Psyche
alle pijlers
Paniekaanvallen overwonnen
zondag 1 mei 2016 om 17:38
Hallo,
Zoals de titel aangeeft ben ik opzoek naar mensen die hun paniekaanvallen hebben overwonnen. Hoe hebben jullie dit gedaan?
In het kort: het is zo'n 3 maand na mijn bevalling begonnen. Zoontje is nu 11 maanden en het gaat wel beter met me, alleen blijf ik last houden van hartkloppingen, druk op de borst en soms het idee van even wegvallen. Uiteraard is alles onderzocht en niks met men hart of iets dergelijks. Conclusie stress, ontzwangeren en paniekaanvallen. ik loop bij een psycholoog voor cognitieve gedragstherapie maar van dit rot gevoel kom ik niet af. Soms gaat het dagen goed en dan ineens zijn ze er weer achter elkaar.
Hopelijk heeft iemand de gouden tip!
Zoals de titel aangeeft ben ik opzoek naar mensen die hun paniekaanvallen hebben overwonnen. Hoe hebben jullie dit gedaan?
In het kort: het is zo'n 3 maand na mijn bevalling begonnen. Zoontje is nu 11 maanden en het gaat wel beter met me, alleen blijf ik last houden van hartkloppingen, druk op de borst en soms het idee van even wegvallen. Uiteraard is alles onderzocht en niks met men hart of iets dergelijks. Conclusie stress, ontzwangeren en paniekaanvallen. ik loop bij een psycholoog voor cognitieve gedragstherapie maar van dit rot gevoel kom ik niet af. Soms gaat het dagen goed en dan ineens zijn ze er weer achter elkaar.
Hopelijk heeft iemand de gouden tip!
zondag 1 mei 2016 om 17:52
Hoi,
Ik heb ook al zo 3 jaar last van paniekaanvallen.
(Agorafobie met sociale angsten)
Ik heb er ook voor bij de psycholoog gelopen maar kreeg er alleen maar meer faalangst van.
Met tegenzin aan de antidepressiva gegaan en in kleine stapjes mezelf gaan trainen. Om dingen te ondernemen of dingen te gaan uitrekken.
Als je nog andere vragen hebt of je wil gewoon praten.. Im here
Ik heb ook al zo 3 jaar last van paniekaanvallen.
(Agorafobie met sociale angsten)
Ik heb er ook voor bij de psycholoog gelopen maar kreeg er alleen maar meer faalangst van.
Met tegenzin aan de antidepressiva gegaan en in kleine stapjes mezelf gaan trainen. Om dingen te ondernemen of dingen te gaan uitrekken.
Als je nog andere vragen hebt of je wil gewoon praten.. Im here
zondag 1 mei 2016 om 17:56
Vervelend , maar denk dat een gouden tip"hier niet bestaat.
wat je wel kan doen: bedenken wat er 3 maand na je bevalling is veranderd, wat er anders is op dagen dat je weinig paniekaanvallen hebt, of je ook hyperventileert. etc
Heel algemeen geldt dat als je ergens bang voor bent, je vaak het snelst eraf komt door het juist wel te doen.Maar sommige paniekaanvallen komen gewoon opzetten zonder dat duidelijk is waarvoor je bang wordt
wat je wel kan doen: bedenken wat er 3 maand na je bevalling is veranderd, wat er anders is op dagen dat je weinig paniekaanvallen hebt, of je ook hyperventileert. etc
Heel algemeen geldt dat als je ergens bang voor bent, je vaak het snelst eraf komt door het juist wel te doen.Maar sommige paniekaanvallen komen gewoon opzetten zonder dat duidelijk is waarvoor je bang wordt
zondag 1 mei 2016 om 18:05
Het klinkt heel gek maar zo ben ik er (bijna) van af...
