Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zondag 29 mei 2016 om 11:33
femke, het is inderdaad een erg ingewikkelde en complexe situatie. Ik snap het van de zekerheid, daarom ben ik ook niet eerder geswitcht, ik dacht ik heb een vaste baan en zekerheid, ik kon ook niet zo gauw iets anders vinden en was toen ook al te laat, te vermoeid zeg maar, ik wordt echt ziek van die sfeer in het bedrijf en heb er al jaren geprobeerd er anders mee om te gaan. Ook zijn er medische klachten waardoor ik het werk niet en misschien wel nooit meer kan volhouden. Ander soort werk wel.
Gedeeltelijk reïntegreren lukt misschien wel in dit bedrijf, maar niet volledig. Ik wil in ieder geval een carrière switch. Mensen die mij kennen en ook experts zien dat ik ziek wordt van de sfeer daar.
Alleen lastig hoe dit juridisch ook te regelen enzo. Ik heb zelf die kennis niet.
Ik moest het even delen. Ik zit er best mee in mijn maag. Ik zal het met de bedrijfsarts bespreken en ik denk dat ik er eerlijk over ga zijn naar mijn werk.
Maar kun je zoiets zeggen, dat je twijfelt of reïntegreren gaat lukken?
Ik wil verder met mijn herstel en niet weer terug in een ongeorganiseerd bedrijf met negatieve sfeer.
Ik wil ook helemaal niet afgeven op dat bedrijf, maar als bv iemand in het bankwezen werkt, in pak moet, heel zakelijk, maar je komt er achter dat je daaruit geen energie haalt en niet jezelf kunt zijn, dat je in een strandtent wilt werken ook al verdien je dan minder. Dan is het toch niet realistisch weer terug te gaan?
Niemand kan daar echt wat aan doen, je hebt dan een verkeerde inschatting gemaakt van wat voor soort bedrijf bij je past.
Maar ik heb wel echt ervaren hoe ziek je daar van kunt worden.
Lastig.
Fijn dat ik het hier in iedergeval even kan neer zetten.
Gedeeltelijk reïntegreren lukt misschien wel in dit bedrijf, maar niet volledig. Ik wil in ieder geval een carrière switch. Mensen die mij kennen en ook experts zien dat ik ziek wordt van de sfeer daar.
Alleen lastig hoe dit juridisch ook te regelen enzo. Ik heb zelf die kennis niet.
Ik moest het even delen. Ik zit er best mee in mijn maag. Ik zal het met de bedrijfsarts bespreken en ik denk dat ik er eerlijk over ga zijn naar mijn werk.
Maar kun je zoiets zeggen, dat je twijfelt of reïntegreren gaat lukken?
Ik wil verder met mijn herstel en niet weer terug in een ongeorganiseerd bedrijf met negatieve sfeer.
Ik wil ook helemaal niet afgeven op dat bedrijf, maar als bv iemand in het bankwezen werkt, in pak moet, heel zakelijk, maar je komt er achter dat je daaruit geen energie haalt en niet jezelf kunt zijn, dat je in een strandtent wilt werken ook al verdien je dan minder. Dan is het toch niet realistisch weer terug te gaan?
Niemand kan daar echt wat aan doen, je hebt dan een verkeerde inschatting gemaakt van wat voor soort bedrijf bij je past.
Maar ik heb wel echt ervaren hoe ziek je daar van kunt worden.
Lastig.
Fijn dat ik het hier in iedergeval even kan neer zetten.
zondag 29 mei 2016 om 12:37
Suikerspin, denk dat je dit inderdaad goed kunt bespreken met de bedrijfsarts of met je coach. Het gaat om jou en als je terugvalt door de bedrijfssfeer ben je verder van huis dan nu eerlijk zijn naar jezelf. Wie weet kunnen ze met je meedenken over zo'n outplacement-traject, helemaal geen gek idee. Ik heb er alleen geen ervaring mee, maar dat een bedrijfscultuur je ziek kan maken is duidelijk en dat wil je niet meer.
Met mij gaat het aardig goed momenteel. Onlangs mijn eerste emdr-sessie gehad. Heftig, maar wel nuttig. Ik ben nog niet toe aan werken maar probeer wel via vrijwilligerswerk en de dingen die ik onderneem heel goed te gaan voelen wat ik wel en niet wil en waar ik wel en niet energie van krijg zodat ik als ik ooit weer aan het werk ga beter kan bepalen wat bij me past.
Met mij gaat het aardig goed momenteel. Onlangs mijn eerste emdr-sessie gehad. Heftig, maar wel nuttig. Ik ben nog niet toe aan werken maar probeer wel via vrijwilligerswerk en de dingen die ik onderneem heel goed te gaan voelen wat ik wel en niet wil en waar ik wel en niet energie van krijg zodat ik als ik ooit weer aan het werk ga beter kan bepalen wat bij me past.
zondag 29 mei 2016 om 17:07
Gele_suikerspin, geen ervaring hier. Er is wel een collega die na bijna twee jaar ziekte nu mbv ons bedrijf buiten het bedrijf gaat zoeken naar een baan. Maar dat is ws niet helemaal wat je bedoelt ? Lijkt me heel lastig. En ook een bron van stress. Ik zou het ook zeker met je bedrijfsarts bespreken.
