Psyche
alle pijlers
Positieve ervaringen na intensieve behandeling?
donderdag 25 februari 2016 om 00:09
Omdat ik al jaren kamp met depressieve periodes, hoop ik nu (eindelijk) bij goede/effectieve hulpverlening terecht te zijn gekomen. Als het goed is begint de echte behandeling binnen 3-6 maanden, wat nog afhankelijk is van het adviesgesprek dat ik volgende week heb. Om niet helemaal de hoop te verliezen dat mijn leven altijd zo zal zijn van me heel slecht voelen tot 'mwah', wilde ik vragen of er hier mensen zijn die hun ervaring(en) willen delen? Daarmee bedoel ik of je verbetering merkt sinds je langdurig(er) en intensiever in behandeling bent geweest? Soms ben ik bang dat ik altijd zal schommelen qua gemoedstoestand en dat idee maakt me erg verdrietig. Medicatie wil ik liever niet meer; ik heb al veel geprobeerd en ik reageer er heftig op. Het doet meer kwaad dan goed.
Gelukkig ben ik nog in staat om te werken (dat is in het verleden wel anders geweest), maar het kost erg veel energie/moeite. Er zijn momenten dat ik me afvraag: vind ik werken op den duur niet meer leuk, of is het echt dat ik me algeheel ongelukkig voel? Ik kan me dat eerste zo lastig voorstellen, want ik heb een leuke baan en lieve collega's. Zodra ik weer afglijd naar een sombere periode, doe ik naast m'n werk niets meer. Nergens zin in en/of puf voor. Als ik dan mezelf dwing om wel af te spreken met mensen, zeg ik alsnog vaak af. Ik kan gerust in slechtere periodes me 3 dagen (ik werk maar 4 dagen) afsluiten van de buitenwereld en dan moet ik m'n best doen niet continu op de bank te liggen met een deken. Gelukkig is er begrip van de mensen die dit weten, maar ik wil zo graag geloven dat dit op een dag anders wordt: na het traject waar ik nu voor op de wachtlijst sta. Als het mogelijk is wordt het behandeling in de avonduren of op mijn vrije dag (zodat ik kan blijven werken) en zal de behandeling maximaal 2 jaar duren.
Dit is de eerste keer dat ik dus echt intensieve behandeling zal krijgen i.p.v. een uurtje per week of twee weken, zoals in het verleden. Ik hoop zo dat dit het verschil maakt in me structureel fijner voelen. Mocht iemand hier ervaring mee hebben, dan zou ik het heel graag lezen.
Gelukkig ben ik nog in staat om te werken (dat is in het verleden wel anders geweest), maar het kost erg veel energie/moeite. Er zijn momenten dat ik me afvraag: vind ik werken op den duur niet meer leuk, of is het echt dat ik me algeheel ongelukkig voel? Ik kan me dat eerste zo lastig voorstellen, want ik heb een leuke baan en lieve collega's. Zodra ik weer afglijd naar een sombere periode, doe ik naast m'n werk niets meer. Nergens zin in en/of puf voor. Als ik dan mezelf dwing om wel af te spreken met mensen, zeg ik alsnog vaak af. Ik kan gerust in slechtere periodes me 3 dagen (ik werk maar 4 dagen) afsluiten van de buitenwereld en dan moet ik m'n best doen niet continu op de bank te liggen met een deken. Gelukkig is er begrip van de mensen die dit weten, maar ik wil zo graag geloven dat dit op een dag anders wordt: na het traject waar ik nu voor op de wachtlijst sta. Als het mogelijk is wordt het behandeling in de avonduren of op mijn vrije dag (zodat ik kan blijven werken) en zal de behandeling maximaal 2 jaar duren.
Dit is de eerste keer dat ik dus echt intensieve behandeling zal krijgen i.p.v. een uurtje per week of twee weken, zoals in het verleden. Ik hoop zo dat dit het verschil maakt in me structureel fijner voelen. Mocht iemand hier ervaring mee hebben, dan zou ik het heel graag lezen.
donderdag 25 februari 2016 om 07:54
Ik herken je verhaal, mij lukt het ook om te werken en daarnaast veel alleen thuis om daarvan bij te komen. Vaak depressieve en ongelukkige gevoelens. Sinds twee jaar neem ik citalopram, dat heeft me wel geholpen, alles wat ik voelde kwam niet meer zo snoeihard binnen, waardoor ik meer energie over had om leuke dingen te doen. Ik ben nu aan het afbouwen maar dat is geen succes, alle (negatieve) gevoelens en gedachten komen weer terug.
Gelukkig is het niet meer zo erg dan het ooit was, ik heb 4 jaar lang EMDR gedaan, dat was 1 uur per week en intensief in de zin dat ik de rest van de week tijd nodig had om alles te verwerken wat daarbij naar boven kwam.
Als ik die therapie niet gedaan had, dan zat ik nu in een verblijfsinrichting (of hoe noem je dat).
Nu werk ik weer en heb iets van een sociaal leven en schilder ik weer.
Ik weet niet welk soort therapie je gaat doen, maar ik kan me voorstellen dat als je echt zo intensief en volledig met jezelf aan de slag gaat, het niet anders kan dan dat het je gaat helpen.
Heel veel succes!
Gelukkig is het niet meer zo erg dan het ooit was, ik heb 4 jaar lang EMDR gedaan, dat was 1 uur per week en intensief in de zin dat ik de rest van de week tijd nodig had om alles te verwerken wat daarbij naar boven kwam.
Als ik die therapie niet gedaan had, dan zat ik nu in een verblijfsinrichting (of hoe noem je dat).
Nu werk ik weer en heb iets van een sociaal leven en schilder ik weer.
Ik weet niet welk soort therapie je gaat doen, maar ik kan me voorstellen dat als je echt zo intensief en volledig met jezelf aan de slag gaat, het niet anders kan dan dat het je gaat helpen.
Heel veel succes!
donderdag 25 februari 2016 om 08:05
Zelf geen ervaring, maar een vriendin wel en het heeft echt haar leven gered. Daarvoor was ze zeer depressief en instabiel, na vrijwillige opname en fulltime therapie werkt ze en heeft een gezin en is stabiel. Bij haar heeft het dus echt haar leven gered, als het niet had geholpen was ze nu niet meer in leven geweest.
Ik hoop dat het je net zo goed gaat helpen en wens je veel succes!
Ik hoop dat het je net zo goed gaat helpen en wens je veel succes!
donderdag 25 februari 2016 om 12:05
biloba: wat naar voor je dat je deze gevoelens herkent en dat het afbouwen van de Citalopram geen succes is. Ik hoop dat je hier goede begeleiding in krijgt. Het is mij wel eens verteld dat als je tijdens het afbouwen al merkt dat je weer afglijdt, dat het dan wellicht nog te vroeg is om geleidelijk af te bouwen. Het zou zo zonde zijn als je je nu weer heel somber voelt.
Wauw, 4 jaar EMDR? Wat een bijzonder lange periode. Dat moet er zeker ingehakt hebben. In mijn omgeving zijn er ook wel mensen geweest die dit hebben geprobeerd. Bij een aantal sloeg het geheel niet aan en bij een aantal ook wel; zij hebben dit hooguit 10 sessies gehad en dat was verspreid over een aantal maanden. De belasting op je algehele welzijn kan best groot zijn, dus 4 jaar vind ik heel erg lang klinken. Wel heel fijn dat het voor jou effectief is geweest, want het alternatief wat je omschrijft is nog rotter.
