Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
dinsdag 7 juni 2016 om 08:35
Zeeland, toch maar weer hier posten dus?
Vind je wisselende houding tov posten hier onderhand onnavolgbaar worden......
Vergeet niet hoe je nog niet lang geleden het nare gevoel had dat het forum teveel van je focus afhaalde van waar die hoorde te liggen.
En gisteren poste je nog:
Boos? "Ja, dan moet je maar bij hem weg gaan, het is jouw keus om te blijven, dus dan moet je hem wel een eerlijke kans geven, en niet meer boos en onredelijk doen."
Te weinig boos? Ook niet goed. Neurotisch, te gecontroleerd, te braaf, te
Maar nu is het veranderd.
Alles wat ik zeg lijkt verdraaid te worden, en ik ben veel tijd kwijt met dit dan weer 'recht ' te zetten.
Hoe zou jij dit dan doen, iris?
Om die forum sfeer weer gezond te krijgen?
Toch je kwetsbaar opstellen?
Lijkt me dat je je erg onprettig voelt hier. Waarom dan blijven posten?
Je trekt je alles enorm persoonlijk en als een aanval aan, alsof je 'hoe dan ook' /wat je ook doet niet deugt en je kunt verheugen op nare reacties.
Dat is niet alleen onjuist maar ook aanmatigend want de meesten hier hebben goede bedoelingen en je nooit verweten verkeerd bezig te zijn en: ze hebben uiteindelijk geen belang bij wat je doet, meid. Ze zijn minder persoonlijk bij je betrokken als je denkt, want kennen je niet eens, dus alles dat hier geschreven wordt is bedoeld als oprechte meningen, en nooit als een afkeur of goedkeuring van je persoon. Je mag en zal je leven zo inrichten als jij wil.
En daar legt niemand je hier een strobreed bij in de weg. Omdat die emotionele betrokkenheid uiteindelijk nul is: mensen kennen je niet eens!
Mensen hier denken mee met je situatie, vanuit betrokkenheid en als objectief klankbord, en jij doet de meeste reacties af als 'ik kan t ook nooit goed doen'.
Dat is een gemiste kans en laat zien hoe veel belang je hecht aan de opvattingen van zelfs volslagen onbekenden.
Dat trekt ook veel energie weg, als je zo weinig kunt vertrouwen op jouw ervaring dat je goed bezig bent.
Je bent niet afhankelijk van wat anderen, zelfs volslagen onbekenden vinden van je keuzes.
Dus je zou de sfeer positiever kunnen krijgen door de reacties minder negatief te beoordelen als een aanval (waarop je in verdediging schiet) en je te beseffen dat mensen je keuzes al dan niet kunnen begrijpen maar dat het ze hoe dan ook uiteindelijk weinig zal kunnen schelen hoe je je leven inricht. Mensen kennen je niet.
Maak jezelf niet zo belangrijk (klinkt negatief weer maar is goed bedoeld) .
Vind je wisselende houding tov posten hier onderhand onnavolgbaar worden......
Vergeet niet hoe je nog niet lang geleden het nare gevoel had dat het forum teveel van je focus afhaalde van waar die hoorde te liggen.
En gisteren poste je nog:
Boos? "Ja, dan moet je maar bij hem weg gaan, het is jouw keus om te blijven, dus dan moet je hem wel een eerlijke kans geven, en niet meer boos en onredelijk doen."
Te weinig boos? Ook niet goed. Neurotisch, te gecontroleerd, te braaf, te
Maar nu is het veranderd.
Alles wat ik zeg lijkt verdraaid te worden, en ik ben veel tijd kwijt met dit dan weer 'recht ' te zetten.
Hoe zou jij dit dan doen, iris?
Om die forum sfeer weer gezond te krijgen?
Toch je kwetsbaar opstellen?
Lijkt me dat je je erg onprettig voelt hier. Waarom dan blijven posten?
Je trekt je alles enorm persoonlijk en als een aanval aan, alsof je 'hoe dan ook' /wat je ook doet niet deugt en je kunt verheugen op nare reacties.
Dat is niet alleen onjuist maar ook aanmatigend want de meesten hier hebben goede bedoelingen en je nooit verweten verkeerd bezig te zijn en: ze hebben uiteindelijk geen belang bij wat je doet, meid. Ze zijn minder persoonlijk bij je betrokken als je denkt, want kennen je niet eens, dus alles dat hier geschreven wordt is bedoeld als oprechte meningen, en nooit als een afkeur of goedkeuring van je persoon. Je mag en zal je leven zo inrichten als jij wil.