Pussy_willow, de site heet anxietynomore.uk.co . Die site is echt mijn beste vriend geworden de afgelopen maanden. De beheerder van de site heeft ook twee boeken geschreven . Die heb ik zelf ( nog) niet gekocht want op de site zelf staat al heel veel goeie info. Goh, lijk wel of ik aandelen in die site heb, is dus niet zo !!
Pussy_willow, de site heet anxietynomore.uk.co . Die site is echt mijn beste vriend geworden de afgelopen maanden. De beheerder van de site heeft ook twee boeken geschreven . Die heb ik zelf ( nog) niet gekocht want op de site zelf staat al heel veel goeie info. Goh, lijk wel of ik aandelen in die site heb, is dus niet zo !!
maandag 30 mei 2016 om 13:00
Hallo meiden,
Ik heb de eerste 15 pagina's ongeveer gelezen en vroeg me toen af of dit topic nog actief is. En dat bleek, dus ik reageer ook maar even. Ik ben jong, 23 jaar, angststoornis en erg onzeker geworden door mijn jeugd. Altijd horen dat ik iets niet kan en dat mijn zelfbeeld te laag is voor hetgeen dat ik wilde bereiken.
Na jaren van het laagste niveau op het vmbo naar het HBO geklommen en gehoopt dat ik trots op mezelf mag zijn. Dit is dus niet gebeurd. Ik ben erg gevoelig, onzeker, perfectionistisch, heb een erg goed empathisch vermogen en neem altijd te veel verantwoordelijkheid. Na jaren doorgaan merk ik het nu. Huilbuien om niks, lichaam is zwaar, ik vergeet alles, wordt boos om niks, zie mijn toekomst niet meer en geen idee waarom mensen ook maar iets aan mij zouden hebben.
Na een half jaar in de wachtlijst hebben gestaan begin ik vanaf juli/augstus wekelijks met EMDR-therapie, RET-therapie, wat-als therapie en nog wat dingen om m'n zelfbeeld op te krikken. Ik voel me alleen nogal onbegrepen. Mensen zijn vaak. joh komt allemaal goed, trek je je het toch niet zo aan allemaal.
Ik ga donderdag naar de dokter om AD aan te vragen, geen idee of het mee krijg maar dat zien we dan wel weer. Heeft iemand tips om jezelf te accepteren dat het niet geweldig hoeft te gaan, altijd? Ik heb mijn studiejaar bijna afgerond, dus daar stop ik mijn laatste energie nog in, tenminste zo voelt het. Heb binnenkort sollicitatiegesprekken voor een jaarstage vanaf september. Dat wordt een super druk jaar, en het liefst zet ik september nog een paar jaar in de koelkast. Iemand tips, voor nu?
Ik heb de eerste 15 pagina's ongeveer gelezen en vroeg me toen af of dit topic nog actief is. En dat bleek, dus ik reageer ook maar even. Ik ben jong, 23 jaar, angststoornis en erg onzeker geworden door mijn jeugd. Altijd horen dat ik iets niet kan en dat mijn zelfbeeld te laag is voor hetgeen dat ik wilde bereiken.
Na jaren van het laagste niveau op het vmbo naar het HBO geklommen en gehoopt dat ik trots op mezelf mag zijn. Dit is dus niet gebeurd. Ik ben erg gevoelig, onzeker, perfectionistisch, heb een erg goed empathisch vermogen en neem altijd te veel verantwoordelijkheid. Na jaren doorgaan merk ik het nu. Huilbuien om niks, lichaam is zwaar, ik vergeet alles, wordt boos om niks, zie mijn toekomst niet meer en geen idee waarom mensen ook maar iets aan mij zouden hebben.
Na een half jaar in de wachtlijst hebben gestaan begin ik vanaf juli/augstus wekelijks met EMDR-therapie, RET-therapie, wat-als therapie en nog wat dingen om m'n zelfbeeld op te krikken. Ik voel me alleen nogal onbegrepen. Mensen zijn vaak. joh komt allemaal goed, trek je je het toch niet zo aan allemaal.
Ik ga donderdag naar de dokter om AD aan te vragen, geen idee of het mee krijg maar dat zien we dan wel weer. Heeft iemand tips om jezelf te accepteren dat het niet geweldig hoeft te gaan, altijd? Ik heb mijn studiejaar bijna afgerond, dus daar stop ik mijn laatste energie nog in, tenminste zo voelt het. Heb binnenkort sollicitatiegesprekken voor een jaarstage vanaf september. Dat wordt een super druk jaar, en het liefst zet ik september nog een paar jaar in de koelkast. Iemand tips, voor nu?
maandag 30 mei 2016 om 13:25
Welkom!
Ga je 3 therapieën tegelijkertijd doen?
Dat lijkt mij te heftig. Denk je zelf dat dit haalbaar is?
Goed dat je naar de huisarts gaat. Benoem ook de dingen die je hier noemt, je huilbuien, boos worden om niks, alles vergeten enzo.
AD is niet echt een oplossing, ik bedoel als je hoopt dat dan de klachten overgaan en je gewoon weer door kunt gaan met alles. Daar is het niet voor bedoeld.
Met jou klachten doorlopen terwijl ze onderdrukt worden door AD zeg maar. Dat is niet de oplossing. Maar je gaat al therapie volgen, dus idd verstandig dat je met de HA gaat overleggen.
