Jong en burnout

Adrenaline in je lijf voelen is het gevoel dat je hebt als je heel hard van iets schrikt (al je bijvoorbeeld nog net hebt kunnen remmen voor een kat die de straat over rent). Een gejaagd, opgefokt gevoel, verhoogde hartslag, ...

Ja precies dat Fam.

Ik zit een even in de knoop.



Ik was erg blij met mijn huidige therapie, maar nu ben ik er even boos en verward en verdrietig over, misschien dat jullie me kunnen helpen eea in perspectief te plaatsen. het is cognitieve gedragstherapie voor chronische vermoeidheidsklachten volgens een strict protocol. Prettig hieraan vind ik dat het uber-rationeel is en doelgericht. Maar minder vind ik, dat het een one-size-fits-all programma is, en sommige stukken werken niet zo fijn voor mij. Nu ben ik wel meegegaan in het advies om mijn medicatie af te bouwen- al vind ik het eigenlijk kort door de bocht dat dit zonder aanzien des persoons wordt geadviseerd, maar ok, ik doe het en vooralsnog gaat dat wel OK. Heb wel aangegeven, dat ik de afbouw alleen wil voortzetten, zolang het wel OK gaat. Maar dat gaat het vooralsnog, dus prima.



De vorige week was de opdracht, om een rustig dagschema van in- en ontspanning aan te houden, niet mijn activiteiten uit te breiden, maar ik mag niet meer letten op mijn klachten. Geheel niet. En ik snap het waarom wel en ik ben me ervan bewust dat het goed is om er niet teveel op gefocussed te zijn. Het mag zeker wel minder bij mij. Maar ik voel me gewoon niet echt gehoord, ofzo, of serieus genomen- het klinkt een beetje alsof ze denkt dat zolang ik maar niet op mijn klachten let, ik over een week in de marathon ren. Waar is het op milde wijze luisteren naar signalen van je lichaam, niet met angst maar wel met interesse- is het niet kortzichtig om dat helemaal te negeren? Ik zit toch in een BO omdat ik die signalen stelselmatig heb genegeerd?? (Dit heb ik ook aangegeven en is opzich enigszins uitgesproken.)



Deze week was de opdracht echter om doelen te formuleren. Qua niet-werk doelen lukt dat prima, maar qua werk heb ik aangegeven dat ik dat lastig vind. Ik stelde voor om te werken met een droom-doel en met een streefdoel. Streefdoel, waar ik in eerste instantie naartoe wil werken, is een parttime baantje met niet te veel stress, in de thuiszorg ofzo. Droomdoel stelde ik voor, een kleinschalige geitenboerderij met eigen kazen, evt in combinatie met een B&B. Waarbij ik wel heb gezegd dat dit niet is wat ik op een jaartje gerealiseerd wil hebben, dat is niet realistisch. Dus omdat laatste niet realistisch is voor direct, en het baantje in de thuiszorg niet "ambitieus" genoeg (ik mag alleen maar doelen stellen waarbij ik ervan uitga dat ik 100% ben hersteld), heb ik nu als doel een kantoorbaan van 24-32uur. Maar daar wil ik nu helemaal niet naar streven! En dat lijkt me ook helemaal niet goed voor mij!

Dus ik voel me nu een soort gepushd in een protocol en een keurslijf die helemaal niet goed voelen. En dat voelt helemaal niet ok en ik weet ff niet wat ik met mezelf aanmoet. Ik geloof sowieso dat ik uberhaubt nogal issues heb met 'moeten', en met zo'n burnout, dat snappen jullie denk ik wel, helemaal.