En daar legt niemand je hier een strobreed bij in de weg. Omdat die emotionele betrokkenheid uiteindelijk nul is: mensen kennen je niet eens!
Mensen hier denken mee met je situatie, vanuit betrokkenheid en als objectief klankbord, en jij doet de meeste reacties af als 'ik kan t ook nooit goed doen'.
Dat is een gemiste kans en laat zien hoe veel belang je hecht aan de opvattingen van zelfs volslagen onbekenden.
Dat trekt ook veel energie weg, als je zo weinig kunt vertrouwen op jouw ervaring dat je goed bezig bent.
Je bent niet afhankelijk van wat anderen, zelfs volslagen onbekenden vinden van je keuzes.
Dus je zou de sfeer positiever kunnen krijgen door de reacties minder negatief te beoordelen als een aanval (waarop je in verdediging schiet) en je te beseffen dat mensen je keuzes al dan niet kunnen begrijpen maar dat het ze hoe dan ook uiteindelijk weinig zal kunnen schelen hoe je je leven inricht. Mensen kennen je niet.
Maak jezelf niet zo belangrijk (klinkt negatief weer maar is goed bedoeld) .
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 7 juni 2016 om 09:06
Zeeland, het klinkt zwaar in mijn oren, als je schrijft over hoe het thuis is. Fijn om te horen dat je hebt ontdekt dat je echt wel grenzen hebt, en dat je die ook kunt communiceren. Ik denk niet dat dat alleen de 'ondergrens' betreft hoor. Het feit dat je geen lichamelijk contact wilt met hem (of is dat veranderd?) is natuurlijk ook een grens. Het was moeilijker om deze te communiceren volgens mij, omdat man 'eerder' aangaf dat hij niet in één ruimte met jou wil slapen. Lopen jullie nog met een grote boog om elkaar heen? Is hem aanraken, ook 'per ongeluk' in de gang of zo, iets wat je doet of juist probeert te vermijden? Waar haal jij nu warmte en troost uit? Of ben je 'in de bikkelstand' beland? Past die bikkelstand bij je (zoals je steeds aangeeft voorlopige) besluit om bij hem te blijven? Hoe gaat het met je bij je therapeut? Voel je je veilig? Ik hoop het.
dinsdag 7 juni 2016 om 09:16
dinsdag 7 juni 2016 om 09:34
Misia, ik snap je post niet helemaal. Volgens mij ging Zeeland nu in op de vragen die over thuis gingen. Denk dat het wel goed voor haar is om niet in de verdediging te gaan en als ze nog open staat om dingen van thuis hier te delen dat ze dit kan doen. Daar reageert ze mijn inziens nu wel eerlijk op en dan lijkt het alsof jij haar nu een draai om haar oor geeft omdat ze dit doet (?)
Zeeland het klinkt nog steeds onrustig (logisch dit gaat niet 123 voorbij) maar wel beter dan 1.5 week terug. Ik heb nu wel het idee dat je echt achter jouw keuze staat en dat je gaat kijken of het ook haalbaar is. Vervelend om te horen over de antidepressiva, krijg je niet niks voor niks voorgeschreven. Ik moest er wel ook meteen aan denken dat die medicatie meestal als bijwerking heeft dat het libido omlaag gaat.
Ben ook erg benieuwd naar jouw therapie en hoe dat precies gaat en wat het met je doet.
Zeeland het klinkt nog steeds onrustig (logisch dit gaat niet 123 voorbij) maar wel beter dan 1.5 week terug. Ik heb nu wel het idee dat je echt achter jouw keuze staat en dat je gaat kijken of het ook haalbaar is. Vervelend om te horen over de antidepressiva, krijg je niet niks voor niks voorgeschreven. Ik moest er wel ook meteen aan denken dat die medicatie meestal als bijwerking heeft dat het libido omlaag gaat.
Ben ook erg benieuwd naar jouw therapie en hoe dat precies gaat en wat het met je doet.
dinsdag 7 juni 2016 om 12:24
Ik denk dat die antidepressiva prima passen. Het gaat niet om een te hoog libido, het gaat om spanningen en depressieve gevoelens afreageren op een verkeerde manier.
