Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:16
quote:glitglam schreef op 17 juni 2016 @ 11:03:
Ik ben vaak niet zo tactisch Wiebeltje Maar ik vind het wel écht zo.
Ik denk dat deze eigenschappen voor mij net zoveel (of nog meer) een dealbreaker zouden zijn.
Lijkt me verschrikkelijk om met zo'n moeilijk, kleinzerig en egoistisch persoon te leven.
Deze man kan helemaal niet met het 'gewone' leven omgaan..
Maar dit is geen nieuw gedrag van deze man. En TO heeft al die jaren haar relatie een 8 gegeven, met een man met dit gedrag. Er is dus iets in dat gedrag dat tegemoet komt aan haar behoeften en hoe zij zich kan inzetten in een relatie.
Beiden hebben zo hun issues. En beiden houden elkaars gedrag in stand. Nog steeds, want geen van beiden doet iets écht anders.
Ik ben vaak niet zo tactisch Wiebeltje Maar ik vind het wel écht zo.
Ik denk dat deze eigenschappen voor mij net zoveel (of nog meer) een dealbreaker zouden zijn.
Lijkt me verschrikkelijk om met zo'n moeilijk, kleinzerig en egoistisch persoon te leven.
Deze man kan helemaal niet met het 'gewone' leven omgaan..
Maar dit is geen nieuw gedrag van deze man. En TO heeft al die jaren haar relatie een 8 gegeven, met een man met dit gedrag. Er is dus iets in dat gedrag dat tegemoet komt aan haar behoeften en hoe zij zich kan inzetten in een relatie.
Beiden hebben zo hun issues. En beiden houden elkaars gedrag in stand. Nog steeds, want geen van beiden doet iets écht anders.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:16
Ik gooi gewoon even lekker ongecensureerd mijn primaire reactie op zijn gedrag meer TO: wat een zeikerd en laat hem lekker ergens anders "oefenen" met zijn grenzen verkennen! Er gebeuren geen rampen in zijn leventje, maar als er een schilderijtje scheef hangt moet hij naar de hoeren? WTF!
Hij kan, zoals ik het lees, totaal niet op een normale manier met dagelijkse stress omgaan, dus ik denk steeds meer in de richting van autisme bij hem (geen diagnose, gewoon een gevoel).
Hij kan, zoals ik het lees, totaal niet op een normale manier met dagelijkse stress omgaan, dus ik denk steeds meer in de richting van autisme bij hem (geen diagnose, gewoon een gevoel).
vrijdag 17 juni 2016 om 12:23
Dat hij in zijn therapie erg op zichzelf en zijn proces is gericht vind ik normaal. Sterker nog, dat lijkt me een voorwaarde.
Hij ziet inmiddels in dat zijn hoerenlopen in zijn geval een scheve manier was om om te gaan met frustraties. Frustraties, (mede) ontstaan uit dat hij het moeilijk vindt zijn behoeftes aan te geven. Dus logisch dat hij daar nu mee aan de slag gaat. Op zoek gaat naar hoe dat dan WEL 'moet'. Naar een normalere manier van zich uiten, behoeftes verwoorden, wensen aangeven, etc.
Dat is mss 'ik-ik-ik', maar de problemen ontstonden juist omdat hij zich voor zijn gevoel juist te weinig kenbaar durfde te maken. Of daar geen ruimte in voelde (?).
Maar dat neemt dus niet weg dat dat nu voor mij lastig is. IK zit ook met mijn eigen verwerkingsproces. En daar moet ook ruimte voor zijn. Dat doe ik nu dus in mijn therapie, (en ook door te oefenen; wat ik eerder schreef over minder verantwoordelijkheden naar me toe trekken, minder energie steken, beter 'stilstaan', op mijn werk), en door de gesprekken die we nog steeds dagelijks hebben.
Hij ziet inmiddels in dat zijn hoerenlopen in zijn geval een scheve manier was om om te gaan met frustraties. Frustraties, (mede) ontstaan uit dat hij het moeilijk vindt zijn behoeftes aan te geven. Dus logisch dat hij daar nu mee aan de slag gaat. Op zoek gaat naar hoe dat dan WEL 'moet'. Naar een normalere manier van zich uiten, behoeftes verwoorden, wensen aangeven, etc.
Dat is mss 'ik-ik-ik', maar de problemen ontstonden juist omdat hij zich voor zijn gevoel juist te weinig kenbaar durfde te maken. Of daar geen ruimte in voelde (?).
