Psyche
alle pijlers
Verder van mij af schrijven
zaterdag 27 februari 2016 om 14:51
Op 02 juni 2013 opende ik op de zwangerpijler een topic omdat ik in het ziekenhuis lag met gebroken vliezen. Ik was toen 20 weken zwanger van een tweeling en had een zoontje van toen 10 maanden (forumnaam Mini). Onze dochters zijn op 27-06-2013 geboren en overleden. Het topic heeft me veel steun geboden in deze moeilijke periode en de tijd daarna.
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus 2014 onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano blijkt reflux te hebben en heel veel te huilen. We hebben met hem een zeer pittig eerste jaar gehad en nog steeds is het niet altijd makkelijk met hem.
Ongeveer anderhalf jaar na de geboorte van de meisjes en midden in de zware periode met Nano, kwam de man met de hamer langs bij mijn vriend (forumnaam Maxi). Na een traject van therapie en medicijnen, heen en weer gestuur van de ene psycholoog naar de ander voor wéér een test, lijkt hij nu eindelijk een goede therapeut te hebben. Ook vaart hij soms op therapeutische basis, zonder druk kan hij zijn affiniteit met het vak houden en zijn angsten onder ogen zien en die weer in therapie bespreken.
Het laatste half jaar gaat het met Mini niet zo lekker. Thuis niet en ook op de psz niet. Hij is erg agressief, slaat, duwt en bijt andere kindjes, ons en zijn jongere broertje. Hij is erg angstig voor nieuwe dingen en harde geluiden. Hij raakt van slag van veranderingen en kan niet goed met de groep mee komen. Hij is het liefst op zichzelf. We hebben des tijds video home training gehad voor Nano, daaruit bleek dat het aan onze opvoed vaardigheden niet ligt.
Binnenkort gaan we naar de opvoedpoli om te kijken hoe we Mini kunnen helpen weer lekker in zijn vel te komen.
Met mijzelf gaat het momenteel ook wat minder. Ik zit in een terugval van mijn eetstoornis. Iets wat altijd wel bij mij op de achtergrond aanwezig is geweest maar nu in alle heftigheid terug is. Ik ben er eigenlijk een beetje van geschrokken dat het me nu niet lukt om het onder controle te krijgen. Ik heb er gesprekken over met mijn psycholoog en ben gisteren voor het eerst naar een ervaringsdeskundige geweest.
Al met al, genoeg om over te schrijven. Mijn vorige topic was vol. Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus 2014 onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano blijkt reflux te hebben en heel veel te huilen. We hebben met hem een zeer pittig eerste jaar gehad en nog steeds is het niet altijd makkelijk met hem.
Ongeveer anderhalf jaar na de geboorte van de meisjes en midden in de zware periode met Nano, kwam de man met de hamer langs bij mijn vriend (forumnaam Maxi). Na een traject van therapie en medicijnen, heen en weer gestuur van de ene psycholoog naar de ander voor wéér een test, lijkt hij nu eindelijk een goede therapeut te hebben. Ook vaart hij soms op therapeutische basis, zonder druk kan hij zijn affiniteit met het vak houden en zijn angsten onder ogen zien en die weer in therapie bespreken.
Het laatste half jaar gaat het met Mini niet zo lekker. Thuis niet en ook op de psz niet. Hij is erg agressief, slaat, duwt en bijt andere kindjes, ons en zijn jongere broertje. Hij is erg angstig voor nieuwe dingen en harde geluiden. Hij raakt van slag van veranderingen en kan niet goed met de groep mee komen. Hij is het liefst op zichzelf. We hebben des tijds video home training gehad voor Nano, daaruit bleek dat het aan onze opvoed vaardigheden niet ligt.
Binnenkort gaan we naar de opvoedpoli om te kijken hoe we Mini kunnen helpen weer lekker in zijn vel te komen.