Ik denk eerder dat je je af moet vragen of en therapie en studie/stage tegelijkertijd wel realistisch is.
Kun je niet een tussen jaar nemen?
Om aan jezelf te werken?
Voor nu een tip?
Op een vrolijk papiertje positieve woorden schrijven.
bijvoorbeeld. Ik ben leuk en mooi. Ik ben een fantastische persoon. Ik mag zijn zoals ik ben.
Die op je spiegel hangen.
Het is irritant als mensen het zeggen, ze bedoelen ook niet dat je niet moet klagen of je je aansteld, maar in de toekomst gaat het echt beter worden. Misschien wordt het een hele lastige weg. Maar jou leven wordt leuker en mooier en fantastisch!
Ga je 3 therapieën tegelijkertijd doen?
Dat lijkt mij te heftig. Denk je zelf dat dit haalbaar is?
Goed dat je naar de huisarts gaat. Benoem ook de dingen die je hier noemt, je huilbuien, boos worden om niks, alles vergeten enzo.
AD is niet echt een oplossing, ik bedoel als je hoopt dat dan de klachten overgaan en je gewoon weer door kunt gaan met alles. Daar is het niet voor bedoeld.
Met jou klachten doorlopen terwijl ze onderdrukt worden door AD zeg maar. Dat is niet de oplossing. Maar je gaat al therapie volgen, dus idd verstandig dat je met de HA gaat overleggen.
Ik denk eerder dat je je af moet vragen of en therapie en studie/stage tegelijkertijd wel realistisch is.
Kun je niet een tussen jaar nemen?
Om aan jezelf te werken?
Voor nu een tip?
Op een vrolijk papiertje positieve woorden schrijven.
bijvoorbeeld. Ik ben leuk en mooi. Ik ben een fantastische persoon. Ik mag zijn zoals ik ben.
Die op je spiegel hangen.
Het is irritant als mensen het zeggen, ze bedoelen ook niet dat je niet moet klagen of je je aansteld, maar in de toekomst gaat het echt beter worden. Misschien wordt het een hele lastige weg. Maar jou leven wordt leuker en mooier en fantastisch!
maandag 30 mei 2016 om 14:21
Dank jullie voor jullie berichten. Ik verwacht van de AD dat het me helpt iets rustiger te zijn overdag en dat het de angstgedachten en het piekeren iets onderdrukt.
Ik ga in de schoolvakantie beginnen met de therapie. Ivm het financiele plaatje ga ik wel door met mijn studie, maar het schooljaar is over twee weken grotendeels afgelopen en begint in september weer. Dus naast een vakantiebaantje heb ik dan weer rust voor mezelf. Eind dit jaar ga ik op mezelf wonen, dat zal ook een stuk rust met zich mee brengen.
Ik ga in de schoolvakantie beginnen met de therapie. Ivm het financiele plaatje ga ik wel door met mijn studie, maar het schooljaar is over twee weken grotendeels afgelopen en begint in september weer. Dus naast een vakantiebaantje heb ik dan weer rust voor mezelf. Eind dit jaar ga ik op mezelf wonen, dat zal ook een stuk rust met zich mee brengen.
maandag 30 mei 2016 om 15:42
volgende week begint mijn tentamenweek. Gelukkig heb ik voor 85% mijn schoolwerk al af. Nog 15% af maken de komende paar weken en dan wil ik tijd nemen voor mezelf. Jong en opgebrand lezen, en dan hopen dat ik me iets beter voel als ik begin aan de therapie over zes weken.
De tip met positieve punten over mezelf opschrijven is een goed idee. Dat ga ik straks doen.
Hoe is het met de rest?
De tip met positieve punten over mezelf opschrijven is een goed idee. Dat ga ik straks doen.
Hoe is het met de rest?
maandag 30 mei 2016 om 20:52
Welkom SayHelloYou,
Fijn dat je binnenkort kunt starten met je therapieën. Ik volg zelf ook meerdere tegelijkertijd en dat is best pittig dus ik hoop dat het jou lukt om naast je therapieën en je bijbaantje wat tijd in te lassen om even bij te komen van dat alles. Mijn tips voor de langere termijn zijn om je weken niet te vol te plannen. Ik heb gemerkt dat als je meer rust hebt en neemt dingen makkelijker zijn te handelen en dat je dan ook minder gevoelig wordt voor prikkels. Doe je aan yoga of iets anders ontspannends?
Verder, mocht de vele therapie toch erg intensief zijn, dan is het ook geen ramp om je studie op een lager pitje te zetten, het tempo te verlangzamen of het helemaal even on hold te zetten. Je kunt beter nu goed aan jezelf werken dan nu jezelf voorbij rennen en later tijdens je stage of werkzame leven opnieuw moeten beginnen met therapie? Langer doen over je studie is niet erg, behalve dat het financieel wat meer gaat kosten maar je gezondheid is belangrijker als het goed is.
Fijn dat je binnenkort kunt starten met je therapieën. Ik volg zelf ook meerdere tegelijkertijd en dat is best pittig dus ik hoop dat het jou lukt om naast je therapieën en je bijbaantje wat tijd in te lassen om even bij te komen van dat alles. Mijn tips voor de langere termijn zijn om je weken niet te vol te plannen. Ik heb gemerkt dat als je meer rust hebt en neemt dingen makkelijker zijn te handelen en dat je dan ook minder gevoelig wordt voor prikkels. Doe je aan yoga of iets anders ontspannends?