Ik vind het fijn voor je dat je weer in staat bent om te werken, enigszins sociaal te kunnen doen en dat je schildert. Ik houd van creatieve mensen! Ben het zelf niet zo. Ik schrijf wel heel veel, maar wat me de laatste jaren zo tegenvalt is dat ik niet meer de rust heb om te lezen. Iets wat ik heel graag deed en m'n ergste depressie mee ben door gekomen. Twee jaar geleden kreeg ik een zogeheten geagiteerde depressie en toen was het gebeurd met alle prikkels: tv kijken, lezen, te drukke ruimtes. Inmiddels kan ik weer tv kijken en word ik niet ontzettend geïrriteerd van drukke ruimtes, maar het lezen lukt nog steeds niet, terwijl ik dat zo graag deed. Alleen een tijd terug op vakantie, toen is het gelukt.
Wat ik precies voor traject zal ingaan hoor ik na het weekend. Er wordt rekening gehouden met m'n voorkeur om niet meteen in een groep geplaatst te worden. Gezien de klachten, vond de klinisch psycholoog dit ook niet verstandig. Zelf moet ik er niet aan denken, want ik zou me erg ongemakkelijk voelen. Wat nu al bekend is dat ik start met een therapie die gericht is op traumaverwerking, maar iig geen EMDR. Dat is voor mij niet geschikt (gebaseerd op hoe het trauma is opgelopen en hoe lang het al speelt. Ook schijnt het soms zo'n belasting te zijn (hoofdpijn nadien), dat het dan niet gegarandeerd kan worden dat ik het kan combineren met blijven werken en dat is voor mij juist essentieel: structuur behouden).
Jouw ervaring geeft me hoop, heel erg lief dat je het wilde delen. Dank je wel. Ik zal het de komende tijd vast nog regelmatig lezen, op de momenten dat ik me verdrietig voel en angst heb voor wat gaat komen.
Wauw, 4 jaar EMDR? Wat een bijzonder lange periode. Dat moet er zeker ingehakt hebben. In mijn omgeving zijn er ook wel mensen geweest die dit hebben geprobeerd. Bij een aantal sloeg het geheel niet aan en bij een aantal ook wel; zij hebben dit hooguit 10 sessies gehad en dat was verspreid over een aantal maanden. De belasting op je algehele welzijn kan best groot zijn, dus 4 jaar vind ik heel erg lang klinken. Wel heel fijn dat het voor jou effectief is geweest, want het alternatief wat je omschrijft is nog rotter.
Ik vind het fijn voor je dat je weer in staat bent om te werken, enigszins sociaal te kunnen doen en dat je schildert. Ik houd van creatieve mensen! Ben het zelf niet zo. Ik schrijf wel heel veel, maar wat me de laatste jaren zo tegenvalt is dat ik niet meer de rust heb om te lezen. Iets wat ik heel graag deed en m'n ergste depressie mee ben door gekomen. Twee jaar geleden kreeg ik een zogeheten geagiteerde depressie en toen was het gebeurd met alle prikkels: tv kijken, lezen, te drukke ruimtes. Inmiddels kan ik weer tv kijken en word ik niet ontzettend geïrriteerd van drukke ruimtes, maar het lezen lukt nog steeds niet, terwijl ik dat zo graag deed. Alleen een tijd terug op vakantie, toen is het gelukt.
Wat ik precies voor traject zal ingaan hoor ik na het weekend. Er wordt rekening gehouden met m'n voorkeur om niet meteen in een groep geplaatst te worden. Gezien de klachten, vond de klinisch psycholoog dit ook niet verstandig. Zelf moet ik er niet aan denken, want ik zou me erg ongemakkelijk voelen. Wat nu al bekend is dat ik start met een therapie die gericht is op traumaverwerking, maar iig geen EMDR. Dat is voor mij niet geschikt (gebaseerd op hoe het trauma is opgelopen en hoe lang het al speelt. Ook schijnt het soms zo'n belasting te zijn (hoofdpijn nadien), dat het dan niet gegarandeerd kan worden dat ik het kan combineren met blijven werken en dat is voor mij juist essentieel: structuur behouden).
Jouw ervaring geeft me hoop, heel erg lief dat je het wilde delen. Dank je wel. Ik zal het de komende tijd vast nog regelmatig lezen, op de momenten dat ik me verdrietig voel en angst heb voor wat gaat komen.
donderdag 25 februari 2016 om 12:12
aikidoka: Dank je wel voor je reactie. Toen ik zojuist het forum 'opende', vond ik het fijn om te lezen dat er was gereageerd. Wat naar voor je vriendin dat ze zo diep zat. Er is bij mij ook gesproken over vrijwillige opname in 2014. Ik wilde dat zelf; ik dacht echt dat ik me dan een stuk beter zou voelen. Ergens in een heel mooie, rustige omgeving kon ik terecht. Maar toen ik er was, kwamen de muren op me af en werd bevestigd waar ik al voor gewaarschuwd was door de hulpverleners. Ik was niet dusdanig 'verward', dat ik me daar prettiger zou voelen. Ik vond het zelfs een beetje beangstigend, omdat er ook mensen waren die totaal van de wereld leken te zijn en ik was juist nog heel helder, maar voelde me alleen maar erg ongelukkig, angstig en verdrietig. De echte opname heeft dus niet plaatsgevonden, want ik kon toen volstaan met 1x per 2 weken een sessie. Wel in die kliniek, want de omgeving gaf me wel rust.
Wat zal je vriendin (achteraf gezien) en haar naaste omgeving blij zijn geweest dat de vrijwillige opname en fulltime therapie bij haar zo goed zijn aangeslagen. Echt fijn. Ik hoop dat dit niet meer anders wordt na verloop van tijd en dat ze nu veel gelukkiger is (en blijft)
Wat zal je vriendin (achteraf gezien) en haar naaste omgeving blij zijn geweest dat de vrijwillige opname en fulltime therapie bij haar zo goed zijn aangeslagen. Echt fijn.
Ik hoop dat dit niet meer anders wordt na verloop van tijd en dat ze nu veel gelukkiger is (en blijft)
donderdag 25 februari 2016 om 12:55
Ja, 4 jaar was lang, maar in die tijd hoefde ik niet te werken en had dus alle tijd om me op de therapie te storten, wat in het begin heel heftig was, dat klopt. Maar na verloop van tijd ging dat beter, omdat ik leerde om te gaan met de heftigheden die naar boven kwamen, plus dat ik steeds meer "opruimde" en me dus steeds beter voelde.
De persoon die mij de therapie gaf, was Amerikaanse, daar is de kennis van de EMDR verder gevorderd dan hier, ook zaten er regelmatig langere periodes tussen dat ik geen therapie kreeg. En op het laatst deed ik het nog 1x per maand.
Het heeft mijn leven gered, die therapie.
Dat van die vele prikkels die je het leven lastig maken, herken ik ook volledig, alhoewel ik er echt stukken beter mee om kan gaan dan voorheen. Echt dankzij de therapie.
Ik begrijp zo goed dat het spannend is om aan zoiets te beginnen, doe het stap voor stap. Je hebt de wil om beter te worden, dat is al zo goed en helpt je bij het proces.
De persoon die mij de therapie gaf, was Amerikaanse, daar is de kennis van de EMDR verder gevorderd dan hier, ook zaten er regelmatig langere periodes tussen dat ik geen therapie kreeg. En op het laatst deed ik het nog 1x per maand.
Het heeft mijn leven gered, die therapie.
Dat van die vele prikkels die je het leven lastig maken, herken ik ook volledig, alhoewel ik er echt stukken beter mee om kan gaan dan voorheen. Echt dankzij de therapie.
Ik begrijp zo goed dat het spannend is om aan zoiets te beginnen, doe het stap voor stap. Je hebt de wil om beter te worden, dat is al zo goed en helpt je bij het proces.
donderdag 25 februari 2016 om 18:16
Knap van je dat je blijft werken! En goed dat je aan jezelf wilt gaan werken.
