Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 21 maart 2016 om 08:59
Ik heb 'een mannetje op mijn schouder', een soort tweede stem die mij regisseert.
Dat maakt het erg vermoeiend want ik ben altijd naar minstens 2 'personen' aan het luisteren, maar behoedt mij deels ook voor flaters.
Alleen vindt het mannetje het wel grappig om mij te laten stikken als ik hem het meeste nodig heb: als ik moe/gestresseerd/boos/bang/verdrietig..., allez, als ik op mijn kwetsbaarst ben dus.
Vlak na de bevalling van oudste vond ik het vb. nodig om tegen de gynaecoloog een opmerking te maken over het vernix op kinds huid en hoe dieren daarmee omgaan
Bij mensen bij wie ik me heel erg op m'n gemak voel ben ik wel veel eerlijker dan ik zou willen/mogen zijn. Stel ik me veel kwetsbaarder op dan ik zou willen.
Langs de ene kant merk ik dat mensen mij dan 'echt' vinden, langs de andere kant vind ik kwetsbaarheid iets heel engs.
Dat maakt het erg vermoeiend want ik ben altijd naar minstens 2 'personen' aan het luisteren, maar behoedt mij deels ook voor flaters.
Alleen vindt het mannetje het wel grappig om mij te laten stikken als ik hem het meeste nodig heb: als ik moe/gestresseerd/boos/bang/verdrietig..., allez, als ik op mijn kwetsbaarst ben dus.
Vlak na de bevalling van oudste vond ik het vb. nodig om tegen de gynaecoloog een opmerking te maken over het vernix op kinds huid en hoe dieren daarmee omgaan
Bij mensen bij wie ik me heel erg op m'n gemak voel ben ik wel veel eerlijker dan ik zou willen/mogen zijn. Stel ik me veel kwetsbaarder op dan ik zou willen.
Langs de ene kant merk ik dat mensen mij dan 'echt' vinden, langs de andere kant vind ik kwetsbaarheid iets heel engs.
maandag 21 maart 2016 om 09:29
Dat ken ik. En ik merk ook dat niet iedereen dat prettig vind. Ikzelf ook niet. Het is minder geworden toen ik mijn man leerde kennen. Over zal het nooit gaan, maar door mijn man weet ik wel wat ik beter wel en niet kan zeggen. Dat ik niet meer te open ben over persoonlijke zaken.:
Ik heb 'een mannetje op mijn schouder', een soort tweede stem die mij regisseert.
Dat maakt het erg vermoeiend want ik ben altijd naar minstens 2 'personen' aan het luisteren, maar behoedt mij deels ook voor flaters.
Alleen vindt het mannetje het wel grappig om mij te laten stikken als ik hem het meeste nodig heb: als ik moe/gestresseerd/boos/bang/verdrietig..., allez, als ik op mijn kwetsbaarst ben dus.
Vlak na de bevalling van oudste vond ik het vb. nodig om tegen de gynaecoloog een opmerking te maken over het vernix op kinds huid en hoe dieren daarmee omgaan
Bij mensen bij wie ik me heel erg op m'n gemak voel ben ik wel veel eerlijker dan ik zou willen/mogen zijn. Stel ik me veel kwetsbaarder op dan ik zou willen.
Langs de ene kant merk ik dat mensen mij dan 'echt' vinden, langs de andere kant vind ik kwetsbaarheid iets heel engs.
maandag 21 maart 2016 om 10:04
Ik "weet" wel wat ik wel of niet kan zeggen maar mijn mond is vlugger dan mijn hersenen of zo.
Net zoals je weet dat een klein spinnetje niks is om bang voor te zijn maar dat sommige mensen daar toch van in de gordijnen gaan hangen - denk ik.
Man heeft in die zin een goeie invloed op mij dat ik bij hem wel echt alles kwijt kan, zonder dat ik daarop word afgerekend.
Voor ik mijn man kende, had ik eigenlijk niemand in mijn leven bij wie ik zo open kon zijn, en zocht dus onbewust altijd wel naar een vertrouweling.
Mensen zitten daar doorgaans inderdaad niet op te wachten - en zelf wil ik eigenlijk ook helemaal niemand in mijn leven die alles aan mij ophangt, allez, behalve mijn man en kinderen dan.
