Psyche
alle pijlers
Geen zin in mij
vrijdag 11 maart 2016 om 00:27
Lange tekst geschreven, weer weggehaald. Ik ervaar een bepaald probleem maar kan niet goed uitleggen wat ik precies bedoel. Misschien kan ik beter gewoon een of twee kreten opschrijven, en als mensen dat herkennen, zullen we ze wellicht ook mijn probleem herkennen.
(de meeste) anderen hebben geen zin je raad aan te nemen, ook al is die goed.
Als een ander dezelfde dingen zegt of doet als jij, wordt dat soms hoger gewaardeerd, terwijl er in jouw ogen geen verschil is.
In mijn familie komt (mild) autisme voor. Ik heb ook wel wat kenmerken, en vraag me de laatste tijd af of het 'm daar in zit. Dat sommige mensen misschien, wellicht onbewust, menen te voelen dat ik niet oprecht ben of zo, omdat ik misschien wat anders overkom. Misschien zelfs arrogant overkom, en dat mensen daarom geen zin hebben naar mij te luisteren of mij 'credits' te geven voor iets (en niet dat ik daarnaar vis of dat per se wil hebben, ik probeer te begrijpen wat het is dat ik ervaar, en als vervolg natuurlijk of ik er dan ook iets aan kan doen).
Het komt in elk geval regelmatig voor dat ik denk 'maar dat zei ik toch ook? Waarom ga je er bij X wel op in en bij mij niet? Waarom zeg je dat 'iemand' je dat heeft aangeraden, maar niet dat ik dat was? Waarom duw je subtiel mijn arm weg als ik die om je schouder leg, terwijl je juist aangaf een arm om je schouder te willen? Is mijn steun niet goed? Waarom ben je met dat probleem nou niet bij mij gekomen, terwijl ik expertise op dat gebied heb? Waarom is iets dat ik voorstel, pas goed als die andere vriendin heeft bevestigd dat het leuk is?
Herkenbaar voor iemand? Zo ja, wat ervaar je zoal en heb je er iets mee kunnen doen? Durf je dit voor te leggen aan anderen? Ik heb één vriendin met wie ik dit echt kan bespreken, en zij bevestigde een aantal van mijn voorbeelden, ze had dat zien gebeuren door een bepaalde andere wederzijdse vriendin. Het is dus niet iets dat helemaal niet zo is en ik het me alleen maar inbeeld. Ik heb het idee dat dit vroeger veel minder speelde. Als ik PMS'erig ben, zit ik er wel veel meer over in dan anders en weegt het zwaarder. Wat ook een punt is; ik heb van oorsprong een adviserend en begeleidend beroep en denk erover dat over enkele jaren weer te gaan oppakken. Maar als veel mensen geen zin hebben in mijn raad, een soort natuurlijke weerstand voelen... dan zal dat niet zo'n succes worden.
Als iemand zich herkent in wat ik hier schrijf, ben ik dus benieuwd wat je ermee doet/hebt gedaan. Ik kan me ook allerlei hilarische en flauwe reacties voorstellen als je dit leest en het niet herkent of begrijpt, maar ik hoop dat die dan achterwege mogen blijven. Dit is een heel kwetsbaar punt voor mij en ik schrijf hier voor het eerst over.
(de meeste) anderen hebben geen zin je raad aan te nemen, ook al is die goed.
Als een ander dezelfde dingen zegt of doet als jij, wordt dat soms hoger gewaardeerd, terwijl er in jouw ogen geen verschil is.
In mijn familie komt (mild) autisme voor. Ik heb ook wel wat kenmerken, en vraag me de laatste tijd af of het 'm daar in zit. Dat sommige mensen misschien, wellicht onbewust, menen te voelen dat ik niet oprecht ben of zo, omdat ik misschien wat anders overkom. Misschien zelfs arrogant overkom, en dat mensen daarom geen zin hebben naar mij te luisteren of mij 'credits' te geven voor iets (en niet dat ik daarnaar vis of dat per se wil hebben, ik probeer te begrijpen wat het is dat ik ervaar, en als vervolg natuurlijk of ik er dan ook iets aan kan doen).
Het komt in elk geval regelmatig voor dat ik denk 'maar dat zei ik toch ook? Waarom ga je er bij X wel op in en bij mij niet? Waarom zeg je dat 'iemand' je dat heeft aangeraden, maar niet dat ik dat was? Waarom duw je subtiel mijn arm weg als ik die om je schouder leg, terwijl je juist aangaf een arm om je schouder te willen? Is mijn steun niet goed? Waarom ben je met dat probleem nou niet bij mij gekomen, terwijl ik expertise op dat gebied heb? Waarom is iets dat ik voorstel, pas goed als die andere vriendin heeft bevestigd dat het leuk is?