Ik ben zelf sinds deze week begonnen met dagbehandeling voornamelijk gericht op structuur. Ik ga hierheen ivm angsten waardoor ik bijna mijn huis niet meer uit kom. Werken lukt nu ook niet omdat ik in een drukke omgeving met veel mensen werk, wat me momenteel angstig maakt.
Als verder psychologisch onderzoek gedaan is word duidelijk wat de uiteindelijke behandeling word gericht op de angst.
Ik ben zelf sinds deze week begonnen met dagbehandeling voornamelijk gericht op structuur. Ik ga hierheen ivm angsten waardoor ik bijna mijn huis niet meer uit kom. Werken lukt nu ook niet omdat ik in een drukke omgeving met veel mensen werk, wat me momenteel angstig maakt.
Als verder psychologisch onderzoek gedaan is word duidelijk wat de uiteindelijke behandeling word gericht op de angst.
donderdag 25 februari 2016 om 20:06
biloba: echt heel fijn om te lezen dat je je leven (min of meer) terug hebt gekregen door succesvolle EMDR. Ik ben oprecht blij voor jou. Ergens ben ik opgelucht dat ik nog naar werk kan, want anders houd ik helemaal tijd over om te piekeren. Dat merk ik al tijdens de weekenden.
Die prikkels die ik 2 jaar geleden echt niet trok, gaan nu wel beter. Alleen zou ik zo graag weer de rust willen hebben/voelen om te kunnen lezen. Gek genoeg lukt het werkgerelateerd wel, maar juist in m'n vrije tijd ter ontspanning niet. Maar er zijn gelukkig wel stappen gemaakt: tv kijken lukt weer en in drukke ruimtes zijn is ook geen probleem meer. Op een dag zal ik hopelijk ook weer kunnen genieten van een goed boek.
Aan de ene kant vind ik het onbekende wat me te wachten staat best spannend, maar aan de andere kant baal ik ook dat ik al zoveel jaren heb 'verloren' doordat nu pas duidelijk is geworden dat het mijn persoonlijkheid is die van slag raakt bij ingrijpende gebeurtenissen en een uurtje per week een consult halen bij een psycholoog niet volstaat. Ik hoop erg de tools te krijgen en aan te leren om weerbaarder te worden, zodat ik stabieler blijf qua gemoedstoestand op de lange duur. Al met al had ik graag al jaren geleden willen beginnen met het traject waarin ik nu zit. Eerder leek dit geen optie te zijn.
rosanna123: Dank je wel! Ik vind het juist weer knap van jou dat je aan je angsten durft te werken door met dagbehandeling te zijn begonnen. Hoe zijn je eerste indrukken? Het moet een hele overwinning voor je zijn om toch het huis uit te gaan voor je therapie. Hartstikke goed van je! Hopelijk levert het voor jou financieel geen problemen op dat je nu niet kan werken en/of is je werkgever begripvol. Het lijkt me heel lastig om je werkgever hierover in te lichten, omdat ik bang ben dat niet alle werkgevers dit zullen begrijpen. Ik wens je heel veel succes en sterkte.
Ergens ben ik opgelucht dat ik nog naar werk kan, want anders houd ik helemaal tijd over om te piekeren. Dat merk ik al tijdens de weekenden.Die prikkels die ik 2 jaar geleden echt niet trok, gaan nu wel beter. Alleen zou ik zo graag weer de rust willen hebben/voelen om te kunnen lezen. Gek genoeg lukt het werkgerelateerd wel, maar juist in m'n vrije tijd ter ontspanning niet. Maar er zijn gelukkig wel stappen gemaakt: tv kijken lukt weer en in drukke ruimtes zijn is ook geen probleem meer. Op een dag zal ik hopelijk ook weer kunnen genieten van een goed boek.
Aan de ene kant vind ik het onbekende wat me te wachten staat best spannend, maar aan de andere kant baal ik ook dat ik al zoveel jaren heb 'verloren' doordat nu pas duidelijk is geworden dat het mijn persoonlijkheid is die van slag raakt bij ingrijpende gebeurtenissen en een uurtje per week een consult halen bij een psycholoog niet volstaat. Ik hoop erg de tools te krijgen en aan te leren om weerbaarder te worden, zodat ik stabieler blijf qua gemoedstoestand op de lange duur. Al met al had ik graag al jaren geleden willen beginnen met het traject waarin ik nu zit. Eerder leek dit geen optie te zijn.
rosanna123: Dank je wel! Ik vind het juist weer knap van jou dat je aan je angsten durft te werken door met dagbehandeling te zijn begonnen. Hoe zijn je eerste indrukken? Het moet een hele overwinning voor je zijn om toch het huis uit te gaan voor je therapie. Hartstikke goed van je!
Hopelijk levert het voor jou financieel geen problemen op dat je nu niet kan werken en/of is je werkgever begripvol. Het lijkt me heel lastig om je werkgever hierover in te lichten, omdat ik bang ben dat niet alle werkgevers dit zullen begrijpen. Ik wens je heel veel succes en sterkte.
donderdag 25 februari 2016 om 21:29
@ Saran:
Eerste indruk is wel goed, vond het wel spannend allemaal nieuwe mensen. Maar ze hebben allemaal een probleem dus er is veel begrip onderling. Het is ook wel fijn om er over te kunnen praten. Alleen sluit het niet helemaal aan bij mij, omdat het gericht is op depressie en bij mij de angst op de voorgrond ligt. Maar ik kan pas naar de dagbehandeling angst als ik echt een diagnose heb. En dat traject is vaak lang. Dus dit is even ter overbrugging. Verder motiveren ze je daar ook om te kijken wat je kan gaan doen op je vrije dagen zodat je toch het huis even uitkomt; we stellen dus doelen. Dat is wel een stok achter de deur om ook daadwerkelijk het huis uit te gaan, omdat je weet dat ze er de eerstvolgende keer weer naar gaan vragen.
Ik werk zelf in de zorg. Vond het heeeeel eng om mijn werk hierover in te lichten. Teamleider was toen niet aanwezig, maar ik meldde me af voor de volgende werkdag vanwege paniekaanvallen die niet houdbaar meer waren.
Uiteindelijk een gesprek gehad met de teamleider, we hadden allebei verwacht dat het niet zo lang zou duren omdat ik dacht dat ik die klachten had bij het afbouwen van de antidepressiva. Inmiddels 2,5 maand zonder, en de klachten zijn eigenlijk erger. Ik heb nooit aan mijn problemen gewerkt, alleen medicatie gebruikt. Dus ik wil dit graag volhouden om te kijken of ik met therapie en zonder medicatie van de angsten af kan komen.
Ik heb een hele begripvolle bedrijfsarts die mij had doorverwezen naar de bedrijfspsycholoog, en die heeft als advies gegeven om mij nu even op mezelf te richten. Teamleider was het daar mee eens. Dus dat ging wel soepel. Wel wil teamleider graag dat ik af en toe op de afdeling kom om niet teveel de feeling met het werk en dus collega's te verliezen. Dit vind ik heel reeël, maar wel moeilijk om aan collega's mijn probleem uit te leggen! Ik heb toch het idee dat ze denken; is ze er nu nog niet?!
Jij hoort dus na het weekend wat voor traject het gaat worden? Lijkt me heel spannend.. Heb je een beetje afleiding komende dagen?
Ik snap je gevoel dat je graag jaren eerder was begonnen hieraan, ik denk dat velen dit hebben. Je moddert vaak toch een beetje aan onder het mom van 'het gaat wel.'
