Verder na bedrog, hoe?

Jeetje zolang het allemaal neutraal gekeuvel is post TO enorme lappen tekst en nu is het dit.



Ach bekijk het positief. Topic raakt zo wel lekker snel vol.

Ik denk niet dat dit gedrag met manipuleren te maken heeft, eerder met lafheid en angst. Mijn vader heeft jaaaaasren geleden een buitenechtelijke relatie gehad en dit opgebiecht. Mijn moeder heeft hem destijds zonder al te veel scrupules 'vergeven'. Er werd ook nooit over gesproken, heel vervelend, vooral voor ons, de kinderen: een soort taboe-onderwerp. Ik vermoed omdat ze te afhankelijk van hem is/was. Het klinkt niet aardig: maar zonder mijn vader zou mijn moeder wegkwijnen, niet in staat zijn om haar eigen keuzes te maken. Een tijd geleden vroeg ik - na een paar glazen wijn - of mijn moeder mijn vader wel echt vergeven had. Nou, nee dus. Haar eigen minderwaardigheidsgevoelens hebben haar gedwongen om bij hem te blijven en het gaat nu relatief goed tussen ze, maar ik denk dat mijn moeder zichzelf ernstig tekort heeft gedaan hiermee.



Ga eens goed te rade bij jezelf waarom je dit echt doet. Waarom je verklaringen zoekt voor zijn gedrag (slechte jeugd etc.). Waarom je dit met niemand deelt. Waarom je je schaamt. Hup, met de billen bloot. Maak een keuze en, vooral (!): sluit je kinderen niet buiten. Je hoeft niet alles te vertellen, maar wees wel duidelijker dan dit. Neem verantwoordelijkheid.

Volgens mij is het ook angst, voor het flatje 3 hoog, voor het 'alleen' verder gaan, voor het onbekende, op zichzelf aangewezen zijn. TS maakt daar voor zichzelf een soort bewuste keuze van, in plaats van angstgevoelens. Ik denk dat het diep van binnen geen bewuste keuze is, maar dat TS het voor zichzelf en anderen zo verpakt. Als weggaan geen optie is, is blijven imo ook geen echte, bewuste keuze. Er is dan immers geen keus, geen opties.

Nou prima, dan zijn we klaar toch hier

Bang om de verkeerde keuze te maken en dan ook nog verantwoordelijk zijn voor kinderen, het lijkt mij ook erg moeilijk.

Maja, geen keuze maken heeft ook gevolgen.

Dus wat dat betreft..

quote:Zeeland1970 schreef op 14 juni 2016 @ 23:56:

Maar ik vind het tegelijkertijd doodeng.

Want het is niet 'weg'. Het huis staat er nog, is niet ingestort. Maar de schade is er.

En ik ben bang. Heel bang.

Want het IS er gewoon nog. De feiten veranderen niet.

We gaan -voor nu- dóór. Kijken waar dat op uitloopt.



Maar tegelijkertijd dient de routine zich aan. Lijkt alles -uiterlijk- hetzelfde. Voor een buitenstaander. We eten samen, informeren naar ieders dag, er wordt zelfs gelachen.

En ik ben intern in dilemma. Want het IS anders. Alles. Ookal lijkt het hetzelfde.

En ik vraag me af wat ik nog meer kan doen. Of juist kan laten. Om dit verraad een plek te geven. Te verteren. Zonder onterechte bitterheid, wantrouwen, maar ook zonder te vergeten. Want ik KAN dit niet vergeten.



Het zal de komende maanden / jaren nog een thema blijven.

En juist nu die eerste stofwolken optrekken, en de absurde normaliteit van het dagelijks leven zich weer langzaam aandient, zoek ik naar wat ik voel in deze nieuwe fase. Want dat was het plan; oprecht blijven , voelen wat ik voel, en hiermee dealen.

:



Na alle posts over de kinderen en de duidelijkheid die zij nodig hebben, vind ik dat het bovenstaande uit jouw laatste lange post te weinig aandacht krijgt.

