Autisme,wie ook?

Ik heb een kunstkerstboom, die staat opgetuigd en wel in de bergkast.

Kan ik ieder jaar zo weer neerzetten en na kerst weer opruimen.

Als ik in de loop van het jaar tenminste niet de bergkast weer te vol heb gebouwd en de kerstboom daardoor buiten bereik is.

Symmetrisch, daar hou ik van, maar ik heb dan weer geen zin om daar tijd aan te besteden.

quote:Solomio schreef op 16 maart 2016 @ 20:22:

Ik heb een kunstkerstboom, die staat opgetuigd en wel in de bergkast.

Kan ik ieder jaar zo weer neerzetten en na kerst weer opruimen.

Oh heerlijk.

Als ik er de ruimte voor had, deed ik het ook zo.

quote:shisha schreef op 15 maart 2016 @ 20:27:

http://medischcontact.nl/ ... /Autisme-ontraadseld.htmlThanks trouwens. Heb nog niet de rust gehad om het te lezen, maar dat ga ik wel doen.

Ik vind het vervelend dat ik erg moeilijk kan schakelen als dingen anders lopen dan dat ik het mij had voorgesteld.

Zo gingen we met vakantie en zouden overnachten in de stacaravan van vrienden. Ik dacht dat die vrienden ons de sleutel zouden geven en dan zouden vertrekken. Maar toen we op de camping kwamen bleek dat ze nog 1 nachtje bleven en dat we het zitgedeelte om moesten bouwen tot slaapplaats. Op zich niet erg en eigenlijk ook gezellig, maar ik had het niet verwacht, ik moest echt moeite doen om te schakelen en mijn vriend moest het een paar minuten lang aanhoren hoe onverwacht en lastig ik dat vond. Terwijl er niks aan de hand was, ik het hartstikke gezellig vond en ik zelfs best goed had geslapen.



Of toen ik voor een brunch bij mijn tante was uitgenodigd en dat ik een half uur te vroeg was omdat de tijd niet goed was doorgegeven...schoot ik eerst een kwartier in de stress...ipv behulpzaam en gezellig mee de tafel te dekken.



Wat ik ook vervelend vind is dat ik zo obsessief kan zijn dat ik nog maar over dat ene ding kan praten. Zo belde mijn tante mij op mijn verjaardag om mij te feliciteren. In die tijd was ik helemaal geobsedeerd door een bepaald dieet. Mijn tante is vegetarisch en ik begon haar uit te leggen dat dat niet gezond was en daarbij allerlei details waar juist zij op dat moment helemaal niet zat te wachten. Letterlijk uit het boek nagebouwd. Ik weet dan op zo'n moment blijkbaar niet wanneer ik moet stoppen. Achteraf voelde ik me idioot en schaamde ik mij er voor. Voor die hele periode overigens, dat ik met al die stofjes bezig was en het tegen iedereen (zelfs wildvreemden) vertelde.



Ik weet niet, is dat herkenbaar voor sommigen? Of ben ik gewoon een rare...

Niet om kunnen gaan met onverwachte wendingen: check!

Obsessief bezig zijn met iets en hier niet van los kunnen komen: check!



Ik vind je dus géén rare

quote:shisha schreef op 16 maart 2016 @ 21:19:

Ik vind het vervelend dat ik erg moeilijk kan schakelen als dingen anders lopen dan dat ik het mij had voorgesteld.

Zo gingen we met vakantie en zouden overnachten in de stacaravan van vrienden. Ik dacht dat die vrienden ons de sleutel zouden geven en dan zouden vertrekken. Maar toen we op de camping kwamen bleek dat ze nog 1 nachtje bleven en dat we het zitgedeelte om moesten bouwen tot slaapplaats. Op zich niet erg en eigenlijk ook gezellig, maar ik had het niet verwacht, ik moest echt moeite doen om te schakelen en mijn vriend moest het een paar minuten lang aanhoren hoe onverwacht en lastig ik dat vond. Terwijl er niks aan de hand was, ik het hartstikke gezellig vond en ik zelfs best goed had geslapen.



Of toen ik voor een brunch bij mijn tante was uitgenodigd en dat ik een half uur te vroeg was omdat de tijd niet goed was doorgegeven...schoot ik eerst een kwartier in de stress...ipv behulpzaam en gezellig mee de tafel te dekken.