Met mijzelf gaat het momenteel ook wat minder. Ik zit in een terugval van mijn eetstoornis. Iets wat altijd wel bij mij op de achtergrond aanwezig is geweest maar nu in alle heftigheid terug is. Ik ben er eigenlijk een beetje van geschrokken dat het me nu niet lukt om het onder controle te krijgen. Ik heb er gesprekken over met mijn psycholoog en ben gisteren voor het eerst naar een ervaringsdeskundige geweest.
Al met al, genoeg om over te schrijven. Mijn vorige topic was vol. Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 30 juni 2016 om 17:33
Zo, ben weer een beetje bijgelezen.
Estrella's, mag ik als buitenstaander schrijven dat ik het echt super vind dat je in dit topic zoveel goede en goedbedoelde en oprechte adviezen en reacties krijgt. Je bent een gezegend mens met deze forummers om je heen die met je meedenken, je voorzien van kritische noten die berusten op daadwerkelijke interesse.
Samen met je therapeut ga je nu weer stappen zetten. Goed van en voor je.
Overigens: alsnog gefeliciteerd hoor!
En ik herken je strubbelingen met eten zo zeer. De angst om bij te komen en het weer ontspannen willen kunnen omgaan met eten.
Goed verwoord en dat is heel belangrijk wanneer je om hulp vraagt.
Zet 'm op!
Estrella's, mag ik als buitenstaander schrijven dat ik het echt super vind dat je in dit topic zoveel goede en goedbedoelde en oprechte adviezen en reacties krijgt. Je bent een gezegend mens met deze forummers om je heen die met je meedenken, je voorzien van kritische noten die berusten op daadwerkelijke interesse.
Samen met je therapeut ga je nu weer stappen zetten. Goed van en voor je.
Overigens: alsnog gefeliciteerd hoor!
En ik herken je strubbelingen met eten zo zeer. De angst om bij te komen en het weer ontspannen willen kunnen omgaan met eten.
Goed verwoord en dat is heel belangrijk wanneer je om hulp vraagt.
Zet 'm op!
vrijdag 1 juli 2016 om 07:37
Eens met jou hoor troeteltje! Ik vind het ook erg fijn om hier mijn gedachtenspinsels neer te kunnen zetten en dan waar nodig even een reality check te krijgen of gewoon wat medeleven.
En voor mij helpt het ook om overzicht te houden, af en toe even terug te kunnen lezen. Echt ook een beetje als dagboek.
Ben dan ook echt blij met iedere meeschrijver.
Hoop dat jouw strubbelingen met eten ook snel minder zullen worden en jij ook weer kan genieten van eten
Gisteren heb ik samen met vriendin Curaçao geboekt! Het staat gewoon vast, 19 November ga ik! Iets om naar uit te kijken en naar toe te werken
Vandaag heeft Maxi zijn sollicitatie gesprek in Arnhem. Ik ben erg benieuwd.
Gisteren hebben we een gesprek gehad met moeder van bonuszoon. Het gaat helemaal niet goed met hem. Hij komt hier ook veel en gelukkig praat hij er ook wel over. Inmiddels is hij ook naar de huisarts geweest voor een lichamelijke check (vit b en d te kort) en een verwijzing naar GGZ. Ik hoop dat hij er snel terecht kan en het niet zo lang duurt als bij Maxi.
Zal mijn grote vriend een wakker maken voor een nieuwe schooldag. Zn kleine broer ligt alweer een tijd bij mij in bed.
En voor mij helpt het ook om overzicht te houden, af en toe even terug te kunnen lezen. Echt ook een beetje als dagboek.
Ben dan ook echt blij met iedere meeschrijver.
Hoop dat jouw strubbelingen met eten ook snel minder zullen worden en jij ook weer kan genieten van eten
Gisteren heb ik samen met vriendin Curaçao geboekt! Het staat gewoon vast, 19 November ga ik! Iets om naar uit te kijken en naar toe te werken
Vandaag heeft Maxi zijn sollicitatie gesprek in Arnhem. Ik ben erg benieuwd.
Gisteren hebben we een gesprek gehad met moeder van bonuszoon. Het gaat helemaal niet goed met hem. Hij komt hier ook veel en gelukkig praat hij er ook wel over. Inmiddels is hij ook naar de huisarts geweest voor een lichamelijke check (vit b en d te kort) en een verwijzing naar GGZ. Ik hoop dat hij er snel terecht kan en het niet zo lang duurt als bij Maxi.