Wiebeltje: ik vind dat je goede dingen schrijft, maar ik heb bij jouw posts altijd het gevoel dat je Zeeland naar een volgende fase wil duwen waar ze gewoon nog niet is. Het voelt voor mij als of je iets wil forceren. Iets goeds hoor, maar gewoon nog niet van toepassing nu. Ik denk dat over een jaar of twee blijkt dat Zeeland langzaam is ongeveer uitgekomen bij wat jij beschrijft.
Misschien voelt Zeeland dat anders, maar juist omdat ik jou hoog heb zitten en je posts waardevol vind wil ik je zeggen hoe het op mij overkomt.
Wiebeltje: ik vind dat je goede dingen schrijft, maar ik heb bij jouw posts altijd het gevoel dat je Zeeland naar een volgende fase wil duwen waar ze gewoon nog niet is. Het voelt voor mij als of je iets wil forceren. Iets goeds hoor, maar gewoon nog niet van toepassing nu. Ik denk dat over een jaar of twee blijkt dat Zeeland langzaam is ongeveer uitgekomen bij wat jij beschrijft.
Misschien voelt Zeeland dat anders, maar juist omdat ik jou hoog heb zitten en je posts waardevol vind wil ik je zeggen hoe het op mij overkomt.
Het is zoals het is
dinsdag 7 juni 2016 om 12:28
@Misia: ik ben het er helemaal mee eens dat Zeeland beter niet kan reageren op post zoals die van jou. Maar ik begrijp niet waarom jij en anderen posts plaatsen met zoveel intensiteit als het je niets kan schelen wat Zeeland er in haar leven mee doet. Mij kan het trouwens wel heel veel schelen wat ze er mee doet, hoe ze haar leven inricht en hoe ze zich voelt. Juist daarom probeer ik dingen zo te omschrijven dat ze er iets aan heeft en niet alleen weerstand voelt.
Het is zoals het is
dinsdag 7 juni 2016 om 12:38
dinsdag 7 juni 2016 om 12:48
dinsdag 7 juni 2016 om 14:21
quote:Janco schreef op 07 juni 2016 @ 09:16:
Kan hij niet beter aan de libidoremmende medicatie ? oftewel, chemische castratie?
Dan weet je iig zeker dat hij 'em niet meer hard krijgt mocht hij bij een hoer belanden.ik zou dan eerder kiezen voor een kuisheidsgordel, dus zo een peniskoker met slotje erop. heb dat gebruikt bij een vriend die onderdanig wilde zijn. dat werkt goed, hij draagt die koker en jij hebt de sleutel. zo kan zeeland bepalen wanneer haar man zijn lul kan gebruiken.
Kan hij niet beter aan de libidoremmende medicatie ? oftewel, chemische castratie?
Dan weet je iig zeker dat hij 'em niet meer hard krijgt mocht hij bij een hoer belanden.ik zou dan eerder kiezen voor een kuisheidsgordel, dus zo een peniskoker met slotje erop. heb dat gebruikt bij een vriend die onderdanig wilde zijn. dat werkt goed, hij draagt die koker en jij hebt de sleutel. zo kan zeeland bepalen wanneer haar man zijn lul kan gebruiken.
dinsdag 7 juni 2016 om 17:52
quote:iemand_anders schreef op 07 juni 2016 @ 12:48:
Wat een subtiel vileine post Misia.
In jouw ogen doet niemand het eigenlijk goed: Zeeland niet èn de forummers niet.
Is het misschien alléén op jòuw manier goed?
Verklaar je graag nader! Ik zou echt willen snappen wat je bedoelt.
Welke manier van mij laat ik daarmee zien? Begrijp er niks van. Ik schrijf juist dat TO het goed doet, zij bepaalt hoe haar leven eruit ziet, en dat ze de commentaren van mensen wat minder hoog op kan nemen cq zich wat minder kan verdedigen omdat het uiteindelijk niemand echt kan schelen wat ze beslist: we zijn betrokken bij haar maar kennen haar niet eens. Ze kan zich er wat minder druk om maken dan ze doet. En ze is in mijn ogen tegelijkertijd nogal aanmatigend als ze -heel slachtofferig- blijft roepen hoe hier niks goed is in onze ogen. Dan schrijf je hier niet.
Ik schrijf nergens dat 'forummers' niet goed reageren noch dat Zeeland verkeerd bezig is, of waar lees je dit?
Ben oprecht benieuwd.
Thanks .