Het was vreselijk toen de paniekaanvallen begonnen. Mijn wereldje werd steeds maar kleiner, ik durfde bijvoorbeeld ineens niet meer auto te rijden over de snelwegen en later durfde ik niet eens meer uit mijn dorp, ook al reed ik naar 1 dorp verder op langs de binnendoor wegen. Ook boodschappen doen ging gewoon niet, overal werd ik duizelig en dacht ik flauw te vallen.
Ik liep al bij een psycholoog en ik heb hier veel over gepraat, maar als ik er over praatte zorgde dit alleen maar voor meer paniek. De dokter schreef mij oxazepam voor en als het echt niet ging of als ik iets spannends ging doen nam ik zo'n pilletje. Dit heeft mij echt geholpen om nog een beetje te kunnen functioneren.
De gesprekken stopten bij de psycholoog en ik was ontzettend bang met het idee te moeten stoppen om mijn verhaal kwijt te kunnen en om bevestiging vragen. Maar toch, door er niet meer elke week over te praten en om door te gaan ben ik er bijna van af gekomen! Ik stond er ineens niet zoveel meer bij stil en het verdween ineens meer naar de achtergrond. De snelwegen vermijd ik liever nog steeds, maar voor de rest gaat het prima!
Tips: Probeer door te gaan en ga situaties niet vermijden, bouw dit langzaam op! Rust goed uit en eet ook altijd een goed ontbijt, door vermoeidheid en weinig eten krijg je ook sneller paniek.
Het was vreselijk toen de paniekaanvallen begonnen. Mijn wereldje werd steeds maar kleiner, ik durfde bijvoorbeeld ineens niet meer auto te rijden over de snelwegen en later durfde ik niet eens meer uit mijn dorp, ook al reed ik naar 1 dorp verder op langs de binnendoor wegen. Ook boodschappen doen ging gewoon niet, overal werd ik duizelig en dacht ik flauw te vallen.
Ik liep al bij een psycholoog en ik heb hier veel over gepraat, maar als ik er over praatte zorgde dit alleen maar voor meer paniek. De dokter schreef mij oxazepam voor en als het echt niet ging of als ik iets spannends ging doen nam ik zo'n pilletje. Dit heeft mij echt geholpen om nog een beetje te kunnen functioneren.
De gesprekken stopten bij de psycholoog en ik was ontzettend bang met het idee te moeten stoppen om mijn verhaal kwijt te kunnen en om bevestiging vragen. Maar toch, door er niet meer elke week over te praten en om door te gaan ben ik er bijna van af gekomen! Ik stond er ineens niet zoveel meer bij stil en het verdween ineens meer naar de achtergrond. De snelwegen vermijd ik liever nog steeds, maar voor de rest gaat het prima!
Tips: Probeer door te gaan en ga situaties niet vermijden, bouw dit langzaam op! Rust goed uit en eet ook altijd een goed ontbijt, door vermoeidheid en weinig eten krijg je ook sneller paniek.
zondag 1 mei 2016 om 18:18
Ja dat zal voor iedereen anders zijn idd. Ik had bijv paniekaanvallen waarbij ik het gevoel had dat mijn keel dichtzat waardoor ik bijv moeilijk kon slikken.. veel spanning bovenin mn borstkas en keel. Door bepaalde therapie kwam ik erachter dat het kwam omdat ik vroeger in mijn tienerjaren en daarna in mijn relatie en huwelijk niet gehoord werd...mijn stem was nooit belangrijk. Toen dat kwartje viel ging het 10x beter (na de grootste huilbui ooit hihi)
Sterkte!
Sterkte!
aan het typen...
zondag 1 mei 2016 om 18:29
Ik lees mee. Sinds een aantal maanden paniek aanvallen ( stikken en overgeven ) en ik wordt er helemaal gek van. Nu al 2 dagen geen last gehad maar 3 dagen geleden stond ik als een krijsend speenvarken onder een koude douche te zeggen dat ik dood ging. Sloeg nergens op want als ik echt geen lucht had gekregen had ik ook niet kunnen praten natuurlijk.
zondag 1 mei 2016 om 18:36
Met anti depressiva in eerste instantie. Gevoel vlakte af en ik kreeg rust in mijn hoofd. Vervolgens geleerd om op mijn ademhaling te letten zodra ik ook maar iets voelde aankomen. En mezelf elke keer overtuigd dat ik niet flauw ging vallen als ik maar vooral rustig bleef.
