Werk & Studie
alle pijlers
Hoe vind ik mijn passie?
donderdag 23 juni 2016 om 08:44
Ik ben op zoek naar advies over waar ik moet beginnen met zoeken…
Acht jaar geleden ben ik afgestudeerd aan de universiteit. Daarna ben ik gaan werken bij mijn huidige werkgever. Mijn studie en mijn baan sluiten niet op elkaar aan. Ze hebben zelfs geen enkel raakvlak. De insteek van mezelf was dat ik er tijdelijk zou blijven tot ik een baan gevonden had die wel meer in de lijn van mijn studie lag, maar uiteindelijk ‘is het zo gelopen’ en ben ik bij mijn werkgever intern doorgegroeid. Vind ik mijn werk leuk? Mwah, niet echt, maar het is al die jaren ‘goed genoeg’ geweest.
Nu ben ik dus acht jaar verder en is er een grote reorganisatie bezig. Ik weet al bijna zeker dat ik er over een x aantal maanden moet vertrekken. Financieel gezien is het beter dit moment af te wachten (…oprotpremie…), gevoelsmatig is het natuurlijk sterker zelf weg te gaan. Daarbij komt dat ik langzaam uitgeblust raak van mijn huidige baan en het feit dat ik er niet echt plezier uit haal. Dus ik wil me nu al gaan oriënteren zodat ik het allemaal enigszins zelf in de hand heb en niet lijdzaam aan het afwachten ben.
Maar de grote vraag is nu: wat moet ik gaan doen? Ik snap dat dit natuurlijk iets is wat ik alleen maar zelf weet. Echter, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen met die zoektocht. Ik heb al een keer een berg vacatures doorgenomen, maar daar doe ik gek genoeg geen ideeën mee op. Onlangs ben ik op een filosoof gestuit: gesprekken voeren over je eigen toekomst. Iemand ervaring met zoiets? Ik wil graag een richting op waar ik me thuis voel, wat mijn ding is, waar ik me in kan ontwikkelen en waar ik mijn passie in kan vinden.
De feiten:
- Huidige werk vind ik niet interessant genoeg om te blijven doen, ook niet voor een andere werkgever
- Ik ben blij met mijn studie maar de afgelopen jaren is me duidelijk geworden dat ik (voorlopig) niets met die richting wil doen
- Mijn huidige werkgever is waarschijnlijk bereid een eventuele cursus/studie/etc. te vergoeden
- Ik heb ambitie en ik ben zeer goed in wat ik momenteel doe, maar ik ben wel absoluut iemand die werkt om te leven en niet andersom
- Ik heb zelf werkelijk geen idee ‘wat ik wil’. En mijn concrete vraag is dus: hoe kom ik daarachter?
Acht jaar geleden ben ik afgestudeerd aan de universiteit. Daarna ben ik gaan werken bij mijn huidige werkgever. Mijn studie en mijn baan sluiten niet op elkaar aan. Ze hebben zelfs geen enkel raakvlak. De insteek van mezelf was dat ik er tijdelijk zou blijven tot ik een baan gevonden had die wel meer in de lijn van mijn studie lag, maar uiteindelijk ‘is het zo gelopen’ en ben ik bij mijn werkgever intern doorgegroeid. Vind ik mijn werk leuk? Mwah, niet echt, maar het is al die jaren ‘goed genoeg’ geweest.
Nu ben ik dus acht jaar verder en is er een grote reorganisatie bezig. Ik weet al bijna zeker dat ik er over een x aantal maanden moet vertrekken. Financieel gezien is het beter dit moment af te wachten (…oprotpremie…), gevoelsmatig is het natuurlijk sterker zelf weg te gaan. Daarbij komt dat ik langzaam uitgeblust raak van mijn huidige baan en het feit dat ik er niet echt plezier uit haal. Dus ik wil me nu al gaan oriënteren zodat ik het allemaal enigszins zelf in de hand heb en niet lijdzaam aan het afwachten ben.
Maar de grote vraag is nu: wat moet ik gaan doen? Ik snap dat dit natuurlijk iets is wat ik alleen maar zelf weet. Echter, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen met die zoektocht. Ik heb al een keer een berg vacatures doorgenomen, maar daar doe ik gek genoeg geen ideeën mee op. Onlangs ben ik op een filosoof gestuit: gesprekken voeren over je eigen toekomst. Iemand ervaring met zoiets? Ik wil graag een richting op waar ik me thuis voel, wat mijn ding is, waar ik me in kan ontwikkelen en waar ik mijn passie in kan vinden.
De feiten:
- Huidige werk vind ik niet interessant genoeg om te blijven doen, ook niet voor een andere werkgever
- Ik ben blij met mijn studie maar de afgelopen jaren is me duidelijk geworden dat ik (voorlopig) niets met die richting wil doen
- Mijn huidige werkgever is waarschijnlijk bereid een eventuele cursus/studie/etc. te vergoeden
- Ik heb ambitie en ik ben zeer goed in wat ik momenteel doe, maar ik ben wel absoluut iemand die werkt om te leven en niet andersom
- Ik heb zelf werkelijk geen idee ‘wat ik wil’. En mijn concrete vraag is dus: hoe kom ik daarachter?
donderdag 23 juni 2016 om 10:24
donderdag 23 juni 2016 om 10:25
"Onlangs ben ik op een filosoof gestuit: gesprekken voeren over je eigen toekomst. Iemand ervaring met zoiets? Ik wil graag een richting op waar ik me thuis voel, wat mijn ding is, waar ik me in kan ontwikkelen en waar ik mijn passie in kan vinden."