Maar dat neemt dus niet weg dat dat nu voor mij lastig is. IK zit ook met mijn eigen verwerkingsproces. En daar moet ook ruimte voor zijn. Dat doe ik nu dus in mijn therapie, (en ook door te oefenen; wat ik eerder schreef over minder verantwoordelijkheden naar me toe trekken, minder energie steken, beter 'stilstaan', op mijn werk), en door de gesprekken die we nog steeds dagelijks hebben.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:32
quote:toiletrol schreef op 17 juni 2016 @ 12:16:
[...]
(...). En TO heeft al die jaren haar relatie een 8 gegeven, met een man met dit gedrag. Er is dus iets in dat gedrag dat tegemoet komt aan haar behoeften en hoe zij zich kan inzetten in een relatie. . (...).
Klopt. Door de inhoud van dit topic wordt er natuurlijk wel (logisch) heel eenzijdig de nadruk gelegd op alle moeilijkheden, struikelblokken en issues.
Maar er is méér. Het is een weegschaal. Alles wat geschreven is over de zware kanten en problemen is natuurlijk wáár, maar het is één kant v het verhaal. Aan de andere kant van de weegschaal ligt nog steeds ook veel positiefs.
[...]
(...). En TO heeft al die jaren haar relatie een 8 gegeven, met een man met dit gedrag. Er is dus iets in dat gedrag dat tegemoet komt aan haar behoeften en hoe zij zich kan inzetten in een relatie. . (...).
Klopt. Door de inhoud van dit topic wordt er natuurlijk wel (logisch) heel eenzijdig de nadruk gelegd op alle moeilijkheden, struikelblokken en issues.
Maar er is méér. Het is een weegschaal. Alles wat geschreven is over de zware kanten en problemen is natuurlijk wáár, maar het is één kant v het verhaal. Aan de andere kant van de weegschaal ligt nog steeds ook veel positiefs.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:33
TS dat aanleren van om op een normale volwassen manier met zijn frustraties om te gaan, pf het is maar waar je zin in hebt. Hij klinkt als een kleuter eerlijk gezegd. Ieder mens heeft frustraties. Het zou nogal wat zijn als iedereen daar op zijn manier mee zou dealen! En hoe gaat dat in de opvoeding dan? Kan hij daar wel boven staan? Of gaat het goed zolang de jongens zich maar aanpassen en op eieren lopen..? Of neem jij alle 'lastige' opvoedtaken op je en doet hij de leuke dingen?
vrijdag 17 juni 2016 om 12:34
quote:Zeeland1970 schreef op 17 juni 2016 @ 12:23:
[...] IK zit ook met mijn eigen verwerkingsproces. En daar moet ook ruimte voor zijn. Dat doe ik nu dus in mijn therapie, (en ook door te oefenen; wat ik eerder schreef over minder verantwoordelijkheden naar me toe trekken, minder energie steken, beter 'stilstaan', op mijn werk), en door de gesprekken die we nog steeds dagelijks hebben.En waarom dat niet gewoon thuis doen, in plaats van op je werk?
[...] IK zit ook met mijn eigen verwerkingsproces. En daar moet ook ruimte voor zijn. Dat doe ik nu dus in mijn therapie, (en ook door te oefenen; wat ik eerder schreef over minder verantwoordelijkheden naar me toe trekken, minder energie steken, beter 'stilstaan', op mijn werk), en door de gesprekken die we nog steeds dagelijks hebben.En waarom dat niet gewoon thuis doen, in plaats van op je werk?
vrijdag 17 juni 2016 om 12:34
Geeft je man wel eerlijk aan als hij weer een #ikwileigenlijknaardehoeren momentje heeft? Kan me namelijk niet voorstellen dat na zoveel jaren er vaak heen te gaan het ineens over is. Nu 2 maanden geleden bijna. Vooral omdat hij het eerst deed overkomen als een verslaving. Raar voorbeeld maar mensen die gestopt zijn met roken kunnen toch ook nog zeggen jeeetjeee ik heb zin in een sigaret! Maar ik ga er niet weer aan beginnen!
vrijdag 17 juni 2016 om 12:36
Ik zou die strijd niet aangaan, Zeeland. Zijn hoerenloperij/verraad afwegen tegen een verkeerd schilderijtje of 's avonds in bed tabletten is zo vreselijk scheef, daar moet je niet eens aan willen beginnen.