Zal mijn grote vriend een wakker maken voor een nieuwe schooldag. Zn kleine broer ligt alweer een tijd bij mij in bed.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 6 juli 2016 om 17:56
Gaat goed hoor!
Vrijdag moet ik weer nasr de psycholoog. Ik breek mijn hoofd een beetje over de opdrachten. "Wat voor mij de ideale situatie zou zijn en waar ik naar toe zou willen"
Ik wil normaal om kunnen gaan met eten maar niet afvallen.
En wbt het G-schema, heb ik er maar 1 in kunnen vullen.
Situatie
Maxi heeft kaasbollen voor bij de soep. Heeft ze in stukjes gesneden zodat ik ook een stukje kan nemen en niet de hele bol. Ik neem het kleinste stukje wat er ligt.
Gevoel
Paniek
Gedachten
Van dit brood ga ik aankomen maar ik heb vandaag extra gesport dus dat zou dot brood weer moeten compenseren. Misschien krijg ik wel buikpijn van dit brood omdat ik zo lang geen brood op heb.
Gedrag
Ik neem wel een klein stukje
Effect
Ik voel wat spijt, en krijg buikpijn, of beeld ik mij dat in?
Gewenst effect
Zonder negatieve gevoelens of gedachten dit broodje mee eten.
Meer heb ik er nog niet kunnen verzinnen. Maar er zullen er ongetwijfeld veel zijn geweest al die ik die nog niet als foute gedachten.
Zo zou ik een boodschappen sessie nog uit kunnen werken, het etiketten staren.
Mini doet het goed op school, hij komt wat losser en dat blijkt uit meer incidenten. Niet willen luisteren, kindjes slaan. Enz.
Mini vertelde mij van de week een paar keer dat hij van juf Desiree zijn duim uit zijn mond moest doen. Ik ga dat even na vragen want van ons mag hij nog gewoon duimen. Omdat hij dat vooral doet als hij zich niet veilig voelt of bij spanning, angst of bij kritiek van ons. En als hij moe is.
Ik heb dat ook aangegeven tijdens de gesprekken.
Dit weekend was mijn broer jarig en mijn ouders zouden oppassen. Ze kwameb met het voorstel om Mini bij hun te laten slapen en dan moesten wij maar even oppas regelen voot Nano
Niet dus! Ze kwamen uiteindelijk bij ons zitten s avonds. Helaas hebben de jongens het hun niet makkelijk gemaakt. En daarmee zonk ons de moed een beetje in de schoenen. Ze doen steeds zo moeilijk over het oppassen op Nano
Alsof ze het niet aandurven.
Vanmorgen waren we met zn allen naar de dierentuin geweest en ze stelde voor om Mini daarna mee naar hun huis te nemen.
Ik heb ze voor het blok gezet en nano zijn slaapzak en knuffels in een tasje gedaan en gezegd dat ze hem maar eens mee moesten nemen.
Ik zag gelijk de paniek in hun ogen maar ze deden het wel.
Alleen wilde ze hem niet op bed leggen want daar had Nano geen zin in.
Uuhhmmm jammer dan, hij moet!
Uiteindelijk lag hij er pas kwart voor 3 in. En zonder problemen.
Ik vind het zo jammer dat het altijd zo gaat. Het is Mini voor en Mini na maar bij Nano deinzen ze gewoon terug.
Vrijdag moet ik weer nasr de psycholoog. Ik breek mijn hoofd een beetje over de opdrachten. "Wat voor mij de ideale situatie zou zijn en waar ik naar toe zou willen"
Ik wil normaal om kunnen gaan met eten maar niet afvallen.
En wbt het G-schema, heb ik er maar 1 in kunnen vullen.
Situatie
Maxi heeft kaasbollen voor bij de soep. Heeft ze in stukjes gesneden zodat ik ook een stukje kan nemen en niet de hele bol. Ik neem het kleinste stukje wat er ligt.