Herkenbaar voor iemand? Zo ja, wat ervaar je zoal en heb je er iets mee kunnen doen? Durf je dit voor te leggen aan anderen? Ik heb één vriendin met wie ik dit echt kan bespreken, en zij bevestigde een aantal van mijn voorbeelden, ze had dat zien gebeuren door een bepaalde andere wederzijdse vriendin. Het is dus niet iets dat helemaal niet zo is en ik het me alleen maar inbeeld. Ik heb het idee dat dit vroeger veel minder speelde. Als ik PMS'erig ben, zit ik er wel veel meer over in dan anders en weegt het zwaarder. Wat ook een punt is; ik heb van oorsprong een adviserend en begeleidend beroep en denk erover dat over enkele jaren weer te gaan oppakken. Maar als veel mensen geen zin hebben in mijn raad, een soort natuurlijke weerstand voelen... dan zal dat niet zo'n succes worden.
Als iemand zich herkent in wat ik hier schrijf, ben ik dus benieuwd wat je ermee doet/hebt gedaan. Ik kan me ook allerlei hilarische en flauwe reacties voorstellen als je dit leest en het niet herkent of begrijpt, maar ik hoop dat die dan achterwege mogen blijven. Dit is een heel kwetsbaar punt voor mij en ik schrijf hier voor het eerst over.
vrijdag 11 maart 2016 om 00:45
vrijdag 11 maart 2016 om 00:49
Ik heb wel (regelmatig) dat mensen te snel in mijn aura komen of me te snel beschouwen als een hele goede vriend terwijl ik daar (nog) helemaal niet zoveel behoefte aan heb. Dan neem ik ook ineens meer afstand. Zou dat het kunnen zijn?
Maar dat zijn geen mensen waaraan ik vertel dat ik behoefte heb aan een arm om mijn schouder. Dat zou ik sowieso niet persoonlijk opvatten... iemand wil een arm om z'n schouder en dan doe je dat en dat is het niet goed?! Dat zegt niks over jou hoor. Gek van die persoon.
Maar dat zijn geen mensen waaraan ik vertel dat ik behoefte heb aan een arm om mijn schouder. Dat zou ik sowieso niet persoonlijk opvatten... iemand wil een arm om z'n schouder en dan doe je dat en dat is het niet goed?! Dat zegt niks over jou hoor. Gek van die persoon.
vrijdag 11 maart 2016 om 01:08
quote:Misschien zelfs arrogant overkom, en dat mensen daarom geen zin hebben naar mij te luisteren of mij 'credits' te geven voor iets (en niet dat ik daarnaar vis of dat per se wil hebben, ik probeer te begrijpen wat het is dat ik ervaar, en als vervolg natuurlijk of ik er dan ook iets aan kan doen).Dat herken ik wel. Mijn moeder had een heel laag IQ en als ik haar advies wou geven over iets waar ik verstand van had wat zij duidelijk niet begreep dan luisterde ze nieteens. Ik denk dat het haar eer te na was om iets van haar dochter aan te nemen. Maar als de dokter hetzelfde zei, of een tante, dan was ze plotseling daarvoor heel toegankelijk. En dan dacht ik weleens: had je dochter eens wat credits gegeven, dan was de relatie veel beter geweest.
Dan moet het maar zoals het kan
vrijdag 11 maart 2016 om 07:11
Ja ik herken dat wel. Ik denk dat het idd zo is dat mensen niet van iedereen advies aannemen. Daar heeft iedereen een eigen 'filter' voor. Waarom ze mijn advies niet aan willen nemen, geen idee. Ik heb dat losgelaten. Als ik advies wil geven, doe ik dat. Het is maar een advies. Je kunt het op zo'n manier zeggen dat iemand het niet als opdringerig ervaart. Maar wie weet ervaren mensen mij wel als opdringerig, dat kan. Maar dan verwacht ik ook dat men mij dat vertelt. Als ze zich eraan ergeren dan.
Hier op het forum moet je sowieso niks verwachten, als je een advies geeft. Het is vaak ook een gok, want je kent de mensen helemaal niet. Ik geef advies vanuit een gevoel dat ik krijg bij de Op, maar wie weet zit ik er helemaal naast.