Angst, schaamte, verdriet en woede, dat is wat ik lees. Terwijl je zegt dat de stofwolken optrekken en er zich een nieuwe fase aandient, lees ik, dat de gevoelens die er meteen waren nadat je man opgebiecht had, sterker zijn geworden en zich hebben verdiept. Zo te lezen is er nog geen nieuwe fase begonnen, tenzij je het groeien van die nare gevoelens als nieuw ervaart.

Er is geen rust of berusting, geen stilstand zoals Wiebeltje het noemt, en dat is de enige staat van waaruit je weer opnieuw kunt gaan bepalen welke kant je uit wilt, nu lijk je als een kip zonder kop rond te hollen.

De verbijstering en het onbegrip zijn er nog steeds. Ik denk dat deze gevoelens blijven, wel milder en minder opdringerig, maar hoe kun je het gedrag van je man en de risico's die hij wenste te nemen ooit begrijpen?

Echt, Zeeland, het huis staat dan misschien nog wel, maar de fundamenten van het huis zijn deels weg, dat wat er nog van het fundament over is, biedt te weinig steun voor alle bewoners om zich veilig te voelen. Ik lees het angstige afwachten of het cement, dat jullie nu in de gescheurde fundamenten proppen, voldoende stabiliteit zal bieden en blijven bieden.

Kan het zijn dat jouw angst veroorzaakt wordt door het besef dat je eigenlijk nu al weet dat dit nooit meer goed komt?



Je kiest niet om te blijven, je kiest om niet weg te gaan. Zo voelt het voor mij als ik jouw posts lees. En dat is iets heel anders.

Goedemorgen Zeeland. Ik moet er aan denken wat iemand tegen me zei destijds. Ze zei: je bent analytisch en rationeel bezig. En je bent verbaal zo sterk, mondeling en op schrift, dat ik alleen maar zie dat je een brei met woorden produceert. Alles om niet te hoeven voelen. Daarvoor moet je stiller zijn.



Ik had toen echt geen idee wat ze bedoelde, zag het altijd als mijn kracht dat ik kon redeneren, begrijpen, vertalen en vertellen. Nu weet ik wel wat ze bedoelt. Ik leerde gaandeweg dat pas een beslissing nemen, handelen, als je het helemaal begrijpt niet de enige ingang is. Ten eerste omdat sommige dingen niet te begrijpen zijn (en ze zijn ook niet 'van jou'). Ten tweede omdat het ook andersom blijkt te kunnen: handelen vóór dat je begrijpt. Dan gaat je gevoel (hoe onzeker en wiebelig ook) voorop en komt je verstand er achteraan. Ik was/ben het niet gewend. Jij duidelijk ook niet.



Inmiddels zie ik dat gelegen in mijn jeugd, in het moeten omgaan met 'olifanten in de kamer', er werd niet over gesproken, we leefden er omheen, we waren daar waanzinnig goed in, aan míj zou het niet liggen dat de boel zou ontploffen. Zo werd ook van me verwacht. Mijn zus en ik werden niet geholpen door al die mensen om ons heen, die blijkbaar niet zagen hoe dat was, leven met een olifant die je onzichtbaar moest zien te houden. Dat bestaat dus niet, dat dat niet gezien is. Dat 'moest' zo van de volwassenen om ons heen die iets te verbergen hadden.



Volgens mij had jij als kind ook een olifant. Of twee. Dus dat rationaliseren en begrijpen, dat vóór de troepen uit al een knap kind zijn, dat ken je wel. Je hebt nu hetzelfde overlevingsmechanisme. Logisch, want er gebeurt je iets vreselijks. Toch wil ik het weer tegen je proberen te zeggen. Laat het stiller worden. Kijk of je mag zeggen: ik weet het nu echt niet. Geen idee. Wees eerlijk tegen jezelf. Als je nog geen beslissing kunt nemen, is niet de conclusie 'ik blijf voorlopig bij hem' en dan al die woorden en redenen er om heen, vooral over hem, maar dan is het wat het is: ik weet het niet, voel me gewond, ik weet dat ik olifanten aan het negeren ben, ook naar de kinderen toe, en dat doet zeer. Laat je therapeut je dáár bij helpen. Stil worden en kijken of het voelen boven komt. Of ga naar een haptonoom.



