Psyche
alle pijlers
Wat is er mis met onze moeder?
maandag 20 juni 2016 om 23:58
Hoi Allemaal,
Wij zijn drie zussen die graag ons verhaal willen doen en wij hopen iemand te vinden die ons kan helpen met ons probleem. Wij zijn drie dochters van een moeder met verschillende problemen. Wij lopen erg tegen deze problemen aan en weten niet wat er aan de hand is met onze moeder. Dat er iets mis is met haar is ons, onze familie en naasten wel duidelijk.
Onze moeder is vroeger iemand geweest die veel alleen zat op haar kamer. Ze had nauwelijks vrienden en kon met haar broers en zussen niet overweg. Haar moeder (onze oma) is overleden doordat ze van de trap was gevallen. Onze moeder heeft haar gevonden. In de jaren daarna is haar broer op 32 jarige leeftijd overleden en kort daarna haar vader. Dit heeft erge impact gehad op haar. Op haar 18e was onze moeder zo bang dat ze alleen zou blijven dat ze op een single trip ging. Daar leerde ze onze vader kennen. Ondanks al leugens in het begin (vertelde bijv. dat hij een auto had terwijl hij nog niet eens zijn rijbewijs had) is ze met hem getrouwd en hebben ze ons gekregen. Onze vader wilde ons niet en heeft ons mishandeld. Wij denken dat onze vader erg autistisch is (en niet alleen dat). Toen de jongste 5 jaar was zijn ze gescheiden uit keuze van onze vader. Onze vader is vertrokken en hebben wij niet meer gezien. Wij hebben dit een plekje kunnen geven. De oudste is op 12 jarige leeftijd uit huis geplaatst en ze probeerde de middelste ook uit huis te plaatsen maar dit was geen 'probleem' kind. De jongste is aangemeld geweest bij het AMK en stond ook onder toezicht via jeugdzorg. Ons moeder heeft wel hulp gehad van maatschappelijk werk. Dit leidde echter voor ons tot geen resultaat.
Onze moeder heeft niet meer gewerkt sinds de oudste is geboren. Ze heeft er altijd alleen voor gestaan en leefde met ons van een uitkering. Toen wij klein waren is het niet echt opgevallen dat er iets mis was met onze moeder. Wel begon het met dat ze door iedereen 'zielig'gevonden wou worden. Mensen konden niet aan haar vragen hoe het met haar ging want dat kregen ze heel haar verleden te horen. Onze moeder is altijd erg negatief. Daarnaast toonde ze nooit initiatief naar onze schoolresultaten. Wij mochten laat thuis komen en hadden geen regels. Wij werden financieel nooit bijgestaan terwijl ze zelf wel dure schoenen e.d. voor zichzelf kon kopen. Onze moeder kan geen vriendschap onderhouden en de band met de familie is 0 terwijl wij wel een goede band hebben met onze ooms en tantes. Daarnaast lukte het ons moeder niet om simpele taken uit te voeren zoals formulieren invullen en instanties benaderen. Ze vond dit te moeilijk en zag altijd beren op de weg. Het heeft er altijd naar uit gezien dat ze zichzelf ver boven ons plaatste en dat het niet echt uitmaakte hoe het met ons ging. Het huis wordt erg verwaarloosd en ze heeft harstikke moeite met veranderingen ook al is het ten positieve (nieuwe meubels etc.) Ook kwa eten werden wij helaas te kort gedaan. Zo vond ze het vaak niet nodig om te koken en was er genoeg brood in de diepvries. Daarnaast vind ze boodschappen doen al een hele dagtaak en daarna is ze erg moe. Als wij iets kleins vragen word ze al erg boos. Bijv. kleingeld wisselen in 1 euro.
Wij hebben het een plekje proberen te geven maar het lukt ons niet. Vooral omdat we niet weten wat we kunnen doen en voelen ons machteloos en willen ons graag begrepen voelen. Via de gemeente willen ze haar aan het werk krijgen. Ze heeft nou werkervaringsplaatsen gehad als gastvrouw en als afwasser. Beide was dit te zwaar en is ze na een paar weken gestopt. Wel werd ze begeleid via Amarant (gehandicapten organisatie). Wij zien haar helemaal niet als verstandelijk beperkt maar weten wel dat er wat mis is met haar. Het zou fijn zijn als het erkend zou worden want we zien haar steeds verder weg glijden. Ze is er zelf van overtuigd dat er niks aan de hand is met haar maar dat mensen gewoon teveel van haar verwachten.
Als wij het terug lezen is het een heel onsamenhangend verhaal maar het is zo moeilijk om in het 'kort' te proberen omschrijven.
Hopelijk hebben jullie adviezen!
Wij zijn drie zussen die graag ons verhaal willen doen en wij hopen iemand te vinden die ons kan helpen met ons probleem. Wij zijn drie dochters van een moeder met verschillende problemen. Wij lopen erg tegen deze problemen aan en weten niet wat er aan de hand is met onze moeder. Dat er iets mis is met haar is ons, onze familie en naasten wel duidelijk.
Onze moeder is vroeger iemand geweest die veel alleen zat op haar kamer. Ze had nauwelijks vrienden en kon met haar broers en zussen niet overweg. Haar moeder (onze oma) is overleden doordat ze van de trap was gevallen. Onze moeder heeft haar gevonden. In de jaren daarna is haar broer op 32 jarige leeftijd overleden en kort daarna haar vader. Dit heeft erge impact gehad op haar. Op haar 18e was onze moeder zo bang dat ze alleen zou blijven dat ze op een single trip ging. Daar leerde ze onze vader kennen. Ondanks al leugens in het begin (vertelde bijv. dat hij een auto had terwijl hij nog niet eens zijn rijbewijs had) is ze met hem getrouwd en hebben ze ons gekregen. Onze vader wilde ons niet en heeft ons mishandeld. Wij denken dat onze vader erg autistisch is (en niet alleen dat). Toen de jongste 5 jaar was zijn ze gescheiden uit keuze van onze vader. Onze vader is vertrokken en hebben wij niet meer gezien. Wij hebben dit een plekje kunnen geven. De oudste is op 12 jarige leeftijd uit huis geplaatst en ze probeerde de middelste ook uit huis te plaatsen maar dit was geen 'probleem' kind. De jongste is aangemeld geweest bij het AMK en stond ook onder toezicht via jeugdzorg. Ons moeder heeft wel hulp gehad van maatschappelijk werk. Dit leidde echter voor ons tot geen resultaat.