Ja, en dat was voor mij nuttig. Sloot goed aan bij mijn achtergrond. Als jij politieke wetenschappen en notariaat interessant vind, kun je ook kijken naar een coach die daar een achtergrond in heeft. Zo iemand kan mogelijkheden zien die een filosoof of psycholoog of zelf-benoemde coach niet ziet, omdat hij/zij het veld kent dat voor jou relevant is.
"De feiten:
- Huidige werk vind ik niet interessant genoeg om te blijven doen, ook niet voor een andere werkgever
- Ik ben blij met mijn studie maar de afgelopen jaren is me duidelijk geworden dat ik (voorlopig) niets met die richting wil doen
- Mijn huidige werkgever is waarschijnlijk bereid een eventuele cursus/studie/etc. te vergoeden
- Ik heb ambitie en ik ben zeer goed in wat ik momenteel doe, maar ik ben wel absoluut iemand die werkt om te leven en niet andersom
- Ik heb zelf werkelijk geen idee ‘wat ik wil’. En mijn concrete vraag is dus: hoe kom ik daarachter?"
Werken om te leven klinkt, voor mij, alsof je juist niet je passie moet zoeken in je werk. Want als je passie je werk is, gaat je werk héél veel ruimte in je leven in nemen. Meer dan je lief is, zo te lezen.
Maar goed, passie is volgens mij overschat. Doe waar je goed in bent, blijf je ontwikkelen, werk in een aangename omgeving (aardige collega's, fijne bedrijfscultuur). Als je werk, werk is, is het ook makkelijker om de deur achter je dicht te trekken en na werktijd te gaan doen wat je leuk en belangrijk vindt. Lijkt mij een gezonde levensstijl.
Succes!
Ja, en dat was voor mij nuttig. Sloot goed aan bij mijn achtergrond. Als jij politieke wetenschappen en notariaat interessant vind, kun je ook kijken naar een coach die daar een achtergrond in heeft. Zo iemand kan mogelijkheden zien die een filosoof of psycholoog of zelf-benoemde coach niet ziet, omdat hij/zij het veld kent dat voor jou relevant is.
"De feiten:
- Huidige werk vind ik niet interessant genoeg om te blijven doen, ook niet voor een andere werkgever
- Ik ben blij met mijn studie maar de afgelopen jaren is me duidelijk geworden dat ik (voorlopig) niets met die richting wil doen
- Mijn huidige werkgever is waarschijnlijk bereid een eventuele cursus/studie/etc. te vergoeden
- Ik heb ambitie en ik ben zeer goed in wat ik momenteel doe, maar ik ben wel absoluut iemand die werkt om te leven en niet andersom
- Ik heb zelf werkelijk geen idee ‘wat ik wil’. En mijn concrete vraag is dus: hoe kom ik daarachter?"
Werken om te leven klinkt, voor mij, alsof je juist niet je passie moet zoeken in je werk. Want als je passie je werk is, gaat je werk héél veel ruimte in je leven in nemen. Meer dan je lief is, zo te lezen.
Maar goed, passie is volgens mij overschat. Doe waar je goed in bent, blijf je ontwikkelen, werk in een aangename omgeving (aardige collega's, fijne bedrijfscultuur). Als je werk, werk is, is het ook makkelijker om de deur achter je dicht te trekken en na werktijd te gaan doen wat je leuk en belangrijk vindt. Lijkt mij een gezonde levensstijl.
Succes!
donderdag 23 juni 2016 om 10:26
quote:padme84 schreef op 23 juni 2016 @ 10:24:
[...]
Ik was en ben gek op kiesstelsels en verkiezingen + in die tijd had je Pim Fortuyn en daarna zijn dood, dat was voor mij een aanleiding om die studie te kiezen. Het leek me 'gewoon leuk' (en dat was het ook ) Ik heb geen baan-perspectief in gedachten gehad toen ik die studie koos.
Een passie voor kiesstelsels?
Klinkt idioot genoeg om waar te zijn
Passie gevonden!
[...]
Ik was en ben gek op kiesstelsels en verkiezingen + in die tijd had je Pim Fortuyn en daarna zijn dood, dat was voor mij een aanleiding om die studie te kiezen. Het leek me 'gewoon leuk' (en dat was het ook ) Ik heb geen baan-perspectief in gedachten gehad toen ik die studie koos.
Een passie voor kiesstelsels?
Klinkt idioot genoeg om waar te zijn
Passie gevonden!
donderdag 23 juni 2016 om 10:28
quote:padme84 schreef op 23 juni 2016 @ 10:24:
[...]
Ik was en ben gek op kiesstelsels en verkiezingen + in die tijd had je Pim Fortuyn en daarna zijn dood, dat was voor mij een aanleiding om die studie te kiezen. Het leek me 'gewoon leuk' (en dat was het ook ) Ik heb geen baan-perspectief in gedachten gehad toen ik die studie koos.
Dit begrijp ik nooit!
(Maar dat is ws het verschil tussen mensen met en zonder passie)
[...]
Ik was en ben gek op kiesstelsels en verkiezingen + in die tijd had je Pim Fortuyn en daarna zijn dood, dat was voor mij een aanleiding om die studie te kiezen. Het leek me 'gewoon leuk' (en dat was het ook ) Ik heb geen baan-perspectief in gedachten gehad toen ik die studie koos.
Dit begrijp ik nooit!
(Maar dat is ws het verschil tussen mensen met en zonder passie)
donderdag 23 juni 2016 om 10:32
quote:cerulli schreef op 23 juni 2016 @ 10:03:
Als je je passie volgt betekent dat meestal dat je niet kunt werken om te leven. Ik volg mijn passie, maar dat betekent dat ik altijd veel uren zal moeten maken voor weinig geld. Dat neem ik voor lief, maar het betekent wel dat ik er veel voor moet laten. Idealiseer werken vanuit een passie dus niet te veel.