Eerste indruk is wel goed, vond het wel spannend allemaal nieuwe mensen. Maar ze hebben allemaal een probleem dus er is veel begrip onderling. Het is ook wel fijn om er over te kunnen praten. Alleen sluit het niet helemaal aan bij mij, omdat het gericht is op depressie en bij mij de angst op de voorgrond ligt. Maar ik kan pas naar de dagbehandeling angst als ik echt een diagnose heb. En dat traject is vaak lang. Dus dit is even ter overbrugging. Verder motiveren ze je daar ook om te kijken wat je kan gaan doen op je vrije dagen zodat je toch het huis even uitkomt; we stellen dus doelen. Dat is wel een stok achter de deur om ook daadwerkelijk het huis uit te gaan, omdat je weet dat ze er de eerstvolgende keer weer naar gaan vragen.
Ik werk zelf in de zorg. Vond het heeeeel eng om mijn werk hierover in te lichten. Teamleider was toen niet aanwezig, maar ik meldde me af voor de volgende werkdag vanwege paniekaanvallen die niet houdbaar meer waren.
Uiteindelijk een gesprek gehad met de teamleider, we hadden allebei verwacht dat het niet zo lang zou duren omdat ik dacht dat ik die klachten had bij het afbouwen van de antidepressiva. Inmiddels 2,5 maand zonder, en de klachten zijn eigenlijk erger. Ik heb nooit aan mijn problemen gewerkt, alleen medicatie gebruikt. Dus ik wil dit graag volhouden om te kijken of ik met therapie en zonder medicatie van de angsten af kan komen.
Ik heb een hele begripvolle bedrijfsarts die mij had doorverwezen naar de bedrijfspsycholoog, en die heeft als advies gegeven om mij nu even op mezelf te richten. Teamleider was het daar mee eens. Dus dat ging wel soepel. Wel wil teamleider graag dat ik af en toe op de afdeling kom om niet teveel de feeling met het werk en dus collega's te verliezen. Dit vind ik heel reeël, maar wel moeilijk om aan collega's mijn probleem uit te leggen! Ik heb toch het idee dat ze denken; is ze er nu nog niet?!
Jij hoort dus na het weekend wat voor traject het gaat worden? Lijkt me heel spannend.. Heb je een beetje afleiding komende dagen?
Ik snap je gevoel dat je graag jaren eerder was begonnen hieraan, ik denk dat velen dit hebben. Je moddert vaak toch een beetje aan onder het mom van 'het gaat wel.'
vrijdag 26 februari 2016 om 13:17
rosanna123: Ja, dat kan ik me heel goed voorstellen dat je het spannend vond. Je komt in een groep terecht met mensen die je nog niet kent en waar je je wel kwetsbaar moet kunnen/durven opstellen. Heel knap dat je van tevoren niet bent afgehaakt, want daar zie ik mezelf voor aan. Ik zou me te oncomfortabel voelen en heb duidelijk aangegeven dat ik daar niet aan toe ben. Nu blijkt dat mijn problematiek daar ook niet (meteen) geschikt voor is, wat ik wel een geruststelling vind.
Het lijkt me wel lastig voor je dat jouw problematiek c.q. klachten niet geheel aansluiten bij de anderen. Depressie wordt gekenmerkt door andere klachten dan een angststoornis. Voor zover ik weet kan een angststoornis wel leiden tot een depressie, maar niet omgekeerd. Misschien is het wel fijn voor jou dat je nu iig in een veilige omgeving bent, waarin je angsten bespreekbaar zijn en dat dit niet wordt veroordeeld. Wel bevraagd, maar niet veroordeeld. En omdat jij zoveel moeite hebt met het huis verlaten, kom je wel weer overeen met mensen die depressief zijn, alleen zijn de motieven anders. Angst is heel naar. Ik heb een tijdje last gehad van paniekaanvallen, als in hyperventilatie. Dat vond ik de eerste keer zo'n rare gewaarwording. Begreep er niets van. Wat ik me wel kan voorstellen in een groep, is dat je een stok achter de deur hebt/voelt. Wat je zei: de volgende keer wordt ernaar gevraagd. Ik hoop voor je dat er snel een goede diagnose voor je komt en dat de overbruggingsperiode is te overzien.
Wat goed dat je wil proberen om zonder medicatie verder te gaan. Ik ben niet per se tegen medicatie, want sommige mensen hebben er echt baat bij. Dat blijkt in dit topic ook weer. Maar als je nog niet eerder aan je problemen hebt gewerkt zonder medicatie, lijkt me dat zeker het proberen waard. Mocht dit na verloop van tijd toch niet zo gaan als gehoopt, kun je medicatie altijd weer bespreekbaar maken.
Fijn om te lezen dat je werk zo meedenkt en ondersteunend is. Je hoort wel eens heel andere verhalen. Goede vriendin van mij is ook leidinggevende en zij doet dat ook bij medewerkers die in de ziektewet zitten: af en toe een kop koffie drinken samen, zodat de feeling met het werk blijft en de stap om terug te keren niet onoverkomelijk groot wordt. Ik denk zelf dat je niet tot in detail je collega's hoeft uit te leggen wat er speelt. Hoe meer info jij geeft, des te meer aanleiding zij krijgen voor stof tot nadenken. Dat hoeft niet. Je bent hen geen verantwoording schuldig. Ik snap wel dat je het anders kan voelen, maar je mag het best vaag houden. Geen idee of je privé contact hebt met je collega's, maar als je bijv. nu niets van ze verneemt, zou ik op de werkvloer ook niet alles delen. Doe waar jij je het prettigst bij voelt.
Ja, dinsdag weet ik meer. Gelukkig wordt er veel rekening gehouden met mijn wensen: geen groepstherapie, liever geen medicatie en geen EMDR, maar wel andere traumagerichte therapie, waarbij ook oog is voor depressieve gevoelens. Ik ben thuis in de sociale wetenschappen, wat m'n valkuil kan zijn. In dit geval vind ik het juist fijn, want er wordt me tot dusver niets door de strot 'geduwd' en ik mag echt zelf meedenken. Afleiding is er, want ik hoorde gisteren dat ik ben uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek volgende week. Daar ga ik me op richten komende dagen en ik krijg nog vrienden op bezoek. Komt goed! Hoop dat jij van je welverdiende weekend zoveel mogelijk kan genieten.
Het lijkt me wel lastig voor je dat jouw problematiek c.q. klachten niet geheel aansluiten bij de anderen. Depressie wordt gekenmerkt door andere klachten dan een angststoornis. Voor zover ik weet kan een angststoornis wel leiden tot een depressie, maar niet omgekeerd. Misschien is het wel fijn voor jou dat je nu iig in een veilige omgeving bent, waarin je angsten bespreekbaar zijn en dat dit niet wordt veroordeeld. Wel bevraagd, maar niet veroordeeld.
En omdat jij zoveel moeite hebt met het huis verlaten, kom je wel weer overeen met mensen die depressief zijn, alleen zijn de motieven anders. Angst is heel naar. Ik heb een tijdje last gehad van paniekaanvallen, als in hyperventilatie. Dat vond ik de eerste keer zo'n rare gewaarwording. Begreep er niets van. Wat ik me wel kan voorstellen in een groep, is dat je een stok achter de deur hebt/voelt. Wat je zei: de volgende keer wordt ernaar gevraagd. Ik hoop voor je dat er snel een goede diagnose voor je komt en dat de overbruggingsperiode is te overzien.Wat goed dat je wil proberen om zonder medicatie verder te gaan. Ik ben niet per se tegen medicatie, want sommige mensen hebben er echt baat bij. Dat blijkt in dit topic ook weer.