Als hij een schilderijtje wil verhangen, dan doet hij dat toch. Als hij de kinderen wil ontlasten, dan vertelt hij ze dat toch? Het is op dit moment niet zijn bedoeling om met jou op 1 lijn te komen, hij wil leren om voor zichzelf op te komen en heeft vooralsnog niet de intentie om zich daarbij door wie dan ook een strobreed in de weg te laten leggen. Ik zou trouwens wel afspreken, dat de herstelwerkzaamheden (die ongetwijfeld volgen) ook door hem worden gedaan. Kinderen vertellen dat ze mee moeten helpen in huis, schilderijtjes terug en wat al niet meer.
Zoals Wiebeltje zegt, hij slaat door. Zie je vaker bij mensen die een grote persoonlijke verandering meemaken. Mijn man kwam een keer thuis van een sensitivity-weekend vanuit het werk, ging opeens iedereen liefdevol toespreken en knuffelen, helemaal niet zoals hij is en wil zijn. Het was dan ook snel over en hij wordt er nu soms nog wel eens mee gepest door vrienden en familie.
Belangrijker is, verdraag jij het? Kun jij het opbrengen om het hoerenbezoek hier niet in te betrekken? Kun je zijn huidige veranderingen daar los van zien? Wees vooral niet al te grootmoedig, genoeg is genoeg en desnoods ga je een tijdje er tussenuit, vakantiehuisje of kamperen. Jij met jezelf en niemand anders.
Als hij een schilderijtje wil verhangen, dan doet hij dat toch. Als hij de kinderen wil ontlasten, dan vertelt hij ze dat toch? Het is op dit moment niet zijn bedoeling om met jou op 1 lijn te komen, hij wil leren om voor zichzelf op te komen en heeft vooralsnog niet de intentie om zich daarbij door wie dan ook een strobreed in de weg te laten leggen. Ik zou trouwens wel afspreken, dat de herstelwerkzaamheden (die ongetwijfeld volgen) ook door hem worden gedaan. Kinderen vertellen dat ze mee moeten helpen in huis, schilderijtjes terug en wat al niet meer.
Zoals Wiebeltje zegt, hij slaat door. Zie je vaker bij mensen die een grote persoonlijke verandering meemaken. Mijn man kwam een keer thuis van een sensitivity-weekend vanuit het werk, ging opeens iedereen liefdevol toespreken en knuffelen, helemaal niet zoals hij is en wil zijn. Het was dan ook snel over en hij wordt er nu soms nog wel eens mee gepest door vrienden en familie.
Belangrijker is, verdraag jij het? Kun jij het opbrengen om het hoerenbezoek hier niet in te betrekken? Kun je zijn huidige veranderingen daar los van zien? Wees vooral niet al te grootmoedig, genoeg is genoeg en desnoods ga je een tijdje er tussenuit, vakantiehuisje of kamperen. Jij met jezelf en niemand anders.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:45
Zeeland, je schrijft: "Dat is mss 'ik-ik-ik', maar de problemen ontstonden juist omdat hij zich voor zijn gevoel juist te weinig kenbaar durfde te maken. Of daar geen ruimte in voelde (?)."
Hoe eenzijdig is DAT!???? Waar BEN jij voor je man? Je zit samen in dat huwelijk. Het is geven en nemen. Het is kenbaar maken van je behoeften en wensen (waarbij ik behoeften iets heel anders vind dan wensen trouwens) en dan kijken wat de ander jou kan geven en wat je 'uit jezelf moet halen'. Dat zit 'm niet in mooie of minder mooie schilderijtjes! Vooral de behoeften niet. Behoeften zijn in mijn ogen te benoemen op gevoelsniveau: ik wil jouw troost, ik wil jouw aandacht, ik wil dat je probeert je in te leven in mij zonder dat jij het hetzelfde ervaart. Om nu met materiële wensen (schilderij weg, auto op de oprit) te beginnen, oefent hij niet met behoeften uiten maar met drammen. Terwijl jij op gevoelsniveau, op je behoeftenniveau, zo ontzettend DOOR ZIJN GEDRAG VAN JAREN en het gelieg daar over gekwetst bent.
Wordt het niet tijd dat je, als je toch geacht wordt mee te gaan naar zijn therapie, een gesprek over behoeften, wensen en geven en nemen op de agenda laat zetten? Voor dat hij gaat oefenen en jou totaal uit het oog verliest, de frustraties laat oplopen en jij je somberder gaat voelen? En de jongens nog meer de weg kwijtraken omdat nu ook in materieel, praktisch oogpunt hun ouders lopen te kissebissen?