Maar ik besef me dat ik mezelf niet help door hier zooo heftig op te reageren- ik zit nu echt helemaal te hyperventileren terwijl ik dit typ. Ik wil niks moeten en denk ook niet dat dat me gaat helpen en ik heb opeens ook helemaal genoeg van mijn naasten met hun wensen en verwachtingen van mij en ik heb zin om in mijn eentje op een onbewoond eiland te gaan zitten met een ezel en een hond. Waarom kan ik niet gewoon denken, nah, ik doe gewoon mijn best, doe wat ik kan en ik zie het wel, het gaat zoals het gaat? Ik voel zo'n verzet, maar is het misschien zo dat ik mijn herstel zelf zit tegen te werken door die tegendraadsheid? Of is het juist goed om op te komen voor mijn behoeftes?



Hoe werk ik hier constructief doorheen?

sorry, beetje lang

Hallo dames. Een tijd geleden heb ik hier kort geschreven omdat ik tegen overspannenheid aanzat. Het gaat nu een stuk beter met me, vooral omdat ik yoga ben gaan doen. Ik had nooit verwacht dat het iets voor mij zou zijn en dat ik er zoveel baat bij zou hebben. Het is zo fijn om één keer per week op een matje te mogen liggen en even helemaal niets te hoeven (presteren). In het begin is het erg lastig om die gedachtenstroom stop te zetten maar na een tijdje wordt het gemakkelijker om je over te geven aan het de rust. Ik wilde jullie deze tip graag meegeven.

Burnout is je grenzen aangeven, tenminste bij mij, en zij gaat mega over je grens zeg!

Vind ik niet oké van haar.



Heeft ze wellicht meer kennis van chronische vermoeiendheid als van burnout?



Ik denk dat jij je grens nu mag aangeven, laat het voor vanavond bezinken, als dat lukt, en morgen kort de punten opschrijven en haar dat bijvoorbeeld mailen?



Je zou ook morgen naar je huisarts kunnen, die hoort jou te steunen.



Als je ergens zieker van wordt vind ik dat niet goed.

Pushen werkt bij mij ook averechts. En algemene stappenplan ook, iedereen is anders! Dat pushen moet iemand ook echt niet doen dan krijg ik ook weer hyperventilatie en slapeloze nachten.

Ik had dat met de bedrijfsarts dus, toen de huisarts ingeschakeld.



Het is mijn herstel. Die laat ik niet verpesten, door niemand niet.



(Mag zij wel beslissen over je medicijnen trouwens, is ze daar wel bevoegd voor?)



Probeer je gedachten misschien te verzetten voor nu? Kopje kamille thee.

Jij mag voor jezelf opkomen ook in de therapie en ook in déze therapie.



Het is jouw herstel. Jij bepaalt de regels.



hopelijk heeft de rest misschien ook nog tips. Lastig issue

Bloem, wat ontzettend vervelend nu! Wat suikerspin schrijft idd, ook in je therapie heb je recht van spreken. Ik begrijp je goed, elk mens is anders, zo'n standaard aanpak lijkt me niet geschikt. Geen goede tips helaas.

Dank Rubberduck, yoga helpt mij ook heel goed. Kan het wel merken als ik een paar keer niet geweest ben.



@Bloem, je hebt gelijk dat je in een BO zit omdat je te lang de signalen van je lichaam genegeerd hebt, dus als je bij deze oefeningen weerstand voelt is het goed om daar naar te luisteren en om dat aan te geven. Mooie gelegenheid om te oefenen met het aangeven van je grenzen in deze! Je zult zien dat je daarmee in ieder geval jezelf serieus neemt

@bloem mag ik mee met die ezel en hond?

de basis uitgangspunten van cogn gedragstherapie zijn gedachten ombuigen inzicht krijgen e.d e.d