Maar als je nog niet eerder aan je problemen hebt gewerkt zonder medicatie, lijkt me dat zeker het proberen waard. Mocht dit na verloop van tijd toch niet zo gaan als gehoopt, kun je medicatie altijd weer bespreekbaar maken. Fijn om te lezen dat je werk zo meedenkt en ondersteunend is. Je hoort wel eens heel andere verhalen. Goede vriendin van mij is ook leidinggevende en zij doet dat ook bij medewerkers die in de ziektewet zitten: af en toe een kop koffie drinken samen, zodat de feeling met het werk blijft en de stap om terug te keren niet onoverkomelijk groot wordt. Ik denk zelf dat je niet tot in detail je collega's hoeft uit te leggen wat er speelt. Hoe meer info jij geeft, des te meer aanleiding zij krijgen voor stof tot nadenken. Dat hoeft niet. Je bent hen geen verantwoording schuldig. Ik snap wel dat je het anders kan voelen, maar je mag het best vaag houden. Geen idee of je privé contact hebt met je collega's, maar als je bijv. nu niets van ze verneemt, zou ik op de werkvloer ook niet alles delen. Doe waar jij je het prettigst bij voelt.
Ja, dinsdag weet ik meer. Gelukkig wordt er veel rekening gehouden met mijn wensen: geen groepstherapie, liever geen medicatie en geen EMDR, maar wel andere traumagerichte therapie, waarbij ook oog is voor depressieve gevoelens. Ik ben thuis in de sociale wetenschappen, wat m'n valkuil kan zijn. In dit geval vind ik het juist fijn, want er wordt me tot dusver niets door de strot 'geduwd' en ik mag echt zelf meedenken. Afleiding is er, want ik hoorde gisteren dat ik ben uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek volgende week. Daar ga ik me op richten komende dagen en ik krijg nog vrienden op bezoek. Komt goed! Hoop dat jij van je welverdiende weekend zoveel mogelijk kan genieten.
vrijdag 26 februari 2016 om 13:19
vrijdag 26 februari 2016 om 14:10
vrijdag 26 februari 2016 om 21:01
@ Saran;
Als je het met ambulante hulp kan oplossen is dat natuurlijk het mooiste.
Soms is het ook wel lastig inderdaad dat ik niet alles herken wat de anderen wel hebben. Toch hebben een paar mensen die daar zitten met een depressie ook angsten ontwikkeld, doordat ze bijna alleen nog maar binnen zaten, en nu ineens weer van alles moeten ondernemen.
Ik ben ook zeker niet tegen medicatie, alleen de bijwerkingen vind ik erg vervelend: duf, het gevoel dat alles langs me heen gaat, en heel vlak. Geen libido meer terwijl ik nog jong ben. Maar het schijnt te kunnen verschillen per antidepressiva.
Ik had wel prive contact met een groepje collega's, maar zij gaan eigenlijk alleen maar stappen wat ik nu doodeng vind. Dus momenteel verwaterd dat wat, wat ik wel jammer vind.
Ik heb ook vaak het idee dat mensen het niet helemaal begrijpen. Zo heb ik veel stress op mijn werk, en dan word er gezegd; nou dan zoek je toch een andere baan? Alsof het probleem dan ineens is opgelost.. Het ligt groot en deels bij mezelf.
Oh wat onwijs spannend een sollicitatiegesprek! Wanneer heb je het gesprek?
En vind je het niet moeilijk om nu een nieuwe baan te hebben waar je ook weer dingen moet leren, en dan ook tegelijk aan jezelf werken? Of heb je het niet naar je zin op je huidige werk?
Spannend dinsdag, ben benieuwd wat ze voor je in petto hebben!
Als je het met ambulante hulp kan oplossen is dat natuurlijk het mooiste.
Soms is het ook wel lastig inderdaad dat ik niet alles herken wat de anderen wel hebben. Toch hebben een paar mensen die daar zitten met een depressie ook angsten ontwikkeld, doordat ze bijna alleen nog maar binnen zaten, en nu ineens weer van alles moeten ondernemen.
Ik ben ook zeker niet tegen medicatie, alleen de bijwerkingen vind ik erg vervelend: duf, het gevoel dat alles langs me heen gaat, en heel vlak. Geen libido meer terwijl ik nog jong ben. Maar het schijnt te kunnen verschillen per antidepressiva.
Ik had wel prive contact met een groepje collega's, maar zij gaan eigenlijk alleen maar stappen wat ik nu doodeng vind. Dus momenteel verwaterd dat wat, wat ik wel jammer vind.
Ik heb ook vaak het idee dat mensen het niet helemaal begrijpen. Zo heb ik veel stress op mijn werk, en dan word er gezegd; nou dan zoek je toch een andere baan? Alsof het probleem dan ineens is opgelost.. Het ligt groot en deels bij mezelf.
Oh wat onwijs spannend een sollicitatiegesprek! Wanneer heb je het gesprek?
En vind je het niet moeilijk om nu een nieuwe baan te hebben waar je ook weer dingen moet leren, en dan ook tegelijk aan jezelf werken? Of heb je het niet naar je zin op je huidige werk?
Spannend dinsdag, ben benieuwd wat ze voor je in petto hebben!
zondag 28 februari 2016 om 08:57
Ik heb zelf een half jaar deeltijd behandeling gevolgd (2 volle dagen in de week van 9 tot 5) voor mijn BDD en depressieve gevoelens die daaruit ontstonden. Bij mij was het destijds een groepsbehandeling en vooral de erkenning in de groep vond ik heel fijn. Ik heb tijdens deze therapie echt handvaten gekregen die mij er nu nog steeds bij helpen om op moeilijke dagen vooruit te kijken (mijn behandeling is nu zo'n 3 jaar geleden).
Toen ik net klaar was met de behandeling merkte ik nog niet zo heel veel. Ik ben toen ook gestart met het slikken van citalopram, en heb dit vervolgens een jaar genomen. Ik merkte van de citalopram voornamelijk dat ik er zo suf en moe van werd, maar het zorgde er ook voor dat ik niet meer van die enorme moodswings had. Ik ben 2 jaar geleden gestopt met het nemen van citalopram, en ik merkte toen pas echt wat ik aan de therapie gehad had. Ik ben er 10 keer beter uitgekomen, en ik maak nog steeds gebruik van de dingen die ik destijds geleerd heb.
Ik herken wel wat je zegt, dat op de bank liggen en naast de "verplichte" dingen eigenlijk niets meer willen doen omdat alles teveel energie kost. Het wordt echt beter! Ik heb nu nog steeds dagen dat ik eigenlijk liever niets doe, maar juist door erop uit te gaan met vrienden KRIJG ik energie!
Voor mij is het volgen van een intensieve behandeling echt investeren in jezelf, en ja misschien zie je er in het begin tegenop en moet je andere dingen "on hold" zetten, maar je krijgt er als het goed is ook heel veel voor terug. Natuurlijk ben ik nog niet 100% genezen, vecht ik nog steeds vaak tegen mezelf, maar het beheerst niet meer mijn hele leven en ik kan eerlijk zeggen dat ik nu liever leef dan dood ben. Iets wat voor mijn behandeling toch wel anders was!
Toen ik net klaar was met de behandeling merkte ik nog niet zo heel veel. Ik ben toen ook gestart met het slikken van citalopram, en heb dit vervolgens een jaar genomen. Ik merkte van de citalopram voornamelijk dat ik er zo suf en moe van werd, maar het zorgde er ook voor dat ik niet meer van die enorme moodswings had. Ik ben 2 jaar geleden gestopt met het nemen van citalopram, en ik merkte toen pas echt wat ik aan de therapie gehad had. Ik ben er 10 keer beter uitgekomen, en ik maak nog steeds gebruik van de dingen die ik destijds geleerd heb.
Ik herken wel wat je zegt, dat op de bank liggen en naast de "verplichte" dingen eigenlijk niets meer willen doen omdat alles teveel energie kost. Het wordt echt beter! Ik heb nu nog steeds dagen dat ik eigenlijk liever niets doe, maar juist door erop uit te gaan met vrienden KRIJG ik energie!