Hoe eenzijdig is DAT!???? Waar BEN jij voor je man? Je zit samen in dat huwelijk. Het is geven en nemen. Het is kenbaar maken van je behoeften en wensen (waarbij ik behoeften iets heel anders vind dan wensen trouwens) en dan kijken wat de ander jou kan geven en wat je 'uit jezelf moet halen'. Dat zit 'm niet in mooie of minder mooie schilderijtjes! Vooral de behoeften niet. Behoeften zijn in mijn ogen te benoemen op gevoelsniveau: ik wil jouw troost, ik wil jouw aandacht, ik wil dat je probeert je in te leven in mij zonder dat jij het hetzelfde ervaart. Om nu met materiële wensen (schilderij weg, auto op de oprit) te beginnen, oefent hij niet met behoeften uiten maar met drammen. Terwijl jij op gevoelsniveau, op je behoeftenniveau, zo ontzettend DOOR ZIJN GEDRAG VAN JAREN en het gelieg daar over gekwetst bent.
Wordt het niet tijd dat je, als je toch geacht wordt mee te gaan naar zijn therapie, een gesprek over behoeften, wensen en geven en nemen op de agenda laat zetten? Voor dat hij gaat oefenen en jou totaal uit het oog verliest, de frustraties laat oplopen en jij je somberder gaat voelen? En de jongens nog meer de weg kwijtraken omdat nu ook in materieel, praktisch oogpunt hun ouders lopen te kissebissen?
vrijdag 17 juni 2016 om 12:46
Ten eerste: volgens mij is het tijd voor relatietherapie, of een aantal gezamenlijke bezoeken aan zijn therapeut.
Ten tweede: ik zie wel ergens een patroon (zonder hierbij mijn oordeel te betrekken). TO geeft aan graag de controle te hebben, grote kans dat man deze dus jaren - mogelijk ongewild - uit handen heeft gegeven. Frustraties geuit bij hoeren, want daar wel controle of 'de baas'. Dus nu wordt de zogenaamde bron tijdens de therapie gevonden, resultaat: man wil meer controle naar zich toetrekken en doet dit symbolisch door dit soort kleine dingen. Dit verhaal gaat eigenlijk over macht.
Probleem: door man zijn hoerenbezoek staat TO helemaal niet open voor onderhandelingen. Logisch.
Ten tweede: ik zie wel ergens een patroon (zonder hierbij mijn oordeel te betrekken). TO geeft aan graag de controle te hebben, grote kans dat man deze dus jaren - mogelijk ongewild - uit handen heeft gegeven. Frustraties geuit bij hoeren, want daar wel controle of 'de baas'. Dus nu wordt de zogenaamde bron tijdens de therapie gevonden, resultaat: man wil meer controle naar zich toetrekken en doet dit symbolisch door dit soort kleine dingen. Dit verhaal gaat eigenlijk over macht.
Probleem: door man zijn hoerenbezoek staat TO helemaal niet open voor onderhandelingen. Logisch.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:58
quote:Zeeland1970 schreef op 17 juni 2016 @ 12:24:
[...]
Zou dat..? Ga ik toch eens navragen ja. (Weet ik eigenlijk niet)
Zou ik zeker doen!
Tenminste, als je nog steeds zegt dat het voortzetten van de relatie een optie voor je is.
De mensen van Rodersana gaan jou misschien uitleggen dat de rol en de houding die jij nu gaat kiezen, van cruciaal belang is.
Het is namelijk een kip-ei kwestie.
Maar ik ga dat hier verder niet uitleggen, want dan word ik verketterd op dit forum en daar heb ik geen zin in.
Ik lees af en toe bij, doe soms een duit in het zakje, en volg de gebeurtenissen.
Sinds eind april heeft nog geen enkele ontwikkeling mij verrast.
Voor wat jij het advies waard vindt: ga er van uit dat jouw man vooralsnog ook de intentie heeft om jullie relatie te redden en dat Rodersana hem/jullie daarbij willen helpen.
Dus het lijkt mij handig om het advies van Rodersana ter harte te nemen.
[...]
Zou dat..? Ga ik toch eens navragen ja. (Weet ik eigenlijk niet)
Zou ik zeker doen!
Tenminste, als je nog steeds zegt dat het voortzetten van de relatie een optie voor je is.
De mensen van Rodersana gaan jou misschien uitleggen dat de rol en de houding die jij nu gaat kiezen, van cruciaal belang is.