Gevoel
Paniek
Gedachten
Van dit brood ga ik aankomen maar ik heb vandaag extra gesport dus dat zou dot brood weer moeten compenseren. Misschien krijg ik wel buikpijn van dit brood omdat ik zo lang geen brood op heb.
Gedrag
Ik neem wel een klein stukje
Effect
Ik voel wat spijt, en krijg buikpijn, of beeld ik mij dat in?
Gewenst effect
Zonder negatieve gevoelens of gedachten dit broodje mee eten.
Meer heb ik er nog niet kunnen verzinnen. Maar er zullen er ongetwijfeld veel zijn geweest al die ik die nog niet als foute gedachten.
Zo zou ik een boodschappen sessie nog uit kunnen werken, het etiketten staren.
Mini doet het goed op school, hij komt wat losser en dat blijkt uit meer incidenten. Niet willen luisteren, kindjes slaan. Enz.
Mini vertelde mij van de week een paar keer dat hij van juf Desiree zijn duim uit zijn mond moest doen. Ik ga dat even na vragen want van ons mag hij nog gewoon duimen. Omdat hij dat vooral doet als hij zich niet veilig voelt of bij spanning, angst of bij kritiek van ons. En als hij moe is.
Ik heb dat ook aangegeven tijdens de gesprekken.
Dit weekend was mijn broer jarig en mijn ouders zouden oppassen. Ze kwameb met het voorstel om Mini bij hun te laten slapen en dan moesten wij maar even oppas regelen voot Nano
Niet dus! Ze kwamen uiteindelijk bij ons zitten s avonds. Helaas hebben de jongens het hun niet makkelijk gemaakt. En daarmee zonk ons de moed een beetje in de schoenen. Ze doen steeds zo moeilijk over het oppassen op Nano
Alsof ze het niet aandurven.
Vanmorgen waren we met zn allen naar de dierentuin geweest en ze stelde voor om Mini daarna mee naar hun huis te nemen.
Ik heb ze voor het blok gezet en nano zijn slaapzak en knuffels in een tasje gedaan en gezegd dat ze hem maar eens mee moesten nemen.
Ik zag gelijk de paniek in hun ogen maar ze deden het wel.
Alleen wilde ze hem niet op bed leggen want daar had Nano geen zin in.
Uuhhmmm jammer dan, hij moet!
Uiteindelijk lag hij er pas kwart voor 3 in. En zonder problemen.
Ik vind het zo jammer dat het altijd zo gaat. Het is Mini voor en Mini na maar bij Nano deinzen ze gewoon terug.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 6 juli 2016 om 20:04
Een van de gedachten die je eens zou kunnen onderzoeken, is natuurlijk waarom het zo erg zou zijn als je die calorieën gewoon tot je neemt en waarom je vindt dat je e.e.a. moet compenseren. Hele volksstammen eten een broodje bij de soep zonder daar een gedachte aan te wijden of uit te rekenen hoe lang ze daarvoor op de lopende band moeten staan. En wat zou er eigenlijk gebeuren als je wel wat aankwam? Ik neem aan dat je helemaal onderaan een gezond BMI bungelt en nogal wat speling hebt.
Overigens veel bewondering voor je, vrouw. Je gaat het alweer aan, zoals altijd.
Overigens veel bewondering voor je, vrouw. Je gaat het alweer aan, zoals altijd.
woensdag 6 juli 2016 om 23:06
woensdag 6 juli 2016 om 23:58
Dat is zeker een gedachten om eens dieper op ik te gaan. Want de wereld zal niet vergaan, mijn geliefden zullen niet minder van mij houden.... wáár maak ik mij toch druk om!
En volgens de BMI calculator is mijn ideale gewicht + 4 kilo (hoewel ik het daar natuurlijk niet mee eens ben).
Ik denk niet zo zeer dat mijn ouders bang zijn om het niet goed te doen bij Nano. Ze zijn gewoon bang van zijn gehuil en heftige karakter. Hij is heel anders dan Mini op die leeftijd. En ze hadden Mini al vanaf 10 maanden vaker over de vloer.