Nu jaren later krijg ik heel soms nog dat paniekgevoel. Ik neem dan even de tijd om mijn ademhaling te controleren.
Heel naar en overheersend die paniekaanvallen, zeker de moeite waard om er mee aan de slag te gaan.
Nu jaren later krijg ik heel soms nog dat paniekgevoel. Ik neem dan even de tijd om mijn ademhaling te controleren.
Heel naar en overheersend die paniekaanvallen, zeker de moeite waard om er mee aan de slag te gaan.
zondag 1 mei 2016 om 18:47
Rozea, mag ik vragen wat voor therapie dat was?
Hier ook een lange periode paniekaanvallen gehad en verschillende psychologen.
Met de laatste klikte het wel en sindsdien gaat het beter.
Maar ik zal er denk ik nooit helemaal vanaf komen en er altijd gevoelig voor zijn.
De laatste weken waren erg zwaar en heb regelmatig een aanval gehad.
Toen ik echt op was een oxazepam genomen.
Het was voor mij weer een bevestiging dat ik het echt zelf veroorzaak door zoveel te piekeren.
Nu gaat het weer de goede kant op.
Ik denk dat ik soms teveel stress hormonen aanmaak ofzo
Hier ook een lange periode paniekaanvallen gehad en verschillende psychologen.
Met de laatste klikte het wel en sindsdien gaat het beter.
Maar ik zal er denk ik nooit helemaal vanaf komen en er altijd gevoelig voor zijn.
De laatste weken waren erg zwaar en heb regelmatig een aanval gehad.
Toen ik echt op was een oxazepam genomen.
Het was voor mij weer een bevestiging dat ik het echt zelf veroorzaak door zoveel te piekeren.
Nu gaat het weer de goede kant op.
Ik denk dat ik soms teveel stress hormonen aanmaak ofzo
zondag 1 mei 2016 om 18:53
zondag 1 mei 2016 om 19:07
Ja, het is ook echt de moeite waard om es te bekijken. Mijn therapeute laat mij bijv lichamelijke oefeningen doen waardoor er ruimte komt voor mijn emoties. Ik zeg altijd dat ze mijn lichaam (hoofd en gedachten) fopt en afleidt zodat mijn emoties eindelijk es los kunnen komen ipv ze altijd weg te drukken.
aan het typen...
zondag 1 mei 2016 om 19:25
Zo zeg! Wat een reacties al! Bewijst maar weer dat ik niet de enigste ben....
De vraag werd gesteld wat er 3 maand na men bevalling is veranderd. Euh geen idee! Het kwam uit het niets en werd met de week erger. ik kreeg de "stempel" postnatale depressie, maar depressief voelde ik me totaal niet. ik had paniekaanvallen en that's It. Later, mede doordat deze stempel steeds er opgedrukt werd, ben ik me depressief gaan voelen. Dat is nu door de therapie helemaal over, maar de aanvallen blijven. In mindere mate dat wel, maar ik wil er gewoon vanaf punt.
Die therapie ga ik ook eens induiken! Er zit er 1 bij mij om de hoek zie ik dus baad het niet dan schaad het niet toch! ik functioneer wel weer gelukkig en ben ook weer volledig hersteld op men werk. ik merk dat afleiding echt goed is. Maar als ik savonds in bad lig en "tot rust kom" nou dan gaan we weer. Zo frustrerend!!
Is er een aanleiding bij jullie geweest waardoor het begonnen is? Of kwam het ook echt uit de lucht vallen?
En ademhalingsoefeningen in de vorm van meditatie of doen jullie echt een bepaalde oefening? En hoe?