Wat BWitched hierboven schrijft, denk ik ook: je hart geeft aan dat het niet meer goed komt, maar je ratio schreeuwt er overheen want je wilt geen verandering en je wilt het begrijpen. Toen ik mijn nieuwe liefde tegenkwam had ik geen woorden. Ik kon niet uitdrukken hoe het voelde om gezien te worden, me veilig te voelen. Ik kon niet vertellen hoe hij me troost en heel serieus neemt, alles van mij. Toen zei diezelfde iemand: het is echt. Waar. Zuiver. Daarom heb jij geen woorden. Dan hoeven er geen woorden. Ik kan dat nu ook beter zien. En let goed op mezelf. Als ik omkom in mijn eigen woorden, een waterval, weet ik: goed opletten nu, want dit doe je om niet te voelen. Dat er dingen niet kloppen. Mensen niet zuiver zijn. Wees stil, luister en kijk. Niet goedpraten wat krom is. En vooral ook: niet naar de woorden van anderen luisteren, maar kijken naar hun daden.



Dat kompas is er gewoon. Bij iedereen volgens mij. Maar als het heel lang in je leven niet de weg mocht wijzen, niet door jezelf maar door anderen en omstandigheden, ja, dan moet het geijkt worden. Ga ijken, Zeeland. En laat je daar bij helpen.

Het is wel waar, wat je schrijft. Hoe meer tekst je nodig hebt voor uitleg, hoe minder ervan klopt. Ik heb het ook wel eens tegen iemand gezegd. Ook ik spreek uit ervaring. Been there, done that.

Ja. Ik had er wel weer veel woorden voor nodig om tot mijn punt te komen. Jou lukt dat altijd goed in treffende oneliners .

quote:wiebeltje schreef op 16 juni 2016 @ 09:31:

Ja. Ik had er wel weer veel woorden voor nodig om tot mijn punt te komen. Jou lukt dat altijd goed in treffende oneliners .



Haha, zo bedoelde ik het niet. Het ging over het uitleggen van gevoelens en gedachten. Je wil niet weten hoeveel woorden ik ooit heb gebruikt om de relaties met sommige mannen uit te leggen aan mijn vriendinnen. Je begrijpt het al, dat was niet best.



Nu ben ik al heel lang getrouwd en heb ik helemaal geen woorden nodig om dat uit te leggen.

quote:wiebeltje schreef op 16 juni 2016 @ 09:31:

Ja. Ik had er wel weer veel woorden voor nodig om tot mijn punt te komen. Jou lukt dat altijd goed in treffende oneliners .Ik moet nog even oefenen tot ik zo kort en bondig ben als Meds, denk ik.

Mooi gezegd Wiebeltje. En ook herkenbaar. Ook ik probeer regelmatig mijn gevoelens te negeren/verstoppen achter rationaliteit. Proberen het te begrijpen, terwijl sommige dingen gewoon niet begrepen kunnen worden. Geen logische verklaring hebben. Praten kan dan soms wel helpen om het gevoel naar boven te halen, mits je een gesprekspartner hebt die de juiste vragen stelt.



Zou het een typisch overlevingsmechanisme zijn voor mensen die met zulke olifanten moesten opgroeien?

Prachtige toelichting op mijn 'stop met denken, begin met voelen' raad, Wiebeltje!

quote:iemand_anders schreef op 16 juni 2016 @ 11:50:

Prachtige toelichting op mijn 'stop met denken, begin met voelen' raad, Wiebeltje!



Helemaal mee eens. Al in deel I geopperd, maar daar zijn 3000 posts overheen geredeneerd door Zeeland. En hier gaat ze vrolijk verder.



Ik herken het, omdat ik zelf ook zo kan doen. Maar nu sneller doorheb dat er geen tapijt dik genoeg is om Olifanten te verbergen.

Het is toch niet zo dat Zeeland alleen maar redeneert en analyseert? Ik lees dat zij met hoofdletters BANG is en dat is echt een gevoel, daar komt geen verstand aan te pas.

