Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 18 maart 2016 om 11:51
Als jong kind was ik extreem verlegen en heb er veel moeite voor gedaan dat te overwinnen. Ik dwong mezelf bijvoorbeeld om ergens onderweg van school naar huis een vreemde te vragen hoe laat het was, om mezelf zo te 'trainen'. Nu heb ik het nog steeds wel een beetje, maar heb gemerkt dat het puur komt door de sociale context. Met telefoneren bijvoorbeeld. Ik haat dat, dat wil zeggen, als het niet is om een bepaalde concrete reden. Mijn vriendin die ver weg woont bellen bijvoorbeeld, vind ik vreselijk, terwijl ik wel heel graag contact met haar wil. Een telefoontje naar een instantie of bedrijf om iets te regelen of zo, vind ik niet vervelend; het is dan heel duidelijk waar het gesprek over gaat. Het is juist het onduidelijke dat het moeilijk maakt. Ik heb me jaren afgevraagd waar 'm dat toch in zat, maar volgens mij heeft dat dus met ASS te maken.
vrijdag 18 maart 2016 om 12:01
vrijdag 18 maart 2016 om 12:27
Man vindt het juist leuk aan me dat ik me wat kinderlijker gedraag (heel enthousiast zijn over iets, gaan springen als ik iets heel leuk vind). Maar ikzelf vind het soms minder leuk. Het gaat zo spontaan, dat ik op dat moment mezelf niet kan stoppen, Het gebeurd gewoon. Maar man vindt me niet kinderachtig, maar juist leuk.
vrijdag 18 maart 2016 om 12:45
quote:shisha schreef op 18 maart 2016 @ 12:12:
[...]
Dat gevoel herken ik ook, ik voel me bvb nog een meisje, terwijl ik al lang een vrouw ben.
Dat heb ik dan wél weer, en ik ben nu al ver in de veertig. Heel gek is dat.
Dat ik over veel dingen heengegroeid ben, komt denk ik ook omdat ik nooit geweten heb dat ik een ASS heb (hoewel ik altijd al gedacht heb trekjes te hebben) en dus ook nooit gedacht heb: dat kan ik gewoon niet, want ik heb autisme. Ik heb jarenlang een baan gehad waarvoor ik heel veel mensen moest (aan)spreken, zowel live als telefonisch. Dat vond ik niet makkelijk, maar ik heb er wel heel erg veel van geleerd. Ik merk ook dat hoe minder ik telefoneer, hoe lastiger het wordt.
Ik heb ook minder last van inflexibiliteit. Het is niet over, maar wel minder dan vroeger. Als ik bv uit eten ging, dan wilde ik perse naar een bepaald restaurant en bedacht ik ook wat ik wilde eten en als het dan anders liep, dan baalde ik enorm. Maar door veel van die ervaringen heb ik geleerd dat ik dan evengoed van mijn eten kan genieten, en dat ánders niet perse slechter is. En daardoor ben ik makkelijker geworden.
Maar ik denk dat het allemaal ook afhangt van hoe 'erg' je autisme is. Hoewel diagnose zwart-wit is (je hebt het of je hebt het niet), zijn er wel degelijk gradaties.
[...]
Dat gevoel herken ik ook, ik voel me bvb nog een meisje, terwijl ik al lang een vrouw ben.
Dat heb ik dan wél weer, en ik ben nu al ver in de veertig. Heel gek is dat.
Dat ik over veel dingen heengegroeid ben, komt denk ik ook omdat ik nooit geweten heb dat ik een ASS heb (hoewel ik altijd al gedacht heb trekjes te hebben) en dus ook nooit gedacht heb: dat kan ik gewoon niet, want ik heb autisme. Ik heb jarenlang een baan gehad waarvoor ik heel veel mensen moest (aan)spreken, zowel live als telefonisch. Dat vond ik niet makkelijk, maar ik heb er wel heel erg veel van geleerd. Ik merk ook dat hoe minder ik telefoneer, hoe lastiger het wordt.
Ik heb ook minder last van inflexibiliteit. Het is niet over, maar wel minder dan vroeger. Als ik bv uit eten ging, dan wilde ik perse naar een bepaald restaurant en bedacht ik ook wat ik wilde eten en als het dan anders liep, dan baalde ik enorm. Maar door veel van die ervaringen heb ik geleerd dat ik dan evengoed van mijn eten kan genieten, en dat ánders niet perse slechter is. En daardoor ben ik makkelijker geworden.
Maar ik denk dat het allemaal ook afhangt van hoe 'erg' je autisme is. Hoewel diagnose zwart-wit is (je hebt het of je hebt het niet), zijn er wel degelijk gradaties.
.
vrijdag 18 maart 2016 om 12:52
quote:impala schreef op 18 maart 2016 @ 12:45:
Ik heb jarenlang een baan gehad waarvoor ik heel veel mensen moest (aan)spreken, zowel live als telefonisch. Dat vond ik niet makkelijk, maar ik heb er wel heel erg veel van geleerd.
Ik heb dus in het onderwijs gewerkt, waar ik ook werd gedwongen om 'normaal' te functioneren.