Mijn vriend, die is daar ook leuk in. Hij gelooft pas dat er iets medisch mis is, als een arts het zegt. Snap ik op zich wel, ware het niet dat hij zelf verpleegkundige is geweest en ik ook in de zorg heb gewerkt. Meestal als hij iets heeft, moet ik eerst lang zeuren voor ie naar de dokter gaat. Om mij dan gelijk te kunnen geven. Ik denk dat hij het niet leuk vindt als ik gelijk blijk te hebben, mannendingetje. En dan na de afspraak gaat ie in geuren en kleuren vertellen hoe het zit, ja, dat zei ik toch vorige week al tegen je! Zucht.
Hier op het forum moet je sowieso niks verwachten, als je een advies geeft. Het is vaak ook een gok, want je kent de mensen helemaal niet. Ik geef advies vanuit een gevoel dat ik krijg bij de Op, maar wie weet zit ik er helemaal naast.
Mijn vriend, die is daar ook leuk in. Hij gelooft pas dat er iets medisch mis is, als een arts het zegt. Snap ik op zich wel, ware het niet dat hij zelf verpleegkundige is geweest en ik ook in de zorg heb gewerkt. Meestal als hij iets heeft, moet ik eerst lang zeuren voor ie naar de dokter gaat. Om mij dan gelijk te kunnen geven. Ik denk dat hij het niet leuk vindt als ik gelijk blijk te hebben, mannendingetje. En dan na de afspraak gaat ie in geuren en kleuren vertellen hoe het zit, ja, dat zei ik toch vorige week al tegen je! Zucht.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
vrijdag 11 maart 2016 om 07:48
Ja, dat herken ik. Dat mensen je niet horen of dat ze je wel horen maar dat het gewoon door hun heen valt.
Het heeft te maken met hoe je overkomt. Maar ik ben er nog steeds niet achter waar het hem precies in zit. Je zou denken dat je wel gehoord wordt als je niet twijfelt aan jezelf, maar dat is ook lang niet altijd zo.
Feit is, dat vrouwen gemiddeld meer hun best moeten doen om gehoord te worden dan mannen.
Ik heb wel gemerkt: als je harder gaat praten, komen je uitspraken vanzelf stelliger of arroganter over. En als je zachter praat lijk je onzekerder. Je zou kunnen uitproberen of het volume wat uitmaakt.
Het heeft te maken met hoe je overkomt. Maar ik ben er nog steeds niet achter waar het hem precies in zit. Je zou denken dat je wel gehoord wordt als je niet twijfelt aan jezelf, maar dat is ook lang niet altijd zo.
Feit is, dat vrouwen gemiddeld meer hun best moeten doen om gehoord te worden dan mannen.
Ik heb wel gemerkt: als je harder gaat praten, komen je uitspraken vanzelf stelliger of arroganter over. En als je zachter praat lijk je onzekerder. Je zou kunnen uitproberen of het volume wat uitmaakt.
vrijdag 11 maart 2016 om 08:03
quote:orkenflow schreef op 11 maart 2016 @ 07:48:
Het heeft te maken met hoe je overkomt. Dit herken ik wel. Niet dat mensen geen advies van mij willen aannemen, maar wel dat in sommige groepen bijvoorbeeld mijn grapjes niet gehoord worden. Als iemand anders zo'n opmerking dan even later herhaalt wordt er opeens wél gelachen. Vroeger had ik dan heel erg de neiging om 'dat zei ik net ook al' te zeggen, tegenwoordig laat ik het maar gaan. Maar nogmaals: dat is alleen in bepaalde groepen zo, niet altijd.
Het heeft te maken met hoe je overkomt. Dit herken ik wel. Niet dat mensen geen advies van mij willen aannemen, maar wel dat in sommige groepen bijvoorbeeld mijn grapjes niet gehoord worden. Als iemand anders zo'n opmerking dan even later herhaalt wordt er opeens wél gelachen. Vroeger had ik dan heel erg de neiging om 'dat zei ik net ook al' te zeggen, tegenwoordig laat ik het maar gaan. Maar nogmaals: dat is alleen in bepaalde groepen zo, niet altijd.
vrijdag 11 maart 2016 om 08:06
Het kan ook zijn dat je het "probleem" eerder ziet encdoorhebt dan andere vriendinnen. Dan is de ontvanger van t advies nog niet zover. Dan zeg je het te vroeg. En dringt t nog niet door bij de ontvanger. 1 of twee dezelfde adviezen verder wel.