De vraag werd gesteld wat er 3 maand na men bevalling is veranderd. Euh geen idee! Het kwam uit het niets en werd met de week erger. ik kreeg de "stempel" postnatale depressie, maar depressief voelde ik me totaal niet. ik had paniekaanvallen en that's It. Later, mede doordat deze stempel steeds er opgedrukt werd, ben ik me depressief gaan voelen. Dat is nu door de therapie helemaal over, maar de aanvallen blijven. In mindere mate dat wel, maar ik wil er gewoon vanaf punt.
Die therapie ga ik ook eens induiken! Er zit er 1 bij mij om de hoek zie ik dus baad het niet dan schaad het niet toch! ik functioneer wel weer gelukkig en ben ook weer volledig hersteld op men werk. ik merk dat afleiding echt goed is. Maar als ik savonds in bad lig en "tot rust kom" nou dan gaan we weer. Zo frustrerend!!
Is er een aanleiding bij jullie geweest waardoor het begonnen is? Of kwam het ook echt uit de lucht vallen?
En ademhalingsoefeningen in de vorm van meditatie of doen jullie echt een bepaalde oefening? En hoe?
zondag 1 mei 2016 om 19:40
quote:ellepellie85 schreef op 01 mei 2016 @ 19:25:
Zo zeg! Wat een reacties al! Bewijst maar weer dat ik niet de enigste ben....
De vraag werd gesteld wat er 3 maand na men bevalling is veranderd. Euh geen idee! Het kwam uit het niets en werd met de week erger. ik kreeg de "stempel" postnatale depressie, maar depressief voelde ik me totaal niet. ik had paniekaanvallen en that's It. Later, mede doordat deze stempel steeds er opgedrukt werd, ben ik me depressief gaan voelen. Dat is nu door de therapie helemaal over, maar de aanvallen blijven. In mindere mate dat wel, maar ik wil er gewoon vanaf punt.
Die therapie ga ik ook eens induiken! Er zit er 1 bij mij om de hoek zie ik dus baad het niet dan schaad het niet toch! ik functioneer wel weer gelukkig en ben ook weer volledig hersteld op men werk. ik merk dat afleiding echt goed is. Maar als ik savonds in bad lig en "tot rust kom" nou dan gaan we weer. Zo frustrerend!!
Is er een aanleiding bij jullie geweest waardoor het begonnen is? Of kwam het ook echt uit de lucht vallen?
En ademhalingsoefeningen in de vorm van meditatie of doen jullie echt een bepaalde oefening? En hoe?
Ik heb al sinds mijn 15e paniekaanvallen en hyperventilatie..ik ben nu 38 Ik kon het volwassen leven niet aan. Ik ben nogal beschermd opgegroeid. Ik ben nu sinds 3 jaar alleen..echt alleen. Vrijgezel en alleenwonend. Ik wist helemaal niet hoe dat moest haha Met als gevolg een burnout waar ik nu eindelijk uit aan het kruipen ben. Yay voor mij
Ademshalingsoefeningen en mediteren is altijd goed. Er staan ook zogeheten bodyscans op youtube..die zijn erg fijn
Zo zeg! Wat een reacties al! Bewijst maar weer dat ik niet de enigste ben....
De vraag werd gesteld wat er 3 maand na men bevalling is veranderd. Euh geen idee! Het kwam uit het niets en werd met de week erger. ik kreeg de "stempel" postnatale depressie, maar depressief voelde ik me totaal niet. ik had paniekaanvallen en that's It. Later, mede doordat deze stempel steeds er opgedrukt werd, ben ik me depressief gaan voelen. Dat is nu door de therapie helemaal over, maar de aanvallen blijven. In mindere mate dat wel, maar ik wil er gewoon vanaf punt.
