Relaties
alle pijlers
Emotioneel verwaarloosd
zaterdag 24 oktober 2015 om 07:35
Dit is één van de valkuilen waar ik mijn hele leven last van heb. Ik kan me niet verbinden met anderen. Momenteel zit ik niet in een relatie en de relaties die ik heb gehad waren gebaseerd op gebrek van beide kanten. Altijd gedoemd om te mislukken en dat is ook de uitkomst van dit patroon: me niet kunnen hechten aan iemand. En eindelijk kan ik het onvermogen om me te binden onder ogen komen en zit ik hier een potje te janken. Het doet pijn en het lucht op. Er is niks mis met mijn behoefte aan verbondenheid en er is niets mis het willen van een relatie, fijne vriendschap, alleen is het verdomd lastig om dat te bereiken aangezien ik geen idee heb hoe zoiets voelt. Liefde, genegenheid, verbinding...echt geen idee. Ik zoek het wel en tast wat af, maar alles wat ik aanraak doet pijn. Dus heb ik het opgegeven en blijf liever alleen. Wat eerst leek op een bewuste keuze - liever alleen blijven - is een onbewuste keuze gebleken; ik wil helemaal niet alleen zijn, ik wil leren met een ander te zijn zonder het gevoel te hebben dat ieder moment de grond onder mijn voeten wegzakt.
Wat ik wil met dit topic? Ervaringen, gevoelens, gedachten delen. En knuffels, heel veel knuffels. En voor iemand adviseert dat ik hulp moet zoeken: ik zit in een intensief behandeltraject en juist daarom kan ik dit nu helder zien en nog belangrijker; voelen hoe klote pijnlijk dit is. Ik vind het makkelijker om afstand te nemen en boos te zijn, dan te voelen hoe verdomd leeg en eenzaam ik me voel. Ik heb dit bij relaties geplaatst en niet bij psyche omdat naar mijn mening relaties met anderen de basis vormen voor een gelukkig of ongelukkig bestaan.
maandag 21 maart 2016 om 12:33
Nonaaa je bent niet de enige hierin meid Zit zelf ook in de (lastige) situatie wat ouders betreft. Vanmorgen mijn moeder verteld over het adviesgesprek met de psych. Meteen word alles gebagatelliseerd, 'maar die en die heeft dit ook en die doet dit ermee, valt het niet een beetje mee bij jou dan?' Dat soort uitspraken. En dat ik zo weinig bel, dat ze het helemaaaaal niet leuk vind en 'dan bel ik ook niet'. Man wat kost me dit veel energie. Heb het contact al minimaal, maar ivm de kinderen wil ik het ook niet verbreken. Maar als ze mijn gevoel en problemen niet serieus neemt zoals ze nu doet dan kan ik haar wel schieten.
Het kostte me al veel moeite om te vertellen hoe en wat, en heb het tot het minimum beperkt. En dan dit...
Het kostte me al veel moeite om te vertellen hoe en wat, en heb het tot het minimum beperkt. En dan dit...
maandag 21 maart 2016 om 13:09
Wat moeite en energie kost is de frustratie dat je niet gehoord en begrepen wordt. Ik heb dat vrij snel los moeten laten omdat ik door had dat ik in een patroon zat van niet gehoord worden. Daarna minimaal tot geen contact gehad voor een tijdje. Hoewel dat pittig was en ik de pijn eindelijk voelde wat ik jaren meedroeg, was dat besef een enorme opluchting. Ik hoef niet meer op een dichte deur te kloppen. Ging nooit open en zal nooit opengaan. Net zoals de emotionele vervulling er niet gaat komen zoals in mijn jeugd ook al het geval was.
Ik weet dat het een bittere pil is om te slikken, maar mij heeft het geholpen vooruit te komen in de therapie.
Status nu is dat het contact met familie veel beter en harmonieuzer verloopt omdat er van mij uit geen onmogelijke eisen worden gesteld.
Ik weet dat het een bittere pil is om te slikken, maar mij heeft het geholpen vooruit te komen in de therapie.
Status nu is dat het contact met familie veel beter en harmonieuzer verloopt omdat er van mij uit geen onmogelijke eisen worden gesteld.
maandag 21 maart 2016 om 15:38
quote:Lovestar schreef op 20 maart 2016 @ 23:42:
[...]
Lovestar, het was alweer even geleden dat ik had meegeschreven, soms heb je er even wat minder mee. Wil je 'gewoon' zijn Of gewoon omdat het even beter met je gaat.
Verdrietig te lezen dat jij ook hetzelfde hebt ervaren. Gemis van je vader en wat overblijft, heel cru gezegd, is een moeilijke moeder. Ik heb nog niet dé manier gevonden van ermee omgaan. De ene keer kan ik het vrij makkelijk van me af laten glijden als ik idd weer eens geen gehoor krijg, zoals Sensy het zo goed omschrijft. De andere keer levert me boosheid, frustratie en schuldgevoel op. In de wereld van mijn moeder draait het vooral om mijn moeder, hoewel dat ook niet helemaal eerlijk is. Ze heeft ook een meelevende, liefdevolle kant, die alleen heel snel weer om haarzelf draait. Waardoor je je alsnog niet serieus genomen voelt.