Ik had het er van de week met een vriendin van mij over, die ging een huildagboekje bij houden van haar new born. Ik zei dat ik met haar mee ging doen en wedden dat Nano en ik winnen!
Ik snap ook best wel dat het afschrikt. Maar het steekt ook een beetje. Want Nano is ook zo lief, leuk, ondeugend, schattig en grappig!
En volgens de BMI calculator is mijn ideale gewicht + 4 kilo (hoewel ik het daar natuurlijk niet mee eens ben).
Ik denk niet zo zeer dat mijn ouders bang zijn om het niet goed te doen bij Nano. Ze zijn gewoon bang van zijn gehuil en heftige karakter. Hij is heel anders dan Mini op die leeftijd. En ze hadden Mini al vanaf 10 maanden vaker over de vloer.
Ik had het er van de week met een vriendin van mij over, die ging een huildagboekje bij houden van haar new born. Ik zei dat ik met haar mee ging doen en wedden dat Nano en ik winnen!
Ik snap ook best wel dat het afschrikt. Maar het steekt ook een beetje. Want Nano is ook zo lief, leuk, ondeugend, schattig en grappig!
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 7 juli 2016 om 07:00
Heb je het al eens open gegooid met je ouders? Op de man af gevraagd waarom ze niet op nano willen passen. Inmiddels ben jij expert in zijn gebruiksaanwijzing. Die kun je dan ook aan hen uitleggen. Oppassen opbouwen. Eerst een uurtje, dan een middag, dan een nachtje.
En stop met dat soort rare weddenschappen. Door op die manier te praten over je zoon en het al dan niet veel huilen ga je er zelf ook weer nadruk op leggen. Het is een gevoelig ventje, hij voelt (helaas) dus ook aan dat zijn gehuil niet alleen op het moment zelf maar ook als patroon weerstand oproept bij jou, en bij je ouders. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dus wordt het tijd voor jou en je ouders om meer aandacht te geven aan alle leuke eigenschappen van nano. Zodat zij hem niet als een ingewikkeld jongetje blijven zien maar hem gaan zien in zijn totaliteit. Ze zien hem nu niet voor vol aan. Hoe zouden zij het vinden als een ander hen telkens maar weer wijst op hun tekortkomingen. Dat is toch niet eerlijk, laat staan aardig. Dat heeft dat jochie niet verdiend. En reken maar dat hij dat aanvoelt. Gevolg: grote kans dat hij zelf ook gestrest is als hij bij hen is. Je kan wel uittekenen wat er dan gebeurt. En je ouders zijn weer bevestigd in hun beeld dat ze al hadden... Dit moet echt doorbroken worden.
Desnoods laat je hen dit lezen.
En stop met dat soort rare weddenschappen. Door op die manier te praten over je zoon en het al dan niet veel huilen ga je er zelf ook weer nadruk op leggen. Het is een gevoelig ventje, hij voelt (helaas) dus ook aan dat zijn gehuil niet alleen op het moment zelf maar ook als patroon weerstand oproept bij jou, en bij je ouders. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dus wordt het tijd voor jou en je ouders om meer aandacht te geven aan alle leuke eigenschappen van nano. Zodat zij hem niet als een ingewikkeld jongetje blijven zien maar hem gaan zien in zijn totaliteit. Ze zien hem nu niet voor vol aan. Hoe zouden zij het vinden als een ander hen telkens maar weer wijst op hun tekortkomingen. Dat is toch niet eerlijk, laat staan aardig. Dat heeft dat jochie niet verdiend. En reken maar dat hij dat aanvoelt. Gevolg: grote kans dat hij zelf ook gestrest is als hij bij hen is. Je kan wel uittekenen wat er dan gebeurt. En je ouders zijn weer bevestigd in hun beeld dat ze al hadden... Dit moet echt doorbroken worden.
Desnoods laat je hen dit lezen.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
donderdag 7 juli 2016 om 07:28
Ik probeer er juist wat losser mee om te gaan met Nano zijn gehuil en er minder aandacht aan te besteden en of gevoelig voor te zijn. Om er bijvoorbeeld tegen mijn vriendin een grapje over te maken. Ik hoop dat je begrijpt dat ik dat natuurlijk niet echt ga doen.