Die therapie ga ik ook eens induiken! Er zit er 1 bij mij om de hoek zie ik dus baad het niet dan schaad het niet toch! ik functioneer wel weer gelukkig en ben ook weer volledig hersteld op men werk. ik merk dat afleiding echt goed is. Maar als ik savonds in bad lig en "tot rust kom" nou dan gaan we weer. Zo frustrerend!!
Is er een aanleiding bij jullie geweest waardoor het begonnen is? Of kwam het ook echt uit de lucht vallen?
En ademhalingsoefeningen in de vorm van meditatie of doen jullie echt een bepaalde oefening? En hoe?
Ik heb al sinds mijn 15e paniekaanvallen en hyperventilatie..ik ben nu 38 Ik kon het volwassen leven niet aan. Ik ben nogal beschermd opgegroeid. Ik ben nu sinds 3 jaar alleen..echt alleen. Vrijgezel en alleenwonend. Ik wist helemaal niet hoe dat moest haha Met als gevolg een burnout waar ik nu eindelijk uit aan het kruipen ben. Yay voor mij
Ademshalingsoefeningen en mediteren is altijd goed. Er staan ook zogeheten bodyscans op youtube..die zijn erg fijn
aan het typen...
zondag 1 mei 2016 om 20:25
Ik doe inderdaad ook meditatie oefeningen.
Ik heb een app dat stop panic attack heet en dat helpt wel.
Verder functioneer ik ook volledig hoor.
(nu even herstellende van een gebroken enkel)
Waar het bij mij vandaan kwam, geen idee.
Het was eigenlijk bizar dat het zolang geduurd heeft????
Ik ben een ontzettende piekeraar maar ik realiseer vaak niet dat ik dat doe.
Tot ik overloop en na ga denken waar ik allemaal mee bezig ben geweest en dan valt vaak het kwartje.
Nu heb ik veel stress gehad met mijn enkel en het feit dat mijn vriend over 2 weken 4 dagen weg gaat.
Ik weiger dit weer een te big deal te laten worden maar blijkbaar vind ik het toch heel eng.
Gek genoeg is dit in mijn 'goede periode ' helemaal geen probleem dus ik zal wel wat slechter in mijn vel zitten.
Ben in ieder een high tea aan het plannen op een van die dagen dus het komt vast goed!
Wat ben je goed bezig rozea, super knap!
En Elle ik herken het wel hoor, rust is funest voor paniekaanvallen, veel te veel tijd om na te denken
Ik heb een app dat stop panic attack heet en dat helpt wel.
Verder functioneer ik ook volledig hoor.
(nu even herstellende van een gebroken enkel)
Waar het bij mij vandaan kwam, geen idee.
Het was eigenlijk bizar dat het zolang geduurd heeft????
Ik ben een ontzettende piekeraar maar ik realiseer vaak niet dat ik dat doe.
Tot ik overloop en na ga denken waar ik allemaal mee bezig ben geweest en dan valt vaak het kwartje.
Nu heb ik veel stress gehad met mijn enkel en het feit dat mijn vriend over 2 weken 4 dagen weg gaat.
Ik weiger dit weer een te big deal te laten worden maar blijkbaar vind ik het toch heel eng.
Gek genoeg is dit in mijn 'goede periode ' helemaal geen probleem dus ik zal wel wat slechter in mijn vel zitten.
Ben in ieder een high tea aan het plannen op een van die dagen dus het komt vast goed!
Wat ben je goed bezig rozea, super knap!
En Elle ik herken het wel hoor, rust is funest voor paniekaanvallen, veel te veel tijd om na te denken
zondag 1 mei 2016 om 21:25
Goh rozea ! Vanaf je 15e al zeg... kun je er ondertussen goed mee omgaan en hoevaak heb je het nog? Dagelijks, wekelijks?
Doordat je stem niet werd gehoord is dat ook de reden dat je je relatie/huwelijk gebroken hebt? Chapeau hoe je het nu doet hoor!
