Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 2 juni 2016 om 08:43
donderdag 2 juni 2016 om 12:36
Stokstaartje, mooie post, alleen maar fijn om te lezen.
Rascalles, dat analyseren, vermoeiend hè. Wat ik in het verleden deed (moet daar weer eens mee beginnen): korte stukjes noteren in mijn (papieren) agenda. Ik kwam er laatst nog eentje tegen, ben daarin gaan bladeren, veel pijn zie je terugkomen, maar ook mooie momenten, omdat ik ook opschreef als ik blij was dat iets goed gelukt was, of dat ik onderweg iemand tegen kwam die vrolijk hoi zei, omdat dat op dat moment iets positiefs toevoegde aan mijn dag. Dat geeft beter weer hoe mijn week was dan wanneer ik op mijn geheugen af ga.
Hier even op de rem getrapt en me vanochtend afgemeld voor werk. Dan kan natuurlijk niet, want ik had drie vergaderingen die nu niet door kunnen gaan wegens mijn afwezigheid, ik heb een medewerker die vandaag in haar eentje zit en zelf werk moet verzinnen nu ik er niet ben, laat ik mijn werkgever in de steek terwijl hij net aan de slag wil met zijn nieuwste inzichten (hij had gisteren op mijn vrije dag al even gebeld om daarover te praten). Punt. Ik ben gewoon thuis vandaag. Flink wat geslapen, wat gelezen, nu een beetje aan het rommelen, me voorgenomen om dus niet het hele huis op te willen ruimen. Gewoon even niets. Lukt aardig. Moet nog veel over mezelf leren.
Rascalles, dat analyseren, vermoeiend hè. Wat ik in het verleden deed (moet daar weer eens mee beginnen): korte stukjes noteren in mijn (papieren) agenda. Ik kwam er laatst nog eentje tegen, ben daarin gaan bladeren, veel pijn zie je terugkomen, maar ook mooie momenten, omdat ik ook opschreef als ik blij was dat iets goed gelukt was, of dat ik onderweg iemand tegen kwam die vrolijk hoi zei, omdat dat op dat moment iets positiefs toevoegde aan mijn dag. Dat geeft beter weer hoe mijn week was dan wanneer ik op mijn geheugen af ga.
Hier even op de rem getrapt en me vanochtend afgemeld voor werk. Dan kan natuurlijk niet, want ik had drie vergaderingen die nu niet door kunnen gaan wegens mijn afwezigheid, ik heb een medewerker die vandaag in haar eentje zit en zelf werk moet verzinnen nu ik er niet ben, laat ik mijn werkgever in de steek terwijl hij net aan de slag wil met zijn nieuwste inzichten (hij had gisteren op mijn vrije dag al even gebeld om daarover te praten). Punt. Ik ben gewoon thuis vandaag. Flink wat geslapen, wat gelezen, nu een beetje aan het rommelen, me voorgenomen om dus niet het hele huis op te willen ruimen. Gewoon even niets. Lukt aardig. Moet nog veel over mezelf leren.
donderdag 2 juni 2016 om 13:04
Wel, Femke, 'k ben trots op je dat je vandaag bent thuisgebleven!
Stokstaartje, da's een hoopgevend bericht! Hoe lang ben jij nu aan de slag met je burnout?
Rondboontje, hoe was je gesprek met coach en familielid?
Sayhelloyou, welkom hier!
'K Heb een vraag voor jullie...
Eergisteren was ik bij de psych en we kwamen er op uit dat hetgeen waar ik écht nog vanaf wil/moet om terug een beetje normaal te kunnen functioneren, mijn 'wazig gevoel' is. Met een rits andere klachten kan ik wel enigszins omgaan, maar dat wazige, daar kan ik dus niet aan wennen, en dat zit me echt in de weg.
De psych wist zelf ook niet goed wat ze ermee aan moest, en heeft me terug naar de dokter gestuurd om het eens vanuit medisch standpunt te laten bekijken/onderzoeken.
Ik lees hier regelmatig mensen die ook last hebben van 'zich wazig voelen'. Kunnen jullie eens omschrijven wat dat voor jullie is/hoe dat precies voelt? (Hypothesen over waar dat mee te maken heeft of tips om daarmee om te gaan mogen natuurlijk ook
). Ik vind het namelijk zelf zoiets moeilijks om te omschrijven/begrijpen...