En juist bij mijn ouders benadruk ik zijn positieve kanten. Dat hij ook al zo lekker kletst, iets wat we van Mini niet gewend zijn op die leeftijd. Dat hij het puzzelen ontdekt heeft, enfin zo kan ik nog even door gaan.
Wij leggen juist niet de nadruk op het huilen en zijn pittige karakter. Maar Maxi en ik spreken wel naar elkaar uit dat we het wel eens vervelend vinden. En dat ís het ook gewoon.
Ik vind het jammer dat het over komt dat ik alleen maar nano zijn mindere eigenschappen aan het benadrukken ben.
En ja ik heb het wel eens op de man af gevraagd. Toen kregen we het antwoord dat hij nog bv kreeg, niet goed sliep of in slaap valt, 2 jongens samen gaat helemaal niet. Of dat ze het nog niet gewend zijn met Nano.
Toen heb ik ook gezegd dat ze jet gewoon moeten proberen en doen, zodat Nano ook kan wennen aan hoe het bij hun thuis is.
Dat hebben ze toen 1 keer gedaan.
Ik heb gisteren gezegd dat ik het heel fijn vond om ook even alleen Mini thuis te hebben . Ze boden aan om Nano vaker mee te nemen.
En juist bij mijn ouders benadruk ik zijn positieve kanten. Dat hij ook al zo lekker kletst, iets wat we van Mini niet gewend zijn op die leeftijd. Dat hij het puzzelen ontdekt heeft, enfin zo kan ik nog even door gaan.
Wij leggen juist niet de nadruk op het huilen en zijn pittige karakter. Maar Maxi en ik spreken wel naar elkaar uit dat we het wel eens vervelend vinden. En dat ís het ook gewoon.
Ik vind het jammer dat het over komt dat ik alleen maar nano zijn mindere eigenschappen aan het benadrukken ben.
En ja ik heb het wel eens op de man af gevraagd. Toen kregen we het antwoord dat hij nog bv kreeg, niet goed sliep of in slaap valt, 2 jongens samen gaat helemaal niet. Of dat ze het nog niet gewend zijn met Nano.
Toen heb ik ook gezegd dat ze jet gewoon moeten proberen en doen, zodat Nano ook kan wennen aan hoe het bij hun thuis is.
Dat hebben ze toen 1 keer gedaan.
Ik heb gisteren gezegd dat ik het heel fijn vond om ook even alleen Mini thuis te hebben . Ze boden aan om Nano vaker mee te nemen.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 7 juli 2016 om 08:44
Nee tuurlijk snap ik wel dat jíj niet de hele dag de moeilijke dingen zit te benadrukken.
Maar je ouders doen dat wel (bewust en onbewust), althans zo lijkt het van een afstand. Ze doen te weinig moeite om ook die andere kant te zien.
En het klinkt lullig maar het is niet in hun 'belang' om te horen wat jij vertelt over de leuke kanten van nano. Want dat zou betekenen dat ze hun beeld moeten bijstellen, en dan moeten ze dus 'aan het werk'.
Dr Phil zou zeggen: you can't change what you don't acknowledge.
Zolang je ouders niet inzien dat ze nano niet voor vol aanzien (want ze zien alleen de moeilijke kant), gaat het ook niet werken om hen te laten oppassen uiteindelijk. Want dan missen ze een heleboel tussenstappen. Namelijk dat het niet de hele tijd huilen is. En dat ze zelf ook een aandeel hebben om het te laten slagen. En nog een heleboel andere stappen.
Ik heb zo te doen met dat ventje, wat een druk ligt er op hem en je kan niet van hem verwachten dat hij dat allemaal maar kan bolwerken. Ik vind het echt erg dat je ouders totaal niet in staat lijken om een beetje introspectie te doen: wat kan ik zelf doen om het beter te maken?