Verder, mocht de vele therapie toch erg intensief zijn, dan is het ook geen ramp om je studie op een lager pitje te zetten, het tempo te verlangzamen of het helemaal even on hold te zetten. Je kunt beter nu goed aan jezelf werken dan nu jezelf voorbij rennen en later tijdens je stage of werkzame leven opnieuw moeten beginnen met therapie? Langer doen over je studie is niet erg, behalve dat het financieel wat meer gaat kosten maar je gezondheid is belangrijker als het goed is.
maandag 30 mei 2016 om 22:52
Dat mijn gezondheid me meer waard is dan geld dat is zeker waar. Maar zodra ik vertraging heb wordt moet ik maandelijks veel geld lenen en dat is iets waar ik mee zit. Geld lenen straks voor mijn collegegeld vind ik niet zo erg, maar om nou het hele bedrag maandelijks te lenen straks, dat zou ik heel erg vinden.
Vandaag voor het eerst na twee jaar in een auto gezeten en op rustige wegen gereden. Mijn nicht kwam me ophalen en vroeg me of ik wilde rijden. Nadat ik eerst steeds zei dat ik het toch niet kon, zei ze 'Kom op, je kan het.. desnoods als je het benauwd krijgt zetten we de auto stil met gevarenlichten'. Dat was even nodig, want ik heb het gedaan! Heel onwennig en spannend, maar ik wil dit zeker vaker gaan doen!
Mijn verstand is zeker trots op mezelf. Na alle spanningen vandaag thuis, heb ik toch een half uurtje geleerd en heb ik auto gereden.
Jammer genoeg, voel ik niks. Ik hoopte op een trots gevoel in de auto, psych zei bij de intake dat er geen positief gevoel meer komt in mij tot het oude zeer verwerkt is. Beetje confronterend. Toen mijn nicht mij kwam verassen schoot ik al bijna vol omdat ze zoiets liefs voor me deed. Dubbel allemaal, hoe is jullie dag gegaan?
Vandaag voor het eerst na twee jaar in een auto gezeten en op rustige wegen gereden. Mijn nicht kwam me ophalen en vroeg me of ik wilde rijden. Nadat ik eerst steeds zei dat ik het toch niet kon, zei ze 'Kom op, je kan het.. desnoods als je het benauwd krijgt zetten we de auto stil met gevarenlichten'. Dat was even nodig, want ik heb het gedaan! Heel onwennig en spannend, maar ik wil dit zeker vaker gaan doen!
Mijn verstand is zeker trots op mezelf. Na alle spanningen vandaag thuis, heb ik toch een half uurtje geleerd en heb ik auto gereden.
Jammer genoeg, voel ik niks. Ik hoopte op een trots gevoel in de auto, psych zei bij de intake dat er geen positief gevoel meer komt in mij tot het oude zeer verwerkt is. Beetje confronterend. Toen mijn nicht mij kwam verassen schoot ik al bijna vol omdat ze zoiets liefs voor me deed. Dubbel allemaal, hoe is jullie dag gegaan?
dinsdag 31 mei 2016 om 05:23
Ik vind die opmerking van je psych heel negatief, krijg er de kriebels van. Natuurlijk moet je het verwerken, maar je was toch ontroerd door wat je nicht deed voor jou, dan voel je toch nog?
Toen ik blijdschap niet kon voelen, kreeg ik als tip elke avond 3 dingen opschrijven die positief waren/ leuk waren die dag. Dat was was dus heel moeilijk, want ik voelde geen blijdschap. Het waren dus soms ook dingen als, ik heb een bed (hoef niet buiten te slapen), maar dus ook dingen als, yeeh ik heb auto gereden met een smiley. Ook al voel je het niet. Benoem voor het slapengaan wel 3 dat soort dingen en/of schrijf ze op in een vrolijk boekje.
Als je in een negatief moment zit, lees het dan allemaal achterelkaar.
Zelf hou ik meer van therapie gebaseerd op het nu en de toekomst. Natuurlijk moet je heftige dingen verwerken van vroeger. Maar van een psych die er in blijven hangen en gaat graven, dat vind ik zelf ouderwetse psychologie. Wat je mee hebt gemaakt moet je niet wegstoppen maar het ruimte geven dat het verdriet/boosheid/onmacht er mag zijn, maar een psycholoog die het je elke keer weer opnieuw laat beleven vind ik persoonlijk slecht. Ze moeten je ook weer in het hier en nu zetten op het eind. Maar dat is een traumaatje wat ik heb, slechte psychologen.
En dingen zeggen als 'dat positieve gevoel komt pas als je het verwerkt hebt' als je die dingen vaak genoeg zegt ga je het zelf geloven.
Zeg dingen als, ik voel positiviteit en blijdschap nu nog wat vlak, maar dat komt omdat ik in een moeilijke periode zit. Maar ik voel nog wel dingen want wat mijn nicht deed ontroerde me en ik heb mijn autorij overwinning op viva gezet met een smiley
Ook al voel ik het niet helemaal, ik ben toch trots op mezelf!