En voor jou is t logisch dat je bij jou zou komen omdat je expert bent op een bepaald gebied. Maar echt mensen kunnen advies inwinnen bij de visboer voor bereidingswijze van een biefstuk. Dat zegt miss meer over die mensen dan over jou.
Kan ook nog zijn dat je in zaken goed leiding geeft maar privé dat gewoon niet moet doen. Dit zegt niks over je leiding gevende capaciteiten. Zakelijk en privé advies geven is verschillend.
En wbt arm over de schouder. Als je t vaak beter weet en gelijk hebt en ook al is dat ook echt zo, dan is die knuffel minder fijn dan van een vriendin die meepraat/inleeft/begrip toont.
En voor jou is t logisch dat je bij jou zou komen omdat je expert bent op een bepaald gebied. Maar echt mensen kunnen advies inwinnen bij de visboer voor bereidingswijze van een biefstuk. Dat zegt miss meer over die mensen dan over jou.
Kan ook nog zijn dat je in zaken goed leiding geeft maar privé dat gewoon niet moet doen. Dit zegt niks over je leiding gevende capaciteiten. Zakelijk en privé advies geven is verschillend.
En wbt arm over de schouder. Als je t vaak beter weet en gelijk hebt en ook al is dat ook echt zo, dan is die knuffel minder fijn dan van een vriendin die meepraat/inleeft/begrip toont.
vrijdag 11 maart 2016 om 08:10
quote:Doppinda schreef op 11 maart 2016 @ 08:06:
Het kan ook zijn dat je het "probleem" eerder ziet encdoorhebt dan andere vriendinnen. Dan is de ontvanger van t advies nog niet zover. Dan zeg je het te vroeg. En dringt t nog niet door bij de ontvanger. 1 of twee dezelfde adviezen verder wel.
Hier zou je wel eens gelijk in kunnen hebben! Er valt hier ineens een enorm kwartje. Bedankt!
Het kan ook zijn dat je het "probleem" eerder ziet encdoorhebt dan andere vriendinnen. Dan is de ontvanger van t advies nog niet zover. Dan zeg je het te vroeg. En dringt t nog niet door bij de ontvanger. 1 of twee dezelfde adviezen verder wel.
Hier zou je wel eens gelijk in kunnen hebben! Er valt hier ineens een enorm kwartje. Bedankt!
vrijdag 11 maart 2016 om 08:54
Heel vaak willen mensen hun verhaal gewoon kwijt. Hoewel ze het wel zeggen, zitten ze eigenlijk niet te wachten op advies of een oplossing!
Zou het daarmee ook te maken kunnen hebben? Je gaat dan te snel zoals doppinda ook suggereert. Dat kan zelfs gevoelens van weestand oproepen. Ook al heb je met je advies misschien 100% gelijk.
Als ik dan nu een advies mag geven je kunt proberen om meer bewust bezig te zijn met luisteren zonder bezig te zijn met advies. Als je echt een advies hebt dat je de ontvanger gunt, probeer diegene dan zelf tot dat inzicht te laten komen in zijn of haar eigen tempo. Dan kun je dus wel een gesprek die kant op sturen maar voelt dat anders dan wanneer je als ontvanger zo een hapklaar advies over je uitgestort krijgt waar je nog niet klaar voor was.
Zou het daarmee ook te maken kunnen hebben? Je gaat dan te snel zoals doppinda ook suggereert. Dat kan zelfs gevoelens van weestand oproepen. Ook al heb je met je advies misschien 100% gelijk.
Als ik dan nu een advies mag geven je kunt proberen om meer bewust bezig te zijn met luisteren zonder bezig te zijn met advies. Als je echt een advies hebt dat je de ontvanger gunt, probeer diegene dan zelf tot dat inzicht te laten komen in zijn of haar eigen tempo. Dan kun je dus wel een gesprek die kant op sturen maar voelt dat anders dan wanneer je als ontvanger zo een hapklaar advies over je uitgestort krijgt waar je nog niet klaar voor was.
vrijdag 11 maart 2016 om 08:56
Ik denk dat personen die vooral vanuit hun gevoel praten veel aardiger worden gevonden. Men voelt zich daarbij veiliger; je kan dan meer empathie verwachten. Verstandelijke mensen maken vaak harde, rake opmerkingen die niet in dank worden afgenomen.
Als ik mezelf naga, dan heb ik meer gehad aan de vrouw op het station die ontzettend lief en warm kwam informeren of ik wel in orde was omdat ik zat te huilen, dan mijn psychiater die een misschien ware, maar uiterst pijnlijke opmerking maakte in de verwachting dat ik dat nog niet wist, maar waar ik niets mee kon en die me altijd is blijven heeft achtervolgen.