Misschien is het realistischer om te zoeken naar een baan die je gewoon leuk vindt, en daarnaast eventueel hobby's op te pakken die je energie geven. Hoe zou een baan die je bevalt eruitzien? Wat je daar zegt is inderdaad wel een dingetje voor mij: heel veel uren werken (passie of niet ) is niet realistisch voor mij. En ik heb wel een voorkeurspakketje als het gaat om hoe die baan eruit ziet, omdat mijn huidige baan erg goede arbeidsvoorwaarden heeft (dat is misschien ook wel een reden hoe ik mijn werk, zonder al te veel klagen, al lange tijd vol houd zonder dat ik het per se leuk vind) ben ik best verwend. In mijn huidige baan zou ik het liefst 32 uur gaan werken bijvoorbeeld (hier is 36 uur full-time). Maar aan de andere kant: wie weet vind ik 40-50 uur werken geen probleem als de baan fantastisch is (alhoewel ik dat in eerste instantie niet direct denk).
Als je je passie volgt betekent dat meestal dat je niet kunt werken om te leven. Ik volg mijn passie, maar dat betekent dat ik altijd veel uren zal moeten maken voor weinig geld. Dat neem ik voor lief, maar het betekent wel dat ik er veel voor moet laten. Idealiseer werken vanuit een passie dus niet te veel.
Misschien is het realistischer om te zoeken naar een baan die je gewoon leuk vindt, en daarnaast eventueel hobby's op te pakken die je energie geven. Hoe zou een baan die je bevalt eruitzien? Wat je daar zegt is inderdaad wel een dingetje voor mij: heel veel uren werken (passie of niet ) is niet realistisch voor mij. En ik heb wel een voorkeurspakketje als het gaat om hoe die baan eruit ziet, omdat mijn huidige baan erg goede arbeidsvoorwaarden heeft (dat is misschien ook wel een reden hoe ik mijn werk, zonder al te veel klagen, al lange tijd vol houd zonder dat ik het per se leuk vind) ben ik best verwend. In mijn huidige baan zou ik het liefst 32 uur gaan werken bijvoorbeeld (hier is 36 uur full-time). Maar aan de andere kant: wie weet vind ik 40-50 uur werken geen probleem als de baan fantastisch is (alhoewel ik dat in eerste instantie niet direct denk).
'Mijn passie moet wel aan een x aantal voorwaarden voldoen', hehe.
donderdag 23 juni 2016 om 10:38
Passie is zo overrated. Zelfs als je werk gaat doen wat 100% bij je passie aansluit is dat in de praktijk mischien maar 10 procent van de werktijd dat je daar mee bezig bent. De rest van de tijd ben je bezig met dingen die gewoon gedaan moeten worden. Dan kan je net zo goed een baan kiezen die goed betaalt en je passie voor je vrije tijd houden 
donderdag 23 juni 2016 om 10:39
quote:padme84 schreef op 23 juni 2016 @ 10:32:
[...]
Wat je daar zegt is inderdaad wel een dingetje voor mij: heel veel uren werken (passie of niet ) is niet realistisch voor mij. En ik heb wel een voorkeurspakketje als het gaat om hoe die baan eruit ziet, omdat mijn huidige baan erg goede arbeidsvoorwaarden heeft (dat is misschien ook wel een reden hoe ik mijn werk, zonder al te veel klagen, al lange tijd vol houd zonder dat ik het per se leuk vind) ben ik best verwend. In mijn huidige baan zou ik het liefst 32 uur gaan werken bijvoorbeeld (hier is 36 uur full-time). Maar aan de andere kant: wie weet vind ik 40-50 uur werken geen probleem als de baan fantastisch is (alhoewel ik dat in eerste instantie niet direct denk).
Kijk, dat zijn dus dingen waar je wat mee kan. In mijn vakgebied is het bijvoorbeeld zo dat je zeker de eerste paar jaar het beste fulltime kan werken om ervaring op te doen (en omdat de parttime banen niet voor het oprapen liggen). Wil of kan je dat niet, dan is dat iets om rekening mee te houden. Mijn ervaring is dat veel werken makkelijker gaat als je een baan echt geweldig vindt. Maar dan nog: je zult minder tijd hebben voor hobby's of een sociaal leven als je een veeleisende baan hebt. De afweging of dat de moeite waard is, kan je alleen zelf maken.
Ben je eigenlijk ambitieus? Wil je een baan waarin je flink kunt doorstromen, veel kunt bereiken, veel wordt uitgedaagd? Of hoeft dat niet zo?
[...]
Wat je daar zegt is inderdaad wel een dingetje voor mij: heel veel uren werken (passie of niet ) is niet realistisch voor mij. En ik heb wel een voorkeurspakketje als het gaat om hoe die baan eruit ziet, omdat mijn huidige baan erg goede arbeidsvoorwaarden heeft (dat is misschien ook wel een reden hoe ik mijn werk, zonder al te veel klagen, al lange tijd vol houd zonder dat ik het per se leuk vind) ben ik best verwend. In mijn huidige baan zou ik het liefst 32 uur gaan werken bijvoorbeeld (hier is 36 uur full-time). Maar aan de andere kant: wie weet vind ik 40-50 uur werken geen probleem als de baan fantastisch is (alhoewel ik dat in eerste instantie niet direct denk).
Kijk, dat zijn dus dingen waar je wat mee kan. In mijn vakgebied is het bijvoorbeeld zo dat je zeker de eerste paar jaar het beste fulltime kan werken om ervaring op te doen (en omdat de parttime banen niet voor het oprapen liggen). Wil of kan je dat niet, dan is dat iets om rekening mee te houden. Mijn ervaring is dat veel werken makkelijker gaat als je een baan echt geweldig vindt. Maar dan nog: je zult minder tijd hebben voor hobby's of een sociaal leven als je een veeleisende baan hebt. De afweging of dat de moeite waard is, kan je alleen zelf maken.
