Werk & Studie
alle pijlers
anstig op werk
zaterdag 18 juni 2016 om 14:10
Ik heb sinds kort een nieuwe baan, mijn eerste echte baan, na zeven maanden solliciteren. ik ben er blij mee. Het is wel tijdelijk trouwens.
Maar ik voel me heel angstig. Het is een soort combinatie van sociale angst en faalangst. Ik ben bang dat collega's mij niet aardig vinden, dat ze mij dom vinden en over mij roddelen. Er zijn ook een paar andere nieuwe, die zijn beter, zelfverzekerder, wat maakt dat ik mezelf nog meer naar beneden haal. Ik ben ook heel bang dat ik mijn werk niet goed doe en stel hoge eisen aan mezelf. In mijn werk moet ik eigenlijk elke dag zelf bedenken wat ik ga doen, anders blijven alleen de rotklusjes over. Daar komt het vaak wel op neer. Wat maakt dat ik mij nog rotter voel, nog meer opzie tegen werk etc. Ik moet soms echt vechten tegen de tranen. Ik voel me wel een aansteller, want ik moet blij zijn dat ik uberhaupt een baan heb.
Ik heken dit wel van mijn stage, toen had ik ook een gevoel van paniek, angst etc. Maar toen had ik een hele fijne stagebegeleider die geloofde in mijn kunnen. En nu moet ik alles zelf uitzoeken, ik werd gelijk vanaf dag 1 in 't diepe gegooid.
Herkent iemand dit ? Wat kan ik het beste doen?
Maar ik voel me heel angstig. Het is een soort combinatie van sociale angst en faalangst. Ik ben bang dat collega's mij niet aardig vinden, dat ze mij dom vinden en over mij roddelen. Er zijn ook een paar andere nieuwe, die zijn beter, zelfverzekerder, wat maakt dat ik mezelf nog meer naar beneden haal. Ik ben ook heel bang dat ik mijn werk niet goed doe en stel hoge eisen aan mezelf. In mijn werk moet ik eigenlijk elke dag zelf bedenken wat ik ga doen, anders blijven alleen de rotklusjes over. Daar komt het vaak wel op neer. Wat maakt dat ik mij nog rotter voel, nog meer opzie tegen werk etc. Ik moet soms echt vechten tegen de tranen. Ik voel me wel een aansteller, want ik moet blij zijn dat ik uberhaupt een baan heb.
Ik heken dit wel van mijn stage, toen had ik ook een gevoel van paniek, angst etc. Maar toen had ik een hele fijne stagebegeleider die geloofde in mijn kunnen. En nu moet ik alles zelf uitzoeken, ik werd gelijk vanaf dag 1 in 't diepe gegooid.
Herkent iemand dit ? Wat kan ik het beste doen?
zaterdag 18 juni 2016 om 14:17
De meeste mensen hebben dit wel. Ook een goede inwerkperiode is zeldzaam. Vaak krijg je ook te horen wat je beter moet doen. Ook al is je nooit verteld hoe dat moet.
Klinkt zwart maar is het niet. Je moet even door deze periode heen van nieuwe indrukken.
Nieuwe werkplek, nieuwe collega's, gebouw, alles moeten zoeken en ontvangen van feedback.
Laat je niet meeslepen door je gedachtes. Het hoort er allemaal bij. Straks zal het beter gaan als je ingeburgerd bent.
Gefeliciteerd met je baan en ja je bent volkomen normaal;)
Klinkt zwart maar is het niet. Je moet even door deze periode heen van nieuwe indrukken.
Nieuwe werkplek, nieuwe collega's, gebouw, alles moeten zoeken en ontvangen van feedback.
Laat je niet meeslepen door je gedachtes. Het hoort er allemaal bij. Straks zal het beter gaan als je ingeburgerd bent.
Gefeliciteerd met je baan en ja je bent volkomen normaal;)
zaterdag 18 juni 2016 om 14:58
Het hoort echt wel een beetje bij een nieuwe baan. Je geeft aan dat het tijdelijk is, zie deze tijdelijke baan als een manier om langzaam beetje van deze gedachten af te komen en wat zelfverzekerder te worden, het wordt namelijk een vicieuze cirkel als deze gedachten je houding bepalen. En ga je niet spiegelen aan anderen want zo blijf je de lat hoog leggen voor jezelf. Er zijn altijd mensen die zelfverzekerder overkomen, meer outgoing zijn etc dat maakt jou niet minder als collega´s noch je prestaties. Zie maandag als een nieuwe dag en nieuwe kans met nieuwe frisse moed. En je kan altijd beetje hulp erbij zoeken middels therapie of een cursus. Succes komt vast goed
zaterdag 18 juni 2016 om 14:59
Zelf ben ik niet echt een voorstander van het type begeleiding die je op je stage kreeg. Beter had je wat verantwoording gekregen, goed voor je zelfvertrouwen. Dan was je beter voorbereid op wat je te wachten stond. Dit gepamper zie ik ook terug bij ons op de werkvloer. Zeker ben je er niet van geworden.
zaterdag 18 juni 2016 om 15:04
Op mijn vorige stage, kreeg ik juist heel veel verantwoordelijkheid. Op een gegeven moment had m'n stagebegeleider geen omkijken meer naar mij, omdat ik de hele dag zelf mijn eigen werk organiseerde. Daar groeide ik juist enorm van. Juist omdat hij vertrouwen in mij had, kreeg ik het vertrouwen in mezelf terug.