Ik denk dat ik iemand, die ooit een harde ongevoelige opmerking heeft gemaakt, niet meer zou vertrouwen als hij me plotseling kwam troosten, omdat ik een dergelijk persoon al een plekje heb gegeven in mijn onderbewustzijn (voor een dergelijk persoon moet ik op mijn hoede zijn want een vos verliest zijn streken niet).
Als ik mezelf naga, dan heb ik meer gehad aan de vrouw op het station die ontzettend lief en warm kwam informeren of ik wel in orde was omdat ik zat te huilen, dan mijn psychiater die een misschien ware, maar uiterst pijnlijke opmerking maakte in de verwachting dat ik dat nog niet wist, maar waar ik niets mee kon en die me altijd is blijven heeft achtervolgen.
Ik denk dat ik iemand, die ooit een harde ongevoelige opmerking heeft gemaakt, niet meer zou vertrouwen als hij me plotseling kwam troosten, omdat ik een dergelijk persoon al een plekje heb gegeven in mijn onderbewustzijn (voor een dergelijk persoon moet ik op mijn hoede zijn want een vos verliest zijn streken niet).
Dan moet het maar zoals het kan
vrijdag 11 maart 2016 om 08:59
quote:orkenflow schreef op 11 maart 2016 @ 08:07:
[...]
Dan zou ik verwachten er minder last van te hebben, want ik heb een vrij lage stem. Maar het kan natuurlijk wel dat die opnde verkeerde momenten omhoog gaat. Zoals aan het eind van een zin. Ik denk eerlijk gezegd dat jouw toonhoogte er niets mee te maken heeft. Sterker, ik weet voor mezelf dat ik jou altijd extreem serieus neem. Maar je hebt wel de neiging jezelf zo te relativeren dat iemand zich af zou kunnen vragen of je zelf wel meent wat je zegt.
[...]
Dan zou ik verwachten er minder last van te hebben, want ik heb een vrij lage stem. Maar het kan natuurlijk wel dat die opnde verkeerde momenten omhoog gaat. Zoals aan het eind van een zin. Ik denk eerlijk gezegd dat jouw toonhoogte er niets mee te maken heeft. Sterker, ik weet voor mezelf dat ik jou altijd extreem serieus neem. Maar je hebt wel de neiging jezelf zo te relativeren dat iemand zich af zou kunnen vragen of je zelf wel meent wat je zegt.
vrijdag 11 maart 2016 om 11:09
Dank voor de reacties tot nu toe! Ik merk dat enkelen van jullie inderdaad precies vatten wat ik bedoel.
Ik geloof niet dat ik erg snel advies geef, of dat te nadrukkelijk doe. Juist niet. Het gaat vaak ook om kleine dingen, hoor, waarvan een ander zou zeggen: waar maak je je in godsnaam druk om? Maar omdat het wel een patroon is dat ik toch herhaaldelijk tegenkom en waar ik regelmatig echt last van begin te krijgen, wil ik er wat mee. Een heel simpel voorbeeld: ik was met vriendinnen X en Y een weekend weg. Bij overleg wat we zouden gaan doen die dag, stelde ik voor naar dorpje V te gaan, omdat ik al vaker had gehoord en gelezen dat het daar zo mooi moest zijn. Vriendin X leek dat ook wel wat, maar Y ging eerst appen met een andere vriendin, en toen die teruggaf dat het inderdaad een mooi plaatsje was, vond zij het ook goed. Toevallig bij deze zelfde vriendin: zij en haar man hadden problemen met de telecom na een verhuizing. Ik had een jaar eerder dergelijke problemen gehad en raadde aan (dit ging allemaal via facebook) naar KPN XL te gaan (daar was ik zelf na allerlei omzwervingen terechtgekomen en eindelijk, voor het eerst, echt goed geholpen). Daar werd niet op ingegaan, maar toen tien reacties later iemand anders dat voorstelde, was de reactie: dank voor de tip, ga er vanmiddag heen. Dit was wel het meest concrete voorbeeld, meestal is er de vinger niet echt op te leggen en is het dus ook heel moeilijk om zoiets te bespreken. Het is wel herhaaldelijk met deze zelfde vriendin aan de orde. Ik heb haar in het verleden een keer heel erg gekwetst, tenminste dat heeft zij zo gevoeld, omdat ik vond dat ze iets helemaal verkeerd aanpakte en het bovendien ging om iets waar ik heel veel verstand van had. Dus voor ze zich door mij gekwetst heeft gevoeld, voelde ik me dat in feite al door haar, omdat ze niet bij mij kwam (en helaas heeft zich inmiddels mijn 'gelijk' van toen bewezen, heeft te maken met haar oudste kind). In feite wilde ze dus toen al geen hulp aan mij vragen, realiseer ik me nu, dus het is niet een soort subtiele kift vanwege dat voorval van destijds. Ze móet ook geen hulp aan mij vragen natuurlijk, maar in dat voorbeeld was ik echt de aangewezen persoon op dat moment. Gewoon heel onlogisch om daar geen gebruik van te maken. Hoe dan ook. Ik begin alweer te twijfelen of ik het wel goed uitleg.