Ben je eigenlijk ambitieus? Wil je een baan waarin je flink kunt doorstromen, veel kunt bereiken, veel wordt uitgedaagd? Of hoeft dat niet zo?
donderdag 23 juni 2016 om 10:43
quote:Taralina schreef op 23 juni 2016 @ 10:28:
[...]
Dit begrijp ik nooit!
(Maar dat is ws het verschil tussen mensen met en zonder passie)Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.
[...]
Dit begrijp ik nooit!
(Maar dat is ws het verschil tussen mensen met en zonder passie)Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.
donderdag 23 juni 2016 om 10:44
quote:Bugs_Bunny schreef op 23 juni 2016 @ 10:37:
Zo'n brexit-referendum, zit je nu ook soppend voor de tv?Hehe, nee. Mijn politiek-interesse staat op een laag pitje op het moment. Maar in theorie zou ik inderdaad soppend voor de tv kunnen zitten. Toen Obama president werd heb ik jannnnkend voor de tv gezeten (voor het eerst een zwarte man president van Amerika, fantastisch).
Zo'n brexit-referendum, zit je nu ook soppend voor de tv?Hehe, nee. Mijn politiek-interesse staat op een laag pitje op het moment. Maar in theorie zou ik inderdaad soppend voor de tv kunnen zitten. Toen Obama president werd heb ik jannnnkend voor de tv gezeten (voor het eerst een zwarte man president van Amerika, fantastisch).
donderdag 23 juni 2016 om 10:44
quote:padme84 schreef op 23 juni 2016 @ 10:44:
[...]
Hehe, nee. Mijn politiek-interesse staat op een laag pitje op het moment. Maar in theorie zou ik inderdaad soppend voor de tv kunnen zitten. Toen Obama president werd heb ik jannnnkend voor de tv gezeten (voor het eerst een zwarte man president van Amerika, fantastisch).racist
[...]
Hehe, nee. Mijn politiek-interesse staat op een laag pitje op het moment. Maar in theorie zou ik inderdaad soppend voor de tv kunnen zitten. Toen Obama president werd heb ik jannnnkend voor de tv gezeten (voor het eerst een zwarte man president van Amerika, fantastisch).racist
donderdag 23 juni 2016 om 10:48
quote:NYC schreef op 23 juni 2016 @ 10:43:
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.In feite heb ik in deze mijn gevoel erg gevolgd: ik wilde super graag meer leren over dat onderwerp. Wat ik er daarna mee zou doen was in feite minder relevant En daar komt ook bij dat het nooit in de lijn der verwachting (van omgeving, school en mezelf) lag dat ik zou gaan studeren. Ik heb mezelf aardig opgeklommen gedurende mijn schooltijd.
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.In feite heb ik in deze mijn gevoel erg gevolgd: ik wilde super graag meer leren over dat onderwerp. Wat ik er daarna mee zou doen was in feite minder relevant En daar komt ook bij dat het nooit in de lijn der verwachting (van omgeving, school en mezelf) lag dat ik zou gaan studeren. Ik heb mezelf aardig opgeklommen gedurende mijn schooltijd.
donderdag 23 juni 2016 om 10:48
quote:NYC schreef op 23 juni 2016 @ 10:43:
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.Ja, dat is heel apart. Ik kan me er met mijn hoofd niet bij dat ik een studie zou volgen zonder dat ik bezig ben met de baan die ik daarmee zou zou kunnen krijgen. Maar ik heb altijd vrij duidelijk voor ogen gehad wat ik wilde worden, dus daarin zit 'm 't verschil.
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.Ja, dat is heel apart. Ik kan me er met mijn hoofd niet bij dat ik een studie zou volgen zonder dat ik bezig ben met de baan die ik daarmee zou zou kunnen krijgen. Maar ik heb altijd vrij duidelijk voor ogen gehad wat ik wilde worden, dus daarin zit 'm 't verschil.
donderdag 23 juni 2016 om 10:51
Ik snap je topic niet zo goed. Enerzijds zeg je dat je verwacht dat je er binnenkort ''uit'' moet, later zeg je weer dat je huidige werkgever studies en dergelijke wil vergoeden?
Als werkloze (althans: betaalde baan loze) kon ik alleen maar wensen dat ik in jouw (luxe) positie stond Denk dat heel weinig mensen echt elke dag juichend naar hun werk gaan. Wel denk ik dat je een bepaalde minimum interesse in je werk moet hebben om te kunnen doorgroeien, want anders heb je daar de motivatie niet voor. Zo te lezen heb jij die interesse wel.
Het klinkt mij meer als een tijdelijk dipje in de oren, kan dat?
Als werkloze (althans: betaalde baan loze) kon ik alleen maar wensen dat ik in jouw (luxe) positie stond Denk dat heel weinig mensen echt elke dag juichend naar hun werk gaan. Wel denk ik dat je een bepaalde minimum interesse in je werk moet hebben om te kunnen doorgroeien, want anders heb je daar de motivatie niet voor. Zo te lezen heb jij die interesse wel.
Het klinkt mij meer als een tijdelijk dipje in de oren, kan dat?
donderdag 23 juni 2016 om 10:56
quote:padme84 schreef op 23 juni 2016 @ 10:48:
[...]
In feite heb ik in deze mijn gevoel erg gevolgd: ik wilde super graag meer leren over dat onderwerp. Wat ik er daarna mee zou doen was in feite minder relevant En daar komt ook bij dat het nooit in de lijn der verwachting (van omgeving, school en mezelf) lag dat ik zou gaan studeren. Ik heb mezelf aardig opgeklommen gedurende mijn schooltijd.