Maar je ouders doen dat wel (bewust en onbewust), althans zo lijkt het van een afstand. Ze doen te weinig moeite om ook die andere kant te zien.
En het klinkt lullig maar het is niet in hun 'belang' om te horen wat jij vertelt over de leuke kanten van nano. Want dat zou betekenen dat ze hun beeld moeten bijstellen, en dan moeten ze dus 'aan het werk'.
Dr Phil zou zeggen: you can't change what you don't acknowledge.
Zolang je ouders niet inzien dat ze nano niet voor vol aanzien (want ze zien alleen de moeilijke kant), gaat het ook niet werken om hen te laten oppassen uiteindelijk. Want dan missen ze een heleboel tussenstappen. Namelijk dat het niet de hele tijd huilen is. En dat ze zelf ook een aandeel hebben om het te laten slagen. En nog een heleboel andere stappen.
Ik heb zo te doen met dat ventje, wat een druk ligt er op hem en je kan niet van hem verwachten dat hij dat allemaal maar kan bolwerken. Ik vind het echt erg dat je ouders totaal niet in staat lijken om een beetje introspectie te doen: wat kan ik zelf doen om het beter te maken?
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
donderdag 7 juli 2016 om 08:44
Ken je deze spreuk:
I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand. - Confucius
Zo is het ook met je ouders. Je kan het ze wel vertellen hoe leuk hij is. Maar dat blijft niet hangen. Willen ze echt een relatie opbouwen met nano, dan zullen ze met hem om moeten gaan. En dat gelul over bv en slapen, allemaal smoesjes. Sorry hoor maar ik begin er echt boos over te worden hoe langer ik erover nadenk. Wat denken ze nou zelf, als nano lager groot is en met mini een keer naar opa en oma gaat. Dat hij dan ineens wel juichend de deur in stapt? Terwijl hij tot dan altijd afgewezen is door opa en oma omdat hij lastig is. Hoe zouden ze het zelf vinden als ze in zijn schoenen stonden? Hebben ze daar wel eens over nagedacht??
Begrijp me goed, het is geen aanklacht tegen jou hè.
I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand. - Confucius
Zo is het ook met je ouders. Je kan het ze wel vertellen hoe leuk hij is. Maar dat blijft niet hangen. Willen ze echt een relatie opbouwen met nano, dan zullen ze met hem om moeten gaan. En dat gelul over bv en slapen, allemaal smoesjes. Sorry hoor maar ik begin er echt boos over te worden hoe langer ik erover nadenk. Wat denken ze nou zelf, als nano lager groot is en met mini een keer naar opa en oma gaat. Dat hij dan ineens wel juichend de deur in stapt? Terwijl hij tot dan altijd afgewezen is door opa en oma omdat hij lastig is. Hoe zouden ze het zelf vinden als ze in zijn schoenen stonden? Hebben ze daar wel eens over nagedacht??
Begrijp me goed, het is geen aanklacht tegen jou hè.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
donderdag 7 juli 2016 om 10:02
Heel jammer dat je ouders zo opzien tegen oppassen op Nano.
Toch vind ik het ook begrijpelijk. Je vindt Nano zelf ook pittig, hij is nog klein, je ouders zijn al wat ouder en hebben de tijd van kleine kinderen gehad. Het zal voor hen niet makkelijk zijn op te passen. Het is jammer dat ze mede daardoor ook minder zijn goede kanten ontdekken maar hopelijk komt dat met de tijd, als Nano wat ouder en makkelijker wordt. Je kunt ze (bijna ) niet dwingen en uiteindelijk hebben ze toch 2 keer in een week op hem gepast.
Hoe ging Maxi´s sollicitatie?
Toch vind ik het ook begrijpelijk. Je vindt Nano zelf ook pittig, hij is nog klein, je ouders zijn al wat ouder en hebben de tijd van kleine kinderen gehad. Het zal voor hen niet makkelijk zijn op te passen. Het is jammer dat ze mede daardoor ook minder zijn goede kanten ontdekken maar hopelijk komt dat met de tijd, als Nano wat ouder en makkelijker wordt. Je kunt ze (bijna ) niet dