Bang voor boosheid

Wat een eerlijke post.



Ik denk dat het een kwestie van oefenen is. Vooral met dat opkroppen. Probeer sneller te zeggen dat je iets niet prettig vindt, dan komen er niet steeds dingen bij die voor boosheid zorgen. Assertiever zijn.



Je bent zelf verantwoordelijk voor je emoties en een ander dus ook voor de zijne. Dus als iemand boos wordt om wat ik zeg, dan ligt de verantwoordelijkheid voor die boosheid bij diegene. Dat hoef ik niet op te lossen.

Waar ben je bang voor als iemand anders boos op je wordt? Kun je voor jezelf nagaan of die angst reëel is?

Het is niet zozeer boosheid wat ik lees, maar meer het opkroppen van ergernissen en frustraties. Ik herken dat wel: zo lang niks blijven totdat je niet meer kan en dan komt het er explosief uit.



Als je echt boos bent trouwens, moet je dat wel kunnen uiten, maar het moet wel rechtvaardig zijn. Als je bedrogen wordt bijvoorbeeld, daar mag je echt boos om worden. Boos worden om een kopje wat verkeerd staat, slaat nergens op. Dat is ergernis, geen woede. Zo zie ik het het hoor en als je het zo bekijkt: hoe vaak ben je dan eigenlijk echt boos?

Zou het helpen om eens heel eerlijk met mensen die je vertrouwt te praten over of jouw angst voor afwijzing terecht is? Zelf heb ik daar ook mee geworsteld, vooral met angst voor ruzies. En vriendinnen zeiden me stuk voor stuk dat een ruzie niet gelijk staat aan einde vriendschap. Juist door er over te praten met hen, is die angst verminderd.



Opkroppen is ook ergens ook niet eerlijk naar anderen toe. Want je laat dingen toe waar je het eigenlijk niet mee eens bent. Maar hoe moet die ander weten dat die over je grens walst als jij niet duidelijk maakt waar die grens ligt?

Boosheid is een zeer gezonde emotie. Elk mens is weleens boos. Het ligt natuurlijk aan de persoon waarom, het kan iets kleins zijn, maar ook pas als er van alles gebeurd is. Boosheid moet je ook uiten, mijn inziens. Anders stapel je het inderdaad op en ontplof je later om iets onbenulligs.



Ik ben ook bang voor andere mensen als ze echt kwaad zijn. Dat vind ik gewoon heel eng. Als iemand boos wordt in mijn omgeving ga ik het liefste weg, of ik hoor het in stilte aan, hopend dat het niet op mij richt en snel over is. Ik ben overigens niet hetzelfde opgevoed, bij ons was boosheid een gewone emotie.



Zelf kan ik echt ontzettende woedeaanvallen krijgen. Dan moet die woede eruit en moet er iets kapot of met de deuren geramd worden. Ik zal nooit iemand slaan of schreeuwen, het richt zich alleen op dingen.



Mijn zwager heeft hetzelfde. Daar zitten gaten in de deuren, omdat een van z'n kinderen hem het bloed onder de nagels vandaan haalde. (Kan ik me overigens heel goed voorstellen. )

Misschien een hele domme opmerking, maar zou een vechtsport iets kunnen zijn? Bijvoorbeeld kickboxen? Dan hoef je je boosheid niet uit te spreken, maar kan je het fysiek kwijt. Ik kan me voorstellen dat dat ook iets doet met het loslaten en de eerste stap geeft tot het 'verwerken' van de emotie boosheid.



Overigens herken ik het wel, in mijn familie wordt van je hart geen moordkuil gemaakt en spreken we 'boos zijn' direct uit. Dan wordt er wel eens met een deur gesmeten of boos weggestampt, maar dan is het daarna ook goed. In mijn schoonfamilie is dat niet zo, en wordt er niet zo mee omgegaan, terwijl er ook echt wel eens dingen borrelen onder de oppervlakte. Mijn partner kan dus ook ineens boos zijn, en dan knalt het er (soms op een onverwacht moment) heel erg uit.

Ik herken je verhaal. Ik kan ook moeilijk omgaan met boosheid. Mijn moeder betrok boosheid ook altijd meteen op zichzelf.