Doordat ik man heb, heb ik wel minder behoefte om mijn diepste zieleroerselen vrij te geven aan iedereen die maar een beetje vriendelijk met me is
maandag 21 maart 2016 om 10:18
Ik bedenk dat meestal achteraf. Dat zal ik helaas nooit afleren, maar bij sommige onderwerpen weet ik nu wat ik wel/niet moet zeggen. Mijn mond is ook sneller dan mijn hersenen.:
[...]
Ik "weet" wel wat ik wel of niet kan zeggen maar mijn mond is vlugger dan mijn hersenen of zo.
Net zoals je weet dat een klein spinnetje niks is om bang voor te zijn maar dat sommige mensen daar toch van in de gordijnen gaan hangen - denk ik.
Man heeft in die zin een goeie invloed op mij dat ik bij hem wel echt alles kwijt kan, zonder dat ik daarop word afgerekend.
Voor ik mijn man kende, had ik eigenlijk niemand in mijn leven bij wie ik zo open kon zijn, en zocht dus onbewust altijd wel naar een vertrouweling.
Mensen zitten daar doorgaans inderdaad niet op te wachten - en zelf wil ik eigenlijk ook helemaal niemand in mijn leven die alles aan mij ophangt, allez, behalve mijn man en kinderen dan.
Doordat ik man heb, heb ik wel minder behoefte om mijn diepste zieleroerselen vrij te geven aan iedereen die maar een beetje vriendelijk met me is
dinsdag 22 maart 2016 om 12:03
Herkenbaar. Ben zo jaloers op mensen die ook maar enigszins energie hebben.
Ben al sinds ik klein was moe, altijd. Ik probeer het wel te krijgen door te sporten en genoeg slaap, rust, en overwegend gezond te eten maar helaas het helpt niet.
Zit nu ook weer half te slapen achter m'n computer, terwijl ik eigenlijk met m'n scriptie bezig moet. Heb er echt geen puf voor
Wat een heerlijke klaagpost dit. Hou ik ook weer niet van, wil niet zoveel klagen
dinsdag 22 maart 2016 om 13:08
Ik heb zo veel stomme dingen gezegd...dan denk ik achteraf: Hoe kon je...dan was ik bvb wel eelijk, maar ik hield geen rekening met het gevoel van die ander. Of ik was iets aan het vertellen vanuit 1 specifiek gezichtspunt, een beetje obsessief en was verder even blind voor de rest.
Maar omdat het toch altijd wel mijn bedoeling is om rekening te houden met een ander, omdat ik niemand wil kwetsen, voel ik me dan achteraf daar rot over. Het kwartje valt soms heel laat.
Soms is het even wikken en wegen...bvb als een vriendin vraagt of een nieuwe jas haar staat en als ik dan zie aan haar dat ze zelf heel erg blij is met die jas, waarom zou ik dan zeggen dat ik die jas niet leuk vind? Ze heeft hem ten sloten toch al gekocht.
Er glippen zo veel dingetjes doorheen, dat het geen zin heeft me overal druk om te maken.
Als ik lekker in mijn vel zit dan doe ik dat ook niet, of veel minder.
Als alles in mijn leven niet zo duidelijk is, zoals nu, dan ben ik vaak onzeker. Als het crisis is, dan komen alle onzekerheden meteen weer naar boven.
Zoals gisteren: ik was op bezoek bij een vriendin en ik heb de laatste dagen ineens de smaak te pakken van het oplossen van sudoku's op mijn mobiel.
We hebben een tijdje gezellig zitten praten, maar ik kon het niet laten om een sudoku te doen, en nog 1 en nog 1...mijn vriendin ging ook even voor zichzelf wat dingetjes doen.
En ineens werd ik onzeker en vroeg me af of dat zij het saai vond, dat ik met die puzzeltjes bezig was.
Toen heb ik het maar even gevraagd. Maar toen bleek dat ze het juist wel relaxed vond dat wel niet de hele tijd hoefden te praten en zo intensief met elkaar bezig hoefden te zijn.
Regelmatig even terugkoppelen heb ik ooit geleerd op een opleiding sph.
Bij mijn ex probeerde ik dat ook te doen.
Als ik niet wist of hij gewoon moe was, of geïrriteerd of boos op mij, ik zag het verschil niet.
Maar hij vond dat vervelend, dat ik regelmatig om duidelijkheid vroeg.
Ook als hij iets zei en ik vroeg hem hoe hij dat bedoelde. Hij antwoordde dan dat hij het precies zo bedoelde als dat hij het gezegd had.