Wat ik ook vervelend vind is dat ik zo obsessief kan zijn dat ik nog maar over dat ene ding kan praten. Zo belde mijn tante mij op mijn verjaardag om mij te feliciteren. In die tijd was ik helemaal geobsedeerd door een bepaald dieet. Mijn tante is vegetarisch en ik begon haar uit te leggen dat dat niet gezond was en daarbij allerlei details waar juist zij op dat moment helemaal niet zat te wachten. Letterlijk uit het boek nagebouwd. Ik weet dan op zo'n moment blijkbaar niet wanneer ik moet stoppen. Achteraf voelde ik me idioot en schaamde ik mij er voor. Voor die hele periode overigens, dat ik met al die stofjes bezig was en het tegen iedereen (zelfs wildvreemden) vertelde.



Ik weet niet, is dat herkenbaar voor sommigen? Of ben ik gewoon een rare...



Jawel. Onverwachte dingen en vooral als iets langer duurt dan gepland. Ik moet b.v. op tijd eten of een tussendoortje nuttigen, anders ga ik me slap voelen en krijg dan ook hoofdpijn. Als ik ergens heen ga (stad of een stukje fietsen, wandelen), neem ik altijd iets mee voor het geval dat. Ik eet ook het liefst thuis en alleen, dan kan ik zelf bepalen hoe laat. Bij een ander moet je afwachten tot zij het tijd vinden. Bij mij stiefzus eten ze altijd erg laat op feestjes, gerust om 21:00. Er zijn wel wat voorafjes, maar niet altijd mijn smaak. Als ik dan na het eten en uitbuiken naar huis ging, om 22:30, waren ze verbaasd. Want er zou nog een lekker toetje komen. Daar heb ik niet op gewacht, dat vind ik gewoon te laat.

Als ik bij mijn moeder en stiefvader ben en we hebben iets te vieren, komt er vaak iets tussendoor. Dan heeft een van zijn dochters hem ineens nodig. Zo irritant als een ander je dag of moment onderbreekt.



Dat praten over 1 onderwerp kan ik ook hebben als me iets dwars zit of bezig houdt. Vorig jaar had ik een vervelende achterbuurvrouw. Ze keek altijd heel nijdig naar binnen als ze langs mijn huis liep en ook als ik haar ergens anders tegenkwam. Van top tot teen. Ik weet niet waarom, maar het voelde niet fijn. Ze zei nooit wat en heb het ook niet durven vragen. Ik heb het aan verschillende collega's, kennissen en vrienden verteld. Zelfs op mijn verjaardag zat ik er steeds mee in mijn hoofd. Tegen mijn jeugdvriendin heb ik het ook verteld. Ik heb het bijna alleen daarover gehad met haar. Achteraf dacht ik dat ze me nu wel een zeikerd zal vinden.

Nu is die achterbuurvrouw vlak voor Nieuwjaar verhuisd en praat ik er niet meer over met anderen. Maar ze woont waarschijnlijk nog wel in mijn woonplaats en ik vraag me af waar. Soms twijfel ik of ik haar weer gezien heb.

Ik weet niet of ik wel ass heb hoor, ik ben getest en scoorde 136 punten.

"Normale" vrouwen scoren gemiddeld 85 en autistische vrouwen scoren gemiddeld 140 op die test, dus ik zat er wel dicht tegenaan, maar ik heb bijvoorbeeld nooit problemen gehad met taal of met dingen letterlijk nemen. Ook heb ik op zich geen moeite met maken van oogcontact. Ik heb ook geen motorische problemen en ben niet houterig of zo.

En ik weet niet of dat ik dat onderzoek wel kan vertrouwen.

Ze vragen bij zo'n onderzoek of dat je bijvoorbeeld geïnteresseerd bent in delen van voorwerpen. Dat vond ik een bizarre vraag. Ik kon me er eerlijk gezegd niet eens iets bij voorstellen.

Ik heb wel iets met lampen die patronen geven en met kleurenlampen, die bvb van kleur veranderen, dat vind ik fascinerend om naar te kijken en daar heb ik er ook heel veel van. Maar daar vroegen ze niet naar, het was echt het lijstje afwerken.

Ook heb ik niet echt iets met cijfers of nummerborden, ja, toen ik klein was deden we spelletjes met nummerborden, mijn broertje en ik als we achterin de auto zaten. Maar dat doet volgens mij ieder kind.

Ook heb ik wel veel fantasie, ik verdwaal er juist vaak een beetje in.



Na die test nog een persoonlijkheidsonderzoek moeten doen. Daar kwam uit een persoonlijkheidsstoornis nao. Van alles wel een paar trekken...maar die test vulde ik in op het moment dat ik zelf zo aan mezelf twijfelde dat ik dacht dat ik misschien narcistisch was.

Daar had ik over gelezen en ik vond dat ik mij soms wel heel arrogant gedragen had. Maar de psycholoog en de svp-er zagen dat niet zo bij mij.

Ja, ik sla overal in door en ik analyseer altijd alles, dus als ze mij gaan onderzoeken dan ga ik overal over lezen en dan herken ik overal wel wat in. Ik ben op dit moment in mijn leven weer eens erg onzeker. Net als toen op school.



Ze vonden me op de basisschool altijd al een rare en ik had hele andere interesses dan de rest. En ik voelde me vaak net een alien.

Ik had vroeger veel tics, dan moest ik alles aanraken en tellen bvb, of de hele tijd mijn glas draaien terwijl ik er uit dronk. Veel nachtmerries ook en ik zag overal patronen in; in de knoesten van het hout zag ik gezichten, dat soort dingen.

Regelmatig werd ik buitengesloten en ik wist niet wat ik verkeerd deed. Ik zei soms net de verkeerde dingen. Echt gepest werd ik nou ook weer niet, soms wel natuurlijk en dan wist ik niet hoe ik voor mezelf op moest komen, hoewel ik niet verlegen was. Wel werd ik onzeker. Maar ik kon ook heel enthousiast zijn en heel koppig mijn eigen gang gaan. Vaak was ik heel dromerig en ze vonden me ook arrogant daardoor. Ik ben slecht in het herkennen van gezichten. De vriendin van mijn neef bijvoorbeeld, die herkende ik wel als ze bij mijn tante op de verjaardag was, maar niet toen ze ineens achter de kassa zat bij de supermarkt...Zij herkende mij weer wel, ik heb dat vaak.

Ik wilde er toch wel graag bijhoren en voelde me regelmatig erg eenzaam, maar ik liep ook achter bij de andere meiden. Ik was niet echt geïnteresseerd in jongens, voelde mezelf meer als een jongen, ik klom nog heel erg lang in bomen en bouwde hutten en zo, ook las ik veel boeken. Ik werd trouwens pas ongesteld op mijn 18e. Een laatbloeier.

Aanraken en aangeraakt worden heb ik echt moeten leren, daar heb ik mijn best voor moeten doen, massagecursussen gevolgd en zo. Mijn lichaam is supergevoelig. Ook voor licht en geluid en voor geuren.



Nu zijn we wel weer bezig met diagnostiek, omdat de ggz mij niet kon peilen. Ze konden mij geen therapie aanbieden, omdat er geen goede diagnose was gesteld.



Ik vind, evenals de ggz die diagnostiek van het cwz eigenlijk maar een zooitje en de DSM niet logisch.

Hoe meer ik er over lees, hoe minder ik ervan begrijp.



Ze hebben bij mij gedacht aan bipolair, hadden het over autisme, over een borderline persoonlijkheidsorganisatie met een persoonlijkheidsstoornis nao, lage belastbaarheid in combinatie met hoge intelligentie,

over psychosegevoeligheid, burn-out en een depressie.

Wat niet zou je zeggen?

Ze dachten in ieder geval niet dat ik een hypochonder was



Maar uiteindelijk vraag ik mij inmiddels af wat ik aan die diagnose heb, ik moet uiteindelijk toch met mezelf en de wereld zien te dealen en weer op de been zien te komen nadat ik onderuit ben gegaan en nu ben ik weer aan het obsesseren over een diagnose. Lotgenotencontact lijkt me dan wel weer fijn, dus vandaar, misschien voel ik mij hier voor nu dan toch het meeste thuis.



Ik weet niet of iemand dit herkent...ik durf dit bericht eigenlijk niet goed te plaatsen. Ik weet niet of het gepast is. Maar ik heb er ruim een uur over gedaan om dit te typen...

Eerlijk gezegd lijkt het mij wel duidelijk. Je hoeft niet alle kenmerken te hebben, en bij vrouwen is autisme vaak ook minder uitgesproken en typisch als bij mannen. Ik lijk ook heel sociaal, ik maak goed oogcontact en kan met iedereen een end wegkletsen. Heb geen problemen met taal of aanrakingen. Mensen die me oppervlakkig kennen zullen niet denken of geloven dat ik een ASS heb. Maar ik heb veel kenmerken ook wél. Dat zit alleen meer 'intern'.