Achteraf gezien heb ik mezelf in die periode zo ongelofelijk moeten forceren, dat daar mijn eetstoornis is ontstaan. Daarvan ben ik echt overtuigd. Ik was werkelijk de wanhoop nabij, omdat alles zo zwaar voor me was. Het runnen van een klas, het te woord staan van ouders, het was me véél te veel allemaal. Van gekkigheid ben ik me gaan afreageren op het eten, ik moest toch ergens 'steun' in vinden. Die vond ik in het afvallen.
Als ik toen had geweten dat ik autisme had, had het niet zo op hoeven lopen.
Had ik mezelf niet uit onmacht, onbegrip en frustratie bijna dood hoeven hongeren.
Ik heb jarenlang een baan gehad waarvoor ik heel veel mensen moest (aan)spreken, zowel live als telefonisch. Dat vond ik niet makkelijk, maar ik heb er wel heel erg veel van geleerd.
Ik heb dus in het onderwijs gewerkt, waar ik ook werd gedwongen om 'normaal' te functioneren.
Achteraf gezien heb ik mezelf in die periode zo ongelofelijk moeten forceren, dat daar mijn eetstoornis is ontstaan. Daarvan ben ik echt overtuigd. Ik was werkelijk de wanhoop nabij, omdat alles zo zwaar voor me was. Het runnen van een klas, het te woord staan van ouders, het was me véél te veel allemaal. Van gekkigheid ben ik me gaan afreageren op het eten, ik moest toch ergens 'steun' in vinden. Die vond ik in het afvallen.
Als ik toen had geweten dat ik autisme had, had het niet zo op hoeven lopen.
Had ik mezelf niet uit onmacht, onbegrip en frustratie bijna dood hoeven hongeren.
vrijdag 18 maart 2016 om 12:54
quote:Lotte35 schreef op 18 maart 2016 @ 12:52:
[...]
Ik heb dus in het onderwijs gewerkt, waar ik ook werd gedwongen om 'normaal' te functioneren.
Achteraf gezien heb ik mezelf in die periode zo ongelofelijk moeten forceren, dat daar mijn eetstoornis is ontstaan. Daarvan ben ik echt overtuigd. Ik was werkelijk de wanhoop nabij, omdat alles zo zwaar voor me was. Het runnen van een klas, het te woord staan van ouders, het was me véél te veel allemaal. Van gekkigheid ben ik me gaan afreageren op het eten, ik moest toch ergens 'steun' in vinden. Die vond ik in het afvallen.
Als ik toen had geweten dat ik autisme had, had het niet zo op hoeven lopen.
Had ik mezelf niet uit onmacht, onbegrip en frustratie bijna dood hoeven hongeren.
Ja, dat is dan de andere kant van het verhaal. Zo kan het ook aflopen. Maar ik was niet ongelukkig in mijn werk. Alleen sommige aspecten kostten mij meer moeite dan collega's. Andere aspecten gingen mij dan weer makkelijker af. Les geven aan kinderen en alles wat er verder komt kijken bij 'het onderwijs' , zou mij trouwens ook hebben uitgeput, dat weet ik zeker. Ik heb ook geen kinderen, omdat ik mijn hele leven al weet dat ik dat ook niet ga trekken. Ik weet nu alleen pas waar dat gevoel op gebaseerd was.
en ik had ook nog iets toegevoegd aan mijn vorige post, namelijk: Maar ik denk dat het allemaal ook afhangt van hoe 'erg' je autisme is. Hoewel diagnose zwart-wit is (je hebt het of je hebt het niet), zijn er wel degelijk gradaties.
[...]
Ik heb dus in het onderwijs gewerkt, waar ik ook werd gedwongen om 'normaal' te functioneren.
Achteraf gezien heb ik mezelf in die periode zo ongelofelijk moeten forceren, dat daar mijn eetstoornis is ontstaan. Daarvan ben ik echt overtuigd. Ik was werkelijk de wanhoop nabij, omdat alles zo zwaar voor me was. Het runnen van een klas, het te woord staan van ouders, het was me véél te veel allemaal. Van gekkigheid ben ik me gaan afreageren op het eten, ik moest toch ergens 'steun' in vinden. Die vond ik in het afvallen.
Als ik toen had geweten dat ik autisme had, had het niet zo op hoeven lopen.
Had ik mezelf niet uit onmacht, onbegrip en frustratie bijna dood hoeven hongeren.
Ja, dat is dan de andere kant van het verhaal. Zo kan het ook aflopen. Maar ik was niet ongelukkig in mijn werk. Alleen sommige aspecten kostten mij meer moeite dan collega's. Andere aspecten gingen mij dan weer makkelijker af. Les geven aan kinderen en alles wat er verder komt kijken bij 'het onderwijs' , zou mij trouwens ook hebben uitgeput, dat weet ik zeker. Ik heb ook geen kinderen, omdat ik mijn hele leven al weet dat ik dat ook niet ga trekken. Ik weet nu alleen pas waar dat gevoel op gebaseerd was.
en ik had ook nog iets toegevoegd aan mijn vorige post, namelijk: Maar ik denk dat het allemaal ook afhangt van hoe 'erg' je autisme is. Hoewel diagnose zwart-wit is (je hebt het of je hebt het niet), zijn er wel degelijk gradaties.