je MOET nix. laat je zeker niks aanpraten!! Ik zie therapie zo: De hulpverleners geven mij tips, en ik beslis of ik er wat mee doe of niet doe, je kunt ze aanhoren, en dan later laten weten tja dat werkte niet helemaal voor mij. Ik vind zeker dat jij naar je lijf moet blijven luisteren. Er overmatig mee bezig zijn en hiervan stress/bezorgdheid krijgen is dan wel weer verkeerd, maar daar kun je misschien hun tips voor krijgen. Bovendien als jij verdorie in de thuiszorg wil werken of een B&B wil beginnen en dat zijn jou doelen, zijn dat verdorie jou doelen! hihi, dan stel je met de hulpverlener gewoon een "doel" op die volgens hun wenselijk is maar denk je gewoon aan je eigen, hemel de hulpverleners niet op, doe het op jou manier, met tips van hun, en laat het niet te veel binnen komen. Je kunt bij haar wel noteren dat je een kantoorbaan van 32 uur hebt, maar dat betekend niet dat jij dit ook MOET uitvoeren! het gaat erom dat jij weer gelukkig bent Ik denk ook dat zij bedoelt, als jij "denkt" of er vanuit gaat dat je moe bent, je lijf dit van je over zal nemen, als je een andere mindset aan neemt kan dit ombuigen en wat milder worden. Echter vooral naar je lijf luisteren en HO is HO.

Toen mijn psychologe mij met een heel stappenplan om elke dag 2 a 3 keer met de auto te gaan rijden om aan mijn angsten te werken voorstelde zij ik ook oja zal kijken, thuis al hyperventilerend en dacht ik VERREK TOCH. ik doe het op mijn manier met haar tips. Zij snapt ook nog steeds niet hoe het in elkaar zit, ook al heb ik haar verteld dat voor mijn terug val ik ook nog steeds maar 1 ding op een dag kon doen. Maar ik neem het haar niet kwalijk, ik pik de nuttige dingen op die ze zegt op, en de rest probeer ik langs mij heen te laten vallen. M'n ceasar therapeut zegt juist doe zo min mogelijk haha!



@Rascalles, ja heb ook veel last van adrenaline, ademhalingsoefeningen stoppen dit, en even 2 min mn polsen onder koud water ook. AD ooit wel aan begonnen,maar was niet wat voor mij maakt het wel wat erger de eerste weken, aan de andere kant gezien je "verleden" zou het misschien een uitkomst voor je kunnen zijn op langere termijn, maar als je het niet wil, zeker niet doen!!

Adrenaline, helpt koud water op je polsen daartegen? Dat vertaal ik dan naar mezelf... ik voelde dat mijn lijf in standje stress stond omdat mijn lichaam tintelde, inderdaad het gevoel alsof je net van een schrikreactie bekomen bent, en bij het minste geluid weer compleet in de stress schieten, lichamelijk. Terwijl je dan geestelijk denkt: jee, ik lig op bed, ik hoef niets. En je lichaam maar niet luisteren. Als koud water daar tegen helpt... ik kan die tip hier nog wel aan wat andere mensen doorspelen.



AD: ja, ik zit nu sinds een kleine drie maanden (zo lang alweer?) aan de fluoxetine. Ik ben enorm anti-medicijnen en heb, omdat alles verkeerd bleef gaan (stemmingswisselingen o.a.) geexperimenteerd met sint-janskruid. Echter, als je zelf met kruidenmiddelen aan de slag gaat, je kunt niet echt op de dosis aan, die wil nog weleens wisselen. Ik heb er een beetje profijt bij gehad, maar uiteindelijk waren de verschillen tussen 'het gaat goed' en 'het gaat niet goed' zo groot geworden dat ik een betere oplossing wilde (even voor de beeldvorming: ik kwam van 'het gaat niet goed' en 'het gaat helemaal niet goed' dus op zich was ik wel blij met dat Sint Jans kruid). Ik was het zat om me jarenlang overal doorheen te moeten knokken, moe van het vechten. Huisarts begreep dat gelukkig en ik kreeg zonder problemen de fluoxetine mee. Geen bijwerkingen gehad (althans, niet dat ik gemerkt heb) en je mag met deze dosis (20mg) ook gewoon auto rijden en zo. Ik ben er vrolijker / positiever door. Dat betekend niet dat alles nu in orde is, integendeel, ik ben juist bang dat ik vanwege het 'me beter voelen' te snel weer te veel stappen ga zetten (maar dan blaat ik hier tegen de rest aan en dan komt dat wel weer goed, dan ga ik weer zoeken naar de pauzeknop )



Maar, ik ben wel van mening dat AD geen eindoplossing is. Het kan een steuntje in de rug zijn, maar het is niet 'stop er een pil in en het is over', er is zeker nog wel behandeling naast nodig (zei ze wijs )

Thanks sweeties!