Ik reageerde dan weer met dat ik datgene wat hij had gezegd op drie verschillende manieren kon interpreteren, dat het voor mij gewoon nog niet duidelijk was hoe ik het moest opvatten. Helaas werkte dat averechts, want dan was hij geïrriteerd en dan zei hij dat ik dingen voor hem invulde. Wat dus juist niet mijn bedoeling was.
Terugkoppelen werkt soms averechts. Mensen hebben niet altijd zin om zo veel bevestiging te geven. Duidelijkheid en bevestiging zijn voor mij eigenlijk 1 ding.
Als ik gestrest ben dan gaat het vaak mis, dan lukt het niet meer om te relativeren. Dan heb ik blijkbaar iemand nodig die even met me de dingen doorneemt, over hoe ik het beste ergens tegenaan kan kijken, alle punten 1 voor 1 afgaan en dan weer opnieuw het overzicht creëren.
Misschien is dat ook wel het verschil tussen mannen en vrouwen?
Maar omdat het toch altijd wel mijn bedoeling is om rekening te houden met een ander, omdat ik niemand wil kwetsen, voel ik me dan achteraf daar rot over. Het kwartje valt soms heel laat.
Soms is het even wikken en wegen...bvb als een vriendin vraagt of een nieuwe jas haar staat en als ik dan zie aan haar dat ze zelf heel erg blij is met die jas, waarom zou ik dan zeggen dat ik die jas niet leuk vind? Ze heeft hem ten sloten toch al gekocht.
Er glippen zo veel dingetjes doorheen, dat het geen zin heeft me overal druk om te maken.
Als ik lekker in mijn vel zit dan doe ik dat ook niet, of veel minder.
Als alles in mijn leven niet zo duidelijk is, zoals nu, dan ben ik vaak onzeker. Als het crisis is, dan komen alle onzekerheden meteen weer naar boven.
Zoals gisteren: ik was op bezoek bij een vriendin en ik heb de laatste dagen ineens de smaak te pakken van het oplossen van sudoku's op mijn mobiel.
We hebben een tijdje gezellig zitten praten, maar ik kon het niet laten om een sudoku te doen, en nog 1 en nog 1...mijn vriendin ging ook even voor zichzelf wat dingetjes doen.
En ineens werd ik onzeker en vroeg me af of dat zij het saai vond, dat ik met die puzzeltjes bezig was.
Toen heb ik het maar even gevraagd. Maar toen bleek dat ze het juist wel relaxed vond dat wel niet de hele tijd hoefden te praten en zo intensief met elkaar bezig hoefden te zijn.
Regelmatig even terugkoppelen heb ik ooit geleerd op een opleiding sph.
Bij mijn ex probeerde ik dat ook te doen.
Als ik niet wist of hij gewoon moe was, of geïrriteerd of boos op mij, ik zag het verschil niet.
Maar hij vond dat vervelend, dat ik regelmatig om duidelijkheid vroeg.
Ook als hij iets zei en ik vroeg hem hoe hij dat bedoelde. Hij antwoordde dan dat hij het precies zo bedoelde als dat hij het gezegd had.
Ik reageerde dan weer met dat ik datgene wat hij had gezegd op drie verschillende manieren kon interpreteren, dat het voor mij gewoon nog niet duidelijk was hoe ik het moest opvatten. Helaas werkte dat averechts, want dan was hij geïrriteerd en dan zei hij dat ik dingen voor hem invulde. Wat dus juist niet mijn bedoeling was.
Terugkoppelen werkt soms averechts. Mensen hebben niet altijd zin om zo veel bevestiging te geven. Duidelijkheid en bevestiging zijn voor mij eigenlijk 1 ding.
Als ik gestrest ben dan gaat het vaak mis, dan lukt het niet meer om te relativeren. Dan heb ik blijkbaar iemand nodig die even met me de dingen doorneemt, over hoe ik het beste ergens tegenaan kan kijken, alle punten 1 voor 1 afgaan en dan weer opnieuw het overzicht creëren.
Misschien is dat ook wel het verschil tussen mannen en vrouwen?
dinsdag 22 maart 2016 om 19:58
Soms is heb ik een hectische werkdag gehad (die heb ik gelukkig vaker niet dan wel; dan is mijn werkdruk veel te laag wat ook stress kan geven) en dan... moet ik nog boodschappen halen, koken, eten, afwassen, afdrogen, opruimen. Tja, zo is het nu eenmaal. Dan ben ik blij dat de keuken aan kant is. Dan plof ik op de bank, en kijk ik wat er op de TV is.