Onze moeder heeft niet meer gewerkt sinds de oudste is geboren. Ze heeft er altijd alleen voor gestaan en leefde met ons van een uitkering. Toen wij klein waren is het niet echt opgevallen dat er iets mis was met onze moeder. Wel begon het met dat ze door iedereen 'zielig'gevonden wou worden. Mensen konden niet aan haar vragen hoe het met haar ging want dat kregen ze heel haar verleden te horen. Onze moeder is altijd erg negatief. Daarnaast toonde ze nooit initiatief naar onze schoolresultaten. Wij mochten laat thuis komen en hadden geen regels. Wij werden financieel nooit bijgestaan terwijl ze zelf wel dure schoenen e.d. voor zichzelf kon kopen. Onze moeder kan geen vriendschap onderhouden en de band met de familie is 0 terwijl wij wel een goede band hebben met onze ooms en tantes. Daarnaast lukte het ons moeder niet om simpele taken uit te voeren zoals formulieren invullen en instanties benaderen. Ze vond dit te moeilijk en zag altijd beren op de weg. Het heeft er altijd naar uit gezien dat ze zichzelf ver boven ons plaatste en dat het niet echt uitmaakte hoe het met ons ging. Het huis wordt erg verwaarloosd en ze heeft harstikke moeite met veranderingen ook al is het ten positieve (nieuwe meubels etc.) Ook kwa eten werden wij helaas te kort gedaan. Zo vond ze het vaak niet nodig om te koken en was er genoeg brood in de diepvries. Daarnaast vind ze boodschappen doen al een hele dagtaak en daarna is ze erg moe. Als wij iets kleins vragen word ze al erg boos. Bijv. kleingeld wisselen in 1 euro.
Wij hebben het een plekje proberen te geven maar het lukt ons niet. Vooral omdat we niet weten wat we kunnen doen en voelen ons machteloos en willen ons graag begrepen voelen. Via de gemeente willen ze haar aan het werk krijgen. Ze heeft nou werkervaringsplaatsen gehad als gastvrouw en als afwasser. Beide was dit te zwaar en is ze na een paar weken gestopt. Wel werd ze begeleid via Amarant (gehandicapten organisatie). Wij zien haar helemaal niet als verstandelijk beperkt maar weten wel dat er wat mis is met haar. Het zou fijn zijn als het erkend zou worden want we zien haar steeds verder weg glijden. Ze is er zelf van overtuigd dat er niks aan de hand is met haar maar dat mensen gewoon teveel van haar verwachten.
Als wij het terug lezen is het een heel onsamenhangend verhaal maar het is zo moeilijk om in het 'kort' te proberen omschrijven.
Hopelijk hebben jullie adviezen!
dinsdag 21 juni 2016 om 00:19
Voor mij geen onsamenhangend verhaal maar een hoop ellende waarbij ik alleen maar als tip wil geven; zoek de hulp die er nodig is om jullie eigen leven een invulling te geven en dat jullie uiteindelijk kunnen accepteren dat dit vreselijke verhaal jullie basis is. Het willen veranderen van een vrouw, jullie moeder met een eventueel stempeltje zal er niets aan veranderen. Daarnaast ben ik er persoonlijk van overtuigd dat acceptatie veel meer oplevert voor jullie allen, dan het willen 'oplossen' van haar problemen. De tijd die het nu al duurt en het niet willen inzien van haar problemen maar bovenal er niets aan willen doen, zal jullie energie kosten wat beter besteed kan worden. Ik vind het ongelooflijk knap dat jullie haar willen helpen uit liefde voor jullie moeder maar vergeet hierin niet om jezelf in bescherming te nemen wat zij overigens nooit heeft gedaan. Wat haar beweegredenen ook zijn, nooit maar dan ook nooit mogen je kinderen de dupe worden van je eigen problematiek. Zoals ik het lees, lees ik verwaarlozing, vriendjes willen blijven met je kinderen door geen enkele grens te stellen en 3 ontzettend sterke meiden die nu eens een keer voor zichzelf mogen kiezen. Sterkte toegewenst! Denk aan je eigen toekomst, leef je dromen...
dinsdag 21 juni 2016 om 00:23
Als je moeder hulp krijgt van een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking, kan ik me niet goed voorstellen dat ze nooit een IQ test heeft gehad. In Nederland worden mensen daarop getest, voordat ze hulp kunnen krijgen via de gehandicaptenzorg. Dan moet je iig een IQ onder de 75 hebben, al verandert die grens nog wel eens.
Maar wat je vertelt, klinkt erg naar. Lijkt me dat jullie geen leuke jeugd hebben gehad thuis. Ik denk zelf, maakt het heel erg uit wat de diagnose is, want het lijkt me overduidelijk dat ze bv een hele slechte moeder is geweest voor jullie. Maar, bedenk dat mensen soms niet kunnen doen, wat ze zouden moeten doen. Ze kan het gewoon niet, een moeder zijn voor haar kinderen. Dat blijkt wel. Je kunt haar verwijten maken tot je paars in het gezicht ziet, ze gaat er niet door veranderen.
Sommige mensen hebben weinig gevoel voor anderen. Dat kan komen omdat ze bv een hele vervelende jeugd hebben gehad. De dood van je oma, zal zijn gevolgen hebben gehad voor je moeder. Van zoiets traumatisch, kunnen mensen van het pad af raken. Jammer dat ze zelf niet ziet dat ze een probleem heeft.
Maar wat willen jullie precies eigenlijk? Je moeder kunnen accepteren zoals ze is, haar stimuleren om naar een therapeut te gaan, wat. Hebben jullie allemaal nog contact met haar? Moeders zijn belangrijk dus ik snap dat jullie het heel moeilijk vinden.
Wat je wel altijd kunt doen, is zelf wel een goeie moeder zijn natuurlijk. Hebben jullie zelf kinderen nu? Ik heb wel eens gehoord dat mensen als ze zelf ouder worden, zich geheeld voelen. Omdat ze nu het heden heel anders kunnen beleven, en wel lief en goed voor hun kinderen kunnen zijn. Je moeder, ik denk niet dat ze nog gaat veranderen. De keuze is aan jullie, accepteren jullie dat, of niet? Je bent niet verplicht om met haar om te gaan he.
Het is nooit makkelijk maar je mag breken met je ouders, zeker als ze je zoveel negatieve energie opleveren. Dat is natuurlijk geen echte oplossing, als je met haar om wilt blijven gaan, lijkt mij acceptatie de enige mogelijkheid om het nog gezellig te hebben samen.
