, zwemmen en vissen.
Nu ben ik niet echt vrouwelijk, maar ook weer geen manwijf. Veel dingen draag ik niet omdat ik ze vervelend vind zitten of onpraktisch vind. Zoals jurken en rokken (die kunnen omhoog waaien, rokken kunnen scheef gaan zitten zonder dat ik het in de gaten heb). Bh's vind ik irritant omdat ik geen naad onder mijn borsten wil en vind het koud aan mijn buik. Op hoge hakken kan ik niet goed lopen. Met armbanden en kettingen maakten ze me als kind al niet blij. De enige sierraden die ik soms draag zijn een ring of oorbellen. Ik kan niet tegen make-up, dat jeukt. En ik heb kort haar, omdat ik meer van het gemak ben. Met kleding is dat ook zo. Het moet bij mij vooral lekker zitten. Als ik in het net ga is het een witte of zwarte broek met een shirt met colbertje of blouse.
Aan de andere kant vind ik het vreselijk dat mijn handen vies worden en was ze ook vaak. En ik heb een hekel aan klussen waarbij veel gesjouwd moet worden.
Ik ben trouwens het boek "Niet ongevoelig" van Henny Struik aan het lezen. Gaat specifiek over vrouwen met Autisme. Ik herken er wel veel in.
Er staat ook een stuk dat meisjes met Autisme vaak liever een jongen waren geweest, omdat ze niet zo'n meisje-meisje waren. Waren jullie meer een meisje-meisje of meer jongensachtig? En zijn jullie nu echt vrouwelijk of niet zo?
Ik was half om half. Ik speelde graag buiten, op de bouw in zandhopen spelen. Ik hield zowel van roze en rood als van groen en blauw. Barbies had ik wel, maar deed er weinig mee. Ik verzamelde ze meer. Wel speelde ik met Polly Pockets en zowel jongens- als meisjeslego. Mijn hobby's waren tennis, zwemmen en vissen.
Nu ben ik niet echt vrouwelijk, maar ook weer geen manwijf. Veel dingen draag ik niet omdat ik ze vervelend vind zitten of onpraktisch vind. Zoals jurken en rokken (die kunnen omhoog waaien, rokken kunnen scheef gaan zitten zonder dat ik het in de gaten heb). Bh's vind ik irritant omdat ik geen naad onder mijn borsten wil en vind het koud aan mijn buik. Op hoge hakken kan ik niet goed lopen. Met armbanden en kettingen maakten ze me als kind al niet blij. De enige sierraden die ik soms draag zijn een ring of oorbellen. Ik kan niet tegen make-up, dat jeukt. En ik heb kort haar, omdat ik meer van het gemak ben. Met kleding is dat ook zo. Het moet bij mij vooral lekker zitten. Als ik in het net ga is het een witte of zwarte broek met een shirt met colbertje of blouse.
Aan de andere kant vind ik het vreselijk dat mijn handen vies worden en was ze ook vaak. En ik heb een hekel aan klussen waarbij veel gesjouwd moet worden.
zondag 7 februari 2016 om 12:24
Ik ben nooit echt gelijk geweest met leeftijdsgenootjes. Ik bleef zitten op de basisschool en de kinderen vonden me over het algemeen een beetje raar. Ik ben niet echt gepest toen, dat kwam later. Ik paste er niet echt tussen. Ik had een paar vriendinnen, maar die zaten 1 of twee klassen hoger (doordat ik was blijven zitten). En in mijn eigen groep vond ik moeilijker aansluiting, al had ik wel een paar met wie ik goed om ging.. Ik viel overal tussenin. Op de middelbare school werd ik erg gepest, maar haalde wel mijn diploma. De 3 opleidingen erna liepen stuk en op de laatste werd ik zo hevig gepest dat ik het niet meer zag zitten. Ik heb echt lang het gevoel gehad dat ik mislukt was. Mijn zus ging naar de universiteit en kon alles zoveel beter dan ik.
Daarna ben ik vrijwilligerswerk gaan doen en krabbelde ik op. De relatie met mijn man (toen vriend) was stabiel en hij gaf me zelfvertrouwen. De paar vriendinnen die ik heb nemen me zoals ik ben en dat voelt goed.
Ik ben niet dom, maar ik ben anders en pas nergens echt tussen.
Nu zie ik de mooie en fijne kanten van mijn leven en ben ik dankbaar dat ik er nog ben. Ik heb andere kwaliteiten waar ik trots op ben. Mijn huwelijk gaat heel goed. Mijn leven is heel goed zo, maar soms steekt het.
Daarna ben ik vrijwilligerswerk gaan doen en krabbelde ik op. De relatie met mijn man (toen vriend) was stabiel en hij gaf me zelfvertrouwen. De paar vriendinnen die ik heb nemen me zoals ik ben en dat voelt goed.
Ik ben niet dom, maar ik ben anders en pas nergens echt tussen.