Dus eigenlijk heb je je passie gevolgd dmv de studie (het idee dat ik heb bij al deze studierichtingen) maar is er gewoon geen vraag naar op de arbeidsmarkt/onvoldoende banen die mogelijk interessant zijn in dit vakgebied. Ik denk dat dat het probleem vooral is en waar jaarlijks duizenden afgestudeerden tegenaan lopen. De studie superinteressant maar daarna (meestal) voor altijd in een baan die geen drol van doen heeft met je studie. Uitzonderingen daargelaten...
En helaas werven ze op de open dagen nog steeds studenten en komen de studenten na hun afstuderen volgens het praatje van de faculteit o-ve-ral terecht in de meest gewilde en fantastische banen maar daar klopt in de praktijk dus niks van.
Het wordt tijd dat hier óf op de middelbare scholen al betere voorlichting over gegeven gaat worden of dat de faculteiten jaarlijks maar tien excellente studenten aannemen, in plaats van de honderden/duizenden die iets gaan doen wat hen "wel leuk" lijkt.
[...]
In feite heb ik in deze mijn gevoel erg gevolgd: ik wilde super graag meer leren over dat onderwerp. Wat ik er daarna mee zou doen was in feite minder relevant En daar komt ook bij dat het nooit in de lijn der verwachting (van omgeving, school en mezelf) lag dat ik zou gaan studeren. Ik heb mezelf aardig opgeklommen gedurende mijn schooltijd.
Dus eigenlijk heb je je passie gevolgd dmv de studie (het idee dat ik heb bij al deze studierichtingen) maar is er gewoon geen vraag naar op de arbeidsmarkt/onvoldoende banen die mogelijk interessant zijn in dit vakgebied. Ik denk dat dat het probleem vooral is en waar jaarlijks duizenden afgestudeerden tegenaan lopen. De studie superinteressant maar daarna (meestal) voor altijd in een baan die geen drol van doen heeft met je studie. Uitzonderingen daargelaten...
En helaas werven ze op de open dagen nog steeds studenten en komen de studenten na hun afstuderen volgens het praatje van de faculteit o-ve-ral terecht in de meest gewilde en fantastische banen maar daar klopt in de praktijk dus niks van.
Het wordt tijd dat hier óf op de middelbare scholen al betere voorlichting over gegeven gaat worden of dat de faculteiten jaarlijks maar tien excellente studenten aannemen, in plaats van de honderden/duizenden die iets gaan doen wat hen "wel leuk" lijkt.
donderdag 23 juni 2016 om 10:58
quote:NYC schreef op 23 juni 2016 @ 10:43:
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.
Denk dat het ook meer te maken heeft met de toekomstmogelijkheden na een studie. Veel mensen die een studie als geschiedenis, rechten, pyschologie en dergelijke hebben gedaan, gaan uiteindelijk in een totaal ander vakgebied werken als waar ze voor hebben gestudeerd. Dit uit noodzaak, omdat er natuurlijk bij lange na niet voldoende banen zijn in de betreffende sectoren.
Die kiezen dan uitendelijk een baan omdat ze toch geld moeten gaan verdienen, in plaats vand dat ze iets zoeken dat aansluit bij hun ''passie''.
Zit zelf ook een beetje in hetzelfde schuitje : rechten gestudeerd en begin per 1 augustus als inkoper voor een groot bedrijf. Ik kan mezelf gelukkig redelijk makkelijk ''resetten'' en mij op een totaal ander doel richten waardoor ik mij makkelijk motiveer, maar veel mensen zullen in hun werkzame leven ook wel iets hebben van ''wat ben ik nu eigenlijk aan het doen?''
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.
Denk dat het ook meer te maken heeft met de toekomstmogelijkheden na een studie. Veel mensen die een studie als geschiedenis, rechten, pyschologie en dergelijke hebben gedaan, gaan uiteindelijk in een totaal ander vakgebied werken als waar ze voor hebben gestudeerd. Dit uit noodzaak, omdat er natuurlijk bij lange na niet voldoende banen zijn in de betreffende sectoren.
Die kiezen dan uitendelijk een baan omdat ze toch geld moeten gaan verdienen, in plaats vand dat ze iets zoeken dat aansluit bij hun ''passie''.
Zit zelf ook een beetje in hetzelfde schuitje : rechten gestudeerd en begin per 1 augustus als inkoper voor een groot bedrijf. Ik kan mezelf gelukkig redelijk makkelijk ''resetten'' en mij op een totaal ander doel richten waardoor ik mij makkelijk motiveer, maar veel mensen zullen in hun werkzame leven ook wel iets hebben van ''wat ben ik nu eigenlijk aan het doen?''
donderdag 23 juni 2016 om 11:01
quote:NYC schreef op 23 juni 2016 @ 10:43:
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.
Ik ben een alfa en had toen ik ging studeren ook niet een heel duidelijk beeld van wat ik wilde worden (dat is inmiddels wel helemaal goed gekomen, trouwens). Wie wel, op z'n achttiende? De meeste alfa-studies, zeker op universitair niveau, leiden niet op tot een specifiek soort baan (tenzij je bijvoorbeeld Engels studeert en docent wilt worden). Daar mag van mij wel iets aan gedaan worden: uiteindelijk is het natuurlijk wel zo handig als mensen niet alleen voor de leuk studeren maar ook om te investeren in hun toekomst.