Maar wat je vertelt, klinkt erg naar. Lijkt me dat jullie geen leuke jeugd hebben gehad thuis. Ik denk zelf, maakt het heel erg uit wat de diagnose is, want het lijkt me overduidelijk dat ze bv een hele slechte moeder is geweest voor jullie. Maar, bedenk dat mensen soms niet kunnen doen, wat ze zouden moeten doen. Ze kan het gewoon niet, een moeder zijn voor haar kinderen. Dat blijkt wel. Je kunt haar verwijten maken tot je paars in het gezicht ziet, ze gaat er niet door veranderen.
Sommige mensen hebben weinig gevoel voor anderen. Dat kan komen omdat ze bv een hele vervelende jeugd hebben gehad. De dood van je oma, zal zijn gevolgen hebben gehad voor je moeder. Van zoiets traumatisch, kunnen mensen van het pad af raken. Jammer dat ze zelf niet ziet dat ze een probleem heeft.
Maar wat willen jullie precies eigenlijk? Je moeder kunnen accepteren zoals ze is, haar stimuleren om naar een therapeut te gaan, wat. Hebben jullie allemaal nog contact met haar? Moeders zijn belangrijk dus ik snap dat jullie het heel moeilijk vinden.
Wat je wel altijd kunt doen, is zelf wel een goeie moeder zijn natuurlijk. Hebben jullie zelf kinderen nu? Ik heb wel eens gehoord dat mensen als ze zelf ouder worden, zich geheeld voelen. Omdat ze nu het heden heel anders kunnen beleven, en wel lief en goed voor hun kinderen kunnen zijn. Je moeder, ik denk niet dat ze nog gaat veranderen. De keuze is aan jullie, accepteren jullie dat, of niet? Je bent niet verplicht om met haar om te gaan he.
Het is nooit makkelijk maar je mag breken met je ouders, zeker als ze je zoveel negatieve energie opleveren. Dat is natuurlijk geen echte oplossing, als je met haar om wilt blijven gaan, lijkt mij acceptatie de enige mogelijkheid om het nog gezellig te hebben samen.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
dinsdag 21 juni 2016 om 00:25
quote:Madelief9184 schreef op 21 juni 2016 @ 00:21:
Wat ik mij echter wel af vraag is hoe oud jullie zijn. Wonen jullie nog bij haar, op de oudste na en zo ja, wat vind de omgeving hiervan?Ik ben de middelste die reageert. Wij zijn 17, 23 en 25. Mijn jongere zusje woont er nog wel. Ik ben vanaf mijn 16e uit huis en mijn oudste zus woont samen en verwacht haar eerste kindje. Met ons gaat het verder goed, hebben vaste banen en de jongste heeft een bijbaan en school. De omgeving heeft zich vroeger veel zorgen gemaakt maar die hebben nu zoiets van jullie zijn er sterker door geworden. Dat gevoel hebben wij niet
Wat ik mij echter wel af vraag is hoe oud jullie zijn. Wonen jullie nog bij haar, op de oudste na en zo ja, wat vind de omgeving hiervan?Ik ben de middelste die reageert. Wij zijn 17, 23 en 25. Mijn jongere zusje woont er nog wel. Ik ben vanaf mijn 16e uit huis en mijn oudste zus woont samen en verwacht haar eerste kindje. Met ons gaat het verder goed, hebben vaste banen en de jongste heeft een bijbaan en school. De omgeving heeft zich vroeger veel zorgen gemaakt maar die hebben nu zoiets van jullie zijn er sterker door geworden. Dat gevoel hebben wij niet
dinsdag 21 juni 2016 om 00:32
Als je je niet sterk voelt, dan zou ik daar wat aan gaan doen. Dus aan jezelf werken. Je gevoel voor eigenwaarde vergroten. Dat kan niemand anders voor je doen dan jezelf natuurlijk. Ik kan erover meepraten, ik moest al jong op eigen benen zien te staan. Als je niet anders kunt, dan doe je dat gewoon. Later pas komt de rekening, voor mij tenminste maar toen ik jong was, had ik veel reserves.
Je kunt van alles doen om sterker op je benen te komen te staan in het leven. Therapie, sporten, praten met mensen over je jeugd, een cursus agressietraining, of assertiviteit vergroten, groepstherapie, yoga, mindfullness etc etc. Tegenwoordig heb je veel keus, om jezelf te ontwikkelen. Je kunt ook een jaar gaan backpacken of naar Australie ofzo om daar een paar maanden te werken. Jullie zijn nog jong genoeg dus nog een heel leven voor je. En je weet nu iig hoe het niet moet, door je moeder.
Je kunt van alles doen om sterker op je benen te komen te staan in het leven. Therapie, sporten, praten met mensen over je jeugd, een cursus agressietraining, of assertiviteit vergroten, groepstherapie, yoga, mindfullness etc etc. Tegenwoordig heb je veel keus, om jezelf te ontwikkelen. Je kunt ook een jaar gaan backpacken of naar Australie ofzo om daar een paar maanden te werken. Jullie zijn nog jong genoeg dus nog een heel leven voor je. En je weet nu iig hoe het niet moet, door je moeder.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
dinsdag 21 juni 2016 om 01:00
quote:Madelonn12 schreef op 21 juni 2016 @ 00:25:
[...]
Ik ben de middelste die reageert. Wij zijn 17, 23 en 25. Mijn jongere zusje woont er nog wel. Ik ben vanaf mijn 16e uit huis en mijn oudste zus woont samen en verwacht haar eerste kindje. Met ons gaat het verder goed, hebben vaste banen en de jongste heeft een bijbaan en school. De omgeving heeft zich vroeger veel zorgen gemaakt maar die hebben nu zoiets van jullie zijn er sterker door geworden. Dat gevoel hebben wij nietWillen jullie je moeder helpen uit gevoel dat je dit verplicht bent aan haar of om je jongste zusje te helpen? Ik probeer te begrijpen waarom jullie haar zo graag willen helpen cq. veranderen...juist na alles gelezen te hebben, vind ik het onwijs knap dat jullie zo loyaal naar haar toe kunnen blijven. Vanwege privacy en herkenbaarheid leg ik liever niet teveel bloot van mijn eigen ervaringen wat niets zegt overigens maar hierom kan ik vanuit dat perspectief zeggen dat acceptatie van het gebeuren, erover blijven spreken met een vertrouwenspersoon (omgeving en/of hulpverlening) hetgeen is wat het uiteindelijk zachter maakt. Het zal nooit verdwijnen uit jullie leven, het blijft jullie basis maar het maakt het naarmate je ouder wordt wel draaglijker dan wat je je nu kunt voorstellen. Verder denk ik dat het goed is om je omgeving te vertellen dat jullie je momenteel minder sterk voelen en daar wellicht in gehoord willen worden. Ik kan mij goed voorstellen dat zij het wellicht niet kunnen inschatten wat voor impact dit nu nog heeft.