Senna30 ik herken wat je zegt. ik ben 30 en men hele leven ook al een rasechte pieke raar! Kan ook van een mug een olifant maken ???? maar oei oei, dit heb ik echt nog nooit gehad. De pieker/angst gedachtes moet ik wel uit de weggaan, want anders ben ik er niet meer haha. Door de hartkloppingen heb ik een angst ontwikkeld om een hartaanval te krijgen en dus om dood te gaan.. Dat is bij mij denk ik de trigger. Maar ook als ik daar niet mee bezig ben komt het opzetten hoor. Grrrr
Waarom vind jij het eng als je vriend 4 dagen weg is? Hou je niet van alleen zijn of?
Zo'n high tea is idd erg leuk!
Doordat je stem niet werd gehoord is dat ook de reden dat je je relatie/huwelijk gebroken hebt? Chapeau hoe je het nu doet hoor!
Senna30 ik herken wat je zegt. ik ben 30 en men hele leven ook al een rasechte pieke raar! Kan ook van een mug een olifant maken ???? maar oei oei, dit heb ik echt nog nooit gehad. De pieker/angst gedachtes moet ik wel uit de weggaan, want anders ben ik er niet meer haha. Door de hartkloppingen heb ik een angst ontwikkeld om een hartaanval te krijgen en dus om dood te gaan.. Dat is bij mij denk ik de trigger. Maar ook als ik daar niet mee bezig ben komt het opzetten hoor. Grrrr
Waarom vind jij het eng als je vriend 4 dagen weg is? Hou je niet van alleen zijn of?
Zo'n high tea is idd erg leuk!
zondag 1 mei 2016 om 21:34
quote:ellepellie85 schreef op 01 mei 2016 @ 21:25:
Goh rozea ! Vanaf je 15e al zeg... kun je er ondertussen goed mee omgaan en hoevaak heb je het nog? Dagelijks, wekelijks?
Doordat je stem niet werd gehoord is dat ook de reden dat je je relatie/huwelijk gebroken hebt? Chapeau hoe je het nu doet hoor!
Dankje Nee zeker niet dagelijks. Momenteel miss eens per week. Zodra ik voel dat mn keel dichtgaat zeg ik tegen mezelf: jij telt ook mee en je bent niets minder dan een ander. Daardoor zakt het af, ga ik rechterop lopen en voel ik me sterker. Nee het is niet de reden van de breuk. Toen had ik dit nog niet eens door. Ik heb dit besef pas sinds een jaar.
Goh rozea ! Vanaf je 15e al zeg... kun je er ondertussen goed mee omgaan en hoevaak heb je het nog? Dagelijks, wekelijks?
Doordat je stem niet werd gehoord is dat ook de reden dat je je relatie/huwelijk gebroken hebt? Chapeau hoe je het nu doet hoor!
Dankje Nee zeker niet dagelijks. Momenteel miss eens per week. Zodra ik voel dat mn keel dichtgaat zeg ik tegen mezelf: jij telt ook mee en je bent niets minder dan een ander. Daardoor zakt het af, ga ik rechterop lopen en voel ik me sterker. Nee het is niet de reden van de breuk. Toen had ik dit nog niet eens door. Ik heb dit besef pas sinds een jaar.
aan het typen...
zondag 1 mei 2016 om 21:57
Hè nog een hypochonder!
Exact waar jij bang voor ben, ben ik ook.
Dit is wel getriggerd door een lang ziektebed van mijn moeder .
Heb dingen bij haar gezien die mij zo ontzettend bang maakte dat ik onbewust op elk dingetje in mijn lichaam let.
Heb hier ook therapie voor gehad en daarna ging het goed.
Maar zoals ik zei in tijden van stress komt het toch opzetten.
Ik ben dan ook bang dat er iets gebeurt als mijn vriend weg is en er dan niemand op tijd bij is.
Overdag gaat het wel in de nacht is het het ergst.
Ik ga voor de zekerheid dan ook maar wat pammetjes vragen voor dat weekend.
Komt nu ook bij dat ik nu geen auto kan rijden dus voel me nogal gevangen.