Stokstaartje, da's een hoopgevend bericht! Hoe lang ben jij nu aan de slag met je burnout?
Rondboontje, hoe was je gesprek met coach en familielid?
Sayhelloyou, welkom hier!
'K Heb een vraag voor jullie...
Eergisteren was ik bij de psych en we kwamen er op uit dat hetgeen waar ik écht nog vanaf wil/moet om terug een beetje normaal te kunnen functioneren, mijn 'wazig gevoel' is. Met een rits andere klachten kan ik wel enigszins omgaan, maar dat wazige, daar kan ik dus niet aan wennen, en dat zit me echt in de weg.
De psych wist zelf ook niet goed wat ze ermee aan moest, en heeft me terug naar de dokter gestuurd om het eens vanuit medisch standpunt te laten bekijken/onderzoeken.
Ik lees hier regelmatig mensen die ook last hebben van 'zich wazig voelen'. Kunnen jullie eens omschrijven wat dat voor jullie is/hoe dat precies voelt? (Hypothesen over waar dat mee te maken heeft of tips om daarmee om te gaan mogen natuurlijk ook
). Ik vind het namelijk zelf zoiets moeilijks om te omschrijven/begrijpen...
donderdag 2 juni 2016 om 13:06
Hey Femke, ik ben ook begonnen met opschrijven wat goed en niet goed gaat. Ik ben alleen altijd erg geneigd om de focus te leggen op wat er niet goed ging . Ik zou dat wel graag willen omkeren maar weet niet goed hoe.
Dat analyseren is heel vermoeiend idd. Ik noem het druk in mn hoofd. Het raast en raast maar door. Gelukkig de ene dag wat minder erg dan de andere. Vaak op en na therapiedagen gaat het beter. Vanavond heb ik weer therapie en de dag is tot nu toe oke. Gisteren weer vroeg naar bed gegaan. Das niet zo leuk voor mijn man maar ik vind het soms zo zalig. Even alleen liggen , onder mn lekkere dekbed. Met de gordijnen nog open een beetje tv kijken of lezen of gewoon niks. Ik heb vannacht ook goed geslapen, ik voel me niet zo moe vandaag. Heb mn kind knutselend aan de salontafel zitten ( met kinder tv aan...) en ik ben zelf een beetje aan het lezen her en der.
Gisteren was echt een dramadag. Huilend van de pijn in mn nek en hoofd bij de fysio gezeten. Ik kon niet meer van de pijn. Zij masseert mijn nekpijn er dan uit. Besloten om nu maar 2 x per week naar haar toe te gaan want die pijnen duren al anderhalf jaar , zo n 4x per week lig ik plat van de pijn. Allemaal spanning. Hoe stopt zoiets ? Het maakt me soms zo bang , dat ik nooit meer kan functioneren door die pijn.
Femke, herkenbaar, ik haal er ook altijd vanalles en iedereen bij als ik me ziek meld. Je meldt je niet voor niets ziek. Ik hoop dat je vandaag wat bij kunt komen.
Bloem, hoe gaat ie ?
Fijne dag allemaal !
Dat analyseren is heel vermoeiend idd. Ik noem het druk in mn hoofd. Het raast en raast maar door. Gelukkig de ene dag wat minder erg dan de andere. Vaak op en na therapiedagen gaat het beter. Vanavond heb ik weer therapie en de dag is tot nu toe oke. Gisteren weer vroeg naar bed gegaan. Das niet zo leuk voor mijn man maar ik vind het soms zo zalig. Even alleen liggen , onder mn lekkere dekbed. Met de gordijnen nog open een beetje tv kijken of lezen of gewoon niks. Ik heb vannacht ook goed geslapen, ik voel me niet zo moe vandaag. Heb mn kind knutselend aan de salontafel zitten ( met kinder tv aan...) en ik ben zelf een beetje aan het lezen her en der.