Voor mij is het volgen van een intensieve behandeling echt investeren in jezelf, en ja misschien zie je er in het begin tegenop en moet je andere dingen "on hold" zetten, maar je krijgt er als het goed is ook heel veel voor terug. Natuurlijk ben ik nog niet 100% genezen, vecht ik nog steeds vaak tegen mezelf, maar het beheerst niet meer mijn hele leven en ik kan eerlijk zeggen dat ik nu liever leef dan dood ben. Iets wat voor mijn behandeling toch wel anders was!
zondag 28 februari 2016 om 13:05
rosanna123: Duurde ff voordat ik inhoudelijk kom reageren, maar was gisteren hele dag bezig. O.a. met uitgebreid koken. Daar haal ik nog wel veel plezier uit, dus toen er een vriendin kwam eten, heb ik paar uurtjes uitgetrokken in de keuken.
Ik kan me voorstellen dat het lastig kan zijn als je gevoelsmatig niet altijd op dezelfde lijn zit als de andere mensen van de groep, maar ik denk zelfs dat dit ook zo kan zijn als je wel gediagnosticeerd was met een depressie. Er zijn een aantal hoofdkenmerken, maar toch kan het zich anders uiten bij verschillende mensen, of heeft de ene persoon een zwaardere depressie dan de ander en dus meer last van bepaalde kenmerken. Als je maar begrip hebt voor elkaar, zal dat hopelijk al als steun voelen voor je.
Ik heb jaren geleden eens medicatie gehad waarvan ik de eerste weken 16 uur per dag sliep. Daar ben ik toen mee gestopt. De overige wakkere uren was ik een zombie en zo isoleerde ik mezelf alleen maar meer van de buitenwereld. Het is voor sommigen echt een zoektocht, omdat iedereen er anders op reageert. Als je nog relatief jong bent en dat je libido keldert tot aan het nulpunt, lijkt me dat heel vervelend. Dat hoor je al wel van vrouwen die de pil slikken.
Ik kan me voorstellen dat uitgaan wel het laatste is waar je nu behoefte aan hebt. Dat is nog een brug te ver voor wat betreft je angsten. Als je het jammer vindt, kun je ze misschien eens vragen voor een kop koffie? Het kan ook gewoonte zijn dat afspreken wordt geassocieerd met op stap gaan met z'n allen. Maar nu jij ziek thuiszit, zullen deze collega's ook begrijpen dat stappen voor jou geen optie is, maar vinden ze het misschien wel heel leuk als ze worden uitgenodigd om wat te komen drinken.
Ga ervan uit dat mensen je niet begrijpen, maar dat ze het wel van je aannemen dat je voelt wat je voelt. Mijn ervaring is dat door machteloosheid, oplossingen worden aangedragen. Zo lees ik jouw ervaring ook. Als je een andere baan zoekt, zal je minder stress hebben. Nee, want jouw stressniveau is uit balans, dus jij kan al stress ervaren van het idee dat je bijv. om 9.00 op je werk moet zijn en dat de bus te laat komt, waardoor jij ook te laat op je werk aankomt. Daar helpt een andere baan niet bij; het leren omgaan met stresssituaties en gevoelens die dat oproepen bij jou dan weer wel. En daar heb je nu hulp bij, wat hopelijk veel goed voor je gaat doen.
A.s. donderdag heb ik het gesprek. Ik ben heel benieuwd of ik verder zal komen dan de eerste ronde. Ik vind het idee dat ik dan nieuwe dingen ga leren juist wel fijn, want het verlegt mijn focus en dus minder tijd om te piekeren. In m'n huidige functie merk ik dat gedachten kunnen afdwalen en heb ik het ook niet meer zo naar m'n zin. Ga vandaag een beetje voorbereiden.
Daar haal ik nog wel veel plezier uit, dus toen er een vriendin kwam eten, heb ik paar uurtjes uitgetrokken in de keuken. Ik kan me voorstellen dat het lastig kan zijn als je gevoelsmatig niet altijd op dezelfde lijn zit als de andere mensen van de groep, maar ik denk zelfs dat dit ook zo kan zijn als je wel gediagnosticeerd was met een depressie. Er zijn een aantal hoofdkenmerken, maar toch kan het zich anders uiten bij verschillende mensen, of heeft de ene persoon een zwaardere depressie dan de ander en dus meer last van bepaalde kenmerken. Als je maar begrip hebt voor elkaar, zal dat hopelijk al als steun voelen voor je.
Ik heb jaren geleden eens medicatie gehad waarvan ik de eerste weken 16 uur per dag sliep. Daar ben ik toen mee gestopt. De overige wakkere uren was ik een zombie en zo isoleerde ik mezelf alleen maar meer van de buitenwereld. Het is voor sommigen echt een zoektocht, omdat iedereen er anders op reageert. Als je nog relatief jong bent en dat je libido keldert tot aan het nulpunt, lijkt me dat heel vervelend. Dat hoor je al wel van vrouwen die de pil slikken.
Ik kan me voorstellen dat uitgaan wel het laatste is waar je nu behoefte aan hebt. Dat is nog een brug te ver voor wat betreft je angsten. Als je het jammer vindt, kun je ze misschien eens vragen voor een kop koffie? Het kan ook gewoonte zijn dat afspreken wordt geassocieerd met op stap gaan met z'n allen. Maar nu jij ziek thuiszit, zullen deze collega's ook begrijpen dat stappen voor jou geen optie is, maar vinden ze het misschien wel heel leuk als ze worden uitgenodigd om wat te komen drinken.
Ga ervan uit dat mensen je niet begrijpen, maar dat ze het wel van je aannemen dat je voelt wat je voelt. Mijn ervaring is dat door machteloosheid, oplossingen worden aangedragen. Zo lees ik jouw ervaring ook. Als je een andere baan zoekt, zal je minder stress hebben. Nee, want jouw stressniveau is uit balans, dus jij kan al stress ervaren van het idee dat je bijv. om 9.00 op je werk moet zijn en dat de bus te laat komt, waardoor jij ook te laat op je werk aankomt. Daar helpt een andere baan niet bij; het leren omgaan met stresssituaties en gevoelens die dat oproepen bij jou dan weer wel. En daar heb je nu hulp bij, wat hopelijk veel goed voor je gaat doen.
A.s. donderdag heb ik het gesprek. Ik ben heel benieuwd of ik verder zal komen dan de eerste ronde. Ik vind het idee dat ik dan nieuwe dingen ga leren juist wel fijn, want het verlegt mijn focus en dus minder tijd om te piekeren. In m'n huidige functie merk ik dat gedachten kunnen afdwalen en heb ik het ook niet meer zo naar m'n zin. Ga vandaag een beetje voorbereiden.
zondag 28 februari 2016 om 13:21
Hi Sheetsforthepiano, wat fijn dat je je verhaal hier wilde delen. Dank je!
Lijkt me best intensief om 2 dagen per week in behandeling te zijn. Mag ik vragen hoe zo'n dag eruitziet? Het lijkt me zo lang... Ik moest even opzoeken wat BDD inhoudt, want kende de afkorting niet. Klinkt echt niet fijn voor mensen die hier veel last van hebben. Ben wel heel blij voor je dat je je zo thuis hebt gevoeld in de groep waarin je terechtkwam. Dat bepaalt waarschijnlijk toch wat je wel/niet deelt en je dus van jezelf laat zien. Vorige week zat ik te wachten bij de koffieautomaat op mijn intakegesprek en toen had er net een groep pauze. Deze mensen leken heel close met elkaar te zijn geworden, echt alsof ze bevriend waren geraakt. Vond ik wel mooi om te zien. Ik merkte wel meteen bij mezelf dat ik er nog geheel niet aan toe ben om 'mijn shit' met anderen te bespreken naast een hulpverlener. Voelt nog te onveilig. Heb jij in deze periode trouwens je volledig gericht op herstel en naast de dagbehandeling was je thuis? Of werkte/studeerde je er nog naast?