[...]
Ik ben de middelste die reageert. Wij zijn 17, 23 en 25. Mijn jongere zusje woont er nog wel. Ik ben vanaf mijn 16e uit huis en mijn oudste zus woont samen en verwacht haar eerste kindje. Met ons gaat het verder goed, hebben vaste banen en de jongste heeft een bijbaan en school. De omgeving heeft zich vroeger veel zorgen gemaakt maar die hebben nu zoiets van jullie zijn er sterker door geworden. Dat gevoel hebben wij nietWillen jullie je moeder helpen uit gevoel dat je dit verplicht bent aan haar of om je jongste zusje te helpen? Ik probeer te begrijpen waarom jullie haar zo graag willen helpen cq. veranderen...juist na alles gelezen te hebben, vind ik het onwijs knap dat jullie zo loyaal naar haar toe kunnen blijven. Vanwege privacy en herkenbaarheid leg ik liever niet teveel bloot van mijn eigen ervaringen wat niets zegt overigens maar hierom kan ik vanuit dat perspectief zeggen dat acceptatie van het gebeuren, erover blijven spreken met een vertrouwenspersoon (omgeving en/of hulpverlening) hetgeen is wat het uiteindelijk zachter maakt. Het zal nooit verdwijnen uit jullie leven, het blijft jullie basis maar het maakt het naarmate je ouder wordt wel draaglijker dan wat je je nu kunt voorstellen. Verder denk ik dat het goed is om je omgeving te vertellen dat jullie je momenteel minder sterk voelen en daar wellicht in gehoord willen worden. Ik kan mij goed voorstellen dat zij het wellicht niet kunnen inschatten wat voor impact dit nu nog heeft.
dinsdag 21 juni 2016 om 01:07
Fijne zwangerschap gewenst voor de oudste. Spannend maar door bovenstaande tegelijk misschien ook lastig. Voor mij destijds het gevoel van balans herpakken, doe ik het goed als moeder zijnde en de twijfel of ik het wel zou kunnen. Het komt allemaal echt goed, wanneer jullie jezelf (en je gezin) ter allen tijde op de eerste plek blijven zetten. Daarna komt de rest...
dinsdag 21 juni 2016 om 01:14
Omdat het nu echt in een snelvaart slecht met haar gaat (door de werkervaringsplekken) willen we wel iets ondernemen. Maar wat? Daarnaast hebben ik en mijn jonger zusje wel moeite om het een plek te geven. Ik heb dit samen met haar getypt. Mijn oudste zus kwam nooit langs bij mijn moeder, alleen met verjaardagen en feestdagen . Maar nu ze zelf in verwachting is heeft ook zij erg veel moeite met de situatie. Wij hebben alle drie in het verleden hulp gehad door psychologen, begeleiders etc. Ik zit te twijfelen om morgen haar contactpersoon van de gemeente te bellen. Voor erkenning, diagnose of? Ik denk dat ik zelf wel weer hulp ga zoeken en misschien is dit voor mijn zussen ook wel de juiste keus
dinsdag 21 juni 2016 om 01:40
Dat is wel een goed idee, denk ik, als ze een contactpersoon bij de gemeente heeft, om die te bellen. Ik weet niet hoeveel hij/zij je mag vertellen maar dan kun je iig aangeven dat het slechter gaat en dat je niet weet wat je moet doen, en dat ze zelf niks doet. Misschien is het een idee dat ze getest wordt op IQ? Als ze een beperking heeft, kan ze daar hulp bij krijgen maar niet zonder test.
Je kunt ook naar het sociale wijkteam in je buurt gaan. En dan zou het het best zijn als je moeder meeging. Ze moet wel zelf aangeven dat ze hulp/begeleiding wil, volgens mij. Je kunt ook naar de huisarts gaan en vragen wat je kunt doen. Maar ik denk wel dat ze zelf aan moet geven dat ze hulp wil.
In welke zin gaat het slechter met haar dan eigenlijk? Trekt ze zich meer terug, is ze depressief? Die werkervaringsplekken, als ze daar niet goed op functioneert, dan krijgt ze toch ook geen baan, lijkt mij? Of is dat verplicht? Ik ken die regelingen niet, krijgt ze geen uitkering meer als ze dat niet doet? Dan kan ze ook niet meer voor je zusje zorgen dus dat lijkt me niet.
Je kunt ook naar het sociale wijkteam in je buurt gaan. En dan zou het het best zijn als je moeder meeging. Ze moet wel zelf aangeven dat ze hulp/begeleiding wil, volgens mij. Je kunt ook naar de huisarts gaan en vragen wat je kunt doen. Maar ik denk wel dat ze zelf aan moet geven dat ze hulp wil.
In welke zin gaat het slechter met haar dan eigenlijk? Trekt ze zich meer terug, is ze depressief? Die werkervaringsplekken, als ze daar niet goed op functioneert, dan krijgt ze toch ook geen baan, lijkt mij? Of is dat verplicht? Ik ken die regelingen niet, krijgt ze geen uitkering meer als ze dat niet doet? Dan kan ze ook niet meer voor je zusje zorgen dus dat lijkt me niet.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
dinsdag 21 juni 2016 om 01:44
Jeetje meiden wat een rotjeugd hebben jullie gehad. En wat sterk van jullie dat jullie toch je eigen leven hebben weten op te pakken.
Ik heb ook een rotjeugd gehad en heb eerst een min of meer normaal leven gehad voordat ik volledig in elkaar klapte en volledig afgekeurd werd en in de psychiatrie belandde en ik weet niet of ik er nog ooit uit kom.
Echt ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen maar juist nu het een beetje goed met jullie gaat moeten jullie hulp voor jezelf gaan zoeken en gaan praten. Vooral praten. En ik ben zo blij dat jullie zo een goed contact met z'n drieën hebben, geef dat nooit op. Ik heb een onbreekbare band met mijn zus, door de dingen die wij vroeger hebben meegemaakt. Zonder haar zou ik nu niet meer leven.
Echt meiden wat jullie beschrijven is heel heftig en heel verdrietig. Ik vind het heel loyaal van jullie dat jullie zo begaan zijn met jullie moeder maar eigenlijk zouden jullie je aandacht vooral op jezelf moeten richten.