Gisteren was echt een dramadag. Huilend van de pijn in mn nek en hoofd bij de fysio gezeten. Ik kon niet meer van de pijn. Zij masseert mijn nekpijn er dan uit. Besloten om nu maar 2 x per week naar haar toe te gaan want die pijnen duren al anderhalf jaar , zo n 4x per week lig ik plat van de pijn. Allemaal spanning. Hoe stopt zoiets ? Het maakt me soms zo bang , dat ik nooit meer kan functioneren door die pijn.
Femke, herkenbaar, ik haal er ook altijd vanalles en iedereen bij als ik me ziek meld. Je meldt je niet voor niets ziek. Ik hoop dat je vandaag wat bij kunt komen.
Bloem, hoe gaat ie ?
Fijne dag allemaal !
donderdag 2 juni 2016 om 13:57
Femke, ik ben trots op je!!
_Naoko_ Mijn wazige gevoel ervaar en omschrijf ik als zweven. Ik voel het dan of in mijn benen, slap gevoel, en alsof ik niet in een rechte lijn kan lopen. Of zelfs boven de vloer zweef. Of in mijn hoofd, chaos gevoel, niks meer kunnen handelen, wazig nadenken zeg maar.
Het beste beschrijf ik het bij beiden als, het gevoel niet op aarde te zijn.
Zelf heb ik het als ik te druk ben of te veel en te snel wil. Of in een drukke omgeving.
Bij mij is de enige remedie, een stap terug nemen.
Ik weet natuurlijk niet hoe jij het ervaart, herken je iets?
Ik denk dat dit ook weer zoiets is wat bij iedereen misschien anders werkt.
_Naoko_ Mijn wazige gevoel ervaar en omschrijf ik als zweven. Ik voel het dan of in mijn benen, slap gevoel, en alsof ik niet in een rechte lijn kan lopen. Of zelfs boven de vloer zweef. Of in mijn hoofd, chaos gevoel, niks meer kunnen handelen, wazig nadenken zeg maar.
Het beste beschrijf ik het bij beiden als, het gevoel niet op aarde te zijn.
Zelf heb ik het als ik te druk ben of te veel en te snel wil. Of in een drukke omgeving.
Bij mij is de enige remedie, een stap terug nemen.
Ik weet natuurlijk niet hoe jij het ervaart, herken je iets?
Ik denk dat dit ook weer zoiets is wat bij iedereen misschien anders werkt.
donderdag 2 juni 2016 om 14:06
Ik ben eerlijk geweest naar de casemanager en werkgever dat ik twijfel of reïntegreren in het bedrijf haalbaar is. Pffff. Mijn hersens zijn nu aan het malen en ik vind even moeilijk rust. Gelukkig pakten ze het beiden goed op.
We gaan er allemaal over nadenken. Ik moet het nu alleen nog met de bedrijfsarts bespreken. De bedrijfsarts is overtuigd van reïntegreren in eigen functie, vandaar dat ik eerst maar open ben geweest naar de casemanager. En de beste arts kan ik amper tot helemaal niet te pakken krijgen. Dus de afspraak afwachten.
Maar mogelijkheden zijn dat ik mag rond kijken wat voor bedrijf wel bij me past enzo.
Dus dat geeft lucht. Ik merkte zelfs blijdschap, zo zin in om rond te kijken naar andere bedrijven. Zal ook behoorlijk wat reistijd kunnen schelen.
Wel heerlijk dat het er nu uit is. Maar ik zit dat ineens heel erg in de doe, actie stand. Moet nu even de ontspan modus weer zien te vinden.
We gaan er allemaal over nadenken. Ik moet het nu alleen nog met de bedrijfsarts bespreken. De bedrijfsarts is overtuigd van reïntegreren in eigen functie, vandaar dat ik eerst maar open ben geweest naar de casemanager. En de beste arts kan ik amper tot helemaal niet te pakken krijgen. Dus de afspraak afwachten.
Maar mogelijkheden zijn dat ik mag rond kijken wat voor bedrijf wel bij me past enzo.
Dus dat geeft lucht. Ik merkte zelfs blijdschap, zo zin in om rond te kijken naar andere bedrijven. Zal ook behoorlijk wat reistijd kunnen schelen.