Na de drukke werkdag moet een kwartier fietsen. Ik rust uit bij mijn ouders, loop ongeveer 10 minuten naar het station. Zit in de trein en fiets nog een kwartier van station naar huis.
Soms heb ik de knollen op. Na een gemiddelde werkdag heb ik nog energie over voor een feest.
Als ik erg moe ben ga ik vroeg naar bed, soms om 22:00 uur al. De volgende dag moet ik om 6:30 uur eruit.
Na de drukke werkdag moet een kwartier fietsen. Ik rust uit bij mijn ouders, loop ongeveer 10 minuten naar het station. Zit in de trein en fiets nog een kwartier van station naar huis.
Soms heb ik de knollen op. Na een gemiddelde werkdag heb ik nog energie over voor een feest.
Als ik erg moe ben ga ik vroeg naar bed, soms om 22:00 uur al. De volgende dag moet ik om 6:30 uur eruit.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 22 maart 2016 om 20:17
Twee weken geleden was het best wel heel erg mis op m'n werk met mij.
Ik had vreselijk slecht geslapen, en zat er helemaal doorheen.
Ik heb toen een best wel goed gesprek gehad met de officemanager, waarin we hebben afgesproken dat ik in plaats van twee hele dagen, voorlopig anderhalve dag werk. Ze zei dat ze me niet kwijt wil. Ik was heel blij met die oplossing. Wat mij nekt zijn die hele dagen van negen uur (en dat is dan nog zonder voorbereiding en schoonmaken achteraf, met een beetje uitloop duurt een dag wel tien uur).
Nou ja, ik was blij met die oplossing. Maar toen kwam de officemanager vanmorgen even doodleuk zeggen dat het deze week toch niet kan, die halve dag.
Tja, dat moet je tegen een autist zeggen, vlak voor een hectische werkdag.
Sowieso is het allemaal heel 'broos', want er hoeft maar íemand ziek te worden, en mijn halve vrije dag gaat eraan.
Dus dit werkt gewoon niet.
Misschien stop ik.
Dit is echt te heftig voor me.
You don't have to fit into the format
dinsdag 22 maart 2016 om 20:29
:
Dit is zo toch geen doen Lotte? 10 uur is voor heel veel mensen al veel te lang. Halve dagen is helemaal geen optie?
Heel veel mensen zeggen dat.
Dat tien uur werken zelfs voor gezonde mensen heel heftig is.
En dan heb ik dus een eetstoornis (lees: een kilo of tien ondergewicht) en een autismespectrumstoornis.
Halve dagen zijn voor mij goed te doen.
Maar het kan niet georganiseerd worden, volgens de officemanager.
Ja, af en toe, als het zo uitkomt.
Maar ik heb het structureel nodig.
Vanmiddag ook.
Van 13:00 tot 17:15 non-stop patiënten.
En dan had ik al mijn energie eigenlijk vanmorgen al verbruikt.
You don't have to fit into the format
dinsdag 22 maart 2016 om 20:49
Jeetje Lotte dat is gewoon too much. Vervelend ook dat eerst gezegd wordt dat je minder kan werken en vervolgens kan het niet. Probeer morgen aan te geven dat je het echt niet (meer) trekt en dat het juist nu van belang is om minder te werken omdat het straks anders echt fout gaat. Ik heb met je te doen
dinsdag 22 maart 2016 om 20:55
Dank je wel, lisa.
Ik heb dat al meerdere malen aangegeven.
Maar het dringt niet echt door, geloof ik.
Is misschien ook wel mijn eigen schuld een beetje.
Ik doe enorm mijn best positief te zijn, omdat ik vind dat ik dat verplicht ben naar de patiënten en mijn collega's.
Ik weet ook dat ik een geliefde assistente ben. Zowel bij patiënten als bij de tandarts.
Verder ben ik dus behoorlijk dun, maar zie er toch wel goed uit.
Ik draag geen strakke werkkleding, waardoor het niet zo erg opvalt.
Veel patiënten denken dat ik nog maar een meisje ben. Zo zie ik er ook uit. Terwijl ik een vrouw van bijna 42 ben.
Met andere woorden: niemand heeft door hoe slecht ik me eigenlijk voel.
Ja, twee weken geleden, toen ik er dus helemaal doorheen zat.
Maar blijkbaar is 'men' dat ook weer snel vergeten.
Zo gaat dat.
De zaak moet draaien hè.
En dat snap ik ook hoor.
