Ik had het me zo anders voorgesteld...

Ik had het me allemaal zo anders voorgesteld. Ik ben heel erg lang psychisch behoorlijk ziek geweest en sinds een jaar of vijf weet ik eindelijk redelijk hoe ik daarmee om moet gaan. Zo goed en zo kwaad als het gaat ben ik aardig stabiel. Ik ben gestopt met mijn destructieve gedrag en meestal voel ik me best oké. Ik ga weer naar school, ik heb mijn leven wel aardig op de rit. Maar bij het kleinste beetje stress lijkt alles als een kaartenhuis in elkaar te storten. Emoties handelen gaat ook nu nog steeds niet goed, de manier van omgaan met mijn emoties is ontzettend kinderlijk en explosief. Daarnaast ben ik lichamelijk beperkt en nu ik sinds kort stage loop, loop ik daar gigantisch tegenaan.



Afgelopen week heb ik gesproken met iemand in mijn nabije omgeving die ook een psychische beperking heeft. Zij is als een moeder voor me, dus eigenlijk ga ik met alles naar haar toe en ik heb op dit moment best een fikse terugval, dus ging ik naar haar toe. Zij had het over acceptatie. Acceptatie dat ik altijd gevoelig zal blijven voor depressies (ik ken tenslotte niet anders, ik was als basisschoolkind al vaak depressief), acceptatie dat mijn emoties heftig zijn en dat ik daar op een bepaalde manier mee omga en acceptatie dat ik misschien nu al presteer op de toppen van mijn kunnen: misschien zit er gewoon niet meer in voor mij. Zij is nu aardig stabiel, maar de enige manier waarop dat haar lukt is doordat ze niet meer werkt. Zij moest stoppen met werken en weet dat ze nooit meer zal kunnen werken.



Ik ga na de zomer naar het HBO, maar als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, weet ik dat die stress veel en veel teveel voor me zal zijn. Ik ben heel erg perfectionistisch en ik haal nu vooral cijfers boven de 8 op het MBO, maar ik vind dat ik dat op het HBO nog steeds moet kunnen. Mijn cijfers zijn namelijk mijn zelfvertrouwen, en zonder die hoge cijfers blijft daar niets van over. Ik heb al zo gigantisch gefaald in eigenlijk al het mogelijke, dat ik toch in elk geval ergens de beste in moet zijn. HBO? Leuk idee, en qua intelligentie zou ik dat wel aan moeten kunnen, maar stress is funest voor mij dus eerlijk gezegd geloof ik er bij voorbaat al niet in.



Op stage probeer ik zo goed mogelijk te presteren, maar eigenlijk loop ik voortdurend tegen mijn grenzen aan en ga er keihard overheen omdat ik me van mijn beste kant wil laten zien. Eigenlijk is het veel te zwaar maar ik weiger om dat toe te geven. Ik functioneer het beste als ik die dingen allemaal niet hoef. Maar ik wil dat gewoon niet. Ik ben zo bang dat ik mijn hele toekomstbeeld moet bijstellen en het doet zoveel pijn, want ik heb het gevoel dat ik heel erg veel moet opgeven omdat het gewoon niet kan met hoe ik functioneer. Maar waar haal ik mijn zelfwaardering uit, mijn voldoening, als ik niet naar school ga, niet werk, en een gezin stichten met mijn psychische functioneren er waarschijnlijk ook nooit inzit?



Ik ben opnieuw 100% afgekeurd bij de herkeuringen voor Wajong. Ik had dat zo ontzettend niet verwacht. Ze wilden me goedkeuren en toen ik daar vervolgens een gesprek had, hebben ze me alsnog afgekeurd. Hoewel het fijn is omdat het heel veel stress scheelt, doet het heel veel pijn omdat ik om me heen alleen maar hoor dat het bijna onmogelijk is om in de Wajong te blijven, en mij keuren ze al na één gesprek af. Ben ik zo’n hopeloos geval? Komt het nooit meer goed?



Ik had met me allemaal zo anders voorgesteld. Het is vechten tegen de bierkaai en ik ben doodmoe. Ik ben al mijn hele leven in gevecht met mezelf en misschien wordt het gewoon nooit beter dan het nu is omdat ik al alles doe wat binnen mijn macht ligt om stabiel te blijven. Het doet zo ontzettend veel pijn en ik wil niet eens denken aan hoe ongelooflijk ik mijn moeder teleurgesteld heb en nog ga teleurstellen als blijkt dat dit het inderdaad gewoon is. Ik ben doodsbang voor de toekomst.