Het is namelijk een kip-ei kwestie.
Maar ik ga dat hier verder niet uitleggen, want dan word ik verketterd op dit forum en daar heb ik geen zin in.
Ik lees af en toe bij, doe soms een duit in het zakje, en volg de gebeurtenissen.
Sinds eind april heeft nog geen enkele ontwikkeling mij verrast.
Voor wat jij het advies waard vindt: ga er van uit dat jouw man vooralsnog ook de intentie heeft om jullie relatie te redden en dat Rodersana hem/jullie daarbij willen helpen.
Dus het lijkt mij handig om het advies van Rodersana ter harte te nemen.
vrijdag 17 juni 2016 om 13:01
quote:Gebruna schreef op 17 juni 2016 @ 12:58:
[...]
Zou ik zeker doen!
Tenminste, als je nog steeds zegt dat het voortzetten van de relatie een optie voor je is.
De mensen van Rodersana gaan jou misschien uitleggen dat de rol en de houding die jij nu gaat kiezen, van cruciaal belang is.
Het is namelijk een kip-ei kwestie.
Maar ik ga dat hier verder niet uitleggen, want dan word ik verketterd op dit forum en daar heb ik geen zin in.
Ik lees af en toe bij, doe soms een duit in het zakje, en volg de gebeurtenissen.
Sinds eind april heeft nog geen enkele ontwikkeling mij verrast.
Voor wat jij het advies waard vindt: ga er van uit dat jouw man vooralsnog ook de intentie heeft om jullie relatie te redden en dat Rodersana hem/jullie daarbij willen helpen.
Dus het lijkt mij handig om het advies van Rodersana ter harte te nemen.Misschien dan wel per PB aan TO? Want ze te lezen weet jij hier erg veel van.
[...]
Zou ik zeker doen!
Tenminste, als je nog steeds zegt dat het voortzetten van de relatie een optie voor je is.
De mensen van Rodersana gaan jou misschien uitleggen dat de rol en de houding die jij nu gaat kiezen, van cruciaal belang is.
Het is namelijk een kip-ei kwestie.
Maar ik ga dat hier verder niet uitleggen, want dan word ik verketterd op dit forum en daar heb ik geen zin in.
Ik lees af en toe bij, doe soms een duit in het zakje, en volg de gebeurtenissen.
Sinds eind april heeft nog geen enkele ontwikkeling mij verrast.
Voor wat jij het advies waard vindt: ga er van uit dat jouw man vooralsnog ook de intentie heeft om jullie relatie te redden en dat Rodersana hem/jullie daarbij willen helpen.
Dus het lijkt mij handig om het advies van Rodersana ter harte te nemen.Misschien dan wel per PB aan TO? Want ze te lezen weet jij hier erg veel van.
vrijdag 17 juni 2016 om 13:22
Bovendien denk ik dat 'vervulling' in jezelf zit en vanuit jezelf moet komen. Je man ervaart frustratie en wellicht leegte, en denkt dat dat op te vullen is door zijn wensen aan jou voor te leggen en dat jij ze dan vervult?! Zo werkt dat niet. Het kan niet zo zijn dat jij de verantwoordelijkheid krijgt hem gelukkig te maken, zich 'vervuld' te voelen, door aan zijn wensen tegemoet te komen. Hij legt de redenen van zijn frustratie (en dus ook zijn 'foute' vervulling daar van met hoerenbezoek) bij jou neer nu, dat JIJ hem niet hoort. Maar daar gaat het niet om bij het herkennen, erkennen en uiten van behoeften, en van leegtes in jezelf wat dat betreft en frustraties daar bij. Hij zou zich in mijn ogen (maar ik ben geen therapeut, en gelukkig ook niet de zijne) bezig moeten houden met herkennen van wanneer de frustratie ontstaat en nagaan wat er IN HEM gebeurt, mist, frustreert, niet vervult waarvoor hij 'een ander antwoord' dan hoerenbezoek moet gaan formuleren. Leren dit bij een ander (bij jou onder andere) neer te leggen en dan dat gat gevuld zien als die ander 'toegeeft', zich aanpast, het anders doet, hem zijn zin geeft, maakt dat hij in feite niets leert. Dat deed hij namelijk al. Het gat vullen met het gaan naar een hoer. Ja, ik weet het, ik zit dicht bij ander taalgebruik, maar de beeldspraak komt niet voor niets op. Gaten laten vullen door een ander is niet oprecht omgaan met je behoeften. Dat is wensen, eisen, manipuleren en de wereld naar je hand zetten, als je niet oppast. En hij past niet op. Hij gaat in mijn ogen door met hetzelfde gedrag in een andere vorm. Brrrr.