Ik lees in jouw stukje ook zoveel kenmerken die je wél hebt. Plus een score van 136 (op de Aq-test?). Slecht gezichten kunnen herkennen is trouwens heel typerend. Heb ik ook.

Ik raad je aan om psycho-educatie te gaan volgen. Hebben ze het daar niet over gehad? Dat zal je meer inzicht geven en het voor jezelf ook duidelijker maken of de diagnose klopt. Het heeft mij wel geholpen om het te accepteren. Ik herken nu ook (nog) meer kenmerken bij mezelf dan daarvoor.

En natuurlijk lekker blijven meelezen en -schrijven hier

quote:shisha schreef op 16 maart 2016 @ 21:19:

Ik vind het vervelend dat ik erg moeilijk kan schakelen als dingen anders lopen dan dat ik het mij had voorgesteld.

Zo gingen we met vakantie en zouden overnachten in de stacaravan van vrienden. Ik dacht dat die vrienden ons de sleutel zouden geven en dan zouden vertrekken. Maar toen we op de camping kwamen bleek dat ze nog 1 nachtje bleven en dat we het zitgedeelte om moesten bouwen tot slaapplaats. Op zich niet erg en eigenlijk ook gezellig, maar ik had het niet verwacht, ik moest echt moeite doen om te schakelen en mijn vriend moest het een paar minuten lang aanhoren hoe onverwacht en lastig ik dat vond. Terwijl er niks aan de hand was, ik het hartstikke gezellig vond en ik zelfs best goed had geslapen.



Of toen ik voor een brunch bij mijn tante was uitgenodigd en dat ik een half uur te vroeg was omdat de tijd niet goed was doorgegeven...schoot ik eerst een kwartier in de stress...ipv behulpzaam en gezellig mee de tafel te dekken.



Wat ik ook vervelend vind is dat ik zo obsessief kan zijn dat ik nog maar over dat ene ding kan praten. Zo belde mijn tante mij op mijn verjaardag om mij te feliciteren. In die tijd was ik helemaal geobsedeerd door een bepaald dieet. Mijn tante is vegetarisch en ik begon haar uit te leggen dat dat niet gezond was en daarbij allerlei details waar juist zij op dat moment helemaal niet zat te wachten. Letterlijk uit het boek nagebouwd. Ik weet dan op zo'n moment blijkbaar niet wanneer ik moet stoppen. Achteraf voelde ik me idioot en schaamde ik mij er voor. Voor die hele periode overigens, dat ik met al die stofjes bezig was en het tegen iedereen (zelfs wildvreemden) vertelde.



Ik weet niet, is dat herkenbaar voor sommigen? Of ben ik gewoon een rare...

Ik herken veel van de dingen die jij schrijft! Ik vind je dus geen rare.



Ik kan ook helemaal van slag zijn als dingen anders lopen dan gepland en kan, wanneer ik het echt te kwaad krijg, echt uit mijn slof schieten. Maar dat gebeurd niet vaak. Wel dat ik echt even moet schakelen.



Ik kan lang blijven praten. Kan niet goed inschatten wanneer ik moet stoppen.

Shisha, ik lees wel wat autistische kenmerken. je hoeft niet 100% aan alle kenmerken te voldoen. En een test is vaak ook een momentopname. Ik kan me heel goed voorstellen dat je twijfels hebt aan je diagnose, dat heb ik zelf namelijk ook. Misschien is het fijn voor je als je psycholoog je uit kunt leggen waaruit blijkt dat je autisme hebt. Dat ze het onderzoek erbij pakt en je kan laten ziet hoe je hebt gescoord. En dan inderdaad psycho educatie volgen. Ik lees daar wel goede reacties op. Zou het zelf ook wel willen.

Bij mij hebben ze net als bij jou aan verschillende diagnoses gedacht. Inderdaad ook persoonlijkheidsstoornis en richting psychose maar ik scoorde nergens echt helemaal goed op. Het is zo ingewikkeld want door al die diagnoses ga je zelf twijfelen wat er dan wel is. En in dit geval is het fijn om dan eindelijk wel ergens aan te voldoen.

Ik denk dat iedereen mij ook niet als autistisch beschouwd. Heb wel iedereen verteld dat er Asperger uit het onderzoek is gekomen maar niemand leek dat wat te boeien.

Ik hoop heel erg dat er iemand is die jou kan begeleiden in dit traject.

quote:impala schreef op 16 maart 2016 @ 19:36:

Ik heb die hele boom al jaren geleden afgeschaft. Met vrijwel alle rest van de kerstversiering. Ik vond het gedoe niet meer opwegen tegen het plezier dat ik ervan had. Ik geef trouwens helemaal niet echt om kerst, of andere 'opgelegde' feestdagen.Ik hou van Kerst door de gezellige lichtjes (mits niet te overdreven en hysterisch). En van Pasen door de paaseitjes.