Ik heb gelukkig een ontzettend lieve vrouw in mijn omgeving die ik gekscherend altijd mijn 2e moeder noem. Bij haar kan ik echt alles kwijt. Zij kent mijn moeder ook heel goed, dus ze snapt en ziet waar mijn zus en ik tegenaan lopen. Ze is ook de enige die mijn moeder af en toe weer in het rechte spoor krijgt. Die mijn moeder op een bepaalde manier kan aanpakken. Lastig uit te leggen, maar mijn moeder gedraagt zich op veel momenten als een groot, klein kind. Alles draait om aandacht. En ik snap het, zie wat er gebeurt, weet waarom ze het doet, maar het blijft zo lastig om mee om te gaan. Ik heb namelijk oprecht geen hoop of wens meer dat het 'goedkomt'. Ik ben beslist niet (meer) op zoek naar verbinding met haar, wil dat niet eens, zou me ongemakkelijk voelen zelfs om vertrouwelijke dingen met haar te delen.
En jij? Hoe heb jij dat opgelost? Heb je nog wel eens last van schuldgevoel?
Heb zojuist een afspraak gemaakt met mijn behandelaar, overmorgen kan ik al terecht. Deze afspraak had ik al eerder gemaakt, maar weer afgezegd, omdat het op dat moment best goed ging en ik eigenlijk niet wist wat ik voor mezelf wil vragen. Toch nog te bescheiden af en toe. Weer een klein leermoment en jouw post was mijn zetje....dank je wel
[...]
Lovestar, het was alweer even geleden dat ik had meegeschreven, soms heb je er even wat minder mee. Wil je 'gewoon' zijn Of gewoon omdat het even beter met je gaat.
Verdrietig te lezen dat jij ook hetzelfde hebt ervaren. Gemis van je vader en wat overblijft, heel cru gezegd, is een moeilijke moeder. Ik heb nog niet dé manier gevonden van ermee omgaan. De ene keer kan ik het vrij makkelijk van me af laten glijden als ik idd weer eens geen gehoor krijg, zoals Sensy het zo goed omschrijft. De andere keer levert me boosheid, frustratie en schuldgevoel op. In de wereld van mijn moeder draait het vooral om mijn moeder, hoewel dat ook niet helemaal eerlijk is. Ze heeft ook een meelevende, liefdevolle kant, die alleen heel snel weer om haarzelf draait. Waardoor je je alsnog niet serieus genomen voelt.
Ik heb gelukkig een ontzettend lieve vrouw in mijn omgeving die ik gekscherend altijd mijn 2e moeder noem. Bij haar kan ik echt alles kwijt. Zij kent mijn moeder ook heel goed, dus ze snapt en ziet waar mijn zus en ik tegenaan lopen. Ze is ook de enige die mijn moeder af en toe weer in het rechte spoor krijgt. Die mijn moeder op een bepaalde manier kan aanpakken. Lastig uit te leggen, maar mijn moeder gedraagt zich op veel momenten als een groot, klein kind. Alles draait om aandacht. En ik snap het, zie wat er gebeurt, weet waarom ze het doet, maar het blijft zo lastig om mee om te gaan. Ik heb namelijk oprecht geen hoop of wens meer dat het 'goedkomt'. Ik ben beslist niet (meer) op zoek naar verbinding met haar, wil dat niet eens, zou me ongemakkelijk voelen zelfs om vertrouwelijke dingen met haar te delen.
En jij? Hoe heb jij dat opgelost? Heb je nog wel eens last van schuldgevoel?
Heb zojuist een afspraak gemaakt met mijn behandelaar, overmorgen kan ik al terecht. Deze afspraak had ik al eerder gemaakt, maar weer afgezegd, omdat het op dat moment best goed ging en ik eigenlijk niet wist wat ik voor mezelf wil vragen. Toch nog te bescheiden af en toe. Weer een klein leermoment en jouw post was mijn zetje....dank je wel
maandag 21 maart 2016 om 15:48
quote:Ikbennietblond schreef op 21 maart 2016 @ 12:33:[
Blond, mijn moeder weet dit niet eens. Knap dat jij het wel hebt verteld. Jammer dat ze zo reageert, maar het zegt natuurlijk veel meer over haarzelf. Misschien bagatelliseert ze uit schuldgevoel? Geen enkele ouder zal graag toegeven dat ze gefaald hebben? Als je het zo kunt oppakken helpt je dat misschien een beetje?
Toen mijn moeder onlangs van mijn zus hoorde dat ik hulp heb (niet eens waarvoor en op welke pittige manier) is de reactie 'wat erg' en daar is de kous mee af. Ze doet of het er niet is. Ze heeft ook een soort van sorry gezegd voor haar gedrag van vroeger, maar ze deed de 'sorry' teniet door er meteen achteraan te zeggen dat ze door haar omgeving wel zo hard had moeten zijn en dat ze het zelf vroeger slecht had. Tja....voor zo'n verontschuldiging koop ik echt helemaal niks.
Hou het contact voor jezelf minimaal en als je dat ook niet meer trekt dan kunnen je kinderen misschien evenwel hun oma zien?
Blond, mijn moeder weet dit niet eens. Knap dat jij het wel hebt verteld. Jammer dat ze zo reageert, maar het zegt natuurlijk veel meer over haarzelf. Misschien bagatelliseert ze uit schuldgevoel? Geen enkele ouder zal graag toegeven dat ze gefaald hebben? Als je het zo kunt oppakken helpt je dat misschien een beetje?