Op basis waarvan is destijds beslist dat je klaar was met de dagbehandeling, als je nog niet veel bij jezelf merkte? Dit is wel even goed voor mij om te lezen, want ik had echt wel de hoop dat ik me aanzienlijk beter voel als ik mijn traject afsluit. Maar goed, dat is ook appels met peren vergelijken, want het is nu voor mij nog niet duidelijk hoe dit traject invulling zal krijgen. Iig is het de eerste tijd 1-op-1 en niet in groepsverband en minder intensief dan 16 uur per week. Wel heel fijn voor jou dat citalopram zoveel voor je heeft gedaan. Heb je nu ook geen last meer van die enorme stemmingswisselingen? Ik hoop het echt voor je dat dit verleden tijd is!
Zo zie ik het ook: starten met een intensief traject is een investering in mezelf. Het kan niet zo zijn dat het idee aan niet meer leven echt aantrekkelijker is dan wel leven en plezier hebben in het leven. Daarom heb ik me ook aangemeld bij deze instelling, omdat ik rationeel weet dat het anders kan, maar zelf niet weet hoe ik dat kan bereiken op eigen kracht. Ik hoef geen leven dat bol staat van de grote avonturen, maar zou het zo fijn vinden als ik het leven op zich op een dag weer meer kan waarderen dan laatste jaren het geval is. Jouw verhaal geeft me hoop, nogmaals dank! Ben er oprecht blij mee.
Lijkt me best intensief om 2 dagen per week in behandeling te zijn. Mag ik vragen hoe zo'n dag eruitziet? Het lijkt me zo lang... Ik moest even opzoeken wat BDD inhoudt, want kende de afkorting niet. Klinkt echt niet fijn voor mensen die hier veel last van hebben. Ben wel heel blij voor je dat je je zo thuis hebt gevoeld in de groep waarin je terechtkwam. Dat bepaalt waarschijnlijk toch wat je wel/niet deelt en je dus van jezelf laat zien. Vorige week zat ik te wachten bij de koffieautomaat op mijn intakegesprek en toen had er net een groep pauze. Deze mensen leken heel close met elkaar te zijn geworden, echt alsof ze bevriend waren geraakt. Vond ik wel mooi om te zien.
Ik merkte wel meteen bij mezelf dat ik er nog geheel niet aan toe ben om 'mijn shit' met anderen te bespreken naast een hulpverlener. Voelt nog te onveilig. Heb jij in deze periode trouwens je volledig gericht op herstel en naast de dagbehandeling was je thuis? Of werkte/studeerde je er nog naast?Op basis waarvan is destijds beslist dat je klaar was met de dagbehandeling, als je nog niet veel bij jezelf merkte? Dit is wel even goed voor mij om te lezen, want ik had echt wel de hoop dat ik me aanzienlijk beter voel als ik mijn traject afsluit. Maar goed, dat is ook appels met peren vergelijken, want het is nu voor mij nog niet duidelijk hoe dit traject invulling zal krijgen. Iig is het de eerste tijd 1-op-1 en niet in groepsverband en minder intensief dan 16 uur per week. Wel heel fijn voor jou dat citalopram zoveel voor je heeft gedaan.
Heb je nu ook geen last meer van die enorme stemmingswisselingen? Ik hoop het echt voor je dat dit verleden tijd is!Zo zie ik het ook: starten met een intensief traject is een investering in mezelf. Het kan niet zo zijn dat het idee aan niet meer leven echt aantrekkelijker is dan wel leven en plezier hebben in het leven. Daarom heb ik me ook aangemeld bij deze instelling, omdat ik rationeel weet dat het anders kan, maar zelf niet weet hoe ik dat kan bereiken op eigen kracht. Ik hoef geen leven dat bol staat van de grote avonturen, maar zou het zo fijn vinden als ik het leven op zich op een dag weer meer kan waarderen dan laatste jaren het geval is. Jouw verhaal geeft me hoop, nogmaals dank! Ben er oprecht blij mee.
zondag 28 februari 2016 om 16:26
Beste Saran,
Ik weet niet precies meer hoe ons programma eruit zag maar ik het belangrijkste is me bij gebleven:
De cognitieve gedragslessen. Wij maakten tijdens deze les "g-schema's", en elke week werd 1 g-schema van een patiënt besproken. Deze g-schema's waren een manier om erachter te komen welke automatische gedachten je had en het gedrag dat daar op volgde. Je vulde deze schema's in bij:
- gebeurtenis
- gedachten of gevoel
- gedrag
- gevolgen
Dus stel je maakt iets ingrijpends mee op je werk, je gevoel daarbij is dat jij waardeloos bent of dat het aan jou ligt, gedrag daarop is dat je niet meer naar je werk gaat, en gevolg is dat je geïsoleerd raakt. Heel simpel voorbeeld eigenlijk. Dat zou bij jou denk ik ook goed werken omdat je zegt dat je snel van slag raakt bij ingrijpende gebeurtenissen, en dat heeft toch te maken met het feit hoe je je op zo'n moment voel of gedachten die je daarbij krijgt en het gedrag dat daarop volgt. Nu moet ik zeggen dat BDD ook wel een angststoornis is, maar ik heb op depressief vlak heel veel gehad aan deze gedragslessen, want ondanks de BDD had ik meer last van mijn depressieve gevoelens dan daadwerkelijk van angst.
Verder hadden we ook nog een sportuurtje (ontspanning, en van endorfines wordt je happy haha!), dramales, een les waar je inging op hoe je jezelf de komende week wilde uitdagen etc.
Ik snap dat je er misschien nog niet aan toe bent om je "shit" met anderen te delen. Ik vond dat eerst ook moeilijk, het heeft een jaar geduurd voordat ik met anderen kon praten. Echter, omdat BDD een niet heel erg bekend ziektebeeld is duurde het ongeveer een jaar voordat ik goed gediagnostiseerd werd, ik heb mijn verhaal dus aan heel veel hulpverleners moeten vertellen. Dan vindt je het vanzelf op een gegeven moment niet zo lastig meer om dit met een groep te bespreken
Voor onze behandeling stond een "vaste" tijd van 5 maanden, er gingen dus tijdens mijn behandeling mensen weg en er kwamen nieuwe mensen weer bij. Klinkt gek, maar voor nieuwe mensen is het hoopvol hoe te zien hoe andere mensen in bijvoorbeeld 2 maanden al vooruit zijn gegaan, en voor de mensen die al wat verder zijn is het een eye-opener om te zien dat zij net zo waren als de mensen die nu binnenkomen en dus nu al verbeterd zijn. Als je na die 5 maanden nog een vervolgbehandeling wilde dan was dat mogelijk. Het feit dat je na de behandeling niet meteen alles merkt, is omdat je de handvaten die ze je gegeven hebt echt in de praktijk moet gaan brengen na je behandeling. Je wordt pas echt uitgedaagd als je weer gaat beginnen met werken/studeren/sociaal leven. Ik heb er tijdens mijn behandeling bewust voor gekozen er niks bij te doen, 1 omdat ik dat op dat moment sowieso niet kon en ik wilde alles uit die behandeling halen. Citalopram heeft mij alleen geholpen bij de moodswings, maar ik werd er echt heel suf van dus ik weet niet precies hoe ik zonder die citalopram dat jaar had ingevuld. Ik werd in ieder geval een stuk gelukkiger toen ik stopte met dat spul en merkte dat ik me zonder medicijnen veel alerter voelde.
Stemmingswisselingen heb ik nu nog een beetje. Als ik slechter in mijn vel zit dan kan ik ook minder goed dealen met veranderingen door de dag heen en dan kan ik echt om iets heel kleins echt super pissed worden. Maar door de therapie weet ik wat mijn valkuilen zijn (zie: irriteren om niks, hele dag in bed liggen en vooral niks willen ondernemen) en ervaring heeft me geleerd dat als ik daar juist tegenin ga dat ik me 100x beter voel de dag daarna, en soms al de dag zelf.