.
vrijdag 18 maart 2016 om 13:00
quote:impala schreef op 18 maart 2016 @ 12:54:
en ik had ook nog iets toegevoegd aan mijn vorige post, namelijk: Maar ik denk dat het allemaal ook afhangt van hoe 'erg' je autisme is. Hoewel diagnose zwart-wit is (je hebt het of je hebt het niet), zijn er wel degelijk gradaties.
Helemaal mee eens!
Ik wist overigens toen ik aan de pabo begon al dat het eigenlijk niks voor mij was.
Ik wilde mezelf echter uitdagen, en mezelf een 'schop onder m'n kont geven'.
Zo van: 'Zeur niet, dit kun je heus wel, en door deze opleiding zul je veranderen in een sociaal, sprankelend mens'.
En toen ik eenmaal bezig was, durfde ik niet meer te stoppen.
Omdat ik niet wist wat ik dan moest gaan doen.
en ik had ook nog iets toegevoegd aan mijn vorige post, namelijk: Maar ik denk dat het allemaal ook afhangt van hoe 'erg' je autisme is. Hoewel diagnose zwart-wit is (je hebt het of je hebt het niet), zijn er wel degelijk gradaties.
Helemaal mee eens!
Ik wist overigens toen ik aan de pabo begon al dat het eigenlijk niks voor mij was.
Ik wilde mezelf echter uitdagen, en mezelf een 'schop onder m'n kont geven'.
Zo van: 'Zeur niet, dit kun je heus wel, en door deze opleiding zul je veranderen in een sociaal, sprankelend mens'.
En toen ik eenmaal bezig was, durfde ik niet meer te stoppen.
Omdat ik niet wist wat ik dan moest gaan doen.
vrijdag 18 maart 2016 om 13:10
quote:Lotte35 schreef op 18 maart 2016 @ 13:00:
[...]
Helemaal mee eens!
Ik wist overigens toen ik aan de pabo begon al dat het eigenlijk niks voor mij was.
Ik wilde mezelf echter uitdagen, en mezelf een 'schop onder m'n kont geven'.
Zo van: 'Zeur niet, dit kun je heus wel, en door deze opleiding zul je veranderen in een sociaal, sprankelend mens'.
En toen ik eenmaal bezig was, durfde ik niet meer te stoppen.
Omdat ik niet wist wat ik dan moest gaan doen.Had je toen al wel een diagnose?
[...]
Helemaal mee eens!
Ik wist overigens toen ik aan de pabo begon al dat het eigenlijk niks voor mij was.
Ik wilde mezelf echter uitdagen, en mezelf een 'schop onder m'n kont geven'.
Zo van: 'Zeur niet, dit kun je heus wel, en door deze opleiding zul je veranderen in een sociaal, sprankelend mens'.
En toen ik eenmaal bezig was, durfde ik niet meer te stoppen.
Omdat ik niet wist wat ik dan moest gaan doen.Had je toen al wel een diagnose?
.
vrijdag 18 maart 2016 om 13:24
Als je dat toen al had geweten, was je misschien niet naar de Pabo gegaan. Ik heb zelf ook wel keuzes gemaakt die ik niet gemaakt zou hebben als ik geweten dat ik toch echt een ASS heb. Aan de andere kant had ik dan me misschien ook weer te snel neergelegd bij mijn beperkingen, waardoor ik me toch minder ontwikkeld zou hebben. Het heeft gewoon voor- en nadelen, om een vroege diagnose te hebben. Daar hadden we het in de psycho-edu groep ook over. Maar de meesten vonden de nadelen toch wel zwaarder wegen (van het niet-hebben van een diagnose). Voor mezelf ben ik daar niet over uit.
.
vrijdag 18 maart 2016 om 13:51
Zo herkenbaar, ik voel me dus ook echt nog een meisje en heel soms echt een heel klein kind. Verschrikkelijk vind ik dat.
Ik vind het erg knap van je Lotte dat je toch die studie hebt afgemaakt. En je eigenlijk zo de druk voelde me jezelf te bewijzen (naar jezelf toe). Nu ik de diagnose heb vraag ik me ook af welk werk ik dan wel juist of juist niet moet doen.
Sociaal zijn heb ik wel echt nodig maar voel me er vaak ook niet prettig bij. en dat terwijl ik op mijn vrijwilligerswerk een praatje moet maken met mensen (dat is waar ik voor kom) hahaha ik twijfel nog steeds of dat wel zo'n goed idee van mij was.
Sommige van jullie hebben kinderen en sommige niet. Diegene die geen kinderen hebben, wil je dat in de toekomst wel? Van Impala lees ik dat het een bewuste keus is. Pas sinds kort realiseer ik me dat ik geen kinderen wil...of dat het beter zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen. Het zou mij ook veel te zwaar zijn. Maar het ideale plaatje van huisje boompje beestje is wel iets wat ik mezelf had gegund.
Ik vind het erg knap van je Lotte dat je toch die studie hebt afgemaakt. En je eigenlijk zo de druk voelde me jezelf te bewijzen (naar jezelf toe). Nu ik de diagnose heb vraag ik me ook af welk werk ik dan wel juist of juist niet moet doen.