Toen mijn moeder onlangs van mijn zus hoorde dat ik hulp heb (niet eens waarvoor en op welke pittige manier) is de reactie 'wat erg' en daar is de kous mee af. Ze doet of het er niet is. Ze heeft ook een soort van sorry gezegd voor haar gedrag van vroeger, maar ze deed de 'sorry' teniet door er meteen achteraan te zeggen dat ze door haar omgeving wel zo hard had moeten zijn en dat ze het zelf vroeger slecht had. Tja....voor zo'n verontschuldiging koop ik echt helemaal niks.
Hou het contact voor jezelf minimaal en als je dat ook niet meer trekt dan kunnen je kinderen misschien evenwel hun oma zien?
maandag 21 maart 2016 om 19:21
maandag 21 maart 2016 om 20:31
quote:Philana schreef op 21 maart 2016 @ 15:38:
[...]
Even 'normaal' zijn Herkenbaar. Dit topic is soms ook confronterend voor mij. Niet alleen het verdriet en de moeilijkheden die mensen hebben (wat bij mij ook weleens wat raakt), maar ook de ellende te lezen van anderen. Best heftig.
Maar ben ook (op een positieve manier bedoeld) blij dat ik hier schrijf. Omdat in de ellende mensen elkaar vinden en op de dingen die we delen, iets moois binnen onszelf kan bouwen. Zoals jij, ik en anderen nu met onze familie/moeder.
Ik heb, wat je zo wel kan concluderen dus ook geen manier gevonden om met mijn moeder om te gaan. Ja, niet mee omgaan dus. Anders trok ik het niet. Ik vind het knap van je dat je "er nog kan zijn", terwijl je het niet goed trekt. Ik ben mijn breaking point tegen gekomen en de 'cut' is ook redelijk clean gegaan. Pas jij goed op jezelf?
En wat hartverwarmend een 2e moeder Van je verhaal schiet ik weer een beetje vol van. Wat fijn voor je!!! Ik hoop dat zij je een beetje kan geven/opvullen wat je bij je eigen moeder niet krijgt.
Ik ging met mijn moeder om als een psychiatrisch patiënt. Ze heeft geen officiële diagnoses ofzo, maar ik weet zelf wel wat haar mankeert. Net als jouw moeder, draait alles bij mijn moeder om me me me me me me. Alles, de meest leuke dingen voor mij, verdriet van anderen trok zij naar zichzelf toe. De moeder van iemand was gestorven, zij: nou, dan moet je maar extra veel waarderen dat ik nog in je leven ben (lees: in haar dienst staan). Ik ben gelukkig met een stap op werkgebied, zij: oh ik ben zo blij om te horen dat het met jou goed gaat. Dan heb ik toch wat goeds gedaan in mijn leven. Ik heb momenteel niemand, daarnaast geen geld en ben zo ziek de hele tijd. Nou, je kan de strekking wel voorstellen.
Ik doe/deed wat jij deed, mijzelf afsluiten voor haar. Ik zag haar niets meer en minder dan de persoon die mij op de wereld gezet heeft. Ik verwacht en wil niks van haar. En net als jij wist ik dat dit het was wat betreft mijn moeder. Zo is ze gewoon.
Vroeger had ik last van schuldgevoel en voelde ik mij verantwoordelijk voor haar. Maar ik heb mijzelf ontslagen van die taak/last. Want dat ligt niet bij mij. Sindsdien kan ik beter het naast mij neerleggen als ze ongelukkig was, want dat is niet mijn taak.
Maar goed, nu helemaal rust dus.
Waar ik verder ook veel moeite mee had, is dat ik maar weinig mensen ken die op dit level problemen hebben met hun moeder/ouders. Dus dan is het 'fijn' om hier anderen te praten hierover Dat helpt bij mij ook in het proces. Heb jij dat ook?
Haha, graag gedaan Het leven is te kort om jezelf tekort te doen (haha). Dus ik ben tegenwoordig wat mondiger geworden als het gaat om de GGZ. Ik vraag en zij moeten draaien haha.
Ik herken het wel, dat het 'te weinig/te kort' is om bepaalde dingen goed te bespreken en eraan te werken. En als jij iemand heb, waar jij je goed bij voelt en die je hopelijk kan helpen. GO FOR IT! Je voelt je daarna stukken fijner.
[...]
Even 'normaal' zijn Herkenbaar. Dit topic is soms ook confronterend voor mij. Niet alleen het verdriet en de moeilijkheden die mensen hebben (wat bij mij ook weleens wat raakt), maar ook de ellende te lezen van anderen. Best heftig.
Maar ben ook (op een positieve manier bedoeld) blij dat ik hier schrijf. Omdat in de ellende mensen elkaar vinden en op de dingen die we delen, iets moois binnen onszelf kan bouwen. Zoals jij, ik en anderen nu met onze familie/moeder.
Ik heb, wat je zo wel kan concluderen dus ook geen manier gevonden om met mijn moeder om te gaan. Ja, niet mee omgaan dus. Anders trok ik het niet. Ik vind het knap van je dat je "er nog kan zijn", terwijl je het niet goed trekt. Ik ben mijn breaking point tegen gekomen en de 'cut' is ook redelijk clean gegaan. Pas jij goed op jezelf?