Nu zie ik de mooie en fijne kanten van mijn leven en ben ik dankbaar dat ik er nog ben. Ik heb andere kwaliteiten waar ik trots op ben. Mijn huwelijk gaat heel goed. Mijn leven is heel goed zo, maar soms steekt het.
zondag 7 februari 2016 om 12:49
quote:hondenmens schreef op 07 februari 2016 @ 12:09:
Waren jullie meer een meisje-meisje of meer jongensachtig? En zijn jullie nu echt vrouwelijk of niet zo?
Bij mij zit het er een beetje tussenin, en dat is altijd zo geweest.
Ik had als kind een babypop die me heilig was, maar ook Playmobil en Lego waar ik fanatiek mee speelde.
Qua kleding droeg ik het liefst een joggingpak, omdat ik heel veel kleding niet lekker vond zitten.
Buitenspelen deed ik niet veel. Het liefst speelde ik in m'n eentje binnen.
Nog steeds heb ik moeite met veel kleding. Strakke broeken kan ik niet verdragen, terwijl mijn figuur er juist geknipt voor is. Ik word helemaal gek als een broek 'aan m'n benen plakt'. Spijkerbroeken koop ik het liefst een maat te groot, zodat ze lekker los zitten. Vorig jaar heb ik een keer een spijkerbroek gekocht die me perfect paste. Ik zie dat die me echt véél mooier staat dan die grote dingen. Ik draag 'm dan ook vaak, maar zodra ik thuiskom, MOET ie uit!
Verder ben ik verslaafd aan truien met capuchon.
Daar kun je me echt in uittekenen.
Mijn haar heb ik lang en in een staart.
Pure luiheid, lekker makkelijk
Waren jullie meer een meisje-meisje of meer jongensachtig? En zijn jullie nu echt vrouwelijk of niet zo?
Bij mij zit het er een beetje tussenin, en dat is altijd zo geweest.
Ik had als kind een babypop die me heilig was, maar ook Playmobil en Lego waar ik fanatiek mee speelde.
Qua kleding droeg ik het liefst een joggingpak, omdat ik heel veel kleding niet lekker vond zitten.
Buitenspelen deed ik niet veel. Het liefst speelde ik in m'n eentje binnen.
Nog steeds heb ik moeite met veel kleding. Strakke broeken kan ik niet verdragen, terwijl mijn figuur er juist geknipt voor is. Ik word helemaal gek als een broek 'aan m'n benen plakt'. Spijkerbroeken koop ik het liefst een maat te groot, zodat ze lekker los zitten. Vorig jaar heb ik een keer een spijkerbroek gekocht die me perfect paste. Ik zie dat die me echt véél mooier staat dan die grote dingen. Ik draag 'm dan ook vaak, maar zodra ik thuiskom, MOET ie uit!
Verder ben ik verslaafd aan truien met capuchon.
Daar kun je me echt in uittekenen.
Mijn haar heb ik lang en in een staart.
Pure luiheid, lekker makkelijk
zondag 7 februari 2016 om 12:58
Thuis draag ik het liefst een joggingbroek met een hoodie. Mijn stijl is stijlvol en tegelijkertijd vlot (kan de juiste verhouding nog niet zo goed vinden, meestal is het wat vlotter). Ik loop op platte schoenen, maar vind hakken mooier staan dus die heb ik af en toe aan. Ik ben nog zoekende, maar het liefst dus wat vrouwelijker.
dinsdag 9 februari 2016 om 08:33
Ik denk erover om te stoppen met m'n master/afstudeerscriptie. Ik heb autisme enz al voorgelegd en gevraagd of er aanpassingen mogelijk zijn (bv. dat ik de presentatie niet hoef te doen omdat ik daar -nu al, terwijl het nog niet eens aan de orde is- paniekaanvallen van krijg etc) maar ze zijn totaal niet tegemoetkomend. Ik zie het niet meer zitten, ik ben opgebrand, ik voel me vreselijk ongelukkig, en heb allerlei lichamelijke klachten al wekenlang. Daarnaast kost het klauwen vol met geld en wordt m'n lening natuurlijk groter en groter.
Maar het is ZO'N moeilijke keuze! Want ik voel me ook weer een complete faler als ik wel stop. Terwijl m'n gezondheid en geluk natuurlijk echt vele malen belangrijker zijn...
Moest het even van me afschrijven.
Maar het is ZO'N moeilijke keuze! Want ik voel me ook weer een complete faler als ik wel stop. Terwijl m'n gezondheid en geluk natuurlijk echt vele malen belangrijker zijn...
Moest het even van me afschrijven.
dinsdag 9 februari 2016 om 09:26
quote:yolo8 schreef op 09 februari 2016 @ 08:33:
Ik denk erover om te stoppen met m'n master/afstudeerscriptie. Ik heb autisme enz al voorgelegd en gevraagd of er aanpassingen mogelijk zijn (bv. dat ik de presentatie niet hoef te doen omdat ik daar -nu al, terwijl het nog niet eens aan de orde is- paniekaanvallen van krijg etc) maar ze zijn totaal niet tegemoetkomend. Ik zie het niet meer zitten, ik ben opgebrand, ik voel me vreselijk ongelukkig, en heb allerlei lichamelijke klachten al wekenlang. Daarnaast kost het klauwen vol met geld en wordt m'n lening natuurlijk groter en groter.