Ik geloof trouwens ook wel een beetje dat ik door de afbouw AD wat meer prikkelbaar ben... Want had ik bovenstaande een beetje een plekje gegeven, binnen een kwartier was er weer iets anders waar ik me Zeer Over Opwond.

vermoeiend...

Hey Bloem, hoe is het nu ? Ik kan ook echt niet tegen gepusht worden. Had dat een paar maanden geleden met de bedrijfsarts ook. En heb er een nacht lang paniek van gehad. Achteraf had ik me ool wel onnodig zo erg druk gemaakt. Ik kan me ook druk maken om vanalles en niets op winden. Waarom ben je aan het stoppen met de ad ?

ja gaat wel weer hoor... Ik ben aan het stoppen met AD omdat PsyQ van mening is dat AD de vermoeidheidsklachten in stand kan houden. Dus als het niet per se moet, dan liever niet. In principe heb ik nu ook niet meer die heftige angst en crisis die ik in het begin van de burnout had (zo'n beetje zoals jij nu). Ik bouw wel af onder begeleiding van een psychiater en ik voel me wel gesteund erin, dat als ik voel dat het echt niet gaat zonder, we gewoon weer terug aan de AD gaan. Maar ik vind het het experimentje ook wel waard. Tot nu toe gaat het wel aardig, alleen wat emotioneler en feller geloof ik. Ik zit nu op de helft van wat ik slikte, 7,5mg Lexapro.

Femke09, bij mij in ieder geval wel, het helpt voornamelijk bij mij tegen hyperventileren, maar als ik dat adrenaline gevoel heb en ik doe e er ff 2 min onder helpt dat ook, naja dan moet je daarna wel ook even rustig gaan liggen en ff rusten mediteren, ademhaling naar je buik e.d als je daarna n vechtfilm of druk bezig gaat uiteraard niet werken. Zie het zo, je lijf "denkt" dat het moet gaan vlechten en vluchten, het koude water, geeft een soort korte schrik reactie aan je lijf, zo van YO, KAP ERMEE waarna het weer normaal gaat doen, bij mij dan, of een natte washand in je nek iig ff goed koud.

Zit zeker wat in Jade, ik ga er zeker m'n voordeel mee doen. Klinkt ook logisch, zoals jij het beschrijft.



Bloem, ik ben heel benieuwd of dat uiteindelijk werkt, weer zonder ad te lopen. Neem je tijd ervoor (maar dat doe je al), dan heb je de minste kans op bijwerkingen. Experiment, ja, snap zeker dat je dat doet, ongeacht de uitkomst. Dat 'je enorm opwinden' over de meest stomme dingen, dat herken ik wel, wat vond ik dat vermoeiend zeg. Ik heb daar sinds een week of 4 wat minder last van, echt fijn. Hoop dat jij snel door die fase heen bent.



Mijn nieuwe juniorassistent had vanmiddag eerder door dan ik dat het weer to much werd en daar heeft ze heel fijn op gereageerd (heft in eigen handen, 'jij doet nu dit, en ik pak deze taak op'). Niet wat je van haar mag verwachten, en zo zou de verhouding ook niet mogen zijn, maar het heeft wel gewerkt. Moet zeggen dat ik ondanks de huidige to-dolijst (met korte deadline) nog redelijk relaxt ben, of in ieder geval niet zo gestrest als ik zou mogen verwachten, maar inderdaad, er moeten wat stappen achteruit gezet worden. Ik zat vannochtend in de modus 'stel dat ik me ziek zou melden' en daar werd ik heel onrustig en verdrietig van. Het lijkt me ook geen oplossing en niet nu (heb me al die tijd namelijk niet officieel ziek gemeld, maar ben op halve kracht en extra vrije dagen door blijven dobberen) en ik weet ook niet of ik thuis met 'niets' blijer wordt. En het zal ook wel weer een fase zijn, pms is inmiddels helaas een bekend verschijnsel en dat triggert dit soort dingen ook.