Wat je hier dus al deed
Btw; heel erg klote maar AD vlakt dat nog meer af, tenminste bij mij wel. Ook het verdriet de pijn maar ook de happy momenten. Hou daar evt rekening mee.
Dus elke dag 3 positieve dingen opschrijven is een tip
Je bent volgens mij super goed bezig! En denkt overal goed over na. Je eigen ding blijven volgen.
Toen ik blijdschap niet kon voelen, kreeg ik als tip elke avond 3 dingen opschrijven die positief waren/ leuk waren die dag. Dat was was dus heel moeilijk, want ik voelde geen blijdschap. Het waren dus soms ook dingen als, ik heb een bed (hoef niet buiten te slapen), maar dus ook dingen als, yeeh ik heb auto gereden met een smiley. Ook al voel je het niet. Benoem voor het slapengaan wel 3 dat soort dingen en/of schrijf ze op in een vrolijk boekje.
Als je in een negatief moment zit, lees het dan allemaal achterelkaar.
Zelf hou ik meer van therapie gebaseerd op het nu en de toekomst. Natuurlijk moet je heftige dingen verwerken van vroeger. Maar van een psych die er in blijven hangen en gaat graven, dat vind ik zelf ouderwetse psychologie. Wat je mee hebt gemaakt moet je niet wegstoppen maar het ruimte geven dat het verdriet/boosheid/onmacht er mag zijn, maar een psycholoog die het je elke keer weer opnieuw laat beleven vind ik persoonlijk slecht. Ze moeten je ook weer in het hier en nu zetten op het eind. Maar dat is een traumaatje wat ik heb, slechte psychologen.
En dingen zeggen als 'dat positieve gevoel komt pas als je het verwerkt hebt' als je die dingen vaak genoeg zegt ga je het zelf geloven.
Zeg dingen als, ik voel positiviteit en blijdschap nu nog wat vlak, maar dat komt omdat ik in een moeilijke periode zit. Maar ik voel nog wel dingen want wat mijn nicht deed ontroerde me en ik heb mijn autorij overwinning op viva gezet met een smiley
Ook al voel ik het niet helemaal, ik ben toch trots op mezelf!
Wat je hier dus al deed
Btw; heel erg klote maar AD vlakt dat nog meer af, tenminste bij mij wel. Ook het verdriet de pijn maar ook de happy momenten. Hou daar evt rekening mee.
Dus elke dag 3 positieve dingen opschrijven is een tip
Je bent volgens mij super goed bezig! En denkt overal goed over na. Je eigen ding blijven volgen.
dinsdag 31 mei 2016 om 05:33
Pfff, ik ben tegenwoordig dus ook heel vroeg wakker.
Eerst waren het de niet in slaap kunnen vallen, en niet kunnen doorslaap nachten en nu de om half 5 klaar wakker nachten
Ik bekijk het positief, ik denk dat ik misschien nu dieper en beter slaap en dus meer uitgerust ben.
Maar frustrerend is het ook wel.
Maak er een mooie dag van iedereen
Eerst waren het de niet in slaap kunnen vallen, en niet kunnen doorslaap nachten en nu de om half 5 klaar wakker nachten
Ik bekijk het positief, ik denk dat ik misschien nu dieper en beter slaap en dus meer uitgerust ben.
Maar frustrerend is het ook wel.
Maak er een mooie dag van iedereen
dinsdag 31 mei 2016 om 05:48
Half 5 is hier zo n beetje standaard, grrr...
Goedemorgen Ik heb vannacht slecht geslapen. Vanmorgen een druk programma want allebei werken en vroeg de deur uit. Dus rennen en vliegen, iets wat ik heel slecht trek. Wil vandaag voor het eerst met de auto naar mn werk maar de hele nacht er over gepiekerd. Bang dat ik in paniek raak, migraine krijg, moet plassen. Nu helemaal gebroken en de dag moet nog beginnen. Gisteren wel een redelijk goeie dag gehad op wat vervelende gedachten en wat paniek na. Kijken wat de dag van vandaag brengt. Fijne dag allemaal !
Goedemorgen Ik heb vannacht slecht geslapen. Vanmorgen een druk programma want allebei werken en vroeg de deur uit. Dus rennen en vliegen, iets wat ik heel slecht trek. Wil vandaag voor het eerst met de auto naar mn werk maar de hele nacht er over gepiekerd. Bang dat ik in paniek raak, migraine krijg, moet plassen. Nu helemaal gebroken en de dag moet nog beginnen. Gisteren wel een redelijk goeie dag gehad op wat vervelende gedachten en wat paniek na. Kijken wat de dag van vandaag brengt. Fijne dag allemaal !
dinsdag 31 mei 2016 om 08:16
Welkom, sayhelloyou. Stoer, dat autorijden. Rascalles, hoe is het bij jou gegaan, viel het mee?
Hier een vrije dag. Lag er vannacht wakker van en kon alleen maar denken 'dit móet een relaxdag worden' Dat even opgeteld bij de enorme to do list die in m'n hoofd ontstond omdat ik daar vandaag mooi de tijd voor heb, nog afgezien van de stapel papier die ik gisteravond zekerheidshalve van mijn werk meegenomen heb voor als ik tijd over heb... Waar ben ik mee bezig?!