vrijdag 17 juni 2016 om 13:23
quote:glitglam schreef op 17 juni 2016 @ 13:02:
Oké, wauw...overal over praten, analyseren en uit-denken, behalve de échte gebeurtenissen en issues. Dat kan heel lang gaan duren,zonder dat er echt iets gebeurt. En misschien is dat de bedoeling ook wel, krijg ik het gevoel.Het zijn twee angstige mensen bij elkaar die beiden niet voor zichzelf op durven en kunnen komen en die elkaar door die angst heel hard nodig hebben.
Oké, wauw...overal over praten, analyseren en uit-denken, behalve de échte gebeurtenissen en issues. Dat kan heel lang gaan duren,zonder dat er echt iets gebeurt. En misschien is dat de bedoeling ook wel, krijg ik het gevoel.Het zijn twee angstige mensen bij elkaar die beiden niet voor zichzelf op durven en kunnen komen en die elkaar door die angst heel hard nodig hebben.
vrijdag 17 juni 2016 om 13:25
quote:wiebeltje schreef op 17 juni 2016 @ 13:22:
Bovendien denk ik dat 'vervulling' in jezelf zit en vanuit jezelf moet komen. Je man ervaart frustratie en wellicht leegte, en denkt dat dat op te vullen is door zijn wensen aan jou voor te leggen en dat jij ze dan vervult?! Zo werkt dat niet. Het kan niet zo zijn dat jij de verantwoordelijkheid krijgt hem gelukkig te maken, zich 'vervuld' te voelen, door aan zijn wensen tegemoet te komen. Hij legt de redenen van zijn frustratie (en dus ook zijn 'foute' vervulling daar van met hoerenbezoek) bij jou neer nu, dat JIJ hem niet hoort.
Maar daar gaat het niet om bij het herkennen, erkennen en uiten van behoeften, en van leegtes in jezelf wat dat betreft en frustraties daar bij. Hij zou zich in mijn ogen (maar ik ben geen therapeut, en gelukkig ook niet de zijne) bezig moeten houden met herkennen van wanneer de frustratie ontstaat en nagaan wat er IN HEM gebeurt, mist, frustreert, niet vervult waarvoor hij 'een ander antwoord' dan hoerenbezoek moet gaan formuleren.
Leren dit bij een ander (bij jou onder andere) neer te leggen en dan dat gat gevuld zien als die ander 'toegeeft', zich aanpast, het anders doet, hem zijn zin geeft, maakt dat hij in feite niets leert. Dat deed hij namelijk al. Het gat vullen met het gaan naar een hoer. Ja, ik weet het, ik zit dicht bij ander taalgebruik, maar de beeldspraak komt niet voor niets op. Gaten laten vullen door een ander is niet oprecht omgaan met je behoeften.
Dat is wensen, eisen, manipuleren en de wereld naar je hand zetten, als je niet oppast. En hij past niet op. Hij gaat in mijn ogen door met hetzelfde gedrag in een andere vorm. Brrrr.
(even met wat regelwit erbij, zodat het optimaal doorkomt bij TO)
Bovendien denk ik dat 'vervulling' in jezelf zit en vanuit jezelf moet komen. Je man ervaart frustratie en wellicht leegte, en denkt dat dat op te vullen is door zijn wensen aan jou voor te leggen en dat jij ze dan vervult?! Zo werkt dat niet. Het kan niet zo zijn dat jij de verantwoordelijkheid krijgt hem gelukkig te maken, zich 'vervuld' te voelen, door aan zijn wensen tegemoet te komen. Hij legt de redenen van zijn frustratie (en dus ook zijn 'foute' vervulling daar van met hoerenbezoek) bij jou neer nu, dat JIJ hem niet hoort.
Maar daar gaat het niet om bij het herkennen, erkennen en uiten van behoeften, en van leegtes in jezelf wat dat betreft en frustraties daar bij. Hij zou zich in mijn ogen (maar ik ben geen therapeut, en gelukkig ook niet de zijne) bezig moeten houden met herkennen van wanneer de frustratie ontstaat en nagaan wat er IN HEM gebeurt, mist, frustreert, niet vervult waarvoor hij 'een ander antwoord' dan hoerenbezoek moet gaan formuleren.