Dus geloof me, therapie is echt geen wondermiddel maar je krijgt wel een stuk meer zelfkennis in hoe je automatische gedachten zich verhouden tot je gedrag.
Sterkte ermee en blijf vooral praten, dat helpt!
Ik weet niet precies meer hoe ons programma eruit zag maar ik het belangrijkste is me bij gebleven:
De cognitieve gedragslessen. Wij maakten tijdens deze les "g-schema's", en elke week werd 1 g-schema van een patiënt besproken. Deze g-schema's waren een manier om erachter te komen welke automatische gedachten je had en het gedrag dat daar op volgde. Je vulde deze schema's in bij:
- gebeurtenis
- gedachten of gevoel
- gedrag
- gevolgen
Dus stel je maakt iets ingrijpends mee op je werk, je gevoel daarbij is dat jij waardeloos bent of dat het aan jou ligt, gedrag daarop is dat je niet meer naar je werk gaat, en gevolg is dat je geïsoleerd raakt. Heel simpel voorbeeld eigenlijk. Dat zou bij jou denk ik ook goed werken omdat je zegt dat je snel van slag raakt bij ingrijpende gebeurtenissen, en dat heeft toch te maken met het feit hoe je je op zo'n moment voel of gedachten die je daarbij krijgt en het gedrag dat daarop volgt. Nu moet ik zeggen dat BDD ook wel een angststoornis is, maar ik heb op depressief vlak heel veel gehad aan deze gedragslessen, want ondanks de BDD had ik meer last van mijn depressieve gevoelens dan daadwerkelijk van angst.
Verder hadden we ook nog een sportuurtje (ontspanning, en van endorfines wordt je happy haha!), dramales, een les waar je inging op hoe je jezelf de komende week wilde uitdagen etc.
Ik snap dat je er misschien nog niet aan toe bent om je "shit" met anderen te delen. Ik vond dat eerst ook moeilijk, het heeft een jaar geduurd voordat ik met anderen kon praten. Echter, omdat BDD een niet heel erg bekend ziektebeeld is duurde het ongeveer een jaar voordat ik goed gediagnostiseerd werd, ik heb mijn verhaal dus aan heel veel hulpverleners moeten vertellen. Dan vindt je het vanzelf op een gegeven moment niet zo lastig meer om dit met een groep te bespreken
Voor onze behandeling stond een "vaste" tijd van 5 maanden, er gingen dus tijdens mijn behandeling mensen weg en er kwamen nieuwe mensen weer bij. Klinkt gek, maar voor nieuwe mensen is het hoopvol hoe te zien hoe andere mensen in bijvoorbeeld 2 maanden al vooruit zijn gegaan, en voor de mensen die al wat verder zijn is het een eye-opener om te zien dat zij net zo waren als de mensen die nu binnenkomen en dus nu al verbeterd zijn. Als je na die 5 maanden nog een vervolgbehandeling wilde dan was dat mogelijk. Het feit dat je na de behandeling niet meteen alles merkt, is omdat je de handvaten die ze je gegeven hebt echt in de praktijk moet gaan brengen na je behandeling. Je wordt pas echt uitgedaagd als je weer gaat beginnen met werken/studeren/sociaal leven. Ik heb er tijdens mijn behandeling bewust voor gekozen er niks bij te doen, 1 omdat ik dat op dat moment sowieso niet kon en ik wilde alles uit die behandeling halen. Citalopram heeft mij alleen geholpen bij de moodswings, maar ik werd er echt heel suf van dus ik weet niet precies hoe ik zonder die citalopram dat jaar had ingevuld. Ik werd in ieder geval een stuk gelukkiger toen ik stopte met dat spul en merkte dat ik me zonder medicijnen veel alerter voelde.
Stemmingswisselingen heb ik nu nog een beetje. Als ik slechter in mijn vel zit dan kan ik ook minder goed dealen met veranderingen door de dag heen en dan kan ik echt om iets heel kleins echt super pissed worden. Maar door de therapie weet ik wat mijn valkuilen zijn (zie: irriteren om niks, hele dag in bed liggen en vooral niks willen ondernemen) en ervaring heeft me geleerd dat als ik daar juist tegenin ga dat ik me 100x beter voel de dag daarna, en soms al de dag zelf.
Dus geloof me, therapie is echt geen wondermiddel maar je krijgt wel een stuk meer zelfkennis in hoe je automatische gedachten zich verhouden tot je gedrag.
Sterkte ermee en blijf vooral praten, dat helpt!
dinsdag 1 maart 2016 om 11:56
@Saran;
Wat goed dat je lekker bezig was met koken enz!
Ja het voelt evengoed wel als steun. Er zijn toch veel dingen herkenbaar en je veroordeeld elkaar niet.
Vervelend dat je zoveel last had van de bijwerkingen, knap dat je het nu op eigen kracht doet! Ik vind die bijwerkingen ook een groot nadeel. Mocht ik wel de angsten houden wil ik wel aan de medicatie, het is dan even uitzoeken idd welke het beste werkt bij mij.
Ik merk dat ik me een beetje afzonder van collega's. Ik heb er nog steeds moeite mee dat het mij niet lukt om te werken. Ik kijk af en toe op mijn werkmail omdat ik benieuwd ben naar de laatste ontwikkelingen. Er is al zoveel veranderd, ik heb het idee dat als ik terug kom ik veel collega's niet eens ken en heb al moeite met veranderingen pff.
Er volgt nog een onderzoek naar autisme maar de wachttijd is 5 maanden. Ben nu aant kijken of het ergens anders sneller kan. Het werk is hiervan wel op de hoogte, als dit het wel blijkt te zijn gaan we op zoek naar wat anders qua werk binnen de organisatie.
En met collega's heb ik het bijna altijd over werk, waar ik nu toch niet over mee kan praten..
Helaas ben ik er nog lang niet qua werk. Dat is het vervelende, dat dit soort dingen allemaal zo lang duren.
Wat spannend zeg, ik wens je alvast veel succes donderdag!!
Je heb vandaag een gesprek over je behandeling toch? Ben benieuwd!
Wat goed dat je lekker bezig was met koken enz!
Ja het voelt evengoed wel als steun. Er zijn toch veel dingen herkenbaar en je veroordeeld elkaar niet.
Vervelend dat je zoveel last had van de bijwerkingen, knap dat je het nu op eigen kracht doet! Ik vind die bijwerkingen ook een groot nadeel. Mocht ik wel de angsten houden wil ik wel aan de medicatie, het is dan even uitzoeken idd welke het beste werkt bij mij.
Ik merk dat ik me een beetje afzonder van collega's. Ik heb er nog steeds moeite mee dat het mij niet lukt om te werken. Ik kijk af en toe op mijn werkmail omdat ik benieuwd ben naar de laatste ontwikkelingen. Er is al zoveel veranderd, ik heb het idee dat als ik terug kom ik veel collega's niet eens ken en heb al moeite met veranderingen pff.
Er volgt nog een onderzoek naar autisme maar de wachttijd is 5 maanden. Ben nu aant kijken of het ergens anders sneller kan. Het werk is hiervan wel op de hoogte, als dit het wel blijkt te zijn gaan we op zoek naar wat anders qua werk binnen de organisatie.
En met collega's heb ik het bijna altijd over werk, waar ik nu toch niet over mee kan praten..
Helaas ben ik er nog lang niet qua werk. Dat is het vervelende, dat dit soort dingen allemaal zo lang duren.
Wat spannend zeg, ik wens je alvast veel succes donderdag!!
Je heb vandaag een gesprek over je behandeling toch? Ben benieuwd!