Psyche
alle pijlers
ggz hulp onder werktijd
vrijdag 24 juni 2016 om 07:57
Ik doe en traineeship, waarbij het echt de bedoeling is dat ik mezelf bewijs. Maar dat gaat moeizaam, ik zit totaal niet lekker in mijn vel. Elke dag moet ik weer een soort masker op doen. Nu heb ik tijdelijk gesprekken met een sociaal psychiatrische verpleegkundige van de ggz, tot ik 'echt' in behandeling kan. De frequentie hangt af van mijn behoefte. Ik denk dat 2x per week wel voldoende is, 1x is net te weinig, omdat ik naar mijn idee verder afglijd. 1 van de afspraken plan ik in op mijn vrije dag. Maar die andere afspraak, moet dus wel op een werkdag. Hoe kan ik dit het beste regelen? Ik vertel liever niks aan mijn werkgever, straks denken ze dat ik 'zwak' ben en heb ik helemaal g een kans op verlenging van het contract. Hoewel die kans sowieso superklein is, ook gezien mijn psychische gesteldheid. Kan ik iets anders verzinnen of is dat not done? Ik kom er echt niet uit.. Overigens lijdt mijn werk er niet onder qua tijd, het uurtje dat ik mis (locatie is op loopafstand van mijn werk) kan ik zo inhalen, omdat ik geen 9 tot 5 baan heb.
Alvast bedankt voor jullie reacties.
Alvast bedankt voor jullie reacties.
vrijdag 24 juni 2016 om 09:25
quote:-NummerZoveel- schreef op 24 juni 2016 @ 08:48:
Ik heb je vorige topic ook even gelezen, en ik denk dat je het naar je werkgever kan "omdraaien" naar iets positiefs. Als je nu gewoon aangeeft dat je in jouw eerste echte baan toch tegen wat dingen aanloopt, en dat jij je er bewust van bent dat dit in jezelf zit en je er daarom direct hulp bij hebt gezocht omdat je het graag aan wil pakken zodat het niet groter kan worden, dan zal de werkgever dat waarschijnlijk juist als heel positief zien. En ik vermoed dat het dan ook geen enkel punt zal zijn om je werkuren iets te verschuiven, zodat jij jouw gesprekken kunt voeren, en al helemaal niet als je de uren netjes weer inhaalt.
Dit.
Ik ben heel eerlijk over mijn stoornis, waardoor er ruimte is om dit soort dingen, wanneer nodig, onder werktijd te doen.
Liever af en toe wat eerder weg dan complete uitval.
Ik heb je vorige topic ook even gelezen, en ik denk dat je het naar je werkgever kan "omdraaien" naar iets positiefs. Als je nu gewoon aangeeft dat je in jouw eerste echte baan toch tegen wat dingen aanloopt, en dat jij je er bewust van bent dat dit in jezelf zit en je er daarom direct hulp bij hebt gezocht omdat je het graag aan wil pakken zodat het niet groter kan worden, dan zal de werkgever dat waarschijnlijk juist als heel positief zien. En ik vermoed dat het dan ook geen enkel punt zal zijn om je werkuren iets te verschuiven, zodat jij jouw gesprekken kunt voeren, en al helemaal niet als je de uren netjes weer inhaalt.
Dit.
Ik ben heel eerlijk over mijn stoornis, waardoor er ruimte is om dit soort dingen, wanneer nodig, onder werktijd te doen.
Liever af en toe wat eerder weg dan complete uitval.
Once you’ve accepted your flaws, no one can use them against you.
vrijdag 24 juni 2016 om 09:32
quote:rebecca_90 schreef op 24 juni 2016 @ 08:21:
Ik voel me hartstikke rot na het lezen van jullie reacties. Natuurlijk is dit werk voor mij geschikt.
Maar ik heb wel een chronische depressie, 10 jaar een flinke eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek en ja, dan is geen enkel werk leuk.
Dan is de vraag of dit werk (op dit moment) wel geschikt voor je is toch niet zo vreemd?
Ik wens je succes met je gesprekken en sterkte met je therapie.
Ik voel me hartstikke rot na het lezen van jullie reacties. Natuurlijk is dit werk voor mij geschikt.
Maar ik heb wel een chronische depressie, 10 jaar een flinke eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek en ja, dan is geen enkel werk leuk.
Dan is de vraag of dit werk (op dit moment) wel geschikt voor je is toch niet zo vreemd?