Wel heerlijk dat het er nu uit is. Maar ik zit dat ineens heel erg in de doe, actie stand. Moet nu even de ontspan modus weer zien te vinden.
donderdag 2 juni 2016 om 14:39
Naoko, hoe voel jij jouw wazig gevoel dan ? Want het bevreemd me wel dat jouw psych je ermee naar het medische circuit stuurt. Dit us namelijk een heel erg veel voorkomende klacht bij burn out en angst en paniekklachten. Ik vind het dan ook vreemd dat zij het niet herkent. In de begin fase sprak ik tegen mijn psych ook mijn zorg uit over dit gevoel en zij zei toen : als je hiermee naar een arts gaat is het enige wat hij zegt gaat u maar eens goed uitrusten. Google eens op depersonalisatie , herken je je hier in ? Op de site die ik hier eerder noemde ( jaja daar ga ik weer ) staat heel goef uitgelegd wat het is en waar het door komt.
donderdag 2 juni 2016 om 15:23
@Naoko, volgens mij staat het ook wel bekend als 'brain fog', google daar eens op. Komt veel voor bij vermoeidheidsklachten (en fybriomyalgie/pijnstoornis). Overprikkeld zenuwstelsel.
ik heb er geen last van. Maar ik wil wel e.e.a. met je ruilen qua klachten? (careful what i wish for )
@rascalles, nah, gaat wel hier, kan beter kan slechter, zowiets. Niet zoveel te melden.
ik heb er geen last van. Maar ik wil wel e.e.a. met je ruilen qua klachten? (careful what i wish for )
@rascalles, nah, gaat wel hier, kan beter kan slechter, zowiets. Niet zoveel te melden.
donderdag 2 juni 2016 om 17:27
@rascalles, nee nu niet meer, alleen de eerste paar weken van mijn burnout (en 10 jaar geleden toen ik een angststoornis had). Dat trok snel weg toen ik wat meer rust kreeg in mijn hoofd, en ook wel door de antidepressiva. Maar hoe ik derealisatie/depersonalisatie ervoer was wel heel erg als uiting van angst, iets bedreigends, ik heb het idee dat het bij Naoko niet echt zo is, meer gewoon vaag/niet erbij/zombieig ofzo. Daarom dacht ik aan brain fog, wat niet zozeer iets met angst te maken heeft maar meer met cognities. Maar mss is die lijn helemaal niet altijd zo scherp als ik die zo stel en ervaar, ik ben ook geen arts en heb alleen heel eenzijdige ervaring natuurlijk
donderdag 2 juni 2016 om 18:46
@Bloem, dat ziet er goed uit zeg!
@femke, knap hoor dat je je hebt afgemeld. Zeg je dan dat je ziek bent of? Als ik me ziek meld wordt er meteen aan iets lichamelijks gedacht vandaar.
Ik heb sinds vandaag anti depressiva. Citalapram, maar 10 mg. Dokter schrok er een beetje van wat er allemaal aan de hand was.
Hij gaf aan dat het beste is dat ik zo snel mogelijk uit huis ga i.v.m. irritaties binnen het gezin. Ik kan zeer weinig hebben op het moment. Ik zei al dat ik dat heel graag wil, maar dat ik nu echt geen energie daarvoor heb.
Ik ga zo voor de eerste keer sinds jaren alleen naar een groeples voor mindfullnes.
Super spannend, een stap die ik van mezelf moet hebben gezet.
@femke, knap hoor dat je je hebt afgemeld. Zeg je dan dat je ziek bent of? Als ik me ziek meld wordt er meteen aan iets lichamelijks gedacht vandaar.
Ik heb sinds vandaag anti depressiva. Citalapram, maar 10 mg. Dokter schrok er een beetje van wat er allemaal aan de hand was.
Hij gaf aan dat het beste is dat ik zo snel mogelijk uit huis ga i.v.m. irritaties binnen het gezin. Ik kan zeer weinig hebben op het moment. Ik zei al dat ik dat heel graag wil, maar dat ik nu echt geen energie daarvoor heb.
Ik ga zo voor de eerste keer sinds jaren alleen naar een groeples voor mindfullnes.
Super spannend, een stap die ik van mezelf moet hebben gezet.
donderdag 2 juni 2016 om 19:35
Bloem, brain fog, daar ga ik eens op googelen... Ik benoem die wazigheid sinds het begin van m'n burnout ook als 'mist in m'n hoofd'. Het linkt wel een beetje aan depersonalisatie/derealisatie, het is zo'n gevoel dat je onder een glazen stolp zit en er een afstand tot de wereld is, maar het zit hem vooral in dat mistige hoofd.