Ik denk dat de rede in dit soort kwesties de enig boei is waarop je kunt ronddobberen, laat je je gevoel de overhand nemen, dan word je toch gierend gek van de situatie?

quote:Nomos schreef op 16 juni 2016 @ 12:29:

Het is toch niet zo dat Zeeland alleen maar redeneert en analyseert? Ik lees dat zij met hoofdletters BANG is en dat is echt een gevoel, daar komt geen verstand aan te pas.

Ik denk dat de rede in dit soort kwesties de enig boei is waarop je kunt ronddobberen, laat je je gevoel de overhand nemen, dan word je toch gierend gek van de situatie?Eens.

quote:BWitched schreef op 16 juni 2016 @ 09:42:

[...]





Ik moet nog even oefenen tot ik zo kort en bondig ben als Meds, denk ik. komt goed

quote:Nomos schreef op 16 juni 2016 @ 12:29:

Het is toch niet zo dat Zeeland alleen maar redeneert en analyseert? Ik lees dat zij met hoofdletters BANG is en dat is echt een gevoel, daar komt geen verstand aan te pas.

Ik denk dat de rede in dit soort kwesties de enig boei is waarop je kunt ronddobberen, laat je je gevoel de overhand nemen, dan word je toch gierend gek van de situatie?

Het is niet of-of, maar en-en Nomos.

Ik krijg niet het idee dat Zeeland ècht stilstaat en doorvoelt. Tuurlijk heeft ze emoties en die krijgen ook ruimte. Maar openstaan en luisteren naar je gevoel is een andere zaak. Daar zijn geen woorden en daar laat je de ratio even los. Juist omdat je de 'stem van je hart' (al klinkt dat wat pathetisch) wil horen, moet de stem van de rede even stil zijn. Je zou dat gevoel als de stroming van een rivier kunnen beschouwen en die kun je alleen maar voelen en volgen als je roer los durft te laten. Dat betekent niet dat je dan stuurloos ronddobbert, want uiteindelijk ben je zelf de kapitein die bepaalt wanneer je het rationele roer weer in de hand moet nemen.

Dat is wat ik ook bedoel, iemand_anders, Zeeland is BANG, maar dat kan niet voortdurend zo zijn, dus dan gaat de rede het weer overnemen. Dat denk ik toch echt te lezen in de laatste twee posts van Zeeland. Ze heeft twee kinderen, werk een huishouden, dan kun je je niet permitteren om door te draaien.

Eerlijk gezegd vond ik de laatste twee posts van Zeeland zorgelijk, ik heb niet het idee dat Zeeland nog echt de kapitein op haar eigen schip is, om maar bij de rivieren-, boeien- en stuurmanschapsterminologie te blijven.

quote:Nomos schreef op 16 juni 2016 @ 12:56:

Dat is wat ik ook bedoel, iemand_anders, Zeeland is BANG, maar dat kan niet voortdurend zo zijn, dus dan gaat de rede het weer overnemen.

Juist om niet alsmaar angst te voelen en het vervolgens willen onderdrukken en onder controle houden om niet door te draaien, is het van belang om eens stil te staan bij die angst. Die angst heeft een boodschap namelijk. Luisteren naar die boodschap geeft je nieuwe (en èchte) grip op het leven en kan de angst vervolgens doen verminderen. Met wat je met die boodschap gaat doen heb je de rede weer nodig.



'Helaas' heeft gevoel nog al eens de neiging om boodschappen te verbergen die je liever niet wilt horen.

Dus dan maar liever kiezen om krampachtig tegen de stroom in te blijven sturen tot je armen er lam van worden.

quote:iemand_anders schreef op 16 juni 2016 @ 13:14:

[...]

'Helaas' heeft gevoel nog al eens de neiging om boodschappen te verbergen die je liever niet wilt horen.

Dus dan maar liever kiezen om krampachtig tegen de stroom in te blijven sturen tot je armen er lam van worden.Als ik Zeeland was, zou ik de boodschap die haar angst verbergt niet in mijn uppie opzoeken, gelukkig heeft zij een therapeut. Zolang zij die boodschap nog niet binnen heeft gekregen, is het enige dat haar rest, zwemmen tegen de stroom in of meedobberen met de stroom, allebei beter dan verzuipen

Begrip kán ook helpen, als het geen rationaliseren is en als het niet in plaats ván voelen is.