Ik wens je succes met je gesprekken en sterkte met je therapie.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 24 juni 2016 om 09:36
quote:rebecca_90 schreef op 24 juni 2016 @ 08:23:
Bovendien, mijn vraag is hiermee nog niet beantwoord. Ik vraag niet of dit werk geschikt is, want als ik lekker in mijn vel zit, ben ik goed in dit werk en heb ik er plezier in, houd ik zelfs energie over. Het enige wat ik vraag is wat ik moet zeggen op werk, dat ik hulp krijg of niet.
Toen ik af en toe vrij moest nemen voor een behandeling bij GGZ heb ik - aanvankelijk - op mijn werk gezegd dat ik medische afspraken had die niet buiten werktijd gepland konden worden. Dit is gewoon de waarheid, maar dan zonder in detail te treden. Of, zoals iemand hier al schreef, zeg dat je naar een specialist moet. Ook geen leugen.
Aan je werkgever hoef je niet (als in: nooit) te vertellen wat er aan de hand is. Als je werkgever of collega's hier toch naar vragen, hoef je daar geen antwoord op te geven.
Maar als iemand vraagt "Wat is er dan aan de hand?" is het alleen niet erg tactisch om te zeggen: "Dat gaat je niks aan." Bedenk van tevoren vast wat standaard antwoorden. Zoals:
- "Gelukkig niets levensbedreigends, maar het moet toch gebeuren."
- "Gelukkig niet iets wat mijn werk belemmert. Maar toch..."
- "O, iets waar ik al een tijd mee te kampen heb. Niet heel ernstig, maar ik wil er wel van af."
En als ze aandringen:
- "Dat is persoonlijk. Ik wil er niet over praten."
Ik had liever dat ze dachten dat ik aambeien (of zoiets) had, dan dat ze wisten dat ik naar de GGZ ging. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar omdat ik het gevoel had dat het op mijn werk tegen me gebruikt kon worden. Pas toen bij mij de behandeling aansloeg, en ik beter in mijn vel kwam te zitten, heb ik het aan mijn werkgever verteld. Ik was bang voor een cynische reactie, maar tot mijn verbazing reageerde hij heel positief.
Hoewel ik vrij had kunnen krijgen voor een medische behandeling, heb ik ervoor gekozen om mijn vrije dag te ruilen, zodat mijn behandeling niet onder werktijd viel. Dat sterkte mij in de gedachte dat ik aan niemand verantwoording hoefde af te leggen. Eigenlijk gewoon om het voor mezelf makkelijker te maken.
Goed dat je de stap genomen hebt om hulp te zoeken. Ik hoop dat er uit komt. Sterkte!
Bovendien, mijn vraag is hiermee nog niet beantwoord. Ik vraag niet of dit werk geschikt is, want als ik lekker in mijn vel zit, ben ik goed in dit werk en heb ik er plezier in, houd ik zelfs energie over. Het enige wat ik vraag is wat ik moet zeggen op werk, dat ik hulp krijg of niet.
Toen ik af en toe vrij moest nemen voor een behandeling bij GGZ heb ik - aanvankelijk - op mijn werk gezegd dat ik medische afspraken had die niet buiten werktijd gepland konden worden. Dit is gewoon de waarheid, maar dan zonder in detail te treden. Of, zoals iemand hier al schreef, zeg dat je naar een specialist moet. Ook geen leugen.
Aan je werkgever hoef je niet (als in: nooit) te vertellen wat er aan de hand is. Als je werkgever of collega's hier toch naar vragen, hoef je daar geen antwoord op te geven.
Maar als iemand vraagt "Wat is er dan aan de hand?" is het alleen niet erg tactisch om te zeggen: "Dat gaat je niks aan." Bedenk van tevoren vast wat standaard antwoorden. Zoals:
- "Gelukkig niets levensbedreigends, maar het moet toch gebeuren."
- "Gelukkig niet iets wat mijn werk belemmert. Maar toch..."
- "O, iets waar ik al een tijd mee te kampen heb. Niet heel ernstig, maar ik wil er wel van af."
En als ze aandringen:
- "Dat is persoonlijk. Ik wil er niet over praten."
Ik had liever dat ze dachten dat ik aambeien (of zoiets) had, dan dat ze wisten dat ik naar de GGZ ging. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar omdat ik het gevoel had dat het op mijn werk tegen me gebruikt kon worden. Pas toen bij mij de behandeling aansloeg, en ik beter in mijn vel kwam te zitten, heb ik het aan mijn werkgever verteld. Ik was bang voor een cynische reactie, maar tot mijn verbazing reageerde hij heel positief.