Klachten wisselen, wat heb je zoal in de aanbieding?
Sayhelloyou, goed dat je zo gehoord wordt door je dokter!
Klachten wisselen, wat heb je zoal in de aanbieding?
Sayhelloyou, goed dat je zo gehoord wordt door je dokter!
donderdag 2 juni 2016 om 19:59
Zo ervaar ik mijn dp ook Naoko. Wat denkt je psych dat de huisarts hier tegen kan doen ? Of vindt ze dat je er medicatie tegen nodig hebt ?
Wat goed Bloem, hier ook zo n bak
Sayhelloyou, goed dat je naar de huisarts bent geweest. Uit huis gaan is nogal een stap , valt dat te realiseren ?
Hier net naar de psych geweest. Voel me oke ! En morgen zien we wel weer verder....
Wat goed Bloem, hier ook zo n bak
Sayhelloyou, goed dat je naar de huisarts bent geweest. Uit huis gaan is nogal een stap , valt dat te realiseren ?
Hier net naar de psych geweest. Voel me oke ! En morgen zien we wel weer verder....
donderdag 2 juni 2016 om 20:16
Bloem, ziet er goed uit zeg, je tuin! Leuk, vooral als dat voldoening/ontspanning geeft.
Dat wazige ken ik denk ik niet helemaal in vergelijkbare zin, kan daar niet over meedenken.
sayhelloyou, spannend, beginnen met ad. Bouw je langzaam op? Mijn huisarts schrijft uit die groep ad het liefst citalopram voor omdat daar volgens haar de minste bijwerkingen bij zijn, hopelijk is dat bij jou zo en gaat het daarna ook nog helpen.
Ik heb vanmorgen met werkgever gebeld en gemeld dat ik niet kwam vandaag. Hij vroeg niet echt door, heb uiteindelijk wel zoiets gezegd als 'ik ben ziek' en zag vanmiddag dat ie in een e-mail richting anderen meldde dat ik 'griep' had. Luisteren is geen sterke kant van hem. Ik was gewoon uitgeput, enorm moe, en nog steeds eigenlijk. Morgen ga ik wel werken, crediteuren vinden het niet grappig als ze niet betaald worden en zo zijn er nog wat dingen. Maar ik slaap morgenochtend eerst uit (ik begin denk ik om een uur of 12) en ik ga ook bijtijds naar huis (echtgenoot heeft een afspraak, dus goede stok achter de deur).
Weet je, dat werkgever weet hoe het zit vind ik nog tot daar aan toe, hij heeft er tenslotte ook mee te maken, maar de rest van het personeel hoeft dat niet te weten. Een stickertje is snel geplakt. Volgende week moet ik op pad met werkgever, zitten we vrij lang met z'n tweeën in de auto, denk dat het dan ook wel weer ter sprake komt, het afgelopen jaar en hoe verder en zo. Ik wil dat niet dramatiseren, maar hij wil natuurlijk ook weten waar hij aan toe is. Hét moment om duidelijk grenzen aan te geven.
Dat wazige ken ik denk ik niet helemaal in vergelijkbare zin, kan daar niet over meedenken.
sayhelloyou, spannend, beginnen met ad. Bouw je langzaam op? Mijn huisarts schrijft uit die groep ad het liefst citalopram voor omdat daar volgens haar de minste bijwerkingen bij zijn, hopelijk is dat bij jou zo en gaat het daarna ook nog helpen.
Ik heb vanmorgen met werkgever gebeld en gemeld dat ik niet kwam vandaag. Hij vroeg niet echt door, heb uiteindelijk wel zoiets gezegd als 'ik ben ziek' en zag vanmiddag dat ie in een e-mail richting anderen meldde dat ik 'griep' had. Luisteren is geen sterke kant van hem. Ik was gewoon uitgeput, enorm moe, en nog steeds eigenlijk. Morgen ga ik wel werken, crediteuren vinden het niet grappig als ze niet betaald worden en zo zijn er nog wat dingen. Maar ik slaap morgenochtend eerst uit (ik begin denk ik om een uur of 12) en ik ga ook bijtijds naar huis (echtgenoot heeft een afspraak, dus goede stok achter de deur).