En wat hartverwarmend een 2e moeder Van je verhaal schiet ik weer een beetje vol van. Wat fijn voor je!!! Ik hoop dat zij je een beetje kan geven/opvullen wat je bij je eigen moeder niet krijgt.
Ik ging met mijn moeder om als een psychiatrisch patiënt. Ze heeft geen officiële diagnoses ofzo, maar ik weet zelf wel wat haar mankeert. Net als jouw moeder, draait alles bij mijn moeder om me me me me me me. Alles, de meest leuke dingen voor mij, verdriet van anderen trok zij naar zichzelf toe. De moeder van iemand was gestorven, zij: nou, dan moet je maar extra veel waarderen dat ik nog in je leven ben (lees: in haar dienst staan). Ik ben gelukkig met een stap op werkgebied, zij: oh ik ben zo blij om te horen dat het met jou goed gaat. Dan heb ik toch wat goeds gedaan in mijn leven. Ik heb momenteel niemand, daarnaast geen geld en ben zo ziek de hele tijd. Nou, je kan de strekking wel voorstellen.
Ik doe/deed wat jij deed, mijzelf afsluiten voor haar. Ik zag haar niets meer en minder dan de persoon die mij op de wereld gezet heeft. Ik verwacht en wil niks van haar. En net als jij wist ik dat dit het was wat betreft mijn moeder. Zo is ze gewoon.
Vroeger had ik last van schuldgevoel en voelde ik mij verantwoordelijk voor haar. Maar ik heb mijzelf ontslagen van die taak/last. Want dat ligt niet bij mij. Sindsdien kan ik beter het naast mij neerleggen als ze ongelukkig was, want dat is niet mijn taak.
Maar goed, nu helemaal rust dus.
Waar ik verder ook veel moeite mee had, is dat ik maar weinig mensen ken die op dit level problemen hebben met hun moeder/ouders. Dus dan is het 'fijn' om hier anderen te praten hierover Dat helpt bij mij ook in het proces. Heb jij dat ook?
Haha, graag gedaan Het leven is te kort om jezelf tekort te doen (haha). Dus ik ben tegenwoordig wat mondiger geworden als het gaat om de GGZ. Ik vraag en zij moeten draaien haha.
Ik herken het wel, dat het 'te weinig/te kort' is om bepaalde dingen goed te bespreken en eraan te werken. En als jij iemand heb, waar jij je goed bij voelt en die je hopelijk kan helpen. GO FOR IT! Je voelt je daarna stukken fijner.
maandag 21 maart 2016 om 21:18
quote:nonaaa schreef op 21 maart 2016 @ 19:18:
Ah dat is jammer. Soms is een goede buur beter dan een verre vriend.
Lastig dat je niet de opleiding kan zoals je die voor ogen heb. Het is roeien met de riemen die je heb, maar zuur en verdrietig is het wel.
Geef jezelf de tijd en de ruimte om uit te vinden wat je wilt doen en te rouwen van alle ellende die je meemaakt
Ah dat is jammer. Soms is een goede buur beter dan een verre vriend.
Lastig dat je niet de opleiding kan zoals je die voor ogen heb. Het is roeien met de riemen die je heb, maar zuur en verdrietig is het wel.
Geef jezelf de tijd en de ruimte om uit te vinden wat je wilt doen en te rouwen van alle ellende die je meemaakt
maandag 21 maart 2016 om 21:52
Lovestar schreef op 21 maart 2016 @ 20:31:
[...]
Wat je schrijft klopt zo. Over de herkenning en dat je hier niet alleen in staat. Dat alleen al doet ook al zo goed. En wat een leed ouders (hopelijk vaak onbedoeld) hun kinderen aan kunnen doen
Weet je, hoe rot het ook is dat jij ook geen manier hebt gevonden om met je moeder om te gaan, een break lijkt me ook wel rust te geven. Minder druk. Je moet toch voor jezelf kiezen en dat is lastig want zo goed hebben we dat niet geleerd. Ik pas goed op mezelf. En anders mijn 2e moeder wel. Lief dat je er van volschiet. Doe ik zelf ook regelmatig als ze me platknuffelt of midden in een zin zomaar zegt; Lief kind, wat hou ik toch van je! Ze is trots op de stappen die ik zet. Ze waakt als een pitbull over me. Ik gun jou ook zo iemand, ze heeft een groot hart, dus kom maar, kan best!
Ik kan me de strekking verdrietig genoeg heel goed voorstellen. Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Toen ik haar tijdens het eten een tijdje geleden vertelde dat ik mijn baan kwijtraak (meestal vertellen we dat soort dingen niet, het levert toch niets op), gooide ze demonstratief haar bestek op tafel en riep ze; 'Nou lekker, kan ik dààr weer van wakker gaan liggen'. Niet 'wat rot voor je' of 'ik heb vertrouwen in je'. Alles draait om haar.
In dat schuldgevoel ben jij een stuk verder dan ik. Daar heb ik nog wel iets te doen. Met mijn verstand weet ik het, maar mijn gevoel volgt nog niet altijd. Hoe lang geleden heb jij afstand genomen?