Hm. Ik ga eens wat leuks verzinnen. Fijn weekend allemaal!

He allemaal,

Jeetje Bloem wat heftig allemaal zeg, ik weet wel dat juist het voelen van 'Nee!!! Ik doe het op MIJN manier', één van de belangrijkste stappen is geweest die ik heb gezet. En hoezo is een parttime baan in de thuiszorg inderdaad voor nu geen einddoel? Belachelijk, echt. Beetje bizarre insteek van iemand die jou moet helpen om weer jou te worden, dat ze voor je invult dat je 32 uur op kantoor moet zitten.

Tuurlijk kan het helpen om af en toe gedwongen te worden een grens op te rekken die je uit de weg gaat. En soms blijkt dan dat je rekbaarder was dan je dacht en groei je er van, maar soms blijkt ook dat die grens broodnodig is. Juist het proberen en rekken en strekken en ook weer terug mogen veren lijkt me nu van belang.

En misschien is het niet focussen op de BO iets dat heel goed zou zijn, ik merk nu langzaam maar zeker dat ik iets minder begin bezig te zijn met 'hoe ik me voel' maar dat is wel een echt heus proces van vertrouwen krijgen, langzaam en stukje bij beetje. Ik kan me haast niet voorstellen dat je je daar doorheen zou kunnen haasten?

Maar goed ik begrijp dat je je ondertussen alweer druk maakt om heel andere dingen



Die hartkloppingen heb ik ook nog af en toe, zomaar zonder directe duidelijke aanleiding, het kan een gedachte zijn, of een onverwacht geluid. Ik ga ook eens met water experimenteren!

Oh en Femke: die junior-assistent zou ik erbij houden!

haha hoge waterrekeningen door mijn schuld straks! Wat het ook triggerd is spanning (lichamelijk) hoe zit of sta jij op dat moment, met je schouders krom, benen over elkaar, verkrampt,haal je hoog of laag adem, voel je ergens spanning ga dan anders zitten met 2 voeten op de grond rug recht en een lage ademhaling, ik voelde nml de hartkloppingen vaak opkomen en dan ging ik anders zitten en ademhalen en dan ging het weg.

Het zit nml zo (zegt mijn ceasar vrouwtje)

Bij spanning denkt het lichaam PANIEK->Vecht of vlucht! dit kan dus ook spierspanning betekenen, helemaal gezien houding en spierspanning lijd tot hoge ademhaling. Jaja, ik word nog wijs HAHAHA, dr zou eens een goed boek moeten komen. 1 waar in staat hoe het echt zit, vol met goede tips, maar dan de praktijk tips, niet alleen de theorie, en niet de nonsens je bent er met 30 dagen vanaf ofzo

@Femke die junior zou ik ook houden!!

Haha, ze zit nog in haar proefperiode, ik zal het mee laten wegen



Je lichaam in 'vluchtstand', dat viel mij vooral op als ik zelf rustig was, ik zat dan rustig voor de computer terwijl er geen urgente zaken waren of ik lag bijvoorbeeld in bed en uitrusten lukte voor geen meter. Wel moe zijn, maar ondertussen voelen dat je lichaam doorrent. Heel irritant en een heel serieus teken, eigenlijk voor mij de eerste signalen dat ik veel te ver was gegaan (later opgevolgd door paniekaanvallen, fysieke achteruitgang en de rest van de rataplan enzovoort tot waar we nu zijn, een heel eind omhoog gekrabbeld maar nog niet terug aan de top).