Weet je, dat werkgever weet hoe het zit vind ik nog tot daar aan toe, hij heeft er tenslotte ook mee te maken, maar de rest van het personeel hoeft dat niet te weten. Een stickertje is snel geplakt. Volgende week moet ik op pad met werkgever, zitten we vrij lang met z'n tweeën in de auto, denk dat het dan ook wel weer ter sprake komt, het afgelopen jaar en hoe verder en zo. Ik wil dat niet dramatiseren, maar hij wil natuurlijk ook weten waar hij aan toe is. Hét moment om duidelijk grenzen aan te geven.
donderdag 2 juni 2016 om 22:44
@rascalles - Gelukkig ben ik al een half jaartje aan het sparen om mezelf eind dit jaar klaar te stomen om uit huis te gaan. Alleen had ik toen veel meer energie dan nu. Hopelijk komt dat binnen een paar maand beetje bij beetje er weer.
@ Femke - Sterk dat je zo goed je grenzen kunt aangeven voor jezelf, daar kan ik nog iets van leren!
Vandaag mijn eerste les mindfullnes gehad. Ik kon de zaal niet vinden dus was te laat . Iedereen keek me aan en ik was heel even aan de grond genageld. Docent zei dat ergens een matje lag, maar ik was heel even geschrokken denk ik. Ik was zo op tijd van huis weg gegaan dat ik dit niet verwacht had. Misschien maar goed, dan leer ik dat het spontaan anders kan lopen. Heerlijke les gehad, wel heel confronterend. Moest bijna huilen omdat ze zo diep in gingen op het geloven in jezelf en het luisteren naar jezelf. Heb me gelukkig weer herpakt, want anders kan ik niet meer stoppen met huilen haha.
Morgenochtend eerste dag met AD, heb een hele lage dosis mee gekregen, hopelijk valt de misselijkheid morgen mee!
Fijne avond dames
@ Femke - Sterk dat je zo goed je grenzen kunt aangeven voor jezelf, daar kan ik nog iets van leren!
Vandaag mijn eerste les mindfullnes gehad. Ik kon de zaal niet vinden dus was te laat . Iedereen keek me aan en ik was heel even aan de grond genageld. Docent zei dat ergens een matje lag, maar ik was heel even geschrokken denk ik. Ik was zo op tijd van huis weg gegaan dat ik dit niet verwacht had. Misschien maar goed, dan leer ik dat het spontaan anders kan lopen. Heerlijke les gehad, wel heel confronterend. Moest bijna huilen omdat ze zo diep in gingen op het geloven in jezelf en het luisteren naar jezelf. Heb me gelukkig weer herpakt, want anders kan ik niet meer stoppen met huilen haha.
Morgenochtend eerste dag met AD, heb een hele lage dosis mee gekregen, hopelijk valt de misselijkheid morgen mee!
Fijne avond dames
donderdag 2 juni 2016 om 22:47
Naoko- Dat wazige ken ik trouwens ook. Heb ik eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. In situaties waar veel prikkels zijn of als ik me opgejaagd voel. Enige wat ik er tegen kan doen is het accepteren, over me heen laten komen. Dat je langs de zijlijn van je eigen leven staat, zo ervaar ik het ook wel eens. Echte depressieve gedachten.
Tip van mijn yogadocent, niet alles wat je denkt is waar! Daar ga ik mee aan de slag.
Tip van mijn yogadocent, niet alles wat je denkt is waar! Daar ga ik mee aan de slag.
donderdag 2 juni 2016 om 22:55
succes met de AD sayhelloyou! Hopelijk geeft het je een steuntje in je rug. En als je veel bijwerkingen hebt- je kan altijd nog minimaler beginnen (in overleg met je arts uiteraard). Ik ben begonnen met een kwartje van de minimale dosis, ff teruggeschakeld toen de bijwerkingen me zwaar vielen. Heb ook het idee dat een BO-lijf heftiger op medicatie reageert, omdat je toch zwakker bent en fysiek uit balans (heb eerder ook eens AD geslikt en toen amper bijwerkingen). Maar bij de meeste mensen valt het wel mee hoor met bijwerkingen, niet dat ik je bang wil maken hiero
@femke, trots op je!