Als ik boos ben probeer ik toch altijd netjes te blijven en rustig te zijn. Ik uit nooit de echte boosheid. Soms heb ik zin om ook een keer gewoon ruzie te maken of echt boos te zijn, maar ik ben gewoon bang voor de gevolgen.



Terwijl andersom als iemand boos is op mij, ik ook geen idee heb hoe ik er mee om moet gaan. Ik loop ook al gauw op mijn tenen.



Ik lees graag mee.

Ik snap dat je daar het liefst met je moeder over zou willen praten, maar dat zou ik niet adviseren. Wel: iemand die jij goed kent en die jou goed kent, iemand die snapt waar je mee bezig bent en het beste met je voorheeft.

Ach wel ja Oost Europese roots. Ik heb door mijn opvoeding ook altijd problemen gehad met boosheid. Voor mijn gevoel mocht ik er vroeger niet zijn. Niet zoals ik ben want dat was te heftig. Ook lang bang geweest om echt m'n gevoel te uiten.

Daardoor idd vaak over m'n grenzen laten gaan.



Ik ben gewoon een heftige persoonlijkheid, incl boosheid. Met mijn ex perfect kunnen oefenen on dat te uiten want dat ging op een gegeven moment hard tegen hard.



Nu er afstand is van vooral mijn moeder ( wel gewoon contact maar ze zijn in het buitenland gaan wonen) en ik mijn ex gedumpt heb, na een belangrijke levensles, is het redelijk stabiel.

Ik mag er zijn, mijn mening ook en ik durf de confrontatie aan.



Maar in m'n achterhoofd is er altijd nog een klein stemmetje dat zegt; zou ne dat nou wel doen?

Ik herken je probleem van omgaan met boosheid. Niet vanuit mijn jeugd, want daar was gelukkig gewoon ruimte voor alle emoties, maar wel de heftigheid ervan. Het is soms een tsunami van woede, die in 1 keer over mij heen komt.



Ik heb ook de vervelende neiging dat ik een pleaser ben in relaties die dichtbij mij staan (vriendschappen, liefdesrelaties enz.) en daarnaast heb ik ook grote moeite met dominante mensen. Ik ben zelf ook dominant, dus als mensen met mij meedoen vind ik dat heel prettig, maar als ze erg hun stempel op de situatie willen drukken en nog dominanter dan ik zijn krop ik vaak mijn irritaties op of ik wil niet altijd zo lastig zijn (zeker als er een kern van waarheid in zit) en dan knal ik het er na een tijdje, als de emmer vol zit, in 1 keer uit en dat werkt niet.



Ik ben zelf in therapie gegaan (coaching) om hier meer over te weten te komen, maar ik heb helaas nog niet de oplossing gevonden hoe ik in de praktijk netjes en duidelijk mijn grenzen kan aangeven en hoe ik dat goed verwoord zodat ik niet te fel uit de hoek kom, dus daar kan ik je helaas niet in helpen, maar de zelfinzichten waren wel heel fijn.



Verder heb ik ook een traject van neurofeedback gevolgd om met woede om te leren gaan. Dit werkte voor mij niet, maar de slagingskansen schijnen wel heel hoog te zijn, dus wie weet is het iets voor jou.

Zo te zien zit aardig zijn voor iedereen en je emoties binnenhouden stevig bij je ingebakken. Dat laat je waarschijnlijk niet makkelijk los maar een assertiviteitstraining naast de therapie die je volgt lijkt me zo gek nog niet, er is helemaal niets mis mee als je voor jezelf opkomt.

Het lijkt erop dat de cultuur van je moeder van jou een robot heeft gemaakt maar je woont in Nederland, hier heerst een andere cultuur.



Je inhouden is niet goed, emoties zijn emoties en die hoef je niet te verstoppen, je hoeft ook niet iedereen te ontzien, ook je moeder/je ouders mogen best een keer met hun neus op een paar feiten worden gedrukt, wat lastig kan zijn want vaak verschuilen mensen zich dan meteen achter hun leeftijd en opmerkingen als: kinderen zeggen zulke dingen niet tegen hun ouders / (wat doe je lelijk tegen me / ik ben al oud / wees niet zo kattig, dit zijn mijn eigen ervaringen) en respect en zo, dat moet je, ook als oudere, verdienen en niet eisen, ook niet van je kinderen. Cijfer jezelf niet zo weg.