Leren dit bij een ander (bij jou onder andere) neer te leggen en dan dat gat gevuld zien als die ander 'toegeeft', zich aanpast, het anders doet, hem zijn zin geeft, maakt dat hij in feite niets leert. Dat deed hij namelijk al. Het gat vullen met het gaan naar een hoer. Ja, ik weet het, ik zit dicht bij ander taalgebruik, maar de beeldspraak komt niet voor niets op. Gaten laten vullen door een ander is niet oprecht omgaan met je behoeften.
Dat is wensen, eisen, manipuleren en de wereld naar je hand zetten, als je niet oppast. En hij past niet op. Hij gaat in mijn ogen door met hetzelfde gedrag in een andere vorm. Brrrr.
(even met wat regelwit erbij, zodat het optimaal doorkomt bij TO)
vrijdag 17 juni 2016 om 13:35
quote:wiebeltje schreef op 17 juni 2016 @ 13:22:
Bovendien denk ik dat 'vervulling' in jezelf zit en vanuit jezelf moet komen. Je man ervaart frustratie en wellicht leegte, en denkt dat dat op te vullen is door zijn wensen aan jou voor te leggen en dat jij ze dan vervult?! Zo werkt dat niet. Het kan niet zo zijn dat jij de verantwoordelijkheid krijgt hem gelukkig te maken, zich 'vervuld' te voelen, door aan zijn wensen tegemoet te komen. Hij legt de redenen van zijn frustratie (en dus ook zijn 'foute' vervulling daar van met hoerenbezoek) bij jou neer nu, dat JIJ hem niet hoort. Maar daar gaat het niet om bij het herkennen, erkennen en uiten van behoeften, en van leegtes in jezelf wat dat betreft en frustraties daar bij. Hij zou zich in mijn ogen (maar ik ben geen therapeut, en gelukkig ook niet de zijne) bezig moeten houden met herkennen van wanneer de frustratie ontstaat en nagaan wat er IN HEM gebeurt, mist, frustreert, niet vervult waarvoor hij 'een ander antwoord' dan hoerenbezoek moet gaan formuleren. Leren dit bij een ander (bij jou onder andere) neer te leggen en dan dat gat gevuld zien als die ander 'toegeeft', zich aanpast, het anders doet, hem zijn zin geeft, maakt dat hij in feite niets leert. Dat deed hij namelijk al. Het gat vullen met het gaan naar een hoer. Ja, ik weet het, ik zit dicht bij ander taalgebruik, maar de beeldspraak komt niet voor niets op. Gaten laten vullen door een ander is niet oprecht omgaan met je behoeften. Dat is wensen, eisen, manipuleren en de wereld naar je hand zetten, als je niet oppast. En hij past niet op. Hij gaat in mijn ogen door met hetzelfde gedrag in een andere vorm. Brrrr.
Helemaal mee eens.
Maar pas op... ook jij zelf, TO, gaat gewoon op de oude voet verder.
Hoe willen jullie in vredesnaam dat dit beter wordt, wanneer jullie beiden niet eens iets nieuws durven te proberen?
Bovendien denk ik dat 'vervulling' in jezelf zit en vanuit jezelf moet komen. Je man ervaart frustratie en wellicht leegte, en denkt dat dat op te vullen is door zijn wensen aan jou voor te leggen en dat jij ze dan vervult?! Zo werkt dat niet. Het kan niet zo zijn dat jij de verantwoordelijkheid krijgt hem gelukkig te maken, zich 'vervuld' te voelen, door aan zijn wensen tegemoet te komen. Hij legt de redenen van zijn frustratie (en dus ook zijn 'foute' vervulling daar van met hoerenbezoek) bij jou neer nu, dat JIJ hem niet hoort. Maar daar gaat het niet om bij het herkennen, erkennen en uiten van behoeften, en van leegtes in jezelf wat dat betreft en frustraties daar bij. Hij zou zich in mijn ogen (maar ik ben geen therapeut, en gelukkig ook niet de zijne) bezig moeten houden met herkennen van wanneer de frustratie ontstaat en nagaan wat er IN HEM gebeurt, mist, frustreert, niet vervult waarvoor hij 'een ander antwoord' dan hoerenbezoek moet gaan formuleren. Leren dit bij een ander (bij jou onder andere) neer te leggen en dan dat gat gevuld zien als die ander 'toegeeft', zich aanpast, het anders doet, hem zijn zin geeft, maakt dat hij in feite niets leert. Dat deed hij namelijk al. Het gat vullen met het gaan naar een hoer. Ja, ik weet het, ik zit dicht bij ander taalgebruik, maar de beeldspraak komt niet voor niets op. Gaten laten vullen door een ander is niet oprecht omgaan met je behoeften. Dat is wensen, eisen, manipuleren en de wereld naar je hand zetten, als je niet oppast. En hij past niet op. Hij gaat in mijn ogen door met hetzelfde gedrag in een andere vorm. Brrrr.