Nohh bij ons in de buurt heb je een heeeeel groot tuincentrum en met kerst is het echt een halve kerstshow daar. 1 grote zaal helemaal volgestouwd met lichtjes, huisjes dingetjes met geluiden. Als ik daar doorheen loop kom ik er zwaar overprikkeld weer uit

Mijn zusje moest halverwege huilen omdat ze niet tegen al die lichtjes en kleuren en geluiden kon. (heeft ook vorm van autisme maar heeft er meer last van dan ik)

Ik word juist helemaal vrolijk van al die lichtjes en kleuren. Maar kan er thuis niet echt aan wennen. Al vond ik het afgelopen jaar voor het eerst ook jammer dat de boom weer naar de zolder ging.

quote:yolo8 schreef op 17 maart 2016 @ 10:28:

[...]





Ik hou van Kerst door de gezellige lichtjes (mits niet te overdreven en hysterisch). En van Pasen door de paaseitjes.Ik hou ook van de lichtjes, als ik ze zelf maar niet hoef op te hangen. Met kerst rij ik wel eens speciaal langs wat buurten/dorpen waar ze extreem uitpakken. Daar kan ik wel van genieten maar ik denk dan ook altijd: mijn god wat een werk. Nou ja, je moet er wat voor over hebben als je de buren wil aftroeven .

Er schijnen ook kerstbomen te zijn die zichzelf uitvouwen compleet met versiering. Weet alleen niet waar ze te koop zijn en hoe duur. Maar dat lijkt me ideaal. Vind het zo'n gedoe om alles weer uit te halen en op te ruimen. Maar mijn moeder helpt mee, omdat ik er alleen waarschijnlijk ook uren aan bezig zal zijn.

Voelen jullie ongemakkelijke situaties aan? Ik dus heel sterk.

quote:lisa198 schreef op 18 maart 2016 @ 09:49:

Voelen jullie ongemakkelijke situaties aan? Ik dus heel sterk.



Eh, ik snap je vraag niet helemaal. Als je een situatie ongemakkelijk vindt, dan voel je dat ja. Dat is zo'n beetje de definitie van ongemakkelijk, dat je voelt dat jij of iemand anders niet op zijn gemak is.

Bedoel je dat je méér situaties ongemakkelijk vindt dan andere mensen? En ben je dan zelf niet op je gemak of de mensen in je gezelschap?

Haha Oja dat is wel logisch wat je zegt. Sorry. Ik bedoel, ik betwijfel of autisten aanvoelen wanneer een situatie ongemakkelijk is. Als ik een ruimte inloop kan ik voelen hoe de sfeer is, als er ergens een pijnlijke stilte valt dan voel ik dat. Mijn vraag is of autisten dat kunnen aanvoelen.

quote:lisa198 schreef op 18 maart 2016 @ 10:24:

Haha Oja dat is wel logisch wat je zegt. Sorry. Ik bedoel, ik betwijfel of autisten aanvoelen wanneer een situatie ongemakkelijk is. Als ik een ruimte inloop kan ik voelen hoe de sfeer is, als er ergens een pijnlijke stilte valt dan voel ik dat. Mijn vraag is of autisten dat kunnen aanvoelen.

Er bestaat een theorie dat autisten daar idd extra gevoelig voor zijn. Ik voel het vaak ook aan, maar kan moeilijk inschatten of dat vaker is dan andere mensen.

Er wordt ook wel beweerd dat mensen die zeggen dat ze hooggevoelig zijn, in feite autisten zijn.

Over het onderwerp 'Je ongemakkelijk voelen' alleen kan ik al een boek schrijven.

Ik heb daar heel erg veel last van, en dat belemmert me in heel veel dingen.

Ik voel het eigenlijk niet goed aan, want ik voel me ongemakkelijk in situaties waar anderen nergens last van hebben.



Op mijn werk bijvoorbeeld, vind ik het moeilijk om samen met een patiënt te zijn.

Dat gebeurt niet zo vaak, want ik werk altijd met de tandarts.

Maar ik heb ook een tijd gewerkt als ortho-assistente. Ik behandelde dan zelf patiënten (beugels plaatsen, draden verwisselen, dat soort dingen). Vaak kwam bij jonge patiënten één van de ouders mee. Ik vond het dan altijd een ramp om mezelf een houding te geven. Voelde me heel gespannen en ongemakkelijk.