Slaat nergens op, anders was ik ook echt niet gaan rijden tijdens zo'n aanval
En normaal vind ik het heerlijk om alleen te zijn, lekker doen waar ik zin in heb!
Misschien dat jij nu je een baby hebt je jezelf kwetsbaar voelt?
Nu ben je niet alleen verantwoordelijk voor jezelf maar ook voor de kleine..
Rozea, hoe uit zich bij jou een aanval?
En natuurlijk ben jij niks minder als een ander!
Jij bent juist dapper dat jij je angsten aan durft te gaan!
Oh en elle, ik kan je die app echt aanraden!
Er zit ook een functie op voor als je in een aanval zit.
Een stem verteld je dat wat je voelt over gaat en dat je het aan kan wat je voelt etc.
Exact waar jij bang voor ben, ben ik ook.
Dit is wel getriggerd door een lang ziektebed van mijn moeder .
Heb dingen bij haar gezien die mij zo ontzettend bang maakte dat ik onbewust op elk dingetje in mijn lichaam let.
Heb hier ook therapie voor gehad en daarna ging het goed.
Maar zoals ik zei in tijden van stress komt het toch opzetten.
Ik ben dan ook bang dat er iets gebeurt als mijn vriend weg is en er dan niemand op tijd bij is.
Overdag gaat het wel in de nacht is het het ergst.
Ik ga voor de zekerheid dan ook maar wat pammetjes vragen voor dat weekend.
Komt nu ook bij dat ik nu geen auto kan rijden dus voel me nogal gevangen.
Slaat nergens op, anders was ik ook echt niet gaan rijden tijdens zo'n aanval
En normaal vind ik het heerlijk om alleen te zijn, lekker doen waar ik zin in heb!
Misschien dat jij nu je een baby hebt je jezelf kwetsbaar voelt?
Nu ben je niet alleen verantwoordelijk voor jezelf maar ook voor de kleine..
Rozea, hoe uit zich bij jou een aanval?
En natuurlijk ben jij niks minder als een ander!
Jij bent juist dapper dat jij je angsten aan durft te gaan!
Oh en elle, ik kan je die app echt aanraden!
Er zit ook een functie op voor als je in een aanval zit.
Een stem verteld je dat wat je voelt over gaat en dat je het aan kan wat je voelt etc.
maandag 2 mei 2016 om 07:06
quote:senna30 schreef op 01 mei 2016 @ 21:57:
Rozea, hoe uit zich bij jou een aanval?
En natuurlijk ben jij niks minder als een ander!
Jij bent juist dapper dat jij je angsten aan durft te gaan! .Wat een goede vraag..ik sta er nooit echt bij stil. Volgens mij begint het met een zwaar gevoel in mn keel waardoor ik moeite krijg met slikken, waardoor ik dus constant WIL slikken. Daardoor slik ik veel lucht in waardoor ik een opgeblazen gevoel krijg, heel veel moet boeren en dan denk ik dat ik misselijk word..wat overigens niet echt zo is. Dan zweten, hyperventileren en willen vluchten.. Heel naar nu ik het zo beschrijf... En bij jullie?
Rozea, hoe uit zich bij jou een aanval?
En natuurlijk ben jij niks minder als een ander!
Jij bent juist dapper dat jij je angsten aan durft te gaan! .Wat een goede vraag..ik sta er nooit echt bij stil. Volgens mij begint het met een zwaar gevoel in mn keel waardoor ik moeite krijg met slikken, waardoor ik dus constant WIL slikken. Daardoor slik ik veel lucht in waardoor ik een opgeblazen gevoel krijg, heel veel moet boeren en dan denk ik dat ik misselijk word..wat overigens niet echt zo is. Dan zweten, hyperventileren en willen vluchten.. Heel naar nu ik het zo beschrijf... En bij jullie?
aan het typen...
maandag 2 mei 2016 om 10:22
Die brok herken ik ook, maar ik denk altijd dat er dan iets ergs met mijn lichaam is.