Kán verruimen, als je buiten de eigen kaders iig kunt begrijpen of kunt voorstellen dat anderen andere kaders hebben, (en waarom) en dat betekent nog niet dat je het daarmee eens hoeft te zijn.

Of dat je daar geen eigen gevoelens bij zou mogen hebben.



Wel dat je een ander in diens eigen context probeert te beschouwen.

Dan nog kun je beoordelen in hoeverre dat samengaat met de jouwe en hoe onoverkomelijk dat is.

Je hoéft het niet okay te vinden, zeker niet als dat essentiele zaken zijn zoals eerlijkheid en vertrouwen, trouw, exclusiviteit, enz.



Natúúrlijk staat alles in een ander daglicht nu en alles op zijn kop.

Willen begrijpen ken ik maar al te goed, maar zoals hierboven gezegd: jouw gevoelens en pijn verdienen nu prioriteit van jóu!

Je kunt nérgens mee verder als je die niet de volle aandacht geeft, erkent dus, de ruimte geeft, door gelegenheid te geven: in je eentje met jezelf te zijn en/of bewust opzoekt mbv therapeut.



Begrip hoeft niet te leiden tot "dus mág ik me niet zo voelen" (dus om gevoelens aan te passen, te bagatelliseren en te hopen dat je daar dan geen pijn van hebt, omdat daar dan geen reden meer toe zou zijn, dat werkt natuurlijk niet).

Voel wat je voelt, in het nu, nu die stofwolken optrekken van de eerste shock, het niet kunnen geloven, wat verdoving kan geven tot eea begint door te dringen.



Iets begrijpen is niet synoniem aan dat ook moeten pikken, goedvinden, bagatelliseren of rechtvaardigen.



Ik begrijp erdoor hoe anderen in elkaar zitten (en daardoor ikzelf) en dat verschillend kan zijn, niet zozeer in termen van "beter" of "slechter", maar wel ánders en of/ in hoeverre dat wel bij mij en mijn kaders past (normen, waarden, principes, gevoelens, essenties).



Ik heb met diverse mensen (oa ex, een profiterende zus en broer) gehándeld naar mijn gevoel en die gevoelens ook de volle ruimte gegeven.

Daarna en daarnaast wéét ik (nu) hoe zij in elkaar zitten, en ikzelf, maar wéten is nog niet voélen.

Bovendien is even belangrijk dat dat begrip niet eenzijdig van mij uit is, en dat maakt voor mij het hele verschil dat ex wel en die andere 2 bijv niet meer in mijn leven zijn.



Begrip dát iemand anders is (dan ik) en hoe diegene in elkaar zit (en waarom) kan iets in een ander perspectief plaatsen, ik ben er ruimdenkender en milder door geworden (als het gaat om oordelen, wat ik ervan vind, of daarop veroordelen naar mijn norm): ik kan iets prima vinden voor die persoon, die mag dan zijn wie/hoe hij/zij is, maar dat gaat dan niet samen met mij en wat ik belangrijk vind en voel.



Ik ben er iha ruimdenkender door geworden, iha minder oordelend (wat goed-fout is, in mijn ogen), dat vind ik veel minder belangrijk geworden.

Ik kan nu juist veel beter "bij mezelf" blijven en me ontfermen over mijn eigen gevoelens.



Ik verlegde de aandacht van wie de schuld had (die mijn gevoelens hadden getriggerd) naar die gevoelens zelf, die zijn van mij, daar moest ik iets mee, daarmee dealen kon ik immers alleen maar zelf.



Er zit ook een eigen aandeel in dat "dealen": eigen incasseringsvermogen, bijv teveel "pikken" (of te lang) en dat stuk wat je langer laat voortduren over grenzen heen, zonder dat te stoppen wat je dwarszit, is imo een eigen aandeel).

En soms kun je bijv zelf juist overgevoelig zijn en al snel te kwetsen, niet veel kunnen hebben, kleinzerig zijn, kort lontje en is daar een stuk eigen aandeel in, als anderen daar bijv lachend overheen zouden stappen.