Om deze reden ga ik ook niet de cursus voor preventie-assistente doen. Je werkt dan ook zelfstandig, en moet een patiënt een half uur lang te woord staan en behandelen. Ik trek dat echt niet. Dat vind ik wel jammer hoor, en soms denk ik opeens: 'Ik ga die cursus gewoon doen!'. Maar ik ga vastlopen, dat weet ik zeker.

Grappig hoe anders we inderdaad kunnen zijn. Ik voel het wel, als er een ongemakkelijke situatie is. Maar ik trek me er juist vaak minder van aan dan anderen. Doe dan net of ik niks door heb. Stiltes die vallen ofzo, dat doet me eigenlijk niet zoveel. Ik vind dat niet pijnlijk. Ik registreer alleen dat het zo is. Ik kies er soms ook voor om het expliciet te maken, en te zeggen goh voel je je daar ongemakkelijk bij? Of: ík voel me daar een beetje ongemakkelijk bij. Of: beetje awkward dit, he?

Nou, ik voel het ook wel, maar ik vind dus bijna elke situatie met andere mensen ongemakkelijk.

Eigenlijk voel ik me alleen echt op m'n gemak als ik alleen ben, of samen met enkele personen die me echt heel goed liggen.

Dus ik voel wel dingen, maar ze zijn meestal niet terecht.

Het lijkt wel of ik door een verkeerde bril naar de wereld kijk of zo.

Heel lastig.

quote:Lotte35 schreef op 18 maart 2016 @ 11:17:

Nou, ik voel het ook wel, maar ik vind dus bijna elke situatie met andere mensen ongemakkelijk.

Eigenlijk voel ik me alleen echt op m'n gemak als ik alleen ben, of samen met enkele personen die me echt heel goed liggen.

Dus ik voel wel dingen, maar ze zijn meestal niet terecht.

Het lijkt wel of ik door een verkeerde bril naar de wereld kijk of zo.

Heel lastig.

Ik had dat vroeger ook wel, als kind en als puber/jong volwassene. Dat ik me vaak geen houding wist te geven. Maar daar ben ik overheen gegroeid ofzo. Ik denk dat ik inmiddels zoveel zelfvertrouwen heb, dat ik in vrijwel elke situatie gewoon mezelf kan zijn.

Overigens kan ik dan nog steeds dingen zeggen of doen die andere mensen raar vinden. Maar daar heb ik dan zelf niet echt last van. Tenzij ik er echt iets pijnlijks uitflap. Ik heb bv eens tegen een jongen (man) die ik sinds mijn lagere schooltijd niet meer gezien had (hij herkende mij natuurlijk, ik niet hem) als eerste zin gezegd: "Hey ! Je hebt je oren laten rechtzetten." Dat was best genant. En toch lag ik daar ook niet wakker van.

(Het is trouwens ook wel weer typisch, om over zo'n detail te beginnen)

Ik heb ook wat autistische kenmerken, het komt in de familie voor en mijn zoon heeft de diagnose Asperger. Ik voel het juist heel goed aan wanneer er ongemakkelijke situaties zijn, of wanneer er dingen niet helemaal kloppen bij iemand, of hij/zij niet het achterste van de tong laat zien. Ik vraag me wel eens af of ik dat altijd heb gehad, of dat ik dat juist extra ontwikkeld heb gedurende mijn leven, omdat ik er extra op gespitst ben geraakt uit een soort noodzaak. Ik denk eigenlijk het laatste, juist omdat sociale situaties voor mij niet vanzelf gaan of ontspannen en makkelijk zijn.

Hooggevoeligheid heeft denk ik heel veel raadvlakken met vormen van ASS. Het zijn allemaal vruchten van dezelfde boom, is mijn motto.

quote:Yella41 schreef op 18 maart 2016 @ 11:34:

Ik heb ook wat autistische kenmerken, het komt in de familie voor en mijn zoon heeft de diagnose Asperger. Ik voel het juist heel goed aan wanneer er ongemakkelijke situaties zijn, of wanneer er dingen niet helemaal kloppen bij iemand, of hij/zij niet het achterste van de tong laat zien. Ik vraag me wel eens af of ik dat altijd heb gehad, of dat ik dat juist extra ontwikkeld heb gedurende mijn leven, omdat ik er extra op gespitst ben geraakt uit een soort noodzaak.Dat is idd een goeie vraag.