99% van mijn aanvallen komen als ik denk dat ik iets lichamelijks mankeer.
Vind het dan ook erg lastig om dus te begrijpen of ik iets echt voel of dat ik mijzelf weer bang maak.
Mijn vriend zegt altijd, je hebt dit al vaker gedacht en je leeft nog steeds
Ik wil hier echt beter mee om kunnen gaan dus zal wel weer in therapie gaan als ik wat mobieler ben.
Aan de ene kant zie ik weer tegen die molen op, maar ik wil gewoon niet mijn leven al panikerend door brengen.
Klinkt nu alsof het alleen kommer en kwel is maar dat is zeker niet zo hoor
99% van mijn aanvallen komen als ik denk dat ik iets lichamelijks mankeer.
Vind het dan ook erg lastig om dus te begrijpen of ik iets echt voel of dat ik mijzelf weer bang maak.
Mijn vriend zegt altijd, je hebt dit al vaker gedacht en je leeft nog steeds
Ik wil hier echt beter mee om kunnen gaan dus zal wel weer in therapie gaan als ik wat mobieler ben.
Aan de ene kant zie ik weer tegen die molen op, maar ik wil gewoon niet mijn leven al panikerend door brengen.
Klinkt nu alsof het alleen kommer en kwel is maar dat is zeker niet zo hoor
maandag 2 mei 2016 om 10:38
quote:senna30 schreef op 02 mei 2016 @ 10:22:
Klinkt nu alsof het alleen kommer en kwel is maar dat is zeker niet zo hoor
Haha gelukkig
Je hoofd en gevoel zijn steeds met elkaar in strijd en je kunt leren om op je gevoel te vertrouwen. Je hoofd slaat vaak alarm (om niks), is vaak irrationeel en ziet alleen maar beren op de weg. Terwijl als je leert op je intuitie (gevoel) te vertrouwen weet je best wel dat je geen hartaanval hebt.
Klinkt nu alsof het alleen kommer en kwel is maar dat is zeker niet zo hoor
Haha gelukkig
Je hoofd en gevoel zijn steeds met elkaar in strijd en je kunt leren om op je gevoel te vertrouwen. Je hoofd slaat vaak alarm (om niks), is vaak irrationeel en ziet alleen maar beren op de weg. Terwijl als je leert op je intuitie (gevoel) te vertrouwen weet je best wel dat je geen hartaanval hebt.
aan het typen...
maandag 2 mei 2016 om 11:31
Dat is ook zo.
Bij mij is het een beetje lastig omdat ik een schildklier ziekte heb waar je veel last van kunt hebben.
Nu moet ik over een paar weken weer bloed prikken en dan even kijken of mijn waardes nog goed zijn.
Een van de symptomen zijn depressie en een gejaagd gevoel dus, toen ik net medicijnen slikte ervoor ging het zo snel zo goed was echt bizar.
Dus even afwachten en anders misschien toch aandringen op verder onderzoek.
Kan mij gewoon zo moeilijk voorstellen dat ik last heb van "gewoon" paniekaanvallen/depressie op dit moment.
Er is niks om depressief of bang te zijn.
Heb een leuke baan, leuk huis, super lieve vriend...
Bij mij is het een beetje lastig omdat ik een schildklier ziekte heb waar je veel last van kunt hebben.
Nu moet ik over een paar weken weer bloed prikken en dan even kijken of mijn waardes nog goed zijn.
Een van de symptomen zijn depressie en een gejaagd gevoel dus, toen ik net medicijnen slikte ervoor ging het zo snel zo goed was echt bizar.
Dus even afwachten en anders misschien toch aandringen op verder onderzoek.
Kan mij gewoon zo moeilijk voorstellen dat ik last heb van "gewoon" paniekaanvallen/depressie op dit moment.
Er is niks om depressief of bang te zijn.
Heb een leuke baan, leuk huis, super lieve vriend...