Hoewel ik vrij had kunnen krijgen voor een medische behandeling, heb ik ervoor gekozen om mijn vrije dag te ruilen, zodat mijn behandeling niet onder werktijd viel. Dat sterkte mij in de gedachte dat ik aan niemand verantwoording hoefde af te leggen. Eigenlijk gewoon om het voor mezelf makkelijker te maken.
Goed dat je de stap genomen hebt om hulp te zoeken. Ik hoop dat er uit komt. Sterkte!
Ik moet helemaal niks!
vrijdag 24 juni 2016 om 09:58
Je hoeft helemaal niks te zeggen op je werk. Ik heb hetzelfde gehad tijdens een baan in mijn studententijd, en ik zei gewoon dat ik naar een specialist moest. Geen mens die door vroeg. En het gaat ze ook niet per se aan.
Als je het wel vertelt, heb je kans dat je reacties krijgt als die van Hayek, die zelf toegeeft geen verstand van psychische problemen te hebben maar er wel even een mening over kwijt wil. Ik denk dat je je energie op dit moment wel beter kunt gebruiken. Ik zou dus niks zeggen en gewoon gaan.
Als je het wel vertelt, heb je kans dat je reacties krijgt als die van Hayek, die zelf toegeeft geen verstand van psychische problemen te hebben maar er wel even een mening over kwijt wil. Ik denk dat je je energie op dit moment wel beter kunt gebruiken. Ik zou dus niks zeggen en gewoon gaan.
vrijdag 24 juni 2016 om 10:54
quote:orkenflow schreef op 24 juni 2016 @ 09:58:
Je hoeft helemaal niks te zeggen op je werk. Ik heb hetzelfde gehad tijdens een baan in mijn studententijd, en ik zei gewoon dat ik naar een specialist moest. Geen mens die door vroeg. En het gaat ze ook niet per se aan.
Als je het wel vertelt, heb je kans dat je reacties krijgt als die van Hayek, die zelf toegeeft geen verstand van psychische problemen te hebben maar er wel even een mening over kwijt wil. Ik denk dat je je energie op dit moment wel beter kunt gebruiken. Ik zou dus niks zeggen en gewoon gaan.Ik wil mijn mening niet kwijt, ik adviseer TO om zichzelf mijn vraag oprecht te stellen.
Je hoeft helemaal niks te zeggen op je werk. Ik heb hetzelfde gehad tijdens een baan in mijn studententijd, en ik zei gewoon dat ik naar een specialist moest. Geen mens die door vroeg. En het gaat ze ook niet per se aan.
Als je het wel vertelt, heb je kans dat je reacties krijgt als die van Hayek, die zelf toegeeft geen verstand van psychische problemen te hebben maar er wel even een mening over kwijt wil. Ik denk dat je je energie op dit moment wel beter kunt gebruiken. Ik zou dus niks zeggen en gewoon gaan.Ik wil mijn mening niet kwijt, ik adviseer TO om zichzelf mijn vraag oprecht te stellen.
Oh dear, how sad, never mind.
vrijdag 24 juni 2016 om 11:05
Zeggen dat je naar een specialist moet is ook prima natuurlijk en als het pal naast je kantoor is moet dat toch prima in te plannen zijn?
Ik denk dat je alleen wel op een gegeven moment goed moet kijken of je je behandeling wel de ruimte en prioriteit kan geven als je het overal tussenin propt. Maar goed, die keuzes zijn aan jou en je zal na verloop van tijd merken wat werkt. Of doordat je niet beter wordt, of omdat je onderuit gaat, of omdat het prima te doen is.
Ik denk dat je alleen wel op een gegeven moment goed moet kijken of je je behandeling wel de ruimte en prioriteit kan geven als je het overal tussenin propt. Maar goed, die keuzes zijn aan jou en je zal na verloop van tijd merken wat werkt. Of doordat je niet beter wordt, of omdat je onderuit gaat, of omdat het prima te doen is.
vrijdag 24 juni 2016 om 12:42
TO, de gesprekken met je therapeut en dat wel of niet vertellen, en de manier waarop jij nu als gevolg van je psychische gesteldheid functioneert tijdens je traineeship zijn twee verschillende dingen.
Als jij met die twee gesprekken per week geholpen bent, je psychische problemen je functioneren niet beinvloeden en jij dus top presteert tijdens je traineeship, zou ik het niet vertellen en het zo regelen dat er zo min mogelijk van te merken is: begin van de dag, einde van de dag, uurtje vrij nemen.