(het moge duidelijk zijn dat dit laatste in jouw geval niet aan de orde is!).



Dit ff om aan te geven dat hoe "terecht" of "onterecht" gevoelens ook zijn er minder toe doet dan hoe ze voor jóu voelen.

Zelf was ik vroeger zoveel sneller gekwetst bijv omdat ik dingen veel meer op mezelf betrok dan tegenwoordig: als het meer met die ander te maken heeft zegt het meer over de ander, en trek ik me dat niet persoonlijk aan, kan ik het daar laten waar het hoort.

(bijv als iemand iha of tegen "iedereen" zo is of doet).

Dan nog hoef ik dat nog niet te "pikken" of voort te laten duren, ook niet als het niet langer of zelfs geen gevoelens triggert in mij.



De hamvraag is niet geworden wie de schuld heeft, of ik het goed zie of de ander, wie er gelijk heeft enz.

De hamvraag is nu geworden: waar kan ik mee leven, ván die ander, wat kan ik hebben daarvan, handellen, en wil ik dat wel handellen?

Hoeveel moeite en energie kost het mij om met diegene om te (blijven) gaan, en logischerwijs dat iets meer moeite kost als het alsmaar confrontatie is met (nare) gevoelens die opkomen, dan wanneer het me nauwelijks iets of zelfs niets (meer) doet.



Dat diezelfde triggers mij niet langer iets doen is dan niet het gevolg van dat ik het begrijp, maar omdat ik die gevoelens volop gevoeld héb, toen ik dat (nog) wél voelde, zodat die lading veranderde, verminderde, eraf ging.

Zonder die gevoelsmatige lading kun je -denk ik- pas gaan begrijpen, omdat je dan neutraler en objectiever kunt zijn zonder dat je daarvoor eigen gevoel moet negeren om er (puur) op je verstand over te kunnen denken en van vinden.



Maw: je kunt proberen om die gevoelens in overeenstemming te brengen met je begrip/ratio, zodat die gevoelens niet langer passen bij hoe je over de situatie of hem denkt (en dus "wegredeneren" of dat iig proberen).

Dat lukt imo niet, als ze zo met elkaar in strijd zijn en ook gaan ze niet vanzelf weg als je die ander maar in diens perspectief, behoeften en achtergrond kunt plaatsen of je daarin kunt inleven/ voorstellen enz.

Gevoelens gaan imo alleen maar weg door bereid te zijn ze te wíllen voelen en jezelf daar toestemming voor te geven: "kom maar op, ik kan het hebben".



En wat die ander betreft: voor mij hangt er dus wél vanaf of diegene ook aan zelfreflectie doet, ook moeite doet om zichzelf en mij te begrijpen, ik "investeer" niet langer eenzijdig in begrip en in/meevoelen bij mensen die dat zelf niet doen of kunnen tov mij (en/of anderen).

Daarmee zijn dingen nog niet okay, maar het voordeel van of ik nog langer om wil gaan met diegene, de relatie wil proberen te behouden (ook familie- en vriendschapsrelaties).

Dat zegt niet dat ik niet langer om diegene geef, of dat die "zichzelf" niet mag zijn, maar wel dat ik mijn handen daarvan af trek en diegene niet of niet langer die invloed op mijn (gevoels)leven geef, iig niet de gelegenheid geef om te (blijven) benadelen of te triggeren.



In jouw geval, TO, samenlevend met diegene die een wandelende trigger is voor jouw (nare en minstens gemengde) gevoelens, is het zien en aanwezig zijn van hem in jouw buurt al genoeg confrontatie om jouw gevoelens op te wekken, ook al zou je dat niet willen, dat gebeurt vanzelf, omdat hij de aanleiding/oorzaak daarvan is.

Dat maakt het zo moeilijk afstand houden, je hebt dat zelf niet voor het zeggen, het gebéurt, als een pop-up, omdat je nu allerlei emoties (woede, pijn, afwijzing enz) met hem associeert en daar heb je geen controle over, want je kunt van alles denken met je verstand, maar je brein heeft nu eenmaal een emotioneel gedeelte en dat kun je niet zelf maar in- en uitschakelen naar wens.



Daardoor zul je onverwachts daarmee geconfronteerd blijven, en hij ook, of jij en hij dat willen of niet.

Voldoende tijd om alleen te zijn (zoals hierboven gezegd) en de stilte op te zoeken, los van alles en iedereen, geeft gelegenheid om te voelen.

En als dat thuis moeilijk is, omdat je je wilt beheersen of niet kunt laten gaan (door man en kinderen in de buurt die je daar niet mee wilt belasten) moet je daar dus zelf gelegenheid en tijd voor máken, tijd om je terug te trekken, en sessies in te plannen: dan maar bewust in de agenda "blocken", dat is altijd nog beter dan helemaal niet, als je niet op het moment zelf meteen wilt/kunt toegeven aan wat opkomt.



En soms blijven die sessies op dat moment misschien te verstandelijk (praat- en begrijpniveau) en kom je niet tot voelen, dan is idd een haptonoom misschien een idee, omdat daar de insteek juist "voelen" is.

Omdat ik zelf van huis uit een analyseerder was (ipv voelen toen), weet ik juist als geen ander dat de valkuil kan zijn dat inzicht en begrip nog niet betekent dat je dat ook voélt (of dat gevoelens daarmee voorbij of opgelost zijn).

Het zijn 2 verschillende vermogens, die los van elkaar bestaan en een eigen leven leiden, elkaar niet compenseren.

Oh, en net zoals vertrouwen dat het goed komt net zo irreeel kan zijn als ervan uit gaan dat het niet goed komt, is wat je nu denkt of voelt of kunt voorstellen dat het wel/niet goed komt, niet eoa waarheid of garantie/zekerheid.



Dat weet je vooraf niet, het gaat om je intentie en het kan goed aflopen, maar ook niet.

De vraag is wat TO wil proberen en de moeite waard vindt om nog te onderzoeken, proberen.

Dat gevoel is nu zó (vers) beinvloed, dat je daar niet helemaal op af kunt gaan of dat ook zo blijft in de toekomst.



Hoeveel vertrouwen en wantrouwen er nog over is, is voor iedereen verschillend, oa heeft je basisvertrouwen daar invloed op, maar ook eerdere ervaringen en de impact van dit hele gebeuren met deze man en in hoeverre dat vertrouwen ín (een toekomst met) deze man er is (oa door wat is opgebouwd en op welke credits (nog) gebaseerd (of niet).



Iemand die vaker bedrogen is geweest of in de basis al van huis uit niet een veilige hechting met veel vertrouwen heeft, zal daar (nog) meer impact van ondervinden en dat initiele wantrouwen bevestigd zien, waar een solide basis(vertrouwen) óók de nodige schade ondervindt in dat basale vertrouwen, maar minder diep/hard valt dus dan iemand die dat iha al niet heeft (van huis uit en door ervaringen).



De een zal bijv denken: zie je wel, "geeneen man is te vertrouwen", de ander "déze man is niet te vertrouwen en eens een dief is altijd een dief" en weer een ander "déze man was niet te vertrouwen, maar werkt eraan en kan misschien weer wél te vertrouwen worden" of denkt iha: "vertrouwen in déze man kan ook weer hersteld worden met de nodige goede ervaringen" of "dat deze niet te vertrouwen is zegt iets over déze, genoeg anderen die dat wel zijn" enz.



Dat is heel persoonlijk en afhankelijk van eigen basis + ervaringen + overtuigingen/conclusies daaruit.

Waar TO nog wel en niet in kan of zal geloven, mag zij zelf weten, hoeft niet per sé de realistisch te zijn of te worden.

(hoeft dus niet te betekenen dat zij haar ogen sluit voor wat ze niet wíl zien of voelen volgens mij).



Ook met open ogen kun je de tijd nemen om te kijken waar je nog wel en niet in gelooft of de moeite waard vindt.

Angst is niet hetzelfde als intuitie en het mag schommelen tussen angst en vertrouwen, dat is logisch na dit gebeuren.

Weggaan en opgeven kan altijd.