Herken ik wel dat je weinig mensen kent met dezelfde issues. Aan de andere kant, nu ik mezelf (selectief) kwetsbaar opstel krijg ik dat ook terug en merk ik dat ook in mijn eigen ongeving het niet altijd is wat het lijkt. Daarnaast heb ik veel steun aan een groepslid en aan een vriend die hetzelfde heeft meegemaakt. En dat helpt. Hun inzichten, de spiegel die je voorgehouden wordt, de trap onder je gat. Heb jij ook mensen in je omgeving die je daarbij kunnen helpen?
De reden waarom ik denk ik heb getwijfeld over een consult is misschien wel omdat ik daarmee erken dat deze groepstherapie mij niet brengt wat ik had gehoopt. Voelt een beetje als falen denk ik. Terwijl ik er voor wil gaan, ik wil door die bagger heen, ik heb de groep en therapeuten gevraagd mij feedback te geven, me op mijn blinde vlek(ken) te wijzen, maar het kabbelt door. En dat vind ik ook zonde van mijn tijd omdat ik in de individuele gesprekken zoveel leerde en zoveel aanpakte.
[...]
Wat je schrijft klopt zo. Over de herkenning en dat je hier niet alleen in staat. Dat alleen al doet ook al zo goed. En wat een leed ouders (hopelijk vaak onbedoeld) hun kinderen aan kunnen doen
Weet je, hoe rot het ook is dat jij ook geen manier hebt gevonden om met je moeder om te gaan, een break lijkt me ook wel rust te geven. Minder druk. Je moet toch voor jezelf kiezen en dat is lastig want zo goed hebben we dat niet geleerd. Ik pas goed op mezelf. En anders mijn 2e moeder wel. Lief dat je er van volschiet. Doe ik zelf ook regelmatig als ze me platknuffelt of midden in een zin zomaar zegt; Lief kind, wat hou ik toch van je! Ze is trots op de stappen die ik zet. Ze waakt als een pitbull over me. Ik gun jou ook zo iemand, ze heeft een groot hart, dus kom maar, kan best!
Ik kan me de strekking verdrietig genoeg heel goed voorstellen. Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Toen ik haar tijdens het eten een tijdje geleden vertelde dat ik mijn baan kwijtraak (meestal vertellen we dat soort dingen niet, het levert toch niets op), gooide ze demonstratief haar bestek op tafel en riep ze; 'Nou lekker, kan ik dààr weer van wakker gaan liggen'. Niet 'wat rot voor je' of 'ik heb vertrouwen in je'. Alles draait om haar.
In dat schuldgevoel ben jij een stuk verder dan ik. Daar heb ik nog wel iets te doen. Met mijn verstand weet ik het, maar mijn gevoel volgt nog niet altijd. Hoe lang geleden heb jij afstand genomen?
Herken ik wel dat je weinig mensen kent met dezelfde issues. Aan de andere kant, nu ik mezelf (selectief) kwetsbaar opstel krijg ik dat ook terug en merk ik dat ook in mijn eigen ongeving het niet altijd is wat het lijkt. Daarnaast heb ik veel steun aan een groepslid en aan een vriend die hetzelfde heeft meegemaakt. En dat helpt. Hun inzichten, de spiegel die je voorgehouden wordt, de trap onder je gat. Heb jij ook mensen in je omgeving die je daarbij kunnen helpen?
De reden waarom ik denk ik heb getwijfeld over een consult is misschien wel omdat ik daarmee erken dat deze groepstherapie mij niet brengt wat ik had gehoopt. Voelt een beetje als falen denk ik. Terwijl ik er voor wil gaan, ik wil door die bagger heen, ik heb de groep en therapeuten gevraagd mij feedback te geven, me op mijn blinde vlek(ken) te wijzen, maar het kabbelt door. En dat vind ik ook zonde van mijn tijd omdat ik in de individuele gesprekken zoveel leerde en zoveel aanpakte.
maandag 21 maart 2016 om 23:35
quote:Philana schreef op 21 maart 2016 @ 21:52:
Lovestar schreef op 21 maart 2016 @ 20:31:
[...]
Bij mij ouders denk ik deels onbedoeld, maar ook deels bedoeld. Ze weten niet beter, maar eigenlijk hadden ze dat wel gekund zeg maar. Klinkt een beetje vaag, maar denk dat je vast wel weet wat ik bedoel.
Ik vind het hier dan ook soms bittersweet. Rot om elkaar ellende te lezen en dat opgerakeld bij mijzelf, maar anderzijds ook samen huilen en lachen en hopelijk een beetje helen
En je hebt gelijk, liever geen break gehad. Liever een andere/betere manier gevonden om ermee om te gaan, maar dit is momenteel het beste. Het is even niet anders.
Ik zou soms weleens een 2e moeder willen inderdaad
Onze moeder zouden zomaar beste vriendinnen kunnen zijn. Oh nee, dan krijgen ze vette ruzie, want ze kunnen eenmaal niet allebei in de belangstelling staan
Niet zo lang geleden, eind vorig jaar. Terwijl mijn moeder al mijn hele leven al zo is (de jouwe ook gok ik). Denk dat de acceptatie van dat mijn moeder zo eenmaal is rond mijn 18e, dus heb lang volgehouden nog. En ik denk dat het een proces is. Het duurde bij mij zo lang, omdat ik er blijkbaar nog niet aan toe was of dat de emmer maar langzaam drupje per drupje volliep. Om het laatste moment kieperde emmer gewoon om en was het dus klaar.