Sorry, ik weet niet wat ik met dit topic wil en respect als je het hele verhaal gelezen hebt. Ik denk dat ik vooral van me af wilde schrijven. Ik ben zo verdrietig dat het allemaal zo ingewikkeld is.

Excuses dat mijn reactie zo lang op zich heeft laten wachten, en eerlijk gezegd weet ik nu nog steeds niet goed wat ik moet reageren. Ik pik er een paar dingen uit.



NummerZoveel, ik heb een partner en binnen enkele weken trouwen we. Mijn vriend wil geen kinderen, hij heeft er niks mee en vindt zichzelf daarnaast ook ongeschikt. Dus ik ben vooral bezig met acceptatie van dat stuk, dat het er waarschijnlijk gewoon echt niet in zit.



Ik ga bij aanvang van het collegejaar direct een afspraak maken met de decaan. Ik heb dat gesprek al aangevraagd. Ik wil het dan ook gaan hebben over de mogelijkheden die er zijn. Zo had een vriendin jaren geleden (die dezelfde opleiding deed op dezelfde school) de afspraak dat ze een jaar ging 'proefstuderen' waarbij ze niet al haar studiepunten hoefde te halen. Dat haalde voor haar veel druk van de ketel. En mijn docent op het MBO zei dat als ik gebleven zou zijn, dat er iets te regelen was geweest met mijn presentieplicht van 80%, en misschien is dat op het HBO ook zo. Ik ga daar dus zeker naar kijken.



Voor de mensen die ernaar vroegen: ik heb op dit moment geen therapie meer. Ik heb járen therapie gevolgd, zoveel verschillende behandelingen gehad en ik weet het allemaal prima. Therapeuten zeggen zelf niet meer te weten wat ze mij kunnen leren. Ik ken mezelf als de beste, doorzie al mijn patronen, ik kan alleen nog lang niet altijd op de juiste manier handelen. Daarmee moet ik gewoon oefenen, nog meer behandelingen gaan daarbij echt niet helpen. Ik heb in de afgelopen 15 jaar ook mijn eigen beerput doorgespit en ik analyseer mijn gedrag heel graag. Ik wil persé weten waarom ik wat doe, al vanaf kinds af aan en dat is eigenlijk de enige manier waarop ik echt verder gekomen ben. Therapie heeft mij vooral verder de grond in getrapt.



Blueeyes, ik val onder de oude Wajongregeling en mijn uitkering verschilt niks van mensen die niet naar school gaan. Ik krijg volledig Wajong en daarnaast studiefinanciering. Ik ga ook pas net naar school, terwijl ik mijn uitkering al tien jaar heb.



Een tussenjaar is niet echt een optie. Ik heb al ongelofelijk lang thuisgezeten en ben eigenlijk pas net weer begonnen. Ik vraag me trouwens af hoe je dat voor je ziet met werkervaring opdoen, want ik ben 100% afgekeurd. Ik heb vrijwilligerswerk gedaan, maar de verantwoordelijkheid van een baan trek ik voor geen meter. Een jaar is trouwens niet genoeg om minder perfectionistisch te worden denk ik, trek daar maar rustig tien jaar voor uit. Ik kan die dingen het beste leren in de situatie. Ik wist niet eens dat ik zo perfectionistisch was tot ik weer naar school ging.



Ik wil heel erg graag HBO proberen, al is het maar om erachter te komen dat het niet lukt. En misschien lukt het met wat aanpassingen gewoon wel. Al vanaf de basisschool wil ik zonder twijfel mijn HBO-diploma halen. Ik was toen ook al het zwakkere kind en mijn omgeving dacht dat ik het niet verder zou schoppen dan de praktijkschool en ik heb nu in elk geval al een mavo-diploma. Ik ben dus wel een doorzetter. Ik wil dit gewoon en kan het niet uit mijn hoofd zetten voordat ik het in elk geval geprobeerd heb.



Retrostar, als het goed is heb ik binnen een paar weken al mijn boeken en ik ben absoluut van plan om me van tevoren in te lezen en vertrouwt te raken met de stof. Dat het boeiend zal zijn denk ik wel, mijn stage van nu is in dezelfde richting. En ik heb er al heel veel over gelezen!



Dank voor alle reacties, ik ben er heel blij mee. Het gaat trouwens weer wat beter, ik heb mijn emoties weer wat onder controle. Dat vind ik alleen ook heel lastig en is altijd een behoorlijke strijd omdat ik die aandacht en het feit dat er een beetje extra voor me gezorgd wordt altijd zo fijn vind. (Het is ook een heel lange weg geweest voordat ik dat in durfde te zien.) Maar ook dat ebt vanzelf weer weg meestal.