Wat een subtiel vileine post Misia.
In jouw ogen doet niemand het eigenlijk goed: Zeeland niet èn de forummers niet.
Is het misschien alléén op jòuw manier goed?
Verklaar je graag nader! Ik zou echt willen snappen wat je bedoelt.
Welke manier van mij laat ik daarmee zien? Begrijp er niks van. Ik schrijf juist dat TO het goed doet, zij bepaalt hoe haar leven eruit ziet, en dat ze de commentaren van mensen wat minder hoog op kan nemen cq zich wat minder kan verdedigen omdat het uiteindelijk niemand echt kan schelen wat ze beslist: we zijn betrokken bij haar maar kennen haar niet eens. Ze kan zich er wat minder druk om maken dan ze doet. En ze is in mijn ogen tegelijkertijd nogal aanmatigend als ze -heel slachtofferig- blijft roepen hoe hier niks goed is in onze ogen. Dan schrijf je hier niet.
Ik schrijf nergens dat 'forummers' niet goed reageren noch dat Zeeland verkeerd bezig is, of waar lees je dit?
Ben oprecht benieuwd.
Thanks .
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 7 juni 2016 om 18:04
quote:Youk79 schreef op 07 juni 2016 @ 12:28:
@Misia: ik ben het er helemaal mee eens dat Zeeland beter niet kan reageren op post zoals die van jou. Maar ik begrijp niet waarom jij en anderen posts plaatsen met zoveel intensiteit als het je niets kan schelen wat Zeeland er in haar leven mee doet. Mij kan het trouwens wel heel veel schelen wat ze er mee doet, hoe ze haar leven inricht en hoe ze zich voelt. Juist daarom probeer ik dingen zo te omschrijven dat ze er iets aan heeft en niet alleen weerstand voelt.
We keuren Zeeland als persoon niet goed of af maar Zeeland ervaar dit continue zo. Iets omschrijven zodat ze niet alleen weerstand voelt wordt dan heel lastig. We zijn ONBEKENDEN! Die dit topic volgen met betrokkenheid, maar verder zonder emotionele investment in Zeeland: we kennen haar niet eens. Dus TO zou wat kalmer kunnen blijven en zich, zoals ze zich al voornam, met de belangrijkere zaken bezig kunnen houden: haar situatie en hoe zij hier mee om wil gaan.
Ben het met je eens, hoor: reageren op mijn post is dan overbodig!
We geven hier allemaal als buitenstaanders commentaar op de situatie. En daar is hopelijk ruimte voor, om dit in alle kleurschakeringen te blijven doen. Anders kan TO beter een dagboek beginnen. De feedback die je op een forum krijgt kan de blik scherpen, als je open staat hiervoor. Wat TO als weerstand ervaart is vaak gewoon een ander standpunt. Wat misschien - als je dit nader durft te bekijken- helemaal zo 'vilein' nog niet is.
maarum: het gaat nu alweer pagina's over de / elkaars reacties; zo zonde! Nu Zeeland terug is, kunnen we het beter over haar situatie hebben, vinden jullie niet?
Wie weet kan ze daar nog nieuwe inzichten in gebruiken (van mensen die hier meer geschikt voor zijn die te geven dan ik).
@Misia: ik ben het er helemaal mee eens dat Zeeland beter niet kan reageren op post zoals die van jou. Maar ik begrijp niet waarom jij en anderen posts plaatsen met zoveel intensiteit als het je niets kan schelen wat Zeeland er in haar leven mee doet. Mij kan het trouwens wel heel veel schelen wat ze er mee doet, hoe ze haar leven inricht en hoe ze zich voelt. Juist daarom probeer ik dingen zo te omschrijven dat ze er iets aan heeft en niet alleen weerstand voelt.
We keuren Zeeland als persoon niet goed of af maar Zeeland ervaar dit continue zo. Iets omschrijven zodat ze niet alleen weerstand voelt wordt dan heel lastig. We zijn ONBEKENDEN! Die dit topic volgen met betrokkenheid, maar verder zonder emotionele investment in Zeeland: we kennen haar niet eens. Dus TO zou wat kalmer kunnen blijven en zich, zoals ze zich al voornam, met de belangrijkere zaken bezig kunnen houden: haar situatie en hoe zij hier mee om wil gaan.
Ben het met je eens, hoor: reageren op mijn post is dan overbodig!