Ik hoop voor jou dat het steeds beter gaat, of je nu wel of geen contact heb met je moeder.
Wat fijn om te horen dat jij (steeds meer) mensen in je omgeving heb waarbij je dingen herkent en steun uit put Juist zij weten als geen ander hoe het is en hoe jij je voelt. No offense naar de mensen die niet iets vergelijkbaar meegemaakt hebben, vaak genoeg geven zij ook goede adviezen, maar iemand die uit hetzelfde schuitje komt, kan net iets treffenders zeggen over het algemeen.
Is niet erg toch dat groepstherapie jou niet geeft wat je nodig heb/ervan verwacht had? Het is niet zaligmakend voor iedereen en voor alle problemen. Alleen maar hartstikke goed vind ik dat je gaat halen wat je nodig hebt. En het is absoluut niet falen, maar dat weet je denk ik zelf ook wel En dat doorkabbelen....herkenbaar. De ene sessie is zinvoller dan een andere. Maar meestal bij mij gaat het 'sloom' en voorzichtig lijkt het wel.
Lovestar schreef op 21 maart 2016 @ 20:31:
[...]
Bij mij ouders denk ik deels onbedoeld, maar ook deels bedoeld. Ze weten niet beter, maar eigenlijk hadden ze dat wel gekund zeg maar. Klinkt een beetje vaag, maar denk dat je vast wel weet wat ik bedoel.
Ik vind het hier dan ook soms bittersweet. Rot om elkaar ellende te lezen en dat opgerakeld bij mijzelf, maar anderzijds ook samen huilen en lachen en hopelijk een beetje helen
En je hebt gelijk, liever geen break gehad. Liever een andere/betere manier gevonden om ermee om te gaan, maar dit is momenteel het beste. Het is even niet anders.
Ik zou soms weleens een 2e moeder willen inderdaad
Onze moeder zouden zomaar beste vriendinnen kunnen zijn. Oh nee, dan krijgen ze vette ruzie, want ze kunnen eenmaal niet allebei in de belangstelling staan
Niet zo lang geleden, eind vorig jaar. Terwijl mijn moeder al mijn hele leven al zo is (de jouwe ook gok ik). Denk dat de acceptatie van dat mijn moeder zo eenmaal is rond mijn 18e, dus heb lang volgehouden nog. En ik denk dat het een proces is. Het duurde bij mij zo lang, omdat ik er blijkbaar nog niet aan toe was of dat de emmer maar langzaam drupje per drupje volliep. Om het laatste moment kieperde emmer gewoon om en was het dus klaar.
Ik hoop voor jou dat het steeds beter gaat, of je nu wel of geen contact heb met je moeder.
Wat fijn om te horen dat jij (steeds meer) mensen in je omgeving heb waarbij je dingen herkent en steun uit put Juist zij weten als geen ander hoe het is en hoe jij je voelt. No offense naar de mensen die niet iets vergelijkbaar meegemaakt hebben, vaak genoeg geven zij ook goede adviezen, maar iemand die uit hetzelfde schuitje komt, kan net iets treffenders zeggen over het algemeen.
Is niet erg toch dat groepstherapie jou niet geeft wat je nodig heb/ervan verwacht had? Het is niet zaligmakend voor iedereen en voor alle problemen. Alleen maar hartstikke goed vind ik dat je gaat halen wat je nodig hebt. En het is absoluut niet falen, maar dat weet je denk ik zelf ook wel En dat doorkabbelen....herkenbaar. De ene sessie is zinvoller dan een andere. Maar meestal bij mij gaat het 'sloom' en voorzichtig lijkt het wel.
dinsdag 22 maart 2016 om 20:57
Love, ik weet wat je daarmee bedoelt. Want ja, ze hadden inderdaad beter kunnen weten.
Omze moeders zijn zeker geen match...het zou eerder een wedstrijd worden wie het hardst schreeuwt om aandacht of wie het slechtst af is. Heb hardop zitten lachen toen ik het las (ik hou wel van cynisme en zwarte humor, ook of juist om mezelf) maar ergens is het ook wel triest.
Mijn moeder is ook altijd al zo geweest, al moet ik heel eerlijk zeggen dat ze wel rustiger is. Vroeger was ze wispelturiger, schreeuwde ze, woedeaanvallen en dat heeft ze nu minder. Het is nu op een andere manier. Iets 'sluwer' en minder zichtbaar, maar net zo voelbaar.
Heb jij ook genoeg hulp om je heen? Had vandaag een slechte dag, komt ook omdat ik nog steeds koorts heb en me niet lekker voel. Maar met een paar mensen fijn gebeld, naast dat ik zelf antwoorden zoek waarom en waar ik door getriggerd word.
Het eventueel opgeven van de groepstherapie is ook geen falen, maar voor mij zit het er meer in dat ik van iedereen heb begrepen dat een groep effectiever is dan individueel. Maar goed, als het niet voldoende werkt en het levert me niet genoeg op, dan moet ik wat anders proberen. Benieuwd wat psychologe daarin kan bijdragen.