Helemaal mee eens.
Maar pas op... ook jij zelf, TO, gaat gewoon op de oude voet verder.
Hoe willen jullie in vredesnaam dat dit beter wordt, wanneer jullie beiden niet eens iets nieuws durven te proberen?
vrijdag 17 juni 2016 om 13:41
Zijn er hier therapeuten in de zaal? Het klinkt in mijn oren als cognitieve gedragstherapie die de man van Zeeland krijgt. 'Gewoon' oud gedrag vervangen door nieuw gedrag, zonder een onderzoek naar waar de frustratie en leegte vandaan komen? Want 'gewoon' vaststellen dat die frustratie en leegte komen doordat hij zich nooit gehoord voelt/zich niet goed uit? Hoe oppervlakkig is dat. Zelfonderzoek, zelfreflectie, zelfontdekking, zelfvervulling: de man van Zeeland kan volgens mij nog een hele poos aan de slag 'gewoon' met zichzelf. En met respect voor zijn vrouw. Diep respect. Hoewel hij daar ook ingangen voor moet leren vinden waarschijnlijk.
vrijdag 17 juni 2016 om 13:46
Hoezo had JIJ dat schilderij weg moeten halen? Heeft die man iets aan zijn handjes dan? Hij had dat al 100x zelf kunnen doen. En ook nu kan dat gewoon. Wil hij de klusjes van de kinderen overnemen? Moet hij vooral doen. Maar dat betekent niet dat jij dat ook moet doen.
Ik ben daarin ook makkelijker dan mijn man en ik doe vaker wat voor ze dan hij. Dat weerhoudt hem er echt niet van om ze gewoon zelf hun klussen te laten doen. Lelijke schilderijen blijven hier niet lang hangen.
Je uitspreken en gehoord voelen zit niet in degelijk klein bier. Maar het leidt wel lekker af van waar het werkelijk om gaat.
Ik ben daarin ook makkelijker dan mijn man en ik doe vaker wat voor ze dan hij. Dat weerhoudt hem er echt niet van om ze gewoon zelf hun klussen te laten doen. Lelijke schilderijen blijven hier niet lang hangen.
Je uitspreken en gehoord voelen zit niet in degelijk klein bier. Maar het leidt wel lekker af van waar het werkelijk om gaat.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 17 juni 2016 om 13:47
quote:wiebeltje schreef op 17 juni 2016 @ 13:41:
Zijn er hier therapeuten in de zaal? Het klinkt in mijn oren als cognitieve gedragstherapie die de man van Zeeland krijgt. 'Gewoon' oud gedrag vervangen door nieuw gedrag, zonder een onderzoek naar waar de frustratie en leegte vandaan komen? Want 'gewoon' vaststellen dat die frustratie en leegte komen doordat hij zich nooit gehoord voelt/zich niet goed uit? Hoe oppervlakkig is dat. Zelfonderzoek, zelfreflectie, zelfontdekking, zelfvervulling: de man van Zeeland kan volgens mij nog een hele poos aan de slag 'gewoon' met zichzelf. En met respect voor zijn vrouw. Diep respect. Hoewel hij daar ook ingangen voor moet leren vinden waarschijnlijk.Dat klinkt niet als cognitieve gedragstherapie
Zijn er hier therapeuten in de zaal? Het klinkt in mijn oren als cognitieve gedragstherapie die de man van Zeeland krijgt. 'Gewoon' oud gedrag vervangen door nieuw gedrag, zonder een onderzoek naar waar de frustratie en leegte vandaan komen? Want 'gewoon' vaststellen dat die frustratie en leegte komen doordat hij zich nooit gehoord voelt/zich niet goed uit? Hoe oppervlakkig is dat. Zelfonderzoek, zelfreflectie, zelfontdekking, zelfvervulling: de man van Zeeland kan volgens mij nog een hele poos aan de slag 'gewoon' met zichzelf. En met respect voor zijn vrouw. Diep respect. Hoewel hij daar ook ingangen voor moet leren vinden waarschijnlijk.Dat klinkt niet als cognitieve gedragstherapie