Dus maak morgen een afspraak bij de huisarts en laat je doorverwijzen naar een goede psycholoog
Ik heb ook een rotjeugd gehad en heb eerst een min of meer normaal leven gehad voordat ik volledig in elkaar klapte en volledig afgekeurd werd en in de psychiatrie belandde en ik weet niet of ik er nog ooit uit kom.
Echt ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen maar juist nu het een beetje goed met jullie gaat moeten jullie hulp voor jezelf gaan zoeken en gaan praten. Vooral praten. En ik ben zo blij dat jullie zo een goed contact met z'n drieën hebben, geef dat nooit op. Ik heb een onbreekbare band met mijn zus, door de dingen die wij vroeger hebben meegemaakt. Zonder haar zou ik nu niet meer leven.
Echt meiden wat jullie beschrijven is heel heftig en heel verdrietig. Ik vind het heel loyaal van jullie dat jullie zo begaan zijn met jullie moeder maar eigenlijk zouden jullie je aandacht vooral op jezelf moeten richten.
Dus maak morgen een afspraak bij de huisarts en laat je doorverwijzen naar een goede psycholoog
dinsdag 21 juni 2016 om 07:38
quote:Madelonn12 schreef op 21 juni 2016 @ 01:14:
Omdat het nu echt in een snelvaart slecht met haar gaat (door de werkervaringsplekken) willen we wel iets ondernemen. Maar wat?
Ik denk dat je het best contact op kan nemen met haar huisarts, die weet de juiste weg om zorg voor haar in te zetten. Zo nodig kan dat ook "bemoeizorg" zijn, die zijn gespecialiseerd in het begeleiden mensen die zelf eigenlijk geen zorg willen.
Daarnaast hebben ik en mijn jonger zusje wel moeite om het een plek te geven. Ik heb dit samen met haar getypt. Mijn oudste zus kwam nooit langs bij mijn moeder, alleen met verjaardagen en feestdagen . Maar nu ze zelf in verwachting is heeft ook zij erg veel moeite met de situatie. Wij hebben alle drie in het verleden hulp gehad door psychologen, begeleiders etc.
Jullie zijn nu wat ouder en dan ga je dingen anders beleven. Je wereld wordt groter en je gaat dingen steeds beter begrijpen en dat roept ook meer vragen en zorgen op. Ik zou daarom voor jullie zelf opnieuw hulp zoeken om dit goed te kunnen verwerken. Je zal zien dat de begeleiding van vroeger anders was dan de steun die je nu zo goed kunt gebruiken.
Ik zit te twijfelen om morgen haar contactpersoon van de gemeente te bellen. Voor erkenning, diagnose of?
Ik zou het dus via de huisarts doen, want die heeft meer inzicht in de hulp die zij nodig heeft.
Ik denk dat ik zelf wel weer hulp ga zoeken en misschien is dit voor mijn zussen ook wel de juiste keus.
Ja, ik denk ook dat het voor jullie alledrie goed kan zijn. Wat je in je jeugd meemaakt kan een grote invloed hebben op je verdere leven, en dat is voor jullie niet niks geweest. Juist als je nieuwe levensfases ingaat, kan het dan goed zijn om wat extra hulp te accepteren. Jij begint aan je volwassen leven, je oudere zus wordt moeder, en de jongste moet zich straks los gaan maken van thuis. Dat zijn allemaal belangrijke momenten, waar je normaal de extra steun van je ouders in hebt. Aangezien jullie moeder jullie die steun niet kan geven, is het heel verstandig om die steun dan elders te vragen.
Jullie klinken als hele verstandige meiden, die al veel te vroeg volwassen hebben moeten worden. Ik denk dat jullie jezelf wel redden, maar waarom zou je geen hulp vragen om het volwassen leven net iets opgeruimder in te stappen en het net iets makkelijker te maken. Jullie hebben die extra steun wel verdiend.
Sterkte meid
Omdat het nu echt in een snelvaart slecht met haar gaat (door de werkervaringsplekken) willen we wel iets ondernemen. Maar wat?
Ik denk dat je het best contact op kan nemen met haar huisarts, die weet de juiste weg om zorg voor haar in te zetten. Zo nodig kan dat ook "bemoeizorg" zijn, die zijn gespecialiseerd in het begeleiden mensen die zelf eigenlijk geen zorg willen.
Daarnaast hebben ik en mijn jonger zusje wel moeite om het een plek te geven. Ik heb dit samen met haar getypt. Mijn oudste zus kwam nooit langs bij mijn moeder, alleen met verjaardagen en feestdagen . Maar nu ze zelf in verwachting is heeft ook zij erg veel moeite met de situatie. Wij hebben alle drie in het verleden hulp gehad door psychologen, begeleiders etc.
Jullie zijn nu wat ouder en dan ga je dingen anders beleven. Je wereld wordt groter en je gaat dingen steeds beter begrijpen en dat roept ook meer vragen en zorgen op. Ik zou daarom voor jullie zelf opnieuw hulp zoeken om dit goed te kunnen verwerken. Je zal zien dat de begeleiding van vroeger anders was dan de steun die je nu zo goed kunt gebruiken.
Ik zit te twijfelen om morgen haar contactpersoon van de gemeente te bellen. Voor erkenning, diagnose of?
Ik zou het dus via de huisarts doen, want die heeft meer inzicht in de hulp die zij nodig heeft.
Ik denk dat ik zelf wel weer hulp ga zoeken en misschien is dit voor mijn zussen ook wel de juiste keus.
Ja, ik denk ook dat het voor jullie alledrie goed kan zijn. Wat je in je jeugd meemaakt kan een grote invloed hebben op je verdere leven, en dat is voor jullie niet niks geweest. Juist als je nieuwe levensfases ingaat, kan het dan goed zijn om wat extra hulp te accepteren. Jij begint aan je volwassen leven, je oudere zus wordt moeder, en de jongste moet zich straks los gaan maken van thuis. Dat zijn allemaal belangrijke momenten, waar je normaal de extra steun van je ouders in hebt. Aangezien jullie moeder jullie die steun niet kan geven, is het heel verstandig om die steun dan elders te vragen.
Jullie klinken als hele verstandige meiden, die al veel te vroeg volwassen hebben moeten worden. Ik denk dat jullie jezelf wel redden, maar waarom zou je geen hulp vragen om het volwassen leven net iets opgeruimder in te stappen en het net iets makkelijker te maken. Jullie hebben die extra steun wel verdiend.
Sterkte meid
dinsdag 21 juni 2016 om 08:15
Lieve TO, als eerste een dikke voor jullie alledrie, wat moet het zwaar zijn (geweest)!