Hier een vrije dag. Lag er vannacht wakker van en kon alleen maar denken 'dit móet een relaxdag worden' Dat even opgeteld bij de enorme to do list die in m'n hoofd ontstond omdat ik daar vandaag mooi de tijd voor heb, nog afgezien van de stapel papier die ik gisteravond zekerheidshalve van mijn werk meegenomen heb voor als ik tijd over heb... Waar ben ik mee bezig?!
dinsdag 31 mei 2016 om 13:22
Hoi Sayhelloyou! Ik zit totaal niet in dezelfde situatie als jij maar ik herken wel dat je afwegingen wilt maken in dingen die je toch nog wel wilt/moet doen omdat je anders het idee hebt dat je nog meer stress (door bv geld) krijgt. Succes met je tentamens komende week!
@femke, inderdaad, waar ben je mee bezig?! Was dat werk mee naar huis nemen wel echt nodig? Geeft geen rust volgens mij, als je het daar had gelaten had je er niet aan kunnen werken, dus: rust. Nu moet je dat dadelijk ook nog doen van jezelf en lukt dat niet heb je er wel de hele dag mee in je hoofd gezeten. (Ik praat nu wel een beetje vanuit hoe ik het zelf zou ervaren)
Neem een paar (leuke) dingen van je to-do lijst en doe die rustig aan!
Haha, ik moet wel lachen om mezelf, het is zo makkelijk praten tegen een ander hè, maar zelf doen...
@Gele_suikerspin, die tip van die 3 positieve dingen opschrijven heb ik ook al vaker gehoord, misschien moet ik dat toch ook eens echt gaan doen, en ze ook echt opschrijven.
@rascalles, hoe ga je anders naar je werk? Misschien wil je toch nog iets te snel als het je nog zo'n stress geeft? Vervelend dat je nu zo'n slechte nacht hebt gehad.
Dat niet kunnen slapen en wakker worden 's nachts heb ik ook, om vervolgens niet wakker te kunnen worden natuurlijk 's morgens.
Morgen is het eerste gesprek samen met het familielid waar ik mee samenwerk en een coach. Hier heb ik echt naartoe geleefd maar nu wordt het wel een beetje spannend.
Ik heb al de dingen opgeschreven die ik aan wil kaarten, zodat ik ze niet vergeet.
Als tip van de praktijkondersteuner kreeg ik ook nog: vanuit mezelf praten; ik vind, dit voelt voor mij zus en zo, ik vind het niet fijn als.. enz.
Iemand nog meer tips?
@femke, inderdaad, waar ben je mee bezig?! Was dat werk mee naar huis nemen wel echt nodig? Geeft geen rust volgens mij, als je het daar had gelaten had je er niet aan kunnen werken, dus: rust. Nu moet je dat dadelijk ook nog doen van jezelf en lukt dat niet heb je er wel de hele dag mee in je hoofd gezeten. (Ik praat nu wel een beetje vanuit hoe ik het zelf zou ervaren)
Neem een paar (leuke) dingen van je to-do lijst en doe die rustig aan!
Haha, ik moet wel lachen om mezelf, het is zo makkelijk praten tegen een ander hè, maar zelf doen...
@Gele_suikerspin, die tip van die 3 positieve dingen opschrijven heb ik ook al vaker gehoord, misschien moet ik dat toch ook eens echt gaan doen, en ze ook echt opschrijven.
@rascalles, hoe ga je anders naar je werk? Misschien wil je toch nog iets te snel als het je nog zo'n stress geeft? Vervelend dat je nu zo'n slechte nacht hebt gehad.
Dat niet kunnen slapen en wakker worden 's nachts heb ik ook, om vervolgens niet wakker te kunnen worden natuurlijk 's morgens.
Morgen is het eerste gesprek samen met het familielid waar ik mee samenwerk en een coach. Hier heb ik echt naartoe geleefd maar nu wordt het wel een beetje spannend.
Ik heb al de dingen opgeschreven die ik aan wil kaarten, zodat ik ze niet vergeet.
Als tip van de praktijkondersteuner kreeg ik ook nog: vanuit mezelf praten; ik vind, dit voelt voor mij zus en zo, ik vind het niet fijn als.. enz.
Iemand nog meer tips?
dinsdag 31 mei 2016 om 13:50
Gele suikerspin en racalles - wat vervelend dat jullie zo slecht slapen! Hebben jullie ook medicijnen dan of dat niet?
In veel berichten lees ik van jullie: 'Ik moet dit en ik moet dat, en dan moet ik ook nog relaxen'. Dit is voor mij heel herkenbaar, maar ik denk dat het beste is om nergens een moetje van te maken. Alleen is dat makkelijker als je geen dingen hebt lopen die altijd doorlopen, en voor de meeste mensen dus onmogelijk.
Ik ben vanochtend naar een vergadering geweest waar wij als pedagogen in opleiding allemaal moesten meedenken en ik met ideeën moest komen. Merkte dat ik vanaf de eerste vijf minuten al was afgedwaald, zo blij dat het jaar bijna om is. Eindelijk leer ik voor mezelf kiezen.
Als ik aan mensen aan geef dat ik er even doorheen zit en echt moe ben, krijg ik veel te horen 'Ja, dat heb ik ook wel eens ja'.
Erg irritant, maar ik stop ook geen energie meer in deze mensen, dat lijkt me het beste. Sommige mensen kunnen het niet snappen, en dat vind ik moeilijk om te begrijpen.