Dat boek is een goed idee, maar wel een lastige! Je moet zoveel leren over jezelf, en hoe je zelf op situaties reageert. Niemand is hetzelfde, en je leert jezelf steeds beter kennen/aanvoelen. Dat zijn wel twee dingen die mij duidelijk geworden zijn.



Ik zet me overigens wel in voor preventie bij mijn collega's, ik zie de signalen nu namelijk eerder (bij een ander). Eentje heb ik niet kunnen 'redden', ik zag het aankomen, heb ook wel aan de bel getrokken, maar (blijkbaar) te laat, die is in de lappenmand beland (zwaar overstrest) en heeft nu dusdanig veel psychische problemen dat ik hem niet meer terug zie komen. Drie anderen heb ik bij de oren gegrepen en eentje daarvan heeft een flinke stap terug gezet (werken, jonge kinderen en privé veel vrijwilligerstaken en ellende) en heeft daarna weer op kunnen bouwen tot iemand die goed in z'n vel zit, bij een ander had het mede met privézaken te maken en dat heeft ze nu van zich af kunnen schudden, dus dat loopt ook wel weer, en nummer drie was alleen wat overstrest vanwege thuissituatie en bergen werk, de thuissituatie is verbeterd en de bergen werk heb ik anders voor haar ingedeeld, dat ze tegenwoordig nog snel is aangebrand komt volgens algemene mening alleen nog maar doordat ze in de overgang is

Vreemd trouwens, hoe je aan je dipjes went. Ik heb een zware week gehad en vanochtend na trainen ging ik de kinderen ophalen bij mijn ouders en ik barstte in huilen uit. Gewoon, omdat het meer dan genoeg is geweest deze week. En dat huilen mocht er gewoon zijn, er was wat mij betreft niets aan de hand (nou ja, niet iets specifieks), en ik herkende het heel erg als dip met oorzaken en gevolgen erbij. Het komt, het gaat, en komende week moet ik dus echt de strepen wat dichterbij zetten. En ja, uiteindelijk zal ik dat structureel moeten doen, maar zover ben ik nog niet... dat moet ik echt nog leren.

Na de huilbui (mijn vader begrijpt dat soort dingen gelukkig) nog even wat gekletst en daarna de kinderen mee de stad ingenomen. Dat moest gebeuren (zeeman leeggekocht, we hebben weer genoeg badpakken/hemden/onderbroeken/sokken/pyjama's) en dat ging zo relaxt als ik mocht verwachten. Ik ben zelfs geen kinderen kwijtgeraakt onderweg . Nu heb ik ze overigens wel voor de tv geparkeerd. Buiten is het te warm en op deze manier halen ze ook het huishouden niet overhoop. Dat heb ik wel even verdiend. Vanavond friet halen. Ik ga oppassen bij mijn zus, maar mijn kinderen blijven daar achter, dus morgenochtend kan ik lekker uitslapen

quote:femke09 schreef op 28 mei 2016 @ 15:51:

Vreemd trouwens, hoe je aan je dipjes went. Ik heb een zware week gehad en vanochtend na trainen ging ik de kinderen ophalen bij mijn ouders en ik barstte in huilen uit. Gewoon, omdat het meer dan genoeg is geweest deze week. En dat huilen mocht er gewoon zijn, er was wat mij betreft niets aan de hand (nou ja, niet iets specifieks), en ik herkende het heel erg als dip met oorzaken en gevolgen erbij. Het komt, het gaat, en komende week moet ik dus echt de strepen wat dichterbij zetten. En ja, uiteindelijk zal ik dat structureel moeten doen, maar zover ben ik nog niet... dat moet ik echt nog leren.Lastig uitleggen. Ik bedoel bijvoorbeeld dat ik maanden terug bij zo'n dip erin kon blijven hangen, daarbij intens verdrietig worden omdat het 'weer eens niet lukt om normaal te zijn'. Dat heb ik nu volledig van me af gezet, dat komt niet meer in mijn hoofd op. Opluchting.