Wat ik mij afvraag, is het van belang dat je weet wat er is, dat jullie moeder een " stempeltje" krijgt? Misschien verklaart het iets rondom haar gedrag, maar niet hoe jullie je jeugd hebben ervaren. Het zal het gemis niet minder of anders maken denk ik...
Wat er bij mij in jullie verhaal vooral ook uitspringt ( omdat ik dat herken uit mijn eigen omgeving) is dat jullie moeder " zielig gevonden wil worden". Dat kan natuurlijk ook de basis zijn van bepaalde zaken niet " kunnen".... Iemand die aandacht krijgt vanuit haar slachtofferrol zal haar situatie niet ten goede willen veranderen ( laat staan daar hard aan willen werken) omdat ze het wel fijn vinden dat het is zoals het is. Alles wordt wel voor ze geregeld en waarom zou je er dan iets aan willen veranderen?
Ik heb geleerd dat je sommige mensen en hun gedrag niet kunt veranderen, hoe graag je dat ook wil. Wat je wel kan veranderen is de manier hoe je er zelf instaat, hoe je er mee om gaat, om jezelf te beschermen tegen pijn. Ja, het is je moeder maar uiteindelijk zul je ook voor jezelf moeten kiezen. Wanneer ze niet geholpen wil worden wordt het erg moeilijk om haar de goede kant op te helpen maar mijn advies zou idd zijn om contact met haar huisarts op te nemen.
Wat ik mij afvraag, is het van belang dat je weet wat er is, dat jullie moeder een " stempeltje" krijgt? Misschien verklaart het iets rondom haar gedrag, maar niet hoe jullie je jeugd hebben ervaren. Het zal het gemis niet minder of anders maken denk ik...
Wat er bij mij in jullie verhaal vooral ook uitspringt ( omdat ik dat herken uit mijn eigen omgeving) is dat jullie moeder " zielig gevonden wil worden". Dat kan natuurlijk ook de basis zijn van bepaalde zaken niet " kunnen".... Iemand die aandacht krijgt vanuit haar slachtofferrol zal haar situatie niet ten goede willen veranderen ( laat staan daar hard aan willen werken) omdat ze het wel fijn vinden dat het is zoals het is. Alles wordt wel voor ze geregeld en waarom zou je er dan iets aan willen veranderen?
Ik heb geleerd dat je sommige mensen en hun gedrag niet kunt veranderen, hoe graag je dat ook wil. Wat je wel kan veranderen is de manier hoe je er zelf instaat, hoe je er mee om gaat, om jezelf te beschermen tegen pijn. Ja, het is je moeder maar uiteindelijk zul je ook voor jezelf moeten kiezen. Wanneer ze niet geholpen wil worden wordt het erg moeilijk om haar de goede kant op te helpen maar mijn advies zou idd zijn om contact met haar huisarts op te nemen.
dinsdag 21 juni 2016 om 09:40
Jeetje, wat heftig voor jou en je zussen Madelonn
Wat hebben jullie moeten overleven.
Je schrijft dat je moeder hulp kreeg (krijgt?) van een gehandicapten organisatie, betekent dat dat haar IQ getest is? Jullie zien haar niet als verstandelijk beperkt, maar het is mogelijk dat ze licht verstandelijk beperkt is of zwakbegaafd. Zulke mensen kunnen cognitief vrij normaal overkomen, maar het toch niet redden in de maatschappij, omdat ze bepaalde vaardigheden toch missen. Verder is het ook erg heftig wat zij heeft meegemaakt met haar moeder en dan de dood van haar broer en vader. Ze lijkt geen goede keuzes te hebben gemaakt voor zichzelf in het verleden, dan kan door een verstandelijke beperking komen of door hoe zij is geworden door haar ervaringen in het leven. Of een beetje van allebei.
Hulp voor jullie lijkt me zeker op zijn plaats. Neem hiervoor contact op met je huisarts, die kun je doorverwijzen naar een psycholoog. De hulp is tegenwoordig inderdaad anders en soms moet je even zoeken naar een psycholoog met wie je een klik hebt. Het is belangrijk dat je je gehoord en begrepen voelt door de psycholoog. Mogelijk is iemand die ervaring heeft met trauma en/of persoonlijkheidsproblematiek een goede. Die zijn gericht op nare ervaringen of ervaringen over langere tijd opgedaan in de jeugd.
Voor hulp voor je moeder kan je contact opnemen met de huisarts en/of contactpersoon bij de gemeente. Aan het werk gaan is iets anders dan zorg krijgen. Het is goed om te zoeken waar de beste ingang is en wie je waarmee kan helpen. Wat wil je moeder eigenlijk? Het is mogelijk dat je tegen de privacywet aan loopt. Wat doet de hulp van de gehandicaptenorganisatie nu? Is dat gestopt? Als het goed is, is er een sociale wijkteam in jullie gemeente, daar kun je ook terecht om advies te vragen en wat zij voor jullie kunnen betekenen.
Jullie zouden ook contact kunnen opnemen met Veilig Thuis, dit kan een ingang zijn in verband met jouw jongste zusje die nog bij je moeder woont. Je kunt ze daar om advies vragen, omdat je zusje in een omgeving opgroeit die niet goed is voor haar emotionele veiligheid en ontwikkeling. Misschien kunnen zij jullie goede tips geven, ook om hulp in te schakelen voor je moeder.
Verder doet jullie verhaal mij ook aan dit verhaal denken. Er staat wel 'mijn ouders zijn verstandelijk gehandicapt' het gaat om 2 zussen die zijn opgegroeid bij hun vader die altijd de zorg voor ze had en autisme had. Eigenlijk werd er naar hen ook niet genoeg omgekeken, ze gingen naar school, maar de zorg die hun vader (niet) bood deed me denken aan jullie verhaal. Er was amper eten of drinken en geen opvoeding of verzorging. Hun moeder was vroeg in hun leven vertrokken. Het duurt ongeveer 25 minuten, het filmpje staat bovenaan de pagina.
http://www.eo.nl/archief/ ... erstandelijk-gehandicapt/
Heel veel succes en sterkte. Ik vind het ontzettend knap hoe jullie je hier doorheen geworsteld hebben. Jullie hebben altijd moeten overleven thuis bij je moeder, nu is de tijd om voor jezelf te laten zorgen in plaats van het altijd zelf te moeten doen. En ook dat anderen voor jullie moeder gaat zorgen in plaats van dat jullie dat allemaal alleen dragen.
Wat hebben jullie moeten overleven.