@femke, trots op je!
donderdag 2 juni 2016 om 23:04
Goed zo Femke . Even wat meer ruimte klinkt niet als een overbodige luxe voor jou.
Veel geschreven weer, duizelt me even allemaal. Ik had vandaag niet echt een leuke dag. Moe, slecht geslapen en weer helemaal van slag. Bij vlagen ben ik weer zo verschrikkelijk boos op mijn werk, leidinggevende en mezelf en ik weet niet hoe ik van die boosheid afkom.
Veel geschreven weer, duizelt me even allemaal. Ik had vandaag niet echt een leuke dag. Moe, slecht geslapen en weer helemaal van slag. Bij vlagen ben ik weer zo verschrikkelijk boos op mijn werk, leidinggevende en mezelf en ik weet niet hoe ik van die boosheid afkom.
vrijdag 3 juni 2016 om 08:27
In zoverre, tijd voor mezelf, durf er niet echt voor uit te komen wat er aan de hand is. Ik heb me afgemeld voor vanochtend, werkgever heeft gezegd zo terug te bellen, denk dat ik dan aan ga geven dat ik gewoon compleet uitgeput ben. Want zo zit het.
pussywillow, ik herken wat je beschrijft en heb daar geen pasklare tip voor. Bij mij moest dat slijten, heeft lang geduurd, tot ik echt moe werd van het boos zijn. En daarna nog het besef moeten leren dat het mijn leven is, dat ik boos kan zijn op een ander, maar wat die ander ook heeft gedaan, ik heb het toegelaten. Accepteren. Simpel woord, moeilijk om echt te doen, op verschillende vlakken, vrijwel iedereen hier heeft hard aan 'accepteren' moeten werken. Het heeft tijd nodig, maar uiteindelijk lukt het.
sayhelloyou, succes met je ad, hopelijk vallen de bijwerkingen mee! Yoga, klinkt herkenbaar Ik heb een yogacursus gevolgd toen ik zwanger was, de eerste keer stroomden de tranen over mijn wangen. Een teken van goed ontspannen zijn denk ik dan maar
pussywillow, ik herken wat je beschrijft en heb daar geen pasklare tip voor. Bij mij moest dat slijten, heeft lang geduurd, tot ik echt moe werd van het boos zijn. En daarna nog het besef moeten leren dat het mijn leven is, dat ik boos kan zijn op een ander, maar wat die ander ook heeft gedaan, ik heb het toegelaten. Accepteren. Simpel woord, moeilijk om echt te doen, op verschillende vlakken, vrijwel iedereen hier heeft hard aan 'accepteren' moeten werken. Het heeft tijd nodig, maar uiteindelijk lukt het.
sayhelloyou, succes met je ad, hopelijk vallen de bijwerkingen mee! Yoga, klinkt herkenbaar Ik heb een yogacursus gevolgd toen ik zwanger was, de eerste keer stroomden de tranen over mijn wangen. Een teken van goed ontspannen zijn denk ik dan maar
vrijdag 3 juni 2016 om 22:54
Fijn Femke! Goed gedaan ook!
Pussywillow, volgens mijn psych kun je boosheid nooit alleen van je af praten of schrijven, maar moet je ook altijd fysiek aan de bak. Bij mij helpt het inderdaad heel goed om me fysiek af te reageren. Heel hard rennen bijvoorbeeld. Of boksen. Of schoppen (ik heb me regelmatig uitgeleefd op verrotte boomstammen, die lenen zich daar perfect voor ). Het lucht echt op, helemaal als er een huilbui op volgt. Een goede interne schoonmaak is het.
Pussywillow, volgens mijn psych kun je boosheid nooit alleen van je af praten of schrijven, maar moet je ook altijd fysiek aan de bak. Bij mij helpt het inderdaad heel goed om me fysiek af te reageren. Heel hard rennen bijvoorbeeld. Of boksen. Of schoppen (ik heb me regelmatig uitgeleefd op verrotte boomstammen, die lenen zich daar perfect voor ). Het lucht echt op, helemaal als er een huilbui op volgt. Een goede interne schoonmaak is het.