Ik denk dat de mensen die in de reacties zeggen dat het te maken heeft met hoe je overkomt, het bij het rechte eind hebben. Ik vind dat ik daar in de loop der jaren al veel aan verbeterd heb, maar misschien is het wel doorgeslagen, ben ik te ver van mezelf verwijderd geraakt en kom daardoor niet oprecht over. Of onzeker. Of te zeker, weet ik veel. Waar ik vroeger nog wel eens nieuwe vriendinnen maakte bijvoorbeeld, is dat de laatste jaren nauwelijks meer zo. Een nieuwe buurvrouw die ik aardig vind bijvoorbeeld, houd voor mijn gevoel de boot heel erg af. We groeten elkaar en maken wel eens een praatje, maar een kop koffie hebben we nog nooit samen gedronken. Ik durf die dingen ook niet meer te vragen, merk ik, het is net of ik helemaal niet weet hoe ik met bepaalde sociale situaties om moet gaan. Juist de laatste jaren begin ik daar last van te krijgen, misschien omdat ik verwacht had dat deze dingen met de jaren juist makkelijker zouden worden en ik inmiddels aardig op leeftijd ben? Soms voel ik me net zo onzeker over deze zaken als toen ik een puber was. Haha, zou het de overgang zijn?! Wie weet.
Ik geloof niet dat ik erg snel advies geef, of dat te nadrukkelijk doe. Juist niet. Het gaat vaak ook om kleine dingen, hoor, waarvan een ander zou zeggen: waar maak je je in godsnaam druk om? Maar omdat het wel een patroon is dat ik toch herhaaldelijk tegenkom en waar ik regelmatig echt last van begin te krijgen, wil ik er wat mee. Een heel simpel voorbeeld: ik was met vriendinnen X en Y een weekend weg. Bij overleg wat we zouden gaan doen die dag, stelde ik voor naar dorpje V te gaan, omdat ik al vaker had gehoord en gelezen dat het daar zo mooi moest zijn. Vriendin X leek dat ook wel wat, maar Y ging eerst appen met een andere vriendin, en toen die teruggaf dat het inderdaad een mooi plaatsje was, vond zij het ook goed. Toevallig bij deze zelfde vriendin: zij en haar man hadden problemen met de telecom na een verhuizing. Ik had een jaar eerder dergelijke problemen gehad en raadde aan (dit ging allemaal via facebook) naar KPN XL te gaan (daar was ik zelf na allerlei omzwervingen terechtgekomen en eindelijk, voor het eerst, echt goed geholpen). Daar werd niet op ingegaan, maar toen tien reacties later iemand anders dat voorstelde, was de reactie: dank voor de tip, ga er vanmiddag heen. Dit was wel het meest concrete voorbeeld, meestal is er de vinger niet echt op te leggen en is het dus ook heel moeilijk om zoiets te bespreken. Het is wel herhaaldelijk met deze zelfde vriendin aan de orde. Ik heb haar in het verleden een keer heel erg gekwetst, tenminste dat heeft zij zo gevoeld, omdat ik vond dat ze iets helemaal verkeerd aanpakte en het bovendien ging om iets waar ik heel veel verstand van had. Dus voor ze zich door mij gekwetst heeft gevoeld, voelde ik me dat in feite al door haar, omdat ze niet bij mij kwam (en helaas heeft zich inmiddels mijn 'gelijk' van toen bewezen, heeft te maken met haar oudste kind). In feite wilde ze dus toen al geen hulp aan mij vragen, realiseer ik me nu, dus het is niet een soort subtiele kift vanwege dat voorval van destijds. Ze móet ook geen hulp aan mij vragen natuurlijk, maar in dat voorbeeld was ik echt de aangewezen persoon op dat moment. Gewoon heel onlogisch om daar geen gebruik van te maken. Hoe dan ook. Ik begin alweer te twijfelen of ik het wel goed uitleg.