Je schrijft dat je moeder hulp kreeg (krijgt?) van een gehandicapten organisatie, betekent dat dat haar IQ getest is? Jullie zien haar niet als verstandelijk beperkt, maar het is mogelijk dat ze licht verstandelijk beperkt is of zwakbegaafd. Zulke mensen kunnen cognitief vrij normaal overkomen, maar het toch niet redden in de maatschappij, omdat ze bepaalde vaardigheden toch missen. Verder is het ook erg heftig wat zij heeft meegemaakt met haar moeder en dan de dood van haar broer en vader. Ze lijkt geen goede keuzes te hebben gemaakt voor zichzelf in het verleden, dan kan door een verstandelijke beperking komen of door hoe zij is geworden door haar ervaringen in het leven. Of een beetje van allebei.
Hulp voor jullie lijkt me zeker op zijn plaats. Neem hiervoor contact op met je huisarts, die kun je doorverwijzen naar een psycholoog. De hulp is tegenwoordig inderdaad anders en soms moet je even zoeken naar een psycholoog met wie je een klik hebt. Het is belangrijk dat je je gehoord en begrepen voelt door de psycholoog. Mogelijk is iemand die ervaring heeft met trauma en/of persoonlijkheidsproblematiek een goede. Die zijn gericht op nare ervaringen of ervaringen over langere tijd opgedaan in de jeugd.
Voor hulp voor je moeder kan je contact opnemen met de huisarts en/of contactpersoon bij de gemeente. Aan het werk gaan is iets anders dan zorg krijgen. Het is goed om te zoeken waar de beste ingang is en wie je waarmee kan helpen. Wat wil je moeder eigenlijk? Het is mogelijk dat je tegen de privacywet aan loopt. Wat doet de hulp van de gehandicaptenorganisatie nu? Is dat gestopt? Als het goed is, is er een sociale wijkteam in jullie gemeente, daar kun je ook terecht om advies te vragen en wat zij voor jullie kunnen betekenen.
Jullie zouden ook contact kunnen opnemen met Veilig Thuis, dit kan een ingang zijn in verband met jouw jongste zusje die nog bij je moeder woont. Je kunt ze daar om advies vragen, omdat je zusje in een omgeving opgroeit die niet goed is voor haar emotionele veiligheid en ontwikkeling. Misschien kunnen zij jullie goede tips geven, ook om hulp in te schakelen voor je moeder.
Verder doet jullie verhaal mij ook aan dit verhaal denken. Er staat wel 'mijn ouders zijn verstandelijk gehandicapt' het gaat om 2 zussen die zijn opgegroeid bij hun vader die altijd de zorg voor ze had en autisme had. Eigenlijk werd er naar hen ook niet genoeg omgekeken, ze gingen naar school, maar de zorg die hun vader (niet) bood deed me denken aan jullie verhaal. Er was amper eten of drinken en geen opvoeding of verzorging. Hun moeder was vroeg in hun leven vertrokken. Het duurt ongeveer 25 minuten, het filmpje staat bovenaan de pagina.
http://www.eo.nl/archief/ ... erstandelijk-gehandicapt/
Heel veel succes en sterkte. Ik vind het ontzettend knap hoe jullie je hier doorheen geworsteld hebben. Jullie hebben altijd moeten overleven thuis bij je moeder, nu is de tijd om voor jezelf te laten zorgen in plaats van het altijd zelf te moeten doen. En ook dat anderen voor jullie moeder gaat zorgen in plaats van dat jullie dat allemaal alleen dragen.
dinsdag 21 juni 2016 om 10:06
Was laatst toch ook een topic van een dame die op hele jonge leeftijd het hele gezin moest hulp verlenen, zonder hulp van buitenaf. Vind ik heel erg. Doet me aan mezelf denken, ik hielp mijn depressieve moeder al met het huishouden toen ik 10 jaar oud was. Ik was ook zo'n knokker hoor, laat mij nou maar, ik moet het zelf doen. Bemoeienis van anderen, zorgt alleen maar voor nog meer problemen, dacht ik. Maar da's niet slim van me geweest hoor, ik had veel meer energie voor mezelf overgehouden als ik niet had gedacht dat ik de wereld moest redden in mijn eentje. Nooit doen, een mens kan maar zoveel, je bent geen superwoman en je hebt gewoon anderen nodig hierbij.
Was ik maar zo slim geweest, ik moet nu door een heleboel wantrouwen heen knokken om hulp voor mezelf te krijgen. Jong geleerd, oud gedaan dus haal er mensen bij, voor jezelf en het verloop van de rest van je leven. Mensen hebben mij zoveel energie afgepikt dat ik geen stabiele basis voor mezelf op kon bouwen. Of eentje met gaten erin iig. Dat kwam later dan wel goed, ik had meer kunnen doen met mijn leven. Leuke dingen bv.
Ik heb wel heel even therapie gehad op jonge leeftijd, maar die vrouw stopte met werken omdat ze zwanger werd. Daarna, heb ik niet veel hulp van buitenaf meer gekregen omdat ik op survival-mode stond en daar heel lang bleef. Je kunt een half leven op survival-mode doorbrengen, doe het niet. Kost zoveel energie dat je geen leuk leven kunt hebben. Ik heb er geen spijt van, ik was nu eenmaal overtuigd dat anderen de boel alleen maar erger konden maken, maar daarom vertel ik het hier wel af en toe. Zodat je kunt zien wat er kan gebeuren, als je maar doorstampt in het leven. Dat is gewoon echt geen goed idee.
Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om therapie en hulp te krijgen, dat was er 20 jaar geleden niet, dus maak er gebruik van. Het is wel ingewikkelder geworden met hoe je aan hulp komt maar er zijn wel meer opties om uit te kiezen. Ik ga nu bv naar fact, is een organisatie die mensen hun autonomie intact wil laten, graag. Autonomie is erg belangrijk voor me namelijk. Ik doe het liever zelf dan dat ik moet doen wat een ander het beste vindt, tja, zo ben ik nu eenmaal. Kijk gewoon wat bij jou past. Er is bv ook nog zoiets als online therapie, dat is wat laagdrempeliger, bv sensoor om mee te beginnen. Sterkte!
Was ik maar zo slim geweest, ik moet nu door een heleboel wantrouwen heen knokken om hulp voor mezelf te krijgen. Jong geleerd, oud gedaan dus haal er mensen bij, voor jezelf en het verloop van de rest van je leven. Mensen hebben mij zoveel energie afgepikt dat ik geen stabiele basis voor mezelf op kon bouwen. Of eentje met gaten erin iig. Dat kwam later dan wel goed, ik had meer kunnen doen met mijn leven. Leuke dingen bv.