In veel berichten lees ik van jullie: 'Ik moet dit en ik moet dat, en dan moet ik ook nog relaxen'. Dit is voor mij heel herkenbaar, maar ik denk dat het beste is om nergens een moetje van te maken. Alleen is dat makkelijker als je geen dingen hebt lopen die altijd doorlopen, en voor de meeste mensen dus onmogelijk.
Ik ben vanochtend naar een vergadering geweest waar wij als pedagogen in opleiding allemaal moesten meedenken en ik met ideeën moest komen. Merkte dat ik vanaf de eerste vijf minuten al was afgedwaald, zo blij dat het jaar bijna om is. Eindelijk leer ik voor mezelf kiezen.
Als ik aan mensen aan geef dat ik er even doorheen zit en echt moe ben, krijg ik veel te horen 'Ja, dat heb ik ook wel eens ja'.
Erg irritant, maar ik stop ook geen energie meer in deze mensen, dat lijkt me het beste. Sommige mensen kunnen het niet snappen, en dat vind ik moeilijk om te begrijpen.
dinsdag 31 mei 2016 om 15:03
Tja, werk meenemen, ik heb donderdagmiddag vergaderingen die al een week zijn uitgesteld omdat ik de bijbehorende stukken niet heb. En die moet ik tot op heden nog steeds produceren. Als ik daar donderdagochtend pas aan begin, heb ik niet genoeg tijd en 'faal' ik door weer eens met inferieure stukken aan tafel zit. Het is dus wel nodig, zou ik redelijk objectief zeggen, al weet ik ook 100% zeker dat als het in orde is, er totaal geen waardering voor komt. En als het niet in orde is, dan worden er wat steken onder water gegeven waarna we de volgende ronde weer nieuwe kansen hebben. Dus waar maak ik me dan zo druk om. Nou, ik doe alles 'gewoon' graag goed, en ik was juist zo blij weer eens wat normaler te kunnen functioneren, dus no way dat ik dan een stap terug ga zetten (aantekening maken: elke maand minstens een dag vrij nemen, elke twee weken minstens een middag vrij nemen, op donderdag mezelf gunnen om over te werken en op maandag dit absoluut niet doen. Verplicht pauze nemen).
Vanochtend grote paniek, omdat ik nog even was gaan liggen en nu geen tijd meer had om het huis op te ruimen voordat de schoonmaakster komt. Ja, kan daar nu om lachen (ze doet het maar met zoals het eruit ziet), maar zover krijg ik mezelf op het moment van paniek dus niet, bleh.
Ik ben wel zo slim geweest gisteren de huissleutel van mijn schoonouders in te pikken, als de schoonmaakster er zo direct echt is, dan vlucht ik daarheen met een goed boek. Even niets.
Lekker ego. Maar ik hol conditioneel weer achteruit, dat is een heel duidelijk teken. Ik wil van dat lamlendige gevoel af, gewoon weer léven, daadkracht, just do it. Niet tegen de was opzien omdat je de he-le-maal naar zolder moet om je plunje in te leveren (ik hoef het niet eens zelf op te hangen). Ik ga eerst maar eens een bed verschonen, dat is al zo lang geleden dat ik me er diep, diep voor schaam, het is ook echt nodig. En ik weet dat ik daar vanavond in ieder geval blij van word.
Vanochtend grote paniek, omdat ik nog even was gaan liggen en nu geen tijd meer had om het huis op te ruimen voordat de schoonmaakster komt. Ja, kan daar nu om lachen (ze doet het maar met zoals het eruit ziet), maar zover krijg ik mezelf op het moment van paniek dus niet, bleh.
Ik ben wel zo slim geweest gisteren de huissleutel van mijn schoonouders in te pikken, als de schoonmaakster er zo direct echt is, dan vlucht ik daarheen met een goed boek. Even niets.
Lekker ego. Maar ik hol conditioneel weer achteruit, dat is een heel duidelijk teken. Ik wil van dat lamlendige gevoel af, gewoon weer léven, daadkracht, just do it. Niet tegen de was opzien omdat je de he-le-maal naar zolder moet om je plunje in te leveren (ik hoef het niet eens zelf op te hangen). Ik ga eerst maar eens een bed verschonen, dat is al zo lang geleden dat ik me er diep, diep voor schaam, het is ook echt nodig. En ik weet dat ik daar vanavond in ieder geval blij van word.
dinsdag 31 mei 2016 om 15:48
Ik krijg het ook gestrest van je Femke. Zet je man eens een keer aan het werk!
En hard, maar je doet het jezelf aan. Ik kan me herinneren dat je baas zei: niet mailen in het weekend of iets dergelijks. Ik denk dat hij er hetzelfde over denkt, qua werken op je vrije dag.
Nog met een coach of iemand gebeld?
Haha, weet je hoe ik het bed verschoon probleem oplos? Sinds ik ziek ben doe ik het zo, deken om draaien kan het nog weer 2 weken mee.
Heb jij misschien dat als je niks doet, je onrust hebt, dat je dan aan dingen gaat denken, van vroeger of gewoon negatieve dingen?
Ik slaap verder ook goed, alleen vroeg wakker, oordopjes helpen soms, vogels zingen hier hard.
Heb geen medicijnen.