Sociaal zijn heb ik wel echt nodig maar voel me er vaak ook niet prettig bij. en dat terwijl ik op mijn vrijwilligerswerk een praatje moet maken met mensen (dat is waar ik voor kom) hahaha ik twijfel nog steeds of dat wel zo'n goed idee van mij was.
Sommige van jullie hebben kinderen en sommige niet. Diegene die geen kinderen hebben, wil je dat in de toekomst wel? Van Impala lees ik dat het een bewuste keus is. Pas sinds kort realiseer ik me dat ik geen kinderen wil...of dat het beter zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen. Het zou mij ook veel te zwaar zijn. Maar het ideale plaatje van huisje boompje beestje is wel iets wat ik mezelf had gegund.
vrijdag 18 maart 2016 om 14:09
Lisa, ik heb geen kinderen en die zullen er ook niet komen. Ik heb wel een kinderwens, maar het zou voor mij veel te zwaar zijn. Daarbij is de kans groot dat het kind ook een stoornis zal hebben/krijgen. Dat heeft mij dubbel doen besluiten om kinderloos te blijven.
Ik ben wel zwanger geweest en het kindje was ook echt welkom. Helaas kreeg ik een miskraam. Dat was wel een eyeopener. Ik heb veel verdriet gehad en nog wel dat er geen kinderen zullen komen. Maar ik sta 100% achter mijn besluit.
Ik ben wel zwanger geweest en het kindje was ook echt welkom. Helaas kreeg ik een miskraam. Dat was wel een eyeopener. Ik heb veel verdriet gehad en nog wel dat er geen kinderen zullen komen. Maar ik sta 100% achter mijn besluit.
vrijdag 18 maart 2016 om 15:40
Ik had eigenlijk geaccepteerd dat ik anders was en dat ik misschien beter geen kinderen kon opvoeden, ik has mijn leven daae op aangepast, vmaar toen begon ik een eigen zaak en kocht ik een huis en mijn relatie leek stabiel en ik bereikte de leeftijd van nu of nooit en ik kreeg ineens zo'n oergevoel.
Hij wilde het ook, een kindje.
Misschien was dat ook een van de druppels die de emmer deden overlopen, want ik maakte me ineens meteen 10 x zo veel zorgen. Toen kreeg ik een psychose.
Relatie kwijt, bedrijfje kwijt, huis kwijt en natuurlijk geen hoop meer op een kindje. Dat was anderhalf jaar geleden.
Ik heb het nog niet geaccepteerd
Hij wilde het ook, een kindje.
Misschien was dat ook een van de druppels die de emmer deden overlopen, want ik maakte me ineens meteen 10 x zo veel zorgen. Toen kreeg ik een psychose.
Relatie kwijt, bedrijfje kwijt, huis kwijt en natuurlijk geen hoop meer op een kindje. Dat was anderhalf jaar geleden.
Ik heb het nog niet geaccepteerd
vrijdag 18 maart 2016 om 16:47
Ongemakkelijk voelen heb ik het meest last van als ik moet eten met anderen erbij. Soms sla ik dan gewoon vast. Het zit tussen mijn oren en ik had het als kind al. Bijvoorbeeld op een verjaardag of ergens op bezoek en ik iets krijg wat te groot is of ik niet lust. Pas geleden had een collega me op bezoek gevraagd. Als ik de 1e keer ergens kom, neem ik iets mee voor bij de koffie/thee. Ik had mini chocodonuts mee en zette in nog gesloten verpakking op tafel. Ik wilde expres iets kleins dat ik wel op zou kunnen. Maar zij hadden taart gesneden en nogal grote stukken.Het was heerlijk, maar ik kon de achterkant niet op. Dat stuk is meestal ook droger en slikt moeilijker weg als ik zenuwachtig ben. Ik nam nog wat kleine hapjes, maar uiteindelijk ging het niet meer. Dan krijg ik het warm en het gevoel dat ik bijna moet overgeven. Zeker toen ik zag dat zij het sneller op hadden. Ik zei eerlijk dat het heerlijk was, maar een beetje veel. Ze zeiden dat ik het gewoon kon laten staan en me niet vol moest proppen. Dat weet ik ook wel, maar ik heb altijd het idee dat anderen ervan uitgaan dat je alles opeet.
Een uur later zetten ze 2 verschillende soorten kaashapjes op tafel. En ik lust geen kaas. Ik wachtte eerst even, maar toen zeiden ze: "Zeg, als je zin heb pak maar hoor." Dus ik probeerde maar. Ik heb het in 2 happen opgegeten, maar bij de laatste hap moest ik echt een slok water nemen. Ik durfde mijn donuts niet meer open te maken. Want het gebak kon ik immers niet op. Het was verder een gezellige avond en ik heb haar poppenverzameling gezien. Maar door dat gebak en de hapjes voelde ik me toch ongemakkelijk. Ik heb de donuts niet mee terug genomen en gezegd dat ze die mochten houden. Ze bedankten wel. Maar ik had liever dat willen eten.