Ik heb wel heel even therapie gehad op jonge leeftijd, maar die vrouw stopte met werken omdat ze zwanger werd. Daarna, heb ik niet veel hulp van buitenaf meer gekregen omdat ik op survival-mode stond en daar heel lang bleef. Je kunt een half leven op survival-mode doorbrengen, doe het niet. Kost zoveel energie dat je geen leuk leven kunt hebben. Ik heb er geen spijt van, ik was nu eenmaal overtuigd dat anderen de boel alleen maar erger konden maken, maar daarom vertel ik het hier wel af en toe. Zodat je kunt zien wat er kan gebeuren, als je maar doorstampt in het leven. Dat is gewoon echt geen goed idee.
Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om therapie en hulp te krijgen, dat was er 20 jaar geleden niet, dus maak er gebruik van. Het is wel ingewikkelder geworden met hoe je aan hulp komt maar er zijn wel meer opties om uit te kiezen. Ik ga nu bv naar fact, is een organisatie die mensen hun autonomie intact wil laten, graag. Autonomie is erg belangrijk voor me namelijk. Ik doe het liever zelf dan dat ik moet doen wat een ander het beste vindt, tja, zo ben ik nu eenmaal. Kijk gewoon wat bij jou past. Er is bv ook nog zoiets als online therapie, dat is wat laagdrempeliger, bv sensoor om mee te beginnen. Sterkte!
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
dinsdag 21 juni 2016 om 10:22
quote:Sapsorrow schreef op 21 juni 2016 @ 10:06:
Was ik maar zo slim geweest, ik moet nu door een heleboel wantrouwen heen knokken om hulp voor mezelf te krijgen. Jong geleerd, oud gedaan dus haal er mensen bij, voor jezelf en het verloop van de rest van je leven. Mensen hebben mij zoveel energie afgepikt dat ik geen stabiele basis voor mezelf op kon bouwen. Of eentje met gaten erin iig. Dat kwam later dan wel goed, ik had meer kunnen doen met mijn leven. Leuke dingen bv.
Ik heb wel heel even therapie gehad op jonge leeftijd, maar die vrouw stopte met werken omdat ze zwanger werd. Daarna, heb ik niet veel hulp van buitenaf meer gekregen omdat ik op survival-mode stond en daar heel lang bleef. Je kunt een half leven op survival-mode doorbrengen, doe het niet. Kost zoveel energie dat je geen leuk leven kunt hebben. Ik heb er geen spijt van, ik was nu eenmaal overtuigd dat anderen de boel alleen maar erger konden maken, maar daarom vertel ik het hier wel af en toe. Zodat je kunt zien wat er kan gebeuren, als je maar doorstampt in het leven. Dat is gewoon echt geen goed idee.
Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om therapie en hulp te krijgen, dat was er 20 jaar geleden niet, dus maak er gebruik van.
Sap, dit is precies de reden dat ik jou een tip heb gestuurd via PB.
Neem je eigen advies uit de laatste zin ook ter harte.
Was ik maar zo slim geweest, ik moet nu door een heleboel wantrouwen heen knokken om hulp voor mezelf te krijgen. Jong geleerd, oud gedaan dus haal er mensen bij, voor jezelf en het verloop van de rest van je leven. Mensen hebben mij zoveel energie afgepikt dat ik geen stabiele basis voor mezelf op kon bouwen. Of eentje met gaten erin iig. Dat kwam later dan wel goed, ik had meer kunnen doen met mijn leven. Leuke dingen bv.
Ik heb wel heel even therapie gehad op jonge leeftijd, maar die vrouw stopte met werken omdat ze zwanger werd. Daarna, heb ik niet veel hulp van buitenaf meer gekregen omdat ik op survival-mode stond en daar heel lang bleef. Je kunt een half leven op survival-mode doorbrengen, doe het niet. Kost zoveel energie dat je geen leuk leven kunt hebben. Ik heb er geen spijt van, ik was nu eenmaal overtuigd dat anderen de boel alleen maar erger konden maken, maar daarom vertel ik het hier wel af en toe. Zodat je kunt zien wat er kan gebeuren, als je maar doorstampt in het leven. Dat is gewoon echt geen goed idee.
Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om therapie en hulp te krijgen, dat was er 20 jaar geleden niet, dus maak er gebruik van.
Sap, dit is precies de reden dat ik jou een tip heb gestuurd via PB.
Neem je eigen advies uit de laatste zin ook ter harte.
maandag 27 juni 2016 om 23:37
Wauw.....dit is precies mijn moeder dat jij omschrijft. Meid....ik ben zelf ook net 24 geworden en woon nog thuis met haar, ik heb niet voor mijzelf gekozen en ben mijzelf volledig kwijtgeraakt! Ik wist niks, helemaal niks, ik moest zelf achterkomen ''hoe'' ik moest leven en als tiener is dat NIET makkelijk, veel verkeerde keuzes gemaakt, ik vertoonde ook anti-sociaal gedrag en toender die tijd dacht dat ik overdreef en niet als een slachtoffer moest gedragen....tja ze is eenmaal zo dacht ik, maar nu zie ik dat ik helemaal geen normale jeugd heb gehad, mijn moeder die kan helemaal niet voor haarzelf zorgen, ik dacht misschien heeft ze een depressie, maar ik denk toch dat ze zwakbegaafd is, vroeger kon ze ons niks leren en werden heel erg beschermd opgevoed, wij mochten niks. Wij hadden nooit geld, we leefden af van een uitkering en ze klaagde altijd dat ze ziek was en alles was ons schuld, ze verwaarloosde ons enorm, ze kon geen brieven lezen, schrijven, wilde niks leren en was altijd rusteloos, gestrest en vol met angst en ook erg instabiel, er was geen eten thuis, nooit leuke dingen doen, altijd drama. Rond mijn 14e begon ze stemmen te horen en toen wist ik het zeker, er klopt iets niet....wij zouden eigenlijk uit huis geplaatst worden maar dat was helaas niet gebeurt en werd ze nog een keer ziek op mijn 18e en 19e...ik kon haar moeilijk verlaten en bleef bij haar...BIGGEST mistake EVER, ik had extreem egoistisch moesten zijn en had moesten zeggen ''de groeten''! en aan het ggz overlaten, daarna was ik zelf in een depressie geraakt zonder te weten dat de bron was van mijn depressie, begon geirriteerd te raken, verward, was anti sociaal en agressief te gedragen. Zulke mensen veranderen NOOIT, je kan niet weten of het misschien toch gewoon gedragsproblemen zijn of depressie of autistisch of simpel narcistisch gedrag (van doe alles voor mij want ik kan niks), je weet het niet totdat je afstand houdt en een grens trekt....