Dat je die relatie nog zo lang hebt kunnen volhouden vind ik eigenlijk wel knap. Het lijkt erop dat je ex wat narcistische trekjes had, of heeft waarschijnlijk, maar dat kan alleen een deskundige beoordelen. Iemand die zo zevert over kopjes die niet goed in een kast staan of de lepeltjes die aan de verkeerde kant op het schoteltje liggen en dan ook nog iedere keer rotopmerkingen maakt had ik na een paar maanden al op straat gezet, al was het alleen maar om te voorkomen dat ik hem zijn hersens zou inslaan. Ik ben niet zo agressief maar mensen kunnen soms tot het uiterste gaan en dan weet je maar nooit.



Kritiek uiten is niet makkelijk, zelfs opbouwende kritiek kan helemaal verkeerd worden opgevat, sommige mensen voelen zich meteen aangevallen, meestal omdat ze niet goed luisteren naar wat je zegt. Als je bijvoorbeeld zegt: "Piet, dit ziet er heel mooi uit maar lijkt het je niet nog net iets beter om dat voorwerp een andere kleur te geven?" interpreteert Piet dat misschien wel als "klootviool, ik zei blauw, niet groen".

Als je een functioneringsgesprek met iemand voert heb je een dossier voor je en naar ik aanneem ook aantekeningen als geheugensteuntje naast een aantal standaard vragen. Het zal waarschijnlijk ook niet bij ieder gesprek uitdraaien op ontslag, wat voor beide partijen pijnlijk kan zijn. Als iemand na een derde gesprek nog niet goed functioneert zou je alvast een opmerking kunnen formuleren die niet al te hard aankomt, bijvoorbeeld niet: "zo gaan we niet met je verder" punt, maar dat je, nadat je gevraagd hebt hoe hij of zij het werk ervaart, ziet dat hij of zij het na zo'n lange tijd nog steeds niet onder de knie heeft en dat het voor hem of haar beter is om naar een minder belastende (zware) functie uit te kijken, zo komt de aankondiging van een naderend ontslag net iets minder hard aan.



Ergernis of woede moet je niet inslikken, de ander blijft dan gewoon doorgaan en beseft misschien niet eens dat er iemand wordt gekwetst, (tenzij dat juist de opzet is) terwijl jij steeds bozer wordt, wees eerlijk tegenover jezelf. Denk aan je gevoel voor eigenwaarde.

Een boksbal werkt weliswaar om flink uit te razen maar het ding haalt de oorzaak van jouw boosheid niet weg.



Ik gebruik onderstaand trucje als iemand een opmerking maakt die me niet bevalt, misschien werkt het bij jou ook, je kunt het allicht proberen, misschien heb je het niet nodig, die vervelende relatie ligt achter je.



Ken je het principe van de kapotte grammofoonplaat? Die blijft soms hangen.



Probeer de ander zodra die een rotopmerking maakt te "blokkeren" door meteen meteen een wedervraag te stellen, bijvoorbeeld: "wat bedoel je?" of "wat wil je hiermee zeggen?" De ander wordt dan gedwongen om na te denken over die opmerking. De kans dat hij of zij zegt het zo niet te bedoelen maar dat jij het verkeerd opvat ligt voor de hand. Zet de kapotte plaat maar meteen weer op, stel dezelfde vraag, dit was een foute reactie van de ander.

Als je na enkele woorden merkt dat er moeizaam een verongelijkt antwoord aankomt, het betoog onderbreken, "dat vroeg ik niet", dan meteen weer de kapotte plaat opzetten, desnoods tien keer of meer en in dezelfde bewoordingen en met dezelfde (bij voorkeur lijzige) intonatie. Grote kans dat die ander die plaat zo zat wordt dat hij of zij in het vervolg wel uitkijkt en die opmerkingen inslikt. Als je tien keer dezelfde vraag hoort word je het wel zat.