De volgende dag had ik een feest van mijn oom en daar was ook iemand die dat achterstuk niet op kon en liet liggen. Ik ben dus niet de enige die dat heeft.
Een uur later zetten ze 2 verschillende soorten kaashapjes op tafel. En ik lust geen kaas. Ik wachtte eerst even, maar toen zeiden ze: "Zeg, als je zin heb pak maar hoor." Dus ik probeerde maar. Ik heb het in 2 happen opgegeten, maar bij de laatste hap moest ik echt een slok water nemen. Ik durfde mijn donuts niet meer open te maken. Want het gebak kon ik immers niet op. Het was verder een gezellige avond en ik heb haar poppenverzameling gezien. Maar door dat gebak en de hapjes voelde ik me toch ongemakkelijk. Ik heb de donuts niet mee terug genomen en gezegd dat ze die mochten houden. Ze bedankten wel. Maar ik had liever dat willen eten.
De volgende dag had ik een feest van mijn oom en daar was ook iemand die dat achterstuk niet op kon en liet liggen. Ik ben dus niet de enige die dat heeft.
vrijdag 18 maart 2016 om 17:12
quote:lisa198 schreef op 18 maart 2016 @ 13:51:
Zo herkenbaar, ik voel me dus ook echt nog een meisje en heel soms echt een heel klein kind. Verschrikkelijk vind ik dat.
Ik vind het erg knap van je Lotte dat je toch die studie hebt afgemaakt. En je eigenlijk zo de druk voelde me jezelf te bewijzen (naar jezelf toe). Nu ik de diagnose heb vraag ik me ook af welk werk ik dan wel juist of juist niet moet doen.
Sociaal zijn heb ik wel echt nodig maar voel me er vaak ook niet prettig bij. en dat terwijl ik op mijn vrijwilligerswerk een praatje moet maken met mensen (dat is waar ik voor kom) hahaha ik twijfel nog steeds of dat wel zo'n goed idee van mij was.
Sommige van jullie hebben kinderen en sommige niet. Diegene die geen kinderen hebben, wil je dat in de toekomst wel? Van Impala lees ik dat het een bewuste keus is. Pas sinds kort realiseer ik me dat ik geen kinderen wil...of dat het beter zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen. Het zou mij ook veel te zwaar zijn. Maar het ideale plaatje van huisje boompje beestje is wel iets wat ik mezelf had gegund.
Ik heb nooit kinderen gewild. Op mijn 10e niet, op mijn 20e niet en op mijn 30e is dat niet veranderd. Ik vind het wel leuk om kinderdingen te doen. Heb dit ook een tijdje gedaan met buurkinderen toen ik zo'n 23-25 jaar was. Met ze naar de speeltuin, kinderboerderij, friet- en pannenkoekfeestjes en het met z'n allen buiten opeten. Soms ook logeerpartijtjes bij ons thuis. Toen woonde ik nog wel bij mijn moeder en we deden dat samen. Alleen had ik het echt niet gekund. Maar ik was ook heel bij dat ze weer naar huis gingen. Want het is wel elke keer veel gedoe. En nadien was ik bekaf. Nee, 24/7 een kind en daarbovenop nog mijn huishouden en werken, dat ga ik niet aankunnen. Ook heb ik erg veel me-time nodig. Een echte relatie heb ik ook nooit gehad o.a. hierdoor. Ik vind volwassen mensen vaak al vermoeiend als ik ze langer dan een paar uur om me heen heb. Laat staan een kind wat ik moet verzorgen.
Met baby's en peuters kan ik niks. Het non-verbale begrijp ik moeilijk en ze willen ook steeds aan je zitten. Daar houd ik niet van.
Waar ik zo van sta te kijken is dat anderen zo kunnen veranderen wat betreft kinderwens. Een oud-klasgenote is zwanger, tenminste dat denk ik. Ze is pas getrouwd en er staan felicitaties. Een reactie was: "Veel geluk voor jullie drieën en voel je je nu al wat beter?" Ze schreef daarop: "Nog niet veel beter, dat is wel vervelend, maar we zijn aan het aftellen." Dat lijkt toch op gezinsuitbreiding?
Vorig jaar op een reünie zei ze nog lachend dat ze pas na haar 35e kinderen wilde. En dat bevallen haar heel genant leek. Ik moest ook lachen om haar opmerkingen. Ze was nog best kinderlijk qua praten. Ze leek me weinig veranderd. Ik ook trouwens en dacht: nou die kan inderdaad nog beter even wachten. Maar nog geen jaar later lijkt het toch zover te zijn.
Zo herkenbaar, ik voel me dus ook echt nog een meisje en heel soms echt een heel klein kind. Verschrikkelijk vind ik dat.
Ik vind het erg knap van je Lotte dat je toch die studie hebt afgemaakt. En je eigenlijk zo de druk voelde me jezelf te bewijzen (naar jezelf toe). Nu ik de diagnose heb vraag ik me ook af welk werk ik dan wel juist of juist niet moet doen.
Sociaal zijn heb ik wel echt nodig maar voel me er vaak ook niet prettig bij. en dat terwijl ik op mijn vrijwilligerswerk een praatje moet maken met mensen (dat is waar ik voor kom) hahaha ik twijfel nog steeds of dat wel zo'n goed idee van mij was.
