Geen zin in mij

Lange tekst geschreven, weer weggehaald. Ik ervaar een bepaald probleem maar kan niet goed uitleggen wat ik precies bedoel. Misschien kan ik beter gewoon een of twee kreten opschrijven, en als mensen dat herkennen, zullen we ze wellicht ook mijn probleem herkennen.



(de meeste) anderen hebben geen zin je raad aan te nemen, ook al is die goed.

Als een ander dezelfde dingen zegt of doet als jij, wordt dat soms hoger gewaardeerd, terwijl er in jouw ogen geen verschil is.



In mijn familie komt (mild) autisme voor. Ik heb ook wel wat kenmerken, en vraag me de laatste tijd af of het 'm daar in zit. Dat sommige mensen misschien, wellicht onbewust, menen te voelen dat ik niet oprecht ben of zo, omdat ik misschien wat anders overkom. Misschien zelfs arrogant overkom, en dat mensen daarom geen zin hebben naar mij te luisteren of mij 'credits' te geven voor iets (en niet dat ik daarnaar vis of dat per se wil hebben, ik probeer te begrijpen wat het is dat ik ervaar, en als vervolg natuurlijk of ik er dan ook iets aan kan doen).

Het komt in elk geval regelmatig voor dat ik denk 'maar dat zei ik toch ook? Waarom ga je er bij X wel op in en bij mij niet? Waarom zeg je dat 'iemand' je dat heeft aangeraden, maar niet dat ik dat was? Waarom duw je subtiel mijn arm weg als ik die om je schouder leg, terwijl je juist aangaf een arm om je schouder te willen? Is mijn steun niet goed? Waarom ben je met dat probleem nou niet bij mij gekomen, terwijl ik expertise op dat gebied heb? Waarom is iets dat ik voorstel, pas goed als die andere vriendin heeft bevestigd dat het leuk is?



Herkenbaar voor iemand? Zo ja, wat ervaar je zoal en heb je er iets mee kunnen doen? Durf je dit voor te leggen aan anderen? Ik heb één vriendin met wie ik dit echt kan bespreken, en zij bevestigde een aantal van mijn voorbeelden, ze had dat zien gebeuren door een bepaalde andere wederzijdse vriendin. Het is dus niet iets dat helemaal niet zo is en ik het me alleen maar inbeeld. Ik heb het idee dat dit vroeger veel minder speelde. Als ik PMS'erig ben, zit ik er wel veel meer over in dan anders en weegt het zwaarder. Wat ook een punt is; ik heb van oorsprong een adviserend en begeleidend beroep en denk erover dat over enkele jaren weer te gaan oppakken. Maar als veel mensen geen zin hebben in mijn raad, een soort natuurlijke weerstand voelen... dan zal dat niet zo'n succes worden.

Als iemand zich herkent in wat ik hier schrijf, ben ik dus benieuwd wat je ermee doet/hebt gedaan. Ik kan me ook allerlei hilarische en flauwe reacties voorstellen als je dit leest en het niet herkent of begrijpt, maar ik hoop dat die dan achterwege mogen blijven. Dit is een heel kwetsbaar punt voor mij en ik schrijf hier voor het eerst over.

Dat zeg ik Amreg, dat doe ik juist ook helemaal niet, vind ik. Ik begrijp dat mijn voorbeelden misschien zo overkomen, nogmaals, ik vind het echt heel moeilijk uit te leggen, omdat het vaak zo subtiel is. Het lijkt een soort weerstand tegen mij, die veel mensen hebben. Ik heb ook het idee dat ik, toen ik jonger en mooi was, beter geaccepteerd werd. Als je een mooi koppie hebt, zijn mensen geïnteresseerd (vooral mannen natuurlijk) en veel coulanter, of zoiets.

Ik vraag dus vooral of mensen het herkennen wat ik bedoel, bij zichzelf, en wat ze daarmee doen/hoe daarmee omgaan. Ingaan op de voorbeelden heeft niet zo veel zin, omdat het maar voorbeelden zijn en die wellicht anders overkomen, zeker voor de mensen die dit bij zichzelf niet herkennen. Maar hoe dan ook dank voor het meedenken