Als je een beetje bent gevorderd en het principe van de kapotte grammofoonplaat toch nog niet naar volle tevredenheid werkt wordt het tijd voor een langere zin, bijvoorbeeld: "zou je me precies willen uitleggen wat je met deze opmerking bedoelt?" of "wil je me eens uitleggen waarom je toch altijd zulke rotopmerkingen tegen me maakt?"

Als de ander dan een wedervraag stelt, maak je kort en bondig duidelijk dat jij degene was die een vraag stelde. Verspil er niet teveel woorden aan want daarmee geef je de ander een opening.



Bij mij werkt het heel goed, bij een vriendin die een beetje jaloers is en soms bewust hatelijke opmerkingen maakt, een enge tante die gewoon een hekel aan me heeft (ik ook aan haar), mijn moeder die al zolang ik me kan herinneren met ontactische opmerkingen kan strooien zonder dat ze dat zelf beseft en bij mijn echtgenoot die nu en dan een ochtendhumeur heeft of 's avond weleens super chagrijnig is omdat hij moe is. Hij gaat dan zeuren over onbenulligheden en als ik daarop niet reageer, (als ik dat wel doe houdt hij het uren vol) komt er weleens een opmerking die ik niet pik. Dan zet ik meteen de kapotte plaat op.

quote:AllieBrosh schreef op 13 mei 2016 @ 13:50:

@Woldertje: Mag ik vragen wat jij vindt van je woedeaanvallen? Want ik zou mezelf dan ontzettend schamen en mezelf een heel slecht mens vinden, maar mijn beeld is ontzettend vertekend. Ik merk ook dat ik het bij andere mensen een teken van zwakte vind. Hopelijk komt dit niet te veroordelend over, ik probeer gewoon een beeld te krijgen van hoe andere mensen erin staan en wat gezond is.





Ik schaam me er in ieder geval niet voor, maar zo is mijn opvoeding niet geweest. Wat ik van de woedeaanvallen vind? Eigenlijk niet veel. Het is mijn inziens een gewone emotie die er soms uit moet. Anderen vinden wellicht dat als je zó boos kan worden dat je anger management moet doen, maar ik vind dat niet per se. Het gebeurt ook helemaal niet vaak, paar keer per jaar.



Ik vind mezelf geen slecht mens als ik om iets zó boos word. Het is wel een teken van zwakte inderdaad, dat je het niet met woorden af kan. Maar als ik zo boos ben en dan zou gaan praten word het schreeuwen en gillen. En dan zou ik wellicht over m'n woorden struikelen en daar dan nog bozer om worden (en dan gaat het zich tegen mezelf keren...). Nee dan liever hoe ik het nu oplos.

Uitbarstingen en woedeaanvallen waarbij er van alles het moet ontgelden zijn contra productief.

Zorg dat je de deksel van de pan een beetje scheef zet en steeds wat stoom laat ontsnappen in plaats van alles over te laten koken.

Dit viel mij op



Ik loop er telkens tegenaan. In mijn functie van leidinggevende waarbij ik regelmatig mensen op hun functioneren moet aanspreken,



En die snap ik niet. Wat heeft aanspreken van mensen op je werk te maken met boosheid?

Je zegt 'Echt, soms denk ik dat ik een magneet ben voor dat soort mensen'.

En ja, dat klopt. Als jij niet duidelijk bent, gaan mensen daar al dan niet bewust gebruik van maken en kijken hoe ver ze kunnen gaan. Steeds iets verder.

quote:AllieBrosh schreef op 14 mei 2016 @ 12:16:

[...]





Omdat ik van huis uit heb meegekregen dat het uiten van kritiek leidt tot boosheid bij de ander. Dus als ik tegen iemand moet zeggen dat er iets niet goed gaat, verwacht ik altijd een lading shit over me heen te krijgen. En er zit op dit moment iemand in mijn team die dat daadwerkelijk doet, daar worstel ik best wel mee.

Oke.

Tussen kritiek en feedback geven zit wel enig verschil Mag ik vragen hoe jij aangeeft dat diegene niet goed functioneert? En hoe reageert diegene?

O en is het werkinhoudelijke feedback of gaat het houding en gedrag?