Maar als jij denkt dat je psychische problemen jou nu belemmeren in je functioneren en jij niet de prestatie neerzet die je moet neerzetten om je traineeship positief door te komen, zul je moeten bedenken wat je kunt doen om of een extra kans te krijgen, of op een andere manier duidelijk te maken dat je het wel kunt. Weet je hoe er gedacht wordt over jouw functioneren? Misschien kijk je er negatiever tegen aan dan jouw leidinggevende dat doet. Is er een vertrouwenspersoon met wie je kunt overleggen? Iemand in jouw directe omgeving met wie je hierover kunt praten? Hier op het forum blijft het toch vaag omdat je wegens herkenbaarheid niet veel details kunt prijsgeven.
Als jij met die twee gesprekken per week geholpen bent, je psychische problemen je functioneren niet beinvloeden en jij dus top presteert tijdens je traineeship, zou ik het niet vertellen en het zo regelen dat er zo min mogelijk van te merken is: begin van de dag, einde van de dag, uurtje vrij nemen.
Maar als jij denkt dat je psychische problemen jou nu belemmeren in je functioneren en jij niet de prestatie neerzet die je moet neerzetten om je traineeship positief door te komen, zul je moeten bedenken wat je kunt doen om of een extra kans te krijgen, of op een andere manier duidelijk te maken dat je het wel kunt. Weet je hoe er gedacht wordt over jouw functioneren? Misschien kijk je er negatiever tegen aan dan jouw leidinggevende dat doet. Is er een vertrouwenspersoon met wie je kunt overleggen? Iemand in jouw directe omgeving met wie je hierover kunt praten? Hier op het forum blijft het toch vaag omdat je wegens herkenbaarheid niet veel details kunt prijsgeven.
vrijdag 24 juni 2016 om 12:47
quote:rebecca_90 schreef op 24 juni 2016 @ 08:21:
Ik voel me hartstikke rot na het lezen van jullie reacties. Natuurlijk is dit werk voor mij geschikt. Ik heb mijn stages met mooie resultaten gehaald en kreeg al in de tweede stageweek te horen dat ik alles in mij heb om een goed beroepsbeoefenaar in deze functie te zijn. Qua persoon past het ook goed bij mij. Toen het beter met mij ging haalde ik er ontzettend veel energie uit en ging ik met veel plezier naar stage. Het zat er al vroeg in bij mij, als kind wilde ik dit beroep al worden. Als ik lekker in mijn vel zit, geniet ik hier met volle teugen van.
Maar ik heb wel een chronische depressie, 10 jaar een flinke eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek en ja, dan is geen enkel werk leuk.Dit is toch al een teken aan de wand dat het momenteel niet goed met je gaat? Ik zou de focus nu gaan leggen op jezelf beter voelen en het wel aan je leidinggevende vertellen. Wellicht kan hij ondersteuning bieden op bepaalde vlakken.
Ik voel me hartstikke rot na het lezen van jullie reacties. Natuurlijk is dit werk voor mij geschikt. Ik heb mijn stages met mooie resultaten gehaald en kreeg al in de tweede stageweek te horen dat ik alles in mij heb om een goed beroepsbeoefenaar in deze functie te zijn. Qua persoon past het ook goed bij mij. Toen het beter met mij ging haalde ik er ontzettend veel energie uit en ging ik met veel plezier naar stage. Het zat er al vroeg in bij mij, als kind wilde ik dit beroep al worden. Als ik lekker in mijn vel zit, geniet ik hier met volle teugen van.
Maar ik heb wel een chronische depressie, 10 jaar een flinke eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek en ja, dan is geen enkel werk leuk.Dit is toch al een teken aan de wand dat het momenteel niet goed met je gaat? Ik zou de focus nu gaan leggen op jezelf beter voelen en het wel aan je leidinggevende vertellen. Wellicht kan hij ondersteuning bieden op bepaalde vlakken.
vrijdag 24 juni 2016 om 15:10
quote:rebecca_90 schreef op 24 juni 2016 @ 08:21:
Ik voel me hartstikke rot na het lezen van jullie reacties. Natuurlijk is dit werk voor mij geschikt. Ik heb mijn stages met mooie resultaten gehaald en kreeg al in de tweede stageweek te horen dat ik alles in mij heb om een goed beroepsbeoefenaar in deze functie te zijn. Qua persoon past het ook goed bij mij. Toen het beter met mij ging haalde ik er ontzettend veel energie uit en ging ik met veel plezier naar stage. Het zat er al vroeg in bij mij, als kind wilde ik dit beroep al worden. Als ik lekker in mijn vel zit, geniet ik hier met volle teugen van.