Sommige van jullie hebben kinderen en sommige niet. Diegene die geen kinderen hebben, wil je dat in de toekomst wel? Van Impala lees ik dat het een bewuste keus is. Pas sinds kort realiseer ik me dat ik geen kinderen wil...of dat het beter zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen. Het zou mij ook veel te zwaar zijn. Maar het ideale plaatje van huisje boompje beestje is wel iets wat ik mezelf had gegund.
Ik heb nooit kinderen gewild. Op mijn 10e niet, op mijn 20e niet en op mijn 30e is dat niet veranderd. Ik vind het wel leuk om kinderdingen te doen. Heb dit ook een tijdje gedaan met buurkinderen toen ik zo'n 23-25 jaar was. Met ze naar de speeltuin, kinderboerderij, friet- en pannenkoekfeestjes en het met z'n allen buiten opeten. Soms ook logeerpartijtjes bij ons thuis. Toen woonde ik nog wel bij mijn moeder en we deden dat samen. Alleen had ik het echt niet gekund. Maar ik was ook heel bij dat ze weer naar huis gingen. Want het is wel elke keer veel gedoe. En nadien was ik bekaf. Nee, 24/7 een kind en daarbovenop nog mijn huishouden en werken, dat ga ik niet aankunnen. Ook heb ik erg veel me-time nodig. Een echte relatie heb ik ook nooit gehad o.a. hierdoor. Ik vind volwassen mensen vaak al vermoeiend als ik ze langer dan een paar uur om me heen heb. Laat staan een kind wat ik moet verzorgen.
Met baby's en peuters kan ik niks. Het non-verbale begrijp ik moeilijk en ze willen ook steeds aan je zitten. Daar houd ik niet van.
Waar ik zo van sta te kijken is dat anderen zo kunnen veranderen wat betreft kinderwens. Een oud-klasgenote is zwanger, tenminste dat denk ik. Ze is pas getrouwd en er staan felicitaties. Een reactie was: "Veel geluk voor jullie drieën en voel je je nu al wat beter?" Ze schreef daarop: "Nog niet veel beter, dat is wel vervelend, maar we zijn aan het aftellen." Dat lijkt toch op gezinsuitbreiding?
Vorig jaar op een reünie zei ze nog lachend dat ze pas na haar 35e kinderen wilde. En dat bevallen haar heel genant leek. Ik moest ook lachen om haar opmerkingen. Ze was nog best kinderlijk qua praten. Ze leek me weinig veranderd. Ik ook trouwens en dacht: nou die kan inderdaad nog beter even wachten. Maar nog geen jaar later lijkt het toch zover te zijn.
vrijdag 18 maart 2016 om 17:34
quote:lisa198 schreef op 18 maart 2016 @ 13:51:
Ik vind het erg knap van je Lotte dat je toch die studie hebt afgemaakt. En je eigenlijk zo de druk voelde me jezelf te bewijzen (naar jezelf toe).
Dank je wel.
Ik snap eigenlijk nog steeds niet hoe ik het heb gered.
De stages bedoel ik dan, want verder was de studie een eitje voor mij.
Ik ben gewoon iemand die doorgaat tot ze erbij neervalt, en eigenlijk is dat helemaal niet zo'n goede eigenschap.
Ik ben nu ook aan het leren om mijn grenzen te herkennen en te bewaken.
In het werk wat ik nu doe is dat ook hard nodig.
En inderdaad Impala, als ik toen de diagnose al had gehad, was ik nooit aan de pabo begonnen.
Het frustreert me nog altijd heel erg dat ik een diploma in de kast heb liggen waar ik niks mee doe.
Zo ontzettend zonde.
En zeker als ik op mijn werk nu een slechte dag heb (chagrijnige tandarts, behandelingen die enorm uitlopen, dat soort dingen) ben ik heel verdrietig dat ik vroeger geen andere studie heb gekozen. En nu kan het niet meer, want ik heb er geen geld voor. En trouwens ook geen energie.
Ik vind het erg knap van je Lotte dat je toch die studie hebt afgemaakt. En je eigenlijk zo de druk voelde me jezelf te bewijzen (naar jezelf toe).
Dank je wel.
Ik snap eigenlijk nog steeds niet hoe ik het heb gered.
De stages bedoel ik dan, want verder was de studie een eitje voor mij.
Ik ben gewoon iemand die doorgaat tot ze erbij neervalt, en eigenlijk is dat helemaal niet zo'n goede eigenschap.
Ik ben nu ook aan het leren om mijn grenzen te herkennen en te bewaken.
In het werk wat ik nu doe is dat ook hard nodig.
En inderdaad Impala, als ik toen de diagnose al had gehad, was ik nooit aan de pabo begonnen.
Het frustreert me nog altijd heel erg dat ik een diploma in de kast heb liggen waar ik niks mee doe.
Zo ontzettend zonde.