Ik denk dat de mensen die in de reacties zeggen dat het te maken heeft met hoe je overkomt, het bij het rechte eind hebben. Ik vind dat ik daar in de loop der jaren al veel aan verbeterd heb, maar misschien is het wel doorgeslagen, ben ik te ver van mezelf verwijderd geraakt en kom daardoor niet oprecht over. Of onzeker. Of te zeker, weet ik veel. Waar ik vroeger nog wel eens nieuwe vriendinnen maakte bijvoorbeeld, is dat de laatste jaren nauwelijks meer zo. Een nieuwe buurvrouw die ik aardig vind bijvoorbeeld, houd voor mijn gevoel de boot heel erg af. We groeten elkaar en maken wel eens een praatje, maar een kop koffie hebben we nog nooit samen gedronken. Ik durf die dingen ook niet meer te vragen, merk ik, het is net of ik helemaal niet weet hoe ik met bepaalde sociale situaties om moet gaan. Juist de laatste jaren begin ik daar last van te krijgen, misschien omdat ik verwacht had dat deze dingen met de jaren juist makkelijker zouden worden en ik inmiddels aardig op leeftijd ben? Soms voel ik me net zo onzeker over deze zaken als toen ik een puber was. Haha, zou het de overgang zijn?! Wie weet.
vrijdag 11 maart 2016 om 13:37
Ik herken het van mijn vriend. Het is erg lastig om er je vinger op te leggen inderdaad. Maar het zit hem in de manier waarop dingen worden gezegd: soms is hij er zo van overtuigd vanuit zijn kennis dat het heel betweterig overkomt en daar hebben mensen vaak geen zin in. Als iemand anders dan hetzelfde zegt op een meer aardige toon komt het behuplzamer over en luistert iemand wel.
Omgekeerd komt ook voor: dan zegt hij het juist zo omslachtig en voorzichtig dat de boodschap niet overkomt.
Hij is hier ook regelmatig wel wat gefrusteerd over, maar ik kan hem ook niet goed helpen door heel precies aan te geven waar het nu in zit. Hij heeft overigens ook een autisme-diagnose dus wellicht dat het daar inderdaad aan ligt.
Dus, ja herkenbaar, maar tips? Blijft lastig.
Omgekeerd komt ook voor: dan zegt hij het juist zo omslachtig en voorzichtig dat de boodschap niet overkomt.
Hij is hier ook regelmatig wel wat gefrusteerd over, maar ik kan hem ook niet goed helpen door heel precies aan te geven waar het nu in zit. Hij heeft overigens ook een autisme-diagnose dus wellicht dat het daar inderdaad aan ligt.
Dus, ja herkenbaar, maar tips? Blijft lastig.
vrijdag 11 maart 2016 om 13:38
quote:karzou schreef op 11 maart 2016 @ 08:54:
Heel vaak willen mensen hun verhaal gewoon kwijt. Hoewel ze het wel zeggen, zitten ze eigenlijk niet te wachten op advies of een oplossing!
Zou het daarmee ook te maken kunnen hebben? Je gaat dan te snel zoals doppinda ook suggereert. Dat kan zelfs gevoelens van weestand oproepen. Ook al heb je met je advies misschien 100% gelijk.
Als ik dan nu een advies mag geven je kunt proberen om meer bewust bezig te zijn met luisteren zonder bezig te zijn met advies. Als je echt een advies hebt dat je de ontvanger gunt, probeer diegene dan zelf tot dat inzicht te laten komen in zijn of haar eigen tempo. Dan kun je dus wel een gesprek die kant op sturen maar voelt dat anders dan wanneer je als ontvanger zo een hapklaar advies over je uitgestort krijgt waar je nog niet klaar voor was.En dit! Goede tip, volgens mij ook wel de kern van het probleem.
Heel vaak willen mensen hun verhaal gewoon kwijt. Hoewel ze het wel zeggen, zitten ze eigenlijk niet te wachten op advies of een oplossing!
Zou het daarmee ook te maken kunnen hebben? Je gaat dan te snel zoals doppinda ook suggereert. Dat kan zelfs gevoelens van weestand oproepen. Ook al heb je met je advies misschien 100% gelijk.