En hard, maar je doet het jezelf aan. Ik kan me herinneren dat je baas zei: niet mailen in het weekend of iets dergelijks. Ik denk dat hij er hetzelfde over denkt, qua werken op je vrije dag.
Nog met een coach of iemand gebeld?
Haha, weet je hoe ik het bed verschoon probleem oplos? Sinds ik ziek ben doe ik het zo, deken om draaien kan het nog weer 2 weken mee.
Heb jij misschien dat als je niks doet, je onrust hebt, dat je dan aan dingen gaat denken, van vroeger of gewoon negatieve dingen?
Ik slaap verder ook goed, alleen vroeg wakker, oordopjes helpen soms, vogels zingen hier hard.
Heb geen medicijnen.
dinsdag 31 mei 2016 om 17:21
Even iets anders, ik geb vaak zo n rare kramp in mn keel en tussen mn schouderbladen . Iemand hier ook mee bekend ? Ik heb van de huisarts ooit omeprazol gekregen, nooit geslikt want nogal anti medicatie maar misschien toch maar gaan doen.
Probleem is dat het me bang maakt. Angst dat het mijn hart is. En dat maakt me weer aan het Googlen en piekeren. Echt niet tof.
Probleem is dat het me bang maakt. Angst dat het mijn hart is. En dat maakt me weer aan het Googlen en piekeren. Echt niet tof.
woensdag 1 juni 2016 om 20:40
Wat zijn jullie lekker veel aan het schrijven. Veel herkenning onderling zie ik, en ook veel goede tips. Ik heb de laatste tijd wel alles gelezen, maar weinig gereageerd. Ik merk dat ik bij veel zaken echt moet denken van: hoe zat dat ook alweer? Of dat ik denk: dat ligt achter me, ik wil daar nu niet meer zo veel mee bezig zijn.
Ik denk daarom dat ik eigenlijk best wel op de goede weg ben... Genezen zou ik mezelf nog niet willen noemen, maar ik voel mezelf wel steeds meer richting burnout-af gaan. Woepdidoe, eindelijk! En dit keer voelt het ook een stuk steviger en stabieler dan een jaar geleden, toen ik ook dacht helemaal klaar te zijn en dit topic gedag zei. Ik heb nu zelfs vertrouwen in dat het goed komt. Oef, al vind ik het nog wel spannend om dat zo op te schrijven. Het blijft natuurlijk gissen en afwachten wat de tijd brengt. Maar iets voelt wel erg goed de laatste tijd.
Naoko en Beel, net als jullie vraag ik me tegenwoordig regelmatig af of ik niet altijd geleefd heb op een manier die niet bij me past. Qua drukte opzoeken en zo. Ik ben ook altijd superactief geweest met allerlei hobby's en verenigingen en wilde overal bij zijn. Maar eigenlijk hou ik niet van al die drukte. Misschien hoort het gewoon bij het ouder worden hoor, maar het kan ook zijn dat ik mezelf altijd te veel uitgeput heb. Misschien uit onzekerheid, om er toch bij te horen? Om bevestiging te krijgen, dat ik toch leuk genoeg was? Om positieve energie om me heen te hebben omdat ik die niet in mezelf kon vinden? Mogelijk dat het zoiets is geweest.
Gele Suikerspin: ik heb juist heel goede ervaringen met hulpverleners. Een fijne huisarts en praktijkondersteuner, een prima bedrijfsarts, en een goede psycholoog waar ik echt heel veel aan heb gehad en nog steeds heb. Vooral voor hem ben ik superdankbaar en blij dat hij op mijn pad kwam.
Ik denk daarom dat ik eigenlijk best wel op de goede weg ben... Genezen zou ik mezelf nog niet willen noemen, maar ik voel mezelf wel steeds meer richting burnout-af gaan. Woepdidoe, eindelijk! En dit keer voelt het ook een stuk steviger en stabieler dan een jaar geleden, toen ik ook dacht helemaal klaar te zijn en dit topic gedag zei. Ik heb nu zelfs vertrouwen in dat het goed komt. Oef, al vind ik het nog wel spannend om dat zo op te schrijven. Het blijft natuurlijk gissen en afwachten wat de tijd brengt. Maar iets voelt wel erg goed de laatste tijd.
Naoko en Beel, net als jullie vraag ik me tegenwoordig regelmatig af of ik niet altijd geleefd heb op een manier die niet bij me past. Qua drukte opzoeken en zo. Ik ben ook altijd superactief geweest met allerlei hobby's en verenigingen en wilde overal bij zijn. Maar eigenlijk hou ik niet van al die drukte. Misschien hoort het gewoon bij het ouder worden hoor, maar het kan ook zijn dat ik mezelf altijd te veel uitgeput heb. Misschien uit onzekerheid, om er toch bij te horen? Om bevestiging te krijgen, dat ik toch leuk genoeg was? Om positieve energie om me heen te hebben omdat ik die niet in mezelf kon vinden? Mogelijk dat het zoiets is geweest.
Gele Suikerspin: ik heb juist heel goede ervaringen met hulpverleners. Een fijne huisarts en praktijkondersteuner, een prima bedrijfsarts, en een goede psycholoog waar ik echt heel veel aan heb gehad en nog steeds heb. Vooral voor hem ben ik superdankbaar en blij dat hij op mijn pad kwam.