En zeker als ik op mijn werk nu een slechte dag heb (chagrijnige tandarts, behandelingen die enorm uitlopen, dat soort dingen) ben ik heel verdrietig dat ik vroeger geen andere studie heb gekozen. En nu kan het niet meer, want ik heb er geen geld voor. En trouwens ook geen energie.
vrijdag 18 maart 2016 om 17:36
quote:shisha schreef op 18 maart 2016 @ 15:40:
Ik had eigenlijk geaccepteerd dat ik anders was en dat ik misschien beter geen kinderen kon opvoeden, ik has mijn leven daae op aangepast, vmaar toen begon ik een eigen zaak en kocht ik een huis en mijn relatie leek stabiel en ik bereikte de leeftijd van nu of nooit en ik kreeg ineens zo'n oergevoel.
Hij wilde het ook, een kindje.
Misschien was dat ook een van de druppels die de emmer deden overlopen, want ik maakte me ineens meteen 10 x zo veel zorgen. Toen kreeg ik een psychose.
Relatie kwijt, bedrijfje kwijt, huis kwijt en natuurlijk geen hoop meer op een kindje. Dat was anderhalf jaar geleden.
Ik heb het nog niet geaccepteerdWat heftig joh
Ik had eigenlijk geaccepteerd dat ik anders was en dat ik misschien beter geen kinderen kon opvoeden, ik has mijn leven daae op aangepast, vmaar toen begon ik een eigen zaak en kocht ik een huis en mijn relatie leek stabiel en ik bereikte de leeftijd van nu of nooit en ik kreeg ineens zo'n oergevoel.
Hij wilde het ook, een kindje.
Misschien was dat ook een van de druppels die de emmer deden overlopen, want ik maakte me ineens meteen 10 x zo veel zorgen. Toen kreeg ik een psychose.
Relatie kwijt, bedrijfje kwijt, huis kwijt en natuurlijk geen hoop meer op een kindje. Dat was anderhalf jaar geleden.
Ik heb het nog niet geaccepteerdWat heftig joh
zaterdag 19 maart 2016 om 10:48
quote:lisa198 schreef op 18 maart 2016 @ 13:51:
Sommige van jullie hebben kinderen en sommige niet. Diegene die geen kinderen hebben, wil je dat in de toekomst wel? Van Impala lees ik dat het een bewuste keus is. Pas sinds kort realiseer ik me dat ik geen kinderen wil...of dat het beter zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen. Het zou mij ook veel te zwaar zijn. Maar het ideale plaatje van huisje boompje beestje is wel iets wat ik mezelf had gegund.Ik wou wel kinderen, maar toen was ik een stuk jonger. Nu ik meer zelfreflectie heb, zie ik kinderen niet zo zitten. Kinderen opvoeden lijkt mij heel moeilijk.
Sommige van jullie hebben kinderen en sommige niet. Diegene die geen kinderen hebben, wil je dat in de toekomst wel? Van Impala lees ik dat het een bewuste keus is. Pas sinds kort realiseer ik me dat ik geen kinderen wil...of dat het beter zou zijn als ik geen kinderen zou krijgen. Het zou mij ook veel te zwaar zijn. Maar het ideale plaatje van huisje boompje beestje is wel iets wat ik mezelf had gegund.Ik wou wel kinderen, maar toen was ik een stuk jonger. Nu ik meer zelfreflectie heb, zie ik kinderen niet zo zitten. Kinderen opvoeden lijkt mij heel moeilijk.
World of Warcraft: Legion
maandag 21 maart 2016 om 07:00
Nooit kinderen gewild, afspraak voor vasectomie is gemaakt (eindelijk).
Heb de handen vol met mezelf en daarnaast de erfelijkheid, de gedachte alleen al dat je een kind kunt opzadelen met dezelfde problemen.
Eigenlijk moet je volgens mij verdomd gelukkig en positief in het leven staan om aan kinderen te beginnen daar je toch de keuze maakt om een ander leven in te blazen.
Heb de handen vol met mezelf en daarnaast de erfelijkheid, de gedachte alleen al dat je een kind kunt opzadelen met dezelfde problemen.
Eigenlijk moet je volgens mij verdomd gelukkig en positief in het leven staan om aan kinderen te beginnen daar je toch de keuze maakt om een ander leven in te blazen.
maandag 21 maart 2016 om 07:19
Ik heb wel kinderen en ik ben ook heel blij met ze.
Maar had ik 20 jaar geleden geweten wat ik nu weet, zowel over mezelf als over kinderen opvoeden, dan weet ik niet of ik dezelfde keuze had gemaakt.
Wat niet wil zeggen dat ik spijt van ze heb.
Maar ik heb het dus wel doorgegeven, al schijnen zij er beter mee te kunnen leven dan ik (het zal wel helpen dat de diagnose bij hen er nu al is en niet op hun 35ste pas).
Mijn moeder heeft het ook (geen diagnose maar je kunt er niet naast kijken) en ik kan zonder blozen zeggen dat ik een veel betere moeder ben dan haar, daar ben ik wel trots op, dat ik ondanks alles wel een goeie moeder ben (krijg dat ook langs alle kanten en vooral door de kinderen bevestigd).
Als ik geen kinderen had gehad, was mijn leven een stuk gemakkelijker, goedkoper en rustiger geweest (ik gebruik nu heel dikwijls energie die ik eigenlijk niet heb) en zou ik niet moeten werken.