Ik heb ook de indruk dat beta's beter lijken te weten wat ze willen met hun studie, terwijl voor mij als totale leek een studie natuurkunde ook niet direct tot een duidelijk omschreven baan lijkt te leiden (maar corrigeer me vooral als ik er totaal naast zit). Misschien ligt het aan de voorlichting, misschien aan het soort mensen dat voor zo'n studie kiest. Maar hoe dan ook: je bent er altijd zelf bij, je kunt zelf bedenken wat je wilt en welke studie daarbij past, en welke stappen je verder moet zetten. Ik vind wel dat universiteiten, scholen en ouders daar meer aan zouden moeten doen: niet alleen maar roepen dat je moet kiezen wat je leuk vindt, maar ook in het oog houden wat je er later mee kan.
Ik ga een beetje off topic, sorry, maar ja, dit onderwerp is dan ook een passie voor me
[...]
Dat zie/lees/hoor je heel veel bij mensen die een studie in vergelijkbare richting hebben gedaan. Vooral ook vaak bij alfa/letteren/geesteswetenschappen, in iets mindere mate bij gammastudies, maar zelden bij mensen met een bètastudie. Ik blijf dat heel bijzonder vinden.
Ik ben een alfa en had toen ik ging studeren ook niet een heel duidelijk beeld van wat ik wilde worden (dat is inmiddels wel helemaal goed gekomen, trouwens). Wie wel, op z'n achttiende? De meeste alfa-studies, zeker op universitair niveau, leiden niet op tot een specifiek soort baan (tenzij je bijvoorbeeld Engels studeert en docent wilt worden). Daar mag van mij wel iets aan gedaan worden: uiteindelijk is het natuurlijk wel zo handig als mensen niet alleen voor de leuk studeren maar ook om te investeren in hun toekomst.
Ik heb ook de indruk dat beta's beter lijken te weten wat ze willen met hun studie, terwijl voor mij als totale leek een studie natuurkunde ook niet direct tot een duidelijk omschreven baan lijkt te leiden (maar corrigeer me vooral als ik er totaal naast zit). Misschien ligt het aan de voorlichting, misschien aan het soort mensen dat voor zo'n studie kiest. Maar hoe dan ook: je bent er altijd zelf bij, je kunt zelf bedenken wat je wilt en welke studie daarbij past, en welke stappen je verder moet zetten. Ik vind wel dat universiteiten, scholen en ouders daar meer aan zouden moeten doen: niet alleen maar roepen dat je moet kiezen wat je leuk vindt, maar ook in het oog houden wat je er later mee kan.
Ik ga een beetje off topic, sorry, maar ja, dit onderwerp is dan ook een passie voor me
donderdag 23 juni 2016 om 11:06
quote:cerulli schreef op 23 juni 2016 @ 10:39:
[...]
Ben je eigenlijk ambitieus? Wil je een baan waarin je flink kunt doorstromen, veel kunt bereiken, veel wordt uitgedaagd? Of hoeft dat niet zo?Uitdaging is enorm belangrijk. Ik wil iets doen waarbij ik veel mogelijkheden heb om zelf te denken en beslissingen te maken. Zelf manieren bedenken om iets aan te vliegen (in plaats van: dit is het proces en zo moet het gebeuren). Ik wil werken voor een baas. Ik ben ambitieus, absoluut, maar ik blijf bij het 'ik werk om te leven' standpunt. Ik ben een harde werker, maar ik loop niet makkelijk een stapje harder. De grenzen tussen privé en zakelijk bewaak ik enorm.
[...]
Ben je eigenlijk ambitieus? Wil je een baan waarin je flink kunt doorstromen, veel kunt bereiken, veel wordt uitgedaagd? Of hoeft dat niet zo?Uitdaging is enorm belangrijk. Ik wil iets doen waarbij ik veel mogelijkheden heb om zelf te denken en beslissingen te maken. Zelf manieren bedenken om iets aan te vliegen (in plaats van: dit is het proces en zo moet het gebeuren). Ik wil werken voor een baas. Ik ben ambitieus, absoluut, maar ik blijf bij het 'ik werk om te leven' standpunt. Ik ben een harde werker, maar ik loop niet makkelijk een stapje harder. De grenzen tussen privé en zakelijk bewaak ik enorm.
donderdag 23 juni 2016 om 11:09
Schrijf eens voor jezelf op waar je goed in bent, wat je leuk vindt, wat je als kind graag deed en vraag ook eens aan andere mensen (partner, je ouders, vriendinnen) waar jij goed in bent. Misschien helpt dat je op weg.
Ben je iemand die graag leest, of juist liever buiten actief is? Hou je van details, dingen uitzoeken of ben je meer van de grote lijnen, organiseren, aansturen? Wil je op kantoor zitten of ben je liever op pad? Wil je met mensen werken of juist niet? Vraag jezelf dat soort dingen eens af. Dat kun je natuurlijk met een (loopbaan)coach doen, maar zelf kom je ook een heel eind denk ik.
Succes ermee!
Ben je iemand die graag leest, of juist liever buiten actief is? Hou je van details, dingen uitzoeken of ben je meer van de grote lijnen, organiseren, aansturen? Wil je op kantoor zitten of ben je liever op pad? Wil je met mensen werken of juist niet? Vraag jezelf dat soort dingen eens af. Dat kun je natuurlijk met een (loopbaan)coach doen, maar zelf kom je ook een heel eind denk ik.
Succes ermee!
donderdag 23 juni 2016 om 11:09
Ik heb ook lang gezocht naar mijn passie! Wilde ik iets met mijn studie gaan doen? Of toch niet? In loondienst of zelfstandig? Wat vind ik nou echt leuk en hoe vind ik dat terug in een functie/baan?