Ik heb dat al meerdere malen aangegeven.
Maar het dringt niet echt door, geloof ik.
Is misschien ook wel mijn eigen schuld een beetje.
Ik doe enorm mijn best positief te zijn, omdat ik vind dat ik dat verplicht ben naar de patiënten en mijn collega's.
Ik weet ook dat ik een geliefde assistente ben. Zowel bij patiënten als bij de tandarts.
Verder ben ik dus behoorlijk dun, maar zie er toch wel goed uit.
Ik draag geen strakke werkkleding, waardoor het niet zo erg opvalt.
Veel patiënten denken dat ik nog maar een meisje ben. Zo zie ik er ook uit. Terwijl ik een vrouw van bijna 42 ben.
Met andere woorden: niemand heeft door hoe slecht ik me eigenlijk voel.
Ja, twee weken geleden, toen ik er dus helemaal doorheen zat.
Maar blijkbaar is 'men' dat ook weer snel vergeten.
Zo gaat dat.
De zaak moet draaien hè.
En dat snap ik ook hoor.
You don't have to fit into the format
dinsdag 22 maart 2016 om 20:59
Wat vervelend Lotte. Ik denk dat je op den duur toch voor jezelf moet kiezen als het niet structureel halve dagen kan. Anders is de kans op een burnout groot. En dan nog je Autisme en eetstoornis erbij. Al is het moeilijk om dat te accepteren. Je wil het volhouden en net zoveel als anderen kunnen. Maar soms werkt het gewoon niet.
dinsdag 22 maart 2016 om 21:08
dinsdag 22 maart 2016 om 21:16
Denk je dat je het morgen kunt zeggen? Dat je kiest voor je eigen gezondheid en jezelf nu op nummer 1 moet zetten. Dat je het liefst gewoon door blijft werken maar dat het gewoon nu niet kan en dat jij je er ook rot onder voelt. Ik hoop zo dat je er de kracht voor hebt om het ze heel duidelijk te maken.
woensdag 23 maart 2016 om 07:59
[modus gezeur]Heel erg onder de indruk van de aanslagen hier, en dan zelfs op een topic dat daarvoor bestemd is afgeschoten worden als ik er wat mislukte zwarte humor tegenaan probeer te gooien.
Gisterenmiddag waren de straten hier, 100km van Brussel, doods en verlaten, schoolkinderen mochten op de middag niet buiten,...
En dan word ik heel boos, want ik zie de zin daarvan niet, ben ervan overtuigd dat er binnen mijn regering mensen zijn die het wel interessant vinden om de bevolking bang te maken, kunnen ze weer een paar wetten doorduwen opdat ons recht op privacy op USA-niveau komt...
Ik sluit me op dit moment heel erg af voor nieuwsberichten, alles komt me zo hard over als ramptoerisme en ik denk dat wat we echt willen weten toch niet zal verteld worden.
Ik geloof niet in samenzweringstheorieën, wel dat een en ander een aantal mensen niet zo slecht uitkomt...
Ik ben boos, bang en verdrietig, en ik wil janken, maar dat kan even niet want kinderen in huis vandaag en die wil ik niet verontrusten.
En ik weet godverdomme niet hoe ik deze gevoelens kan ontladen
[/exit modus gezeur]
PS: @Solomio, ik heb je even gepeebeet, hoop dat je 't niet erg vindt.
Gisterenmiddag waren de straten hier, 100km van Brussel, doods en verlaten, schoolkinderen mochten op de middag niet buiten,...
En dan word ik heel boos, want ik zie de zin daarvan niet, ben ervan overtuigd dat er binnen mijn regering mensen zijn die het wel interessant vinden om de bevolking bang te maken, kunnen ze weer een paar wetten doorduwen opdat ons recht op privacy op USA-niveau komt...
Ik sluit me op dit moment heel erg af voor nieuwsberichten, alles komt me zo hard over als ramptoerisme en ik denk dat wat we echt willen weten toch niet zal verteld worden.
Ik geloof niet in samenzweringstheorieën, wel dat een en ander een aantal mensen niet zo slecht uitkomt...
Ik ben boos, bang en verdrietig, en ik wil janken, maar dat kan even niet want kinderen in huis vandaag en die wil ik niet verontrusten.
En ik weet godverdomme niet hoe ik deze gevoelens kan ontladen
[/exit modus gezeur]
PS: @Solomio, ik heb je even gepeebeet, hoop dat je 't niet erg vindt.