Maar zonder kinderen had ik wrs. veel moeilijker (of niet?) mijn mans kinderen kunnen accepteren. Zij zijn 50/50 bij ons en mijn ervaring met mijn eigen kinderen heeft mij heel goed geholpen bij het leren omgaan met hen.
De kinderen dragen ook enorm veel bij aan mijn leven: het zijn vier verschillende karakters, allemaal in een andere levensfase, elk met hun eigen humor,...
Het is dodelijk vermoeiend, maar wel razend interessant.
Door hen moet ik ook werken, en hoe vermoeiend ik dat soms ook vind, het geeft me heel erg veel voldoening en houdt mij financieel onafhankelijk van mijn man.
Maar ik kan niet ontkennen dat ik soms wel uitkijk naar de dag dat ze allemaal uitgevlogen zijn, heb voor mezelf ook al beslist nooit structureel op eventuele kleinkinderen te willen passen
Maar had ik 20 jaar geleden geweten wat ik nu weet, zowel over mezelf als over kinderen opvoeden, dan weet ik niet of ik dezelfde keuze had gemaakt.
Wat niet wil zeggen dat ik spijt van ze heb.
Maar ik heb het dus wel doorgegeven, al schijnen zij er beter mee te kunnen leven dan ik (het zal wel helpen dat de diagnose bij hen er nu al is en niet op hun 35ste pas).
Mijn moeder heeft het ook (geen diagnose maar je kunt er niet naast kijken) en ik kan zonder blozen zeggen dat ik een veel betere moeder ben dan haar, daar ben ik wel trots op, dat ik ondanks alles wel een goeie moeder ben (krijg dat ook langs alle kanten en vooral door de kinderen bevestigd).
Als ik geen kinderen had gehad, was mijn leven een stuk gemakkelijker, goedkoper en rustiger geweest (ik gebruik nu heel dikwijls energie die ik eigenlijk niet heb) en zou ik niet moeten werken.
Maar zonder kinderen had ik wrs. veel moeilijker (of niet?) mijn mans kinderen kunnen accepteren. Zij zijn 50/50 bij ons en mijn ervaring met mijn eigen kinderen heeft mij heel goed geholpen bij het leren omgaan met hen.
De kinderen dragen ook enorm veel bij aan mijn leven: het zijn vier verschillende karakters, allemaal in een andere levensfase, elk met hun eigen humor,...
Het is dodelijk vermoeiend, maar wel razend interessant.
Door hen moet ik ook werken, en hoe vermoeiend ik dat soms ook vind, het geeft me heel erg veel voldoening en houdt mij financieel onafhankelijk van mijn man.
Maar ik kan niet ontkennen dat ik soms wel uitkijk naar de dag dat ze allemaal uitgevlogen zijn, heb voor mezelf ook al beslist nooit structureel op eventuele kleinkinderen te willen passen
maandag 21 maart 2016 om 07:45
Even iets van me af schrijven. Wanneer ik me wat ongemakkelijk of juist heel erg op mijn gemak voel zeg en doe ik dingen die net niet helemaal gepast zijn. En dan heb ik zo'n fijne broer die me daar dan ook meteen even op wijst.
Wanneer ik heel erg mijn best probeer te doen om zo 'normaal' mogelijk over te komen, gaat het juist vaker mis. Ik gebruik woorden die wat minder netjes zijn, niet vloeken oid. Bijvoorbeeld iemand vraagt of ik me wel goed voel omdat ik wat witjes ben. Ipv dat ik zeg dat ik moe ben, zeg ik: "Ik ben kapot". Waarom me dat gebeurd weet ik niet. Herkennen jullie dat ook? Ik zou zo graag willen dat ik die dingen niet doe.
Wanneer ik heel erg mijn best probeer te doen om zo 'normaal' mogelijk over te komen, gaat het juist vaker mis. Ik gebruik woorden die wat minder netjes zijn, niet vloeken oid. Bijvoorbeeld iemand vraagt of ik me wel goed voel omdat ik wat witjes ben. Ipv dat ik zeg dat ik moe ben, zeg ik: "Ik ben kapot". Waarom me dat gebeurd weet ik niet. Herkennen jullie dat ook? Ik zou zo graag willen dat ik die dingen niet doe.
maandag 21 maart 2016 om 08:49
maandag 21 maart 2016 om 08:54
quote:Lotte35 schreef op 21 maart 2016 @ 08:49:
Ik heb wel dat als ik enorm overprikkeld ben, en het komt tot een ontlading, ik vaak niet goed in de hand heb wat er allemaal uitgooi. Ik kan dan best boos worden of gaan huilen, en veel te fel reageren.
Ik zeg trouwens regelmatig dat ik kapot ben.
Gewoon, omdat het zo is.Ja, dat is natuurlijk ook wel zo.
Ik heb wel dat als ik enorm overprikkeld ben, en het komt tot een ontlading, ik vaak niet goed in de hand heb wat er allemaal uitgooi. Ik kan dan best boos worden of gaan huilen, en veel te fel reageren.
Ik zeg trouwens regelmatig dat ik kapot ben.
Gewoon, omdat het zo is.Ja, dat is natuurlijk ook wel zo.