Uiteindelijk heb ik nu een baan waar ik helemaal op mijn plek zit; om de functie, maar ook vooral om de collega's en cultuur binnen het bedrijf. Het is een klein bedrijf, wat maakt dat ik mijn functie in de breedte kan uitbreiden en dus blijf leren. Dit gaat allemaal heel relaxed, zonder POP, FSO gesprek of weet ik wat; jij wil graag deze taak oppakken? Oke! Dat is een manier die bij mij past, en die ik heel belangrijk vind in mijn werk. Sommige dingen ondervind je ook pas als je in de situatie zelf zit; zo dacht ik bij mijn vorige werk 'dit is het helemaal' en toen ik er een maand werkte dacht ik 'waar ben ik aan begonnen?!'.
Bij een reorganisatie hoort vaak een sociaal plan, en daarin kan staan dat je (als jij moet vertrekken) gebruik mag maken van een loopbaantraject (outplacementtraject). Ik zou daarom nu nog niet zelf vertrekken; dat kan altijd nog. Zelf heb ik ook ooit een reorganisatie meegemaakt, en als je dan vrijwillig vertrok kreeg je inderdaad ook een bepaald bedrag mee (dan maakte je dus geen gebruik van dat loopbaantraject; dat is voor de collega's bestemt die gedwongen ontslag krijgen).
Persoonlijk denk ik dat 'passie' wel wat overschat is. Ik denk dat er weinig mensen zijn die op de vraag 'waar mag ik jou snachts voor wakker maken' antwoorden 'm'n werk; ik vind m'n werk zoooooo kicken; ik zou wel 24 uur per dag willen werken!!!!' nee. Dat is gewoon niet realistisch. Je werk is een onderdeel van je leven, en het is bijna als het heel leuk is.
Inmiddels heb ik een kind, en merk ik dat mijn werk ook minder belangrijk is dan toen ik nog geen kinderen had. Het is nog steeds heel belangrijk, maar wel in een andere proportie. Dat maakt dat ik (als ik thuis ben) niet meer zo bezig ben met mijn werk (in mijn hoofd) als voorheen.
Je kan eens een afspraak maken met een loopbaancoach om uit te vinden welke richting het beste bij je past? Is dat een idee voor je?
Sterkte met zoeken!
Uiteindelijk heb ik nu een baan waar ik helemaal op mijn plek zit; om de functie, maar ook vooral om de collega's en cultuur binnen het bedrijf. Het is een klein bedrijf, wat maakt dat ik mijn functie in de breedte kan uitbreiden en dus blijf leren. Dit gaat allemaal heel relaxed, zonder POP, FSO gesprek of weet ik wat; jij wil graag deze taak oppakken? Oke! Dat is een manier die bij mij past, en die ik heel belangrijk vind in mijn werk. Sommige dingen ondervind je ook pas als je in de situatie zelf zit; zo dacht ik bij mijn vorige werk 'dit is het helemaal' en toen ik er een maand werkte dacht ik 'waar ben ik aan begonnen?!'.
Bij een reorganisatie hoort vaak een sociaal plan, en daarin kan staan dat je (als jij moet vertrekken) gebruik mag maken van een loopbaantraject (outplacementtraject). Ik zou daarom nu nog niet zelf vertrekken; dat kan altijd nog. Zelf heb ik ook ooit een reorganisatie meegemaakt, en als je dan vrijwillig vertrok kreeg je inderdaad ook een bepaald bedrag mee (dan maakte je dus geen gebruik van dat loopbaantraject; dat is voor de collega's bestemt die gedwongen ontslag krijgen).
Persoonlijk denk ik dat 'passie' wel wat overschat is. Ik denk dat er weinig mensen zijn die op de vraag 'waar mag ik jou snachts voor wakker maken' antwoorden 'm'n werk; ik vind m'n werk zoooooo kicken; ik zou wel 24 uur per dag willen werken!!!!' nee. Dat is gewoon niet realistisch. Je werk is een onderdeel van je leven, en het is bijna als het heel leuk is.
Inmiddels heb ik een kind, en merk ik dat mijn werk ook minder belangrijk is dan toen ik nog geen kinderen had. Het is nog steeds heel belangrijk, maar wel in een andere proportie. Dat maakt dat ik (als ik thuis ben) niet meer zo bezig ben met mijn werk (in mijn hoofd) als voorheen.
Je kan eens een afspraak maken met een loopbaancoach om uit te vinden welke richting het beste bij je past? Is dat een idee voor je?
Sterkte met zoeken!
donderdag 23 juni 2016 om 11:11
quote:DeToekomst schreef op 23 juni 2016 @ 10:51:
Ik snap je topic niet zo goed. Enerzijds zeg je dat je verwacht dat je er binnenkort ''uit'' moet, later zeg je weer dat je huidige werkgever studies en dergelijke wil vergoeden?
Het klinkt mij meer als een tijdelijk dipje in de oren, kan dat?
Ik moet er bijna zeker weten uit. Als ik blijf wordt mijn functie naar verwachting zo anders dat ik het niet meer leuk vind en sowieso weg wil. Daarom wil ik mezelf nu activeren om om me heen te gaan kijken in plaats van een sitting duck te zijn. Daarbij ben ik al jaren bezig met 'wat wil ik', maar door de riante voorwaarden bij mijn huidige werkgever ben ik blijven plakken (niet goed nee, maar wel de realiteit).
Mijn werkgever faciliteert mensen die al eerder zelf willen opstappen door een eventuele cursus/coach/etc. te financieren (dat is vaak goedkoper voor ze dan dat ze een oprotpremie moeten uitkeren )
Ik snap je topic niet zo goed. Enerzijds zeg je dat je verwacht dat je er binnenkort ''uit'' moet, later zeg je weer dat je huidige werkgever studies en dergelijke wil vergoeden?
Het klinkt mij meer als een tijdelijk dipje in de oren, kan dat?