Wat onderneem jij allemaal hierin? Ben je tevreden? Waar loop jij vooral nog in vast? Je komt hier al heel stabiel over. In ieder geval als iemand die veel inzicht heeft.
Omze moeders zijn zeker geen match...het zou eerder een wedstrijd worden wie het hardst schreeuwt om aandacht of wie het slechtst af is. Heb hardop zitten lachen toen ik het las (ik hou wel van cynisme en zwarte humor, ook of juist om mezelf) maar ergens is het ook wel triest.
Mijn moeder is ook altijd al zo geweest, al moet ik heel eerlijk zeggen dat ze wel rustiger is. Vroeger was ze wispelturiger, schreeuwde ze, woedeaanvallen en dat heeft ze nu minder. Het is nu op een andere manier. Iets 'sluwer' en minder zichtbaar, maar net zo voelbaar.
Heb jij ook genoeg hulp om je heen? Had vandaag een slechte dag, komt ook omdat ik nog steeds koorts heb en me niet lekker voel. Maar met een paar mensen fijn gebeld, naast dat ik zelf antwoorden zoek waarom en waar ik door getriggerd word.
Het eventueel opgeven van de groepstherapie is ook geen falen, maar voor mij zit het er meer in dat ik van iedereen heb begrepen dat een groep effectiever is dan individueel. Maar goed, als het niet voldoende werkt en het levert me niet genoeg op, dan moet ik wat anders proberen. Benieuwd wat psychologe daarin kan bijdragen.
Wat onderneem jij allemaal hierin? Ben je tevreden? Waar loop jij vooral nog in vast? Je komt hier al heel stabiel over. In ieder geval als iemand die veel inzicht heeft.
donderdag 24 maart 2016 om 11:14
quote:Philana schreef op 22 maart 2016 @ 20:57:
Wie het slechtst heeft en In het verleden moest ik soms van binnen hard lachen wanneer mijn moeder weer 'zielig' begon te doen. Gewoon de absurditeit van dat ze het simpelweg niet begrijpt en allerlei dingen kan aangrijpen om het om haarzelf te laten draaien.
En triest is het zeker. Gelukkig helpt (zwarte) humor om ermee om te gaan
En typisch, mijn moeder is door de jaren heen ook sluwer en 'voorzichtiger' geworden. Omdat ze steeds meer mensen afstootte en meer 'hulpbehoevend' werd moest ze haar 'beste kind' te vriend houden, want anders.....
Eigenlijk best naar dit voor ons beide.
Hulp/steun heb ik wel voldoende. Kan goed met mijn brusjes praten praten over mijn moeder en heb verder een lieve vriend en lieve vriendinnen. Maar het is soms niet genoeg of adequaat. Maar inmiddels erachter gekomen dat het te maken heeft met affecthonger vanwege de emotionele verwaarlozing. Ik heb onbewust de wens gehad dat door het praten, een bepaalde leegte opgevuld zou worden. Maar dat gebeurd niet, want dat blijft of is iets wat alleen ik kan doen. Dat gaat steeds beter en beter.
Hoe is het met de koorts? Slik je voldoende paracetamol? Fijne (telefoon)gesprekken zijn inderdaad fijn
Ben je van plan om groepstherapie op te geven? Ik zou het zelf niet doen....
Heeft groepstherapie niet het effect wat je voor ogen heb of kom je echt niet verder? Is het niet een beter idee dat je en/en doet? Is wel een stuk pittiger, maar zo kan je op allerlei fronten eraan werken. Individueel heeft ook zijn nadelen.
In vergelijking met het begin, praat ik meer en stel ik ook meer vragen die ook helpend zijn voor mij. Ik pak nu vaker de ruimte als er iets is. Op dit moment ben ik tevreden. De therapie zou wel effectiever kunnen zijn denk ik, maar ik weet dan niet wat er moet veranderen. Misschien dat anderen meer inzichten zouden moeten krijgen en deze met elkaar delen. Waar ik nu nog steeds last van heb, en groepstherapie niet direct daarin helpt, maar zeker wel indirect via andere processen is mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde. Ik zit mijzelf nog teveel in de weg. Misschien dat het ook niet op een direct wijze aan gewerkt kan worden, maar dat het juist opruimen, ordenen van anderen zaken ertoe leiden dat die zaken ook beter worden.
Haha, dank je wel Het gaat sinds groepstherapie ook een stuk beter met mij Komt omdat ik nu super veel inzichten heb gekregen en bewuster ben van de pijn van binnen. Ik leer veel van de anderen en van de dingen waar zij mee zitten. Heb het gevoel in ieder geval dat ik beter kan werken aan mijzelf, hiervoor handvatten heb gekregen. Dat voelt zoveel beter dan ronddobberen op een bootje.
En het inzicht is deels beroepsmatig
Trouwens, zo kan je het ook zien. Dat groepstherapie je geholpen heeft tot een zekere mate en dat jij nu iets anders nodig hebt. Je bent nu op een ander punt gekomen in het proces, waar je anders zonder groepstherapie niet bereikt had. Niet per se op jou van toepassing, maar ik vind het een illusie om te denken dat je met 1 behandeling oid er al bent met het werken aan zware problematiek. Het zijn in dit topic vaak hele heftige dingen waar we mee te maken hebben, dat heeft zo'n een inslag gehad op mensen. Daar kost eenmaal jaren therapie en meerdere (soorten) behandelingen. Bij mij in ieder geval wel en ik ken weinig mensen met vergelijkbare problematiek (ken sowieso niet veel mensen hoor met dergelijk problematiek behalve hier en in de groep) die met 1 behandeling voldoende aan hunzelf konden werken.