Maar ik heb wel een chronische depressie, 10 jaar een flinke eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek en ja, dan is geen enkel werk leuk.
Ik vind dit nogal forse problematiek.
Daarom zou ik het vaag houden. Kijk eerst even wat voor behandeling je gaat krijgen en hoeveel tijd die in beslag neemt.
Tot die tijd zou ik persoonlijk het heel algemeen houden. Afspraak met specialist. Kan niet buiten werktijd. Helaas nodig, niets ernstigs. Maar het moet gebeuren.
De meeste werkgevers zijn niet zo happig op mensen met psychische problemen. Omdat je dan een mogelijk risico en kostenpost bent.
Je hebt geen vast contract. Houd t even vaag.
Ik voel me hartstikke rot na het lezen van jullie reacties. Natuurlijk is dit werk voor mij geschikt. Ik heb mijn stages met mooie resultaten gehaald en kreeg al in de tweede stageweek te horen dat ik alles in mij heb om een goed beroepsbeoefenaar in deze functie te zijn. Qua persoon past het ook goed bij mij. Toen het beter met mij ging haalde ik er ontzettend veel energie uit en ging ik met veel plezier naar stage. Het zat er al vroeg in bij mij, als kind wilde ik dit beroep al worden. Als ik lekker in mijn vel zit, geniet ik hier met volle teugen van.
Maar ik heb wel een chronische depressie, 10 jaar een flinke eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek en ja, dan is geen enkel werk leuk.
Ik vind dit nogal forse problematiek.
Daarom zou ik het vaag houden. Kijk eerst even wat voor behandeling je gaat krijgen en hoeveel tijd die in beslag neemt.
Tot die tijd zou ik persoonlijk het heel algemeen houden. Afspraak met specialist. Kan niet buiten werktijd. Helaas nodig, niets ernstigs. Maar het moet gebeuren.
De meeste werkgevers zijn niet zo happig op mensen met psychische problemen. Omdat je dan een mogelijk risico en kostenpost bent.
Je hebt geen vast contract. Houd t even vaag.
vrijdag 24 juni 2016 om 17:56
Bedankt voor jullie reacties, ik heb het gelijk in de praktijk kunnen toepassen, omdat het vandaag 'zover' was.
Ik liep het echt onwijs uit te stellen. En wij werken in een open ruimte, waar het doodstil is, dus als ik iets zou zeggen tegen mijn leidinggevende, zouden collega's het direct opmerken. Ik was constant bezig in mijn hoofd met hoe ik het zou zeggen, wanneer etc.
Mijn leidinggevende ging eerder naar huis. Ik ben vlak daarna gewoon vertrokken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gelukkig kan dat op kantoor, wel meer collega's compenseren overdag voor overwerk 's avonds. Ik weet dat het niemand op is gevallen. Iedereen houdt ook zelf z'n uren bij. En gisteravond heb ik een paar uur gewerkt, dus ik beschouw dit ook maar als compensatie.
Maar goed, volgende week zit ik met hetzelfde. Na het lezen van de reacties, heb ik nu voor mezelf besloten dat ik erbij blijf dat ik niet wil dat ze het weten op het werk. Ik heb zelf ook de ervaring dat werkgevers niet happig zijn op psychische problemen, met stage tenminste. Dus ik houd het inderdaad maar bij de 'specialist', wat niet eens gelogen is. Het is wel fijn dat ik nu de keuze heb kunnen maken.
Ik liep het echt onwijs uit te stellen. En wij werken in een open ruimte, waar het doodstil is, dus als ik iets zou zeggen tegen mijn leidinggevende, zouden collega's het direct opmerken. Ik was constant bezig in mijn hoofd met hoe ik het zou zeggen, wanneer etc.
Mijn leidinggevende ging eerder naar huis. Ik ben vlak daarna gewoon vertrokken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gelukkig kan dat op kantoor, wel meer collega's compenseren overdag voor overwerk 's avonds. Ik weet dat het niemand op is gevallen. Iedereen houdt ook zelf z'n uren bij. En gisteravond heb ik een paar uur gewerkt, dus ik beschouw dit ook maar als compensatie.
Maar goed, volgende week zit ik met hetzelfde. Na het lezen van de reacties, heb ik nu voor mezelf besloten dat ik erbij blijf dat ik niet wil dat ze het weten op het werk. Ik heb zelf ook de ervaring dat werkgevers niet happig zijn op psychische problemen, met stage tenminste. Dus ik houd het inderdaad maar bij de 'specialist', wat niet eens gelogen is. Het is wel fijn dat ik nu de keuze heb kunnen maken.