Jade, als je opzoek bent naar een goed boek moet je echt even die site bezoeken die ik hier eerder noemde. Hij verkoopt ook boeken maar aan de site heb ik al genoeg. Hij staat standaar open op mijn telefoon zelfs.



Rustig hier vandaag. Iedereen van het mooie weer aan het genieten ? Vandaag best een goeie dag. In de tuin bezig geweest. Ik ben gisterenavond heel vroeg naar bed gegaan, 1930u ofzo. Daar had ik zo veel zin in . Lekker een serietje gekeken , even alleen en rust. Manlief snapt dat en vindt dat ook geen probleem ofzo. Vanmorgen ook redelijk relaxt wakker geworden.



Mijn gedachten zijn aardig onder controle maar af en toe toch nog een paniekaanval uit het niets. Zo n opvlieger bedoel ik dan. Komt door de depersonalisatie. Ik voel me weer zo in een droom, afstand van mezelf. Echt balen want was zo blij dat ik er vanaf was. En nu weer zo onwerkelijk . Alsof alles niet echt gebeurt, niet over mij gaat.



Nou ja, ik snap natuurlijk ook wel dat het niet helpt om het er steeds over te hebben. De truc is om gewoon je leven te leven maar soms flitst er dan door mn hoofd : oooh ik voel me zo raar. En dan ben ik bang dat het nooit meer weggaat, het duurt al een maand of 4 allemaal. Desalniettemin voel ik me ook echt wel happy. Heel raar allemaal.



Ik merk wel dat mn energie voor vandaag wel op is nu. Even in de relax stand.



Hoe gaat het verder met iedereen ? Bloem ?

Even een vraag. Heeft iemand ook ervaring met integreren in een ander bedrijf (outplacement heet dat geloof ik) en/of een carrière switch tijdens ziekte?

Dus dat je gaat integreren in een ander type bedrijf, functie, baan.



De kans is heel klein dat reïntegreren in het bedrijf waar ik nu werk gaat lukken. Om meerdere redenen. Dat moeten jullie maar even van mij aannemen.

Sowieso wil ik er weg.



Of is het dan handiger om wel daar te integreren, als dat niet zieker maakt, en als je je beter voelt zelf te solliciteren.

Maar wat als je dan geen baan vind? Dan blijf ik dus weer hangen in een omgeving die me ziek maakt. (Anders omgaan met dingen in dat bedrijf al jaren geprobeerd, ga ik écht niet nog langer doen, ben er doodmoe van)



Heeft iemand hier evaring mee of tips?

Suikerspin, geen ervaring met op die manier re-integreren. Aan de ene kant ben ik zelf altijd voor zekerheid (een baan die je hebt, heb je), maar als je in je huidige baan sowieso al niet gelukkig bent, en je vindt een bedrijf waar je kàn re-integreren, dan zou ik dat denk ik wel doen. Ik dacht eerst: welk bedrijf wil zo iemand dan hebben / helpen? Maar toen bedacht ik: juist die bedrijven willen zo iemand dus helpen, alle kans dat je je daar sowieso beter op je plek voelt zitten.

Want als je zelf gaat solliciteren nadat je denkt dat je beter bent, wanneer ben je beter? Je zult altijd wat kwetsbaarder blijven.



Enige waar ik dan wel voor wil waarschuwen, omdat ik dat veel heb gezien bij bedrijven die mensen "helpen" die al langer werkloos zijn, let op dat je niet tegen zo'n bedrijf aan loopt wat je alleen maar in dienst neemt om subsidies te trekken, om je vervolgens eruit te kieperen zodra de re-integratieperiode erop zit. Maar het lijkt mij dat je dat al tijdig moet voelen bij zo'n bedrijf, zijn ze er echt voor jou (voel jij je thuis) of moet je gewoon meedraaien in de grote golf.

Rascalles, kun je je link/ titel van boek nog eens plaatsen? Kan het zo gauw niet terugvinden.