Ik denk wel dat je op een gegeven moment 'goed' bent. Je hebt in voldoende mate aan jezelf gewerkt waardoor je in ieder geval weer prettig in het leven kan staan. Dit is in ieder geval mijn doel
Wie het slechtst heeft en In het verleden moest ik soms van binnen hard lachen wanneer mijn moeder weer 'zielig' begon te doen. Gewoon de absurditeit van dat ze het simpelweg niet begrijpt en allerlei dingen kan aangrijpen om het om haarzelf te laten draaien.
En triest is het zeker. Gelukkig helpt (zwarte) humor om ermee om te gaan
En typisch, mijn moeder is door de jaren heen ook sluwer en 'voorzichtiger' geworden. Omdat ze steeds meer mensen afstootte en meer 'hulpbehoevend' werd moest ze haar 'beste kind' te vriend houden, want anders.....
Eigenlijk best naar dit voor ons beide.
Hulp/steun heb ik wel voldoende. Kan goed met mijn brusjes praten praten over mijn moeder en heb verder een lieve vriend en lieve vriendinnen. Maar het is soms niet genoeg of adequaat. Maar inmiddels erachter gekomen dat het te maken heeft met affecthonger vanwege de emotionele verwaarlozing. Ik heb onbewust de wens gehad dat door het praten, een bepaalde leegte opgevuld zou worden. Maar dat gebeurd niet, want dat blijft of is iets wat alleen ik kan doen. Dat gaat steeds beter en beter.
Hoe is het met de koorts? Slik je voldoende paracetamol? Fijne (telefoon)gesprekken zijn inderdaad fijn
Ben je van plan om groepstherapie op te geven? Ik zou het zelf niet doen....
Heeft groepstherapie niet het effect wat je voor ogen heb of kom je echt niet verder? Is het niet een beter idee dat je en/en doet? Is wel een stuk pittiger, maar zo kan je op allerlei fronten eraan werken. Individueel heeft ook zijn nadelen.
In vergelijking met het begin, praat ik meer en stel ik ook meer vragen die ook helpend zijn voor mij. Ik pak nu vaker de ruimte als er iets is. Op dit moment ben ik tevreden. De therapie zou wel effectiever kunnen zijn denk ik, maar ik weet dan niet wat er moet veranderen. Misschien dat anderen meer inzichten zouden moeten krijgen en deze met elkaar delen. Waar ik nu nog steeds last van heb, en groepstherapie niet direct daarin helpt, maar zeker wel indirect via andere processen is mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde. Ik zit mijzelf nog teveel in de weg. Misschien dat het ook niet op een direct wijze aan gewerkt kan worden, maar dat het juist opruimen, ordenen van anderen zaken ertoe leiden dat die zaken ook beter worden.
Haha, dank je wel Het gaat sinds groepstherapie ook een stuk beter met mij Komt omdat ik nu super veel inzichten heb gekregen en bewuster ben van de pijn van binnen. Ik leer veel van de anderen en van de dingen waar zij mee zitten. Heb het gevoel in ieder geval dat ik beter kan werken aan mijzelf, hiervoor handvatten heb gekregen. Dat voelt zoveel beter dan ronddobberen op een bootje.
En het inzicht is deels beroepsmatig
Trouwens, zo kan je het ook zien. Dat groepstherapie je geholpen heeft tot een zekere mate en dat jij nu iets anders nodig hebt. Je bent nu op een ander punt gekomen in het proces, waar je anders zonder groepstherapie niet bereikt had. Niet per se op jou van toepassing, maar ik vind het een illusie om te denken dat je met 1 behandeling oid er al bent met het werken aan zware problematiek. Het zijn in dit topic vaak hele heftige dingen waar we mee te maken hebben, dat heeft zo'n een inslag gehad op mensen. Daar kost eenmaal jaren therapie en meerdere (soorten) behandelingen. Bij mij in ieder geval wel en ik ken weinig mensen met vergelijkbare problematiek (ken sowieso niet veel mensen hoor met dergelijk problematiek behalve hier en in de groep) die met 1 behandeling voldoende aan hunzelf konden werken.
Ik denk wel dat je op een gegeven moment 'goed' bent. Je hebt in voldoende mate aan jezelf gewerkt waardoor je in ieder geval weer prettig in het leven kan staan. Dit is in ieder geval mijn doel
zaterdag 26 maart 2016 om 05:08
zaterdag 26 maart 2016 om 08:03
Hier even een paar dagen offline geweest, alles geblokkeerd, bewust, voelde me echt naar en wilde voorkomen dat ik terug gleed qua gevoel. Maar nu wel weer ok! Het was rustig hier zie ik...
Borderliner, ik ga binnenkort ook daarmee beginnen. Of de ert, dat wist m'n psych nog niet. Spannend vind ik t!!
Borderliner, ik ga binnenkort ook daarmee beginnen. Of de ert, dat wist m'n psych nog niet. Spannend vind ik t!!