Als ik dan nu een advies mag geven je kunt proberen om meer bewust bezig te zijn met luisteren zonder bezig te zijn met advies. Als je echt een advies hebt dat je de ontvanger gunt, probeer diegene dan zelf tot dat inzicht te laten komen in zijn of haar eigen tempo. Dan kun je dus wel een gesprek die kant op sturen maar voelt dat anders dan wanneer je als ontvanger zo een hapklaar advies over je uitgestort krijgt waar je nog niet klaar voor was.En dit! Goede tip, volgens mij ook wel de kern van het probleem.
vrijdag 11 maart 2016 om 17:44
Ja, met andere mensen ook. Bij de vriendin waar ik het over heb zijn de voorbeelden het meest concreet. Met mijn man heb ik het ook wel. Van de week bijvoorbeeld, we zouden kiezen tussen twee vakantiebestemmingen en kwamen er niet goed uit. Hij zou kiezen. Ik noemde nog een aantal praktische argumenten voor bestemming A, waarop hij voor B koos. Toen we wilden gaan boeken, bleken de vluchttijden iets anders dan gedacht en wogen de praktische argumenten nog zwaarder, en werd het toch A. Maar ik had echt het gevoel, en dat zei ik hem ook, dat hij ergens dacht dat ik A zat aan te prijzen. Had ik dat bij B gedaan, dan zou hij A gekozen hebben. Hij ontkende dat, maar ik weet dat het wel zo is. Ik heb vaak het gevoel dat hij er ook geen zin in heeft mij ergens gelijk in te geven. Het zal inderdaad wel aan mijn houding liggen, maar wat ik daar aan kan veranderen, weet ik niet goed. Misschien juist stoppen met dat te proberen.
zaterdag 12 maart 2016 om 12:15
zaterdag 12 maart 2016 om 13:11
Misschien moet je wat terughoudender zijn met advies/suggesties geven. Alleen meeleven etc. Als je advies wilt geven, kun je eerst vragen: wil je mijn mening/advies? Als die persoon ja zegt, dan heb je de ruimte om advies te geven en heeft die persoon de ruimte om dat advies te ontvangen.
Overigens zou ik wat mijn partner aangaat er wat steviger in gaan staan. Jouw mening telt ook hoor!
Overigens zou ik wat mijn partner aangaat er wat steviger in gaan staan. Jouw mening telt ook hoor!
dinsdag 15 maart 2016 om 09:13
Dat is juist iets dat ik al veranderd heb in de loop der jaren, Foeksia. Juist niet meteen klaarstaan met advies. En wat mijn partner betreft, daar mag ik soms juist wel wat minder steviger bij zijn )
Dat is het allemaal niet. Het heeft denk ik echt te maken met houding of uitstraling en dat is lastig te veranderen. Weer is mijn conclusie dat ik dat misschien ook niet moet willen, omdat het toch niet werkt. Neemt niet weg dat ik er soms verdrietig van word als ik merk dat mensen gewoon geen zin hebben in mij, mijn vriendschap of mening.
Dat is het allemaal niet. Het heeft denk ik echt te maken met houding of uitstraling en dat is lastig te veranderen. Weer is mijn conclusie dat ik dat misschien ook niet moet willen, omdat het toch niet werkt. Neemt niet weg dat ik er soms verdrietig van word als ik merk dat mensen gewoon geen zin hebben in mij, mijn vriendschap of mening.
dinsdag 15 maart 2016 om 19:51
Hij mocht de vakantiekeuze maken MAAR.....jij noemde nog een paar praktische argumenten voor bestemming A. ( advies?) Mocht hij van jou echt kiezen? Dat zou zijn keuze voor de andere bestemming wel verklaren, lekker recalcitrant ! En uiteindelijk kreeg je per toeval toch je zin!
Ik heb zelf ook een adviserend beroep en ik geef alleen gevraagd advies. Ook al zie ik mijn schoonzus worstelen met haar kind, ik zal nooit ongevraagd advies geven of mijn mening geven. Ik zit daar zelf ook niet op te wachten en vind mensen die overal iets van vinden en ongevraagd hun mening geven gewoon erg irritant. Als ik advies wil hebben dan vraag ik daar om.
Ik heb zelf ook een adviserend beroep en ik geef alleen gevraagd advies. Ook al zie ik mijn schoonzus worstelen met haar kind, ik zal nooit ongevraagd advies geven of mijn mening geven. Ik zit daar zelf ook niet op te wachten en vind mensen die overal iets van vinden en ongevraagd hun mening geven gewoon erg irritant. Als ik advies wil hebben dan vraag ik daar om.