Ik moet er bijna zeker weten uit. Als ik blijf wordt mijn functie naar verwachting zo anders dat ik het niet meer leuk vind en sowieso weg wil. Daarom wil ik mezelf nu activeren om om me heen te gaan kijken in plaats van een sitting duck te zijn. Daarbij ben ik al jaren bezig met 'wat wil ik', maar door de riante voorwaarden bij mijn huidige werkgever ben ik blijven plakken (niet goed nee, maar wel de realiteit).
Mijn werkgever faciliteert mensen die al eerder zelf willen opstappen door een eventuele cursus/coach/etc. te financieren (dat is vaak goedkoper voor ze dan dat ze een oprotpremie moeten uitkeren )
donderdag 23 juni 2016 om 11:13
quote:DeToekomst schreef op 23 juni 2016 @ 10:58:
[...]
Denk dat het ook meer te maken heeft met de toekomstmogelijkheden na een studie. Veel mensen die een studie als geschiedenis, rechten, pyschologie en dergelijke hebben gedaan, gaan uiteindelijk in een totaal ander vakgebied werken als waar ze voor hebben gestudeerd. Dit uit noodzaak, omdat er natuurlijk bij lange na niet voldoende banen zijn in de betreffende sectoren.
Die kiezen dan uitendelijk een baan omdat ze toch geld moeten gaan verdienen, in plaats vand dat ze iets zoeken dat aansluit bij hun ''passie''.
Zit zelf ook een beetje in hetzelfde schuitje : rechten gestudeerd en begin per 1 augustus als inkoper voor een groot bedrijf. Ik kan mezelf gelukkig redelijk makkelijk ''resetten'' en mij op een totaal ander doel richten waardoor ik mij makkelijk motiveer, maar veel mensen zullen in hun werkzame leven ook wel iets hebben van ''wat ben ik nu eigenlijk aan het doen?''Eerlijk gezegd denk ik dat het verschil van het vinden van een baan in je studierichting hem ook zit in het verschil tussen een studie doen die je 'leuk' lijkt of omdat het echt je passie is en je al weet dat je daarvan je werk gaat maken. Het eerste is leuk maar ook besluiteloos en heeft niet de drive erachter. Als men de drive/passie ervoor heeft komt diegene er waarschijnlijk wel, ook al betekent dat dat het heel lang kan duren en je droog brood moet eten.
[...]
Denk dat het ook meer te maken heeft met de toekomstmogelijkheden na een studie. Veel mensen die een studie als geschiedenis, rechten, pyschologie en dergelijke hebben gedaan, gaan uiteindelijk in een totaal ander vakgebied werken als waar ze voor hebben gestudeerd. Dit uit noodzaak, omdat er natuurlijk bij lange na niet voldoende banen zijn in de betreffende sectoren.
Die kiezen dan uitendelijk een baan omdat ze toch geld moeten gaan verdienen, in plaats vand dat ze iets zoeken dat aansluit bij hun ''passie''.
Zit zelf ook een beetje in hetzelfde schuitje : rechten gestudeerd en begin per 1 augustus als inkoper voor een groot bedrijf. Ik kan mezelf gelukkig redelijk makkelijk ''resetten'' en mij op een totaal ander doel richten waardoor ik mij makkelijk motiveer, maar veel mensen zullen in hun werkzame leven ook wel iets hebben van ''wat ben ik nu eigenlijk aan het doen?''Eerlijk gezegd denk ik dat het verschil van het vinden van een baan in je studierichting hem ook zit in het verschil tussen een studie doen die je 'leuk' lijkt of omdat het echt je passie is en je al weet dat je daarvan je werk gaat maken. Het eerste is leuk maar ook besluiteloos en heeft niet de drive erachter. Als men de drive/passie ervoor heeft komt diegene er waarschijnlijk wel, ook al betekent dat dat het heel lang kan duren en je droog brood moet eten.
donderdag 23 juni 2016 om 11:23
quote:feder schreef op 23 juni 2016 @ 09:57:
Je passie zoek je niet, daar loop je naar mijn mening tegenaan. [...]
Als dit je passie zou kunnen zijn ga je dat niet vinden door testjes in te vullen of door te praten met mensen over dit.
Niet mee eens. Dat wat je belangrijk, inspirerend en vervullend vindt ("je passie" ) , komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Dat vind je door te doen, maar niet alleen door te doen, ook door te reflecteren op wat je doet. En reflecteren doe je door met mensen te praten, te lezen en testjes in te vullen.
Alleen doen is niet genoeg. "Je passie" heeft namelijk ook zwarte kanten, die je pas ontdekt als je iets langere tijd met al je energie doet. Het is fijn als je je dan vast kunt houden aan "waarom wou ik dit ook weer?" anders moet je steeds op zoek naar een nieuwe "passie".
Alles is in het begin leuk, vind ik. Maar je zoekt iets waarop langer dan een jaar voort kunt.
Je passie zoek je niet, daar loop je naar mijn mening tegenaan. [...]
Als dit je passie zou kunnen zijn ga je dat niet vinden door testjes in te vullen of door te praten met mensen over dit.
Niet mee eens. Dat wat je belangrijk, inspirerend en vervullend vindt ("je passie" ) , komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Dat vind je door te doen, maar niet alleen door te doen, ook door te reflecteren op wat je doet. En reflecteren doe je door met mensen te praten, te lezen en testjes in te vullen.
Alleen doen is niet genoeg. "Je passie" heeft namelijk ook zwarte kanten, die je pas ontdekt als je iets langere tijd met al je energie doet. Het is fijn als je je dan vast kunt houden aan "waarom wou ik dit ook weer?" anders moet je steeds op zoek naar een nieuwe "passie".
Alles is in het begin leuk, vind ik. Maar je zoekt iets waarop langer dan een jaar voort kunt.