We geven hier allemaal als buitenstaanders commentaar op de situatie. En daar is hopelijk ruimte voor, om dit in alle kleurschakeringen te blijven doen. Anders kan TO beter een dagboek beginnen. De feedback die je op een forum krijgt kan de blik scherpen, als je open staat hiervoor. Wat TO als weerstand ervaart is vaak gewoon een ander standpunt. Wat misschien - als je dit nader durft te bekijken- helemaal zo 'vilein' nog niet is.
maarum: het gaat nu alweer pagina's over de / elkaars reacties; zo zonde! Nu Zeeland terug is, kunnen we het beter over haar situatie hebben, vinden jullie niet?
Wie weet kan ze daar nog nieuwe inzichten in gebruiken (van mensen die hier meer geschikt voor zijn die te geven dan ik).
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 7 juni 2016 om 18:47
dinsdag 7 juni 2016 om 18:55
quote:wiebeltje schreef op 07 juni 2016 @ 09:06:
(....)...Het feit dat je geen lichamelijk contact wilt met hem (of is dat veranderd?) is natuurlijk ook een grens. Het was moeilijker om deze te communiceren volgens mij, omdat man 'eerder' aangaf dat hij niet in één ruimte met jou wil slapen. Lopen jullie nog met een grote boog om elkaar heen? Is hem aanraken, ook 'per ongeluk' in de gang of zo, iets wat je doet of juist probeert te vermijden? Waar haal jij nu warmte en troost uit? Of ben je 'in de bikkelstand' beland? Past die bikkelstand bij je (zoals je steeds aangeeft voorlopige) besluit om bij hem te blijven? Hoe gaat het met je bij je therapeut? Voel je je veilig? Ik hoop het.
We slapen inmiddels weer in één bed. Ieder op de eigen helft. Hij ging toen apart liggen omdat hij even (letterlijk) wat afstand nodig had. Prima. Ik had dat niet. Nu voelt dat weer anders voor hem. Dus (na een gesprek) over gehad en nu ligt hij weer naast me. We hebben geen seks.
Intimiteit is wat anders dan seks. Daarmee hebben we wel al wat stappen gezet. Een knuffel, een kus op de wang, warmte en troost, geven en ontvangen is al wel mogelijk. Soms.
Dat gaat de ene dag makkelijker dan de andere. Dat is echt een wederzijds zoeken, een aftasten, dat bijna zo onwennig en anders voelt, alsof het een ander is. De vanzelfsprekendheid ervan is weg. Dat is ook goed.
Het per ongeluk aanraken ligt soms nog gevoelig. Dat gaat vaak goed, maar soms 'schrik' ik er ook van. Hij neemt -om die schrikreactie te voorkomen- ook minder initiatief hierin. Wel vraagt hij het vaker. "Mag ik je even vasthouden?" Dat hij het vraagt, maakt al dat dat 'veiliger' voelt, minder onverwacht zeg maar. En dan voelt het ook prettig.
Maar het is allemaal nog erg wankel. Dat voelen we allebei.
Die 'bikkelstand' herken ik niet zo. Alleen als we net een emotioneel gesprek hebben gehad en we horen een kind aankomen. Dan wordt het gesprek even geparkeerd en stap ik over op de 'oké, en hoe is het met jou, jongen?' - modus.
Met de therapeut gaat het goed. 3x geweest nu. Hele zinvolle gesprekken. Veel janken, dat wel. Hele dozen tissues. Maar naast de tranen ook veel nieuwe inzichten. Dingen die op zijn plek vallen. Genoeg om over na te denken. Wat er gezegd is, daar 'kauw' ik dan weer een week op na. Dan herken ik de dingen die besproken zijn, in gedrag later die week.
(....)...Het feit dat je geen lichamelijk contact wilt met hem (of is dat veranderd?) is natuurlijk ook een grens. Het was moeilijker om deze te communiceren volgens mij, omdat man 'eerder' aangaf dat hij niet in één ruimte met jou wil slapen. Lopen jullie nog met een grote boog om elkaar heen? Is hem aanraken, ook 'per ongeluk' in de gang of zo, iets wat je doet of juist probeert te vermijden? Waar haal jij nu warmte en troost uit? Of ben je 'in de bikkelstand' beland? Past die bikkelstand bij je (zoals je steeds aangeeft voorlopige) besluit om bij hem te blijven? Hoe gaat het met je bij je therapeut? Voel je je veilig? Ik hoop het.
We slapen inmiddels weer in één bed. Ieder op de eigen helft. Hij ging toen apart liggen omdat hij even (letterlijk) wat afstand nodig had. Prima. Ik had dat niet. Nu voelt dat weer anders voor hem. Dus (na een gesprek) over gehad en nu ligt hij weer naast me. We hebben geen seks.
Intimiteit is wat anders dan seks. Daarmee hebben we wel al wat stappen gezet. Een knuffel, een kus op de wang, warmte en troost, geven en ontvangen is al wel mogelijk. Soms.
Dat gaat de ene dag makkelijker dan de andere. Dat is echt een wederzijds zoeken, een aftasten, dat bijna zo onwennig en anders voelt, alsof het een ander is. De vanzelfsprekendheid ervan is weg. Dat is ook goed.
Het per ongeluk aanraken ligt soms nog gevoelig. Dat gaat vaak goed, maar soms 'schrik' ik er ook van. Hij neemt -om die schrikreactie te voorkomen- ook minder initiatief hierin. Wel vraagt hij het vaker. "Mag ik je even vasthouden?" Dat hij het vraagt, maakt al dat dat 'veiliger' voelt, minder onverwacht zeg maar. En dan voelt het ook prettig.
Maar het is allemaal nog erg wankel. Dat voelen we allebei.
Die 'bikkelstand' herken ik niet zo. Alleen als we net een emotioneel gesprek hebben gehad en we horen een kind aankomen. Dan wordt het gesprek even geparkeerd en stap ik over op de 'oké, en hoe is het met jou, jongen?' - modus.
Met de therapeut gaat het goed. 3x geweest nu. Hele zinvolle gesprekken. Veel janken, dat wel. Hele dozen tissues. Maar naast de tranen ook veel nieuwe inzichten. Dingen die op zijn plek vallen. Genoeg om over na te denken. Wat er gezegd is, daar 'kauw' ik dan weer een week op na. Dan herken ik de dingen die besproken zijn, in gedrag later die week.
dinsdag 7 juni 2016 om 19:00
quote:31oceanview schreef op 07 juni 2016 @ 09:11:
[...]
Helpt dat middel ook niet om zijn ongeremde lusten te beteugelen?'Ongeremde lusten' is niet echt zijn drijfveer geweest. Ging meer om frustraties, ongenoegen niet 'normaal' kunnen kanaliseren. Bij de hoeren kreeg hij m vaak niet voldoende overeind om te kunnen neuken. Dan werd het noodgedwongen handwerk/pijpen. Bijwerking vd AD is idd wel libido verlaging.
[...]
Helpt dat middel ook niet om zijn ongeremde lusten te beteugelen?'Ongeremde lusten' is niet echt zijn drijfveer geweest. Ging meer om frustraties, ongenoegen niet 'normaal' kunnen kanaliseren. Bij de hoeren kreeg hij m vaak niet voldoende overeind om te kunnen neuken. Dan werd het noodgedwongen handwerk/pijpen. Bijwerking vd AD is idd wel libido verlaging.
dinsdag 7 juni 2016 om 19:03
quote:Janco schreef op 07 juni 2016 @ 09:16:
Kan hij niet beter aan de libidoremmende medicatie ? oftewel, chemische castratie?
Dan weet je iig zeker dat hij 'em niet meer hard krijgt mocht hij bij een hoer belanden.
Maar ja, dan kun je ook een streep zetten door je eigen seksleven..maar waarschijnlijk kun je dat toch al wel?
(Ik ben v boven naar beneden aan het reageren, lees de reacties omstebeurt, in mijn vorige reactie is jouw vraag ook beantwoordt denk ik.)
Chemische castratie doen ze alleen bij zeer extreme seksuele perversiteiten (delinquenten ).
Kan hij niet beter aan de libidoremmende medicatie ? oftewel, chemische castratie?
Dan weet je iig zeker dat hij 'em niet meer hard krijgt mocht hij bij een hoer belanden.
Maar ja, dan kun je ook een streep zetten door je eigen seksleven..maar waarschijnlijk kun je dat toch al wel?
(Ik ben v boven naar beneden aan het reageren, lees de reacties omstebeurt, in mijn vorige reactie is jouw vraag ook beantwoordt denk ik.)
Chemische castratie doen ze alleen bij zeer extreme seksuele perversiteiten (delinquenten ).