Ik denk dat het nu minder goed gaat, o.a. vanwege het gebrek aan verantwoordelijkheid.
Als ik soms wat moeilijkere dingen wil oppakken, krijg ik gelijk te horen: dat is te moeilijk voor jou, dat kan beter iemand anders doen.
Ik denk dat het nu minder goed gaat, o.a. vanwege het gebrek aan verantwoordelijkheid.
Als ik soms wat moeilijkere dingen wil oppakken, krijg ik gelijk te horen: dat is te moeilijk voor jou, dat kan beter iemand anders doen.
zaterdag 18 juni 2016 om 15:06
quote:rebecca_90 schreef op 18 juni 2016 @ 15:04:
Op mijn vorige stage, kreeg ik juist heel veel verantwoordelijkheid. Op een gegeven moment had m'n stagebegeleider geen omkijken meer naar mij, omdat ik de hele dag zelf mijn eigen werk organiseerde. Daar groeide ik juist enorm van. Juist omdat hij vertrouwen in mij had, kreeg ik het vertrouwen in mezelf terug.
Ik denk dat het nu minder goed gaat, o.a. vanwege het gebrek aan verantwoordelijkheid.
Als ik soms wat moeilijkere dingen wil oppakken, krijg ik gelijk te horen: dat is te moeilijk voor jou, dat kan beter iemand anders doen.Oh ok sorry. Je schreef nl dat je de hele dag zelf moet bedenken wat je doet. Dat je in het diepe wordt gegooid.Wat doe je voor werk?
Op mijn vorige stage, kreeg ik juist heel veel verantwoordelijkheid. Op een gegeven moment had m'n stagebegeleider geen omkijken meer naar mij, omdat ik de hele dag zelf mijn eigen werk organiseerde. Daar groeide ik juist enorm van. Juist omdat hij vertrouwen in mij had, kreeg ik het vertrouwen in mezelf terug.
Ik denk dat het nu minder goed gaat, o.a. vanwege het gebrek aan verantwoordelijkheid.
Als ik soms wat moeilijkere dingen wil oppakken, krijg ik gelijk te horen: dat is te moeilijk voor jou, dat kan beter iemand anders doen.Oh ok sorry. Je schreef nl dat je de hele dag zelf moet bedenken wat je doet. Dat je in het diepe wordt gegooid.Wat doe je voor werk?
zaterdag 18 juni 2016 om 15:07
Daar wil ik liever niet teveel over kwijt, i.v.m. herkenbaarheid...
Het is in elk geval wel een vrij zelfstandig beroep, wat juist fijn is.
Met gebrek aan verantwoordelijkheid, bedoel ik dat ik vooral de eenvoudige klusjes moet doen die niemand wil doen.
Dat zal ook een kwestie zijn van meer voor mezelf opkomen etc.
Het is in elk geval wel een vrij zelfstandig beroep, wat juist fijn is.
Met gebrek aan verantwoordelijkheid, bedoel ik dat ik vooral de eenvoudige klusjes moet doen die niemand wil doen.
Dat zal ook een kwestie zijn van meer voor mezelf opkomen etc.
zaterdag 18 juni 2016 om 15:07
Daar wil ik liever niet teveel over kwijt, i.v.m. herkenbaarheid...
Het is in elk geval wel een vrij zelfstandig beroep, wat juist fijn is.
Met gebrek aan verantwoordelijkheid, bedoel ik dat ik vooral de eenvoudige klusjes moet doen die niemand wil doen.
Dat zal ook een kwestie zijn van meer voor mezelf opkomen etc.
Het is in elk geval wel een vrij zelfstandig beroep, wat juist fijn is.
Met gebrek aan verantwoordelijkheid, bedoel ik dat ik vooral de eenvoudige klusjes moet doen die niemand wil doen.
Dat zal ook een kwestie zijn van meer voor mezelf opkomen etc.
vrijdag 24 juni 2016 om 00:15
Bedankt voor jullie reacties.
Ik weet het niet, ik moet het allemaal maar zelf uitzoeken en daar word ik heel onzeker van.
Ik heb nu ook wat psychische hulp. 1x op mijn vrije dag, maar ook 1x op een andere doordeweekse dag. Het zit bijna pal naast kantoor, dus ik ben dan maar een uurtje weg. Maar toch. ik moet wel iets aangeven, maar wat? Ik wil liever niet in detail treden... schaamte.
Ik weet het niet, ik moet het allemaal maar zelf uitzoeken en daar word ik heel onzeker van.
Ik heb nu ook wat psychische hulp. 1x op mijn vrije dag, maar ook 1x op een andere doordeweekse dag. Het zit bijna pal naast kantoor, dus ik ben dan maar een uurtje weg. Maar toch. ik moet wel iets aangeven, maar wat? Ik wil liever niet in detail treden... schaamte.