Maar het is ZO'N moeilijke keuze! Want ik voel me ook weer een complete faler als ik wel stop. Terwijl m'n gezondheid en geluk natuurlijk echt vele malen belangrijker zijn...
Moest het even van me afschrijven.Heb je geen begeleider die met je opleiding kan gaan praten om ze te overtuigen en voorbeelden te geven van manieren waarop andere studenten hierbij geholpen worden? Bij het centrum voor autisme waar ik kom zijn ze daar erg actief mee.
Ik denk erover om te stoppen met m'n master/afstudeerscriptie. Ik heb autisme enz al voorgelegd en gevraagd of er aanpassingen mogelijk zijn (bv. dat ik de presentatie niet hoef te doen omdat ik daar -nu al, terwijl het nog niet eens aan de orde is- paniekaanvallen van krijg etc) maar ze zijn totaal niet tegemoetkomend. Ik zie het niet meer zitten, ik ben opgebrand, ik voel me vreselijk ongelukkig, en heb allerlei lichamelijke klachten al wekenlang. Daarnaast kost het klauwen vol met geld en wordt m'n lening natuurlijk groter en groter.
Maar het is ZO'N moeilijke keuze! Want ik voel me ook weer een complete faler als ik wel stop. Terwijl m'n gezondheid en geluk natuurlijk echt vele malen belangrijker zijn...
Moest het even van me afschrijven.Heb je geen begeleider die met je opleiding kan gaan praten om ze te overtuigen en voorbeelden te geven van manieren waarop andere studenten hierbij geholpen worden? Bij het centrum voor autisme waar ik kom zijn ze daar erg actief mee.
.
dinsdag 9 februari 2016 om 09:32
quote:elfje12 schreef op 07 februari 2016 @ 12:58:
Thuis draag ik het liefst een joggingbroek met een hoodie. Mijn stijl is stijlvol en tegelijkertijd vlot (kan de juiste verhouding nog niet zo goed vinden, meestal is het wat vlotter). Ik loop op platte schoenen, maar vind hakken mooier staan dus die heb ik af en toe aan. Ik ben nog zoekende, maar het liefst dus wat vrouwelijker.
Dat evenwicht vind ik ook een moeilijke: ik vind vrouwelijk erg mooi, maar qua comfort gaat er niks boven wollen sokken, ballerina's, yogapants en t-shirt+vest.
Uiteraard kom ik nooisvanzeleven zo buiten
Mijn baan vraagt een eerder formeel voorkomen: jurkje tot op/net boven de knie, panty en hakken (ik vind mezelf vreselijk plomp op platte schoenen).
Thuis is het eerste wat ik doe die hakken uitgooien.
Vind het wel nogal moeilijk om er toch formeel genoeg bij te lopen maar me niet 20 jaar ouder te kleden dan ik ben.
Ik draag een bril en heb een nogal scherp/boos gezicht, vind dat het nog moeilijker maken allemaal.
Voor een etentje met man heb ik wel een paar jurkjes met net dat beetje meer inkijk en een paar zitschoenen (waarna ik toch een week rugpijn heb maar af en toe is het me dat wel waard).
Maar die tusseninkledij, formeel genoeg voor werk, toch vrouwelijk en gemakkelijk zittend, dat blijft precies een eeuwige zoektocht - al had ik gisteren een jurkje gekocht waarvan man spontaan 'wow' riep en dat toch geschikt is voor werk
Thuis draag ik het liefst een joggingbroek met een hoodie. Mijn stijl is stijlvol en tegelijkertijd vlot (kan de juiste verhouding nog niet zo goed vinden, meestal is het wat vlotter). Ik loop op platte schoenen, maar vind hakken mooier staan dus die heb ik af en toe aan. Ik ben nog zoekende, maar het liefst dus wat vrouwelijker.
Dat evenwicht vind ik ook een moeilijke: ik vind vrouwelijk erg mooi, maar qua comfort gaat er niks boven wollen sokken, ballerina's, yogapants en t-shirt+vest.
Uiteraard kom ik nooisvanzeleven zo buiten
Mijn baan vraagt een eerder formeel voorkomen: jurkje tot op/net boven de knie, panty en hakken (ik vind mezelf vreselijk plomp op platte schoenen).
Thuis is het eerste wat ik doe die hakken uitgooien.
Vind het wel nogal moeilijk om er toch formeel genoeg bij te lopen maar me niet 20 jaar ouder te kleden dan ik ben.
Ik draag een bril en heb een nogal scherp/boos gezicht, vind dat het nog moeilijker maken allemaal.
Voor een etentje met man heb ik wel een paar jurkjes met net dat beetje meer inkijk en een paar zitschoenen (waarna ik toch een week rugpijn heb maar af en toe is het me dat wel waard).
Maar die tusseninkledij, formeel genoeg voor werk, toch vrouwelijk en gemakkelijk zittend, dat blijft precies een eeuwige zoektocht - al had ik gisteren een jurkje gekocht waarvan man spontaan 'wow' riep en dat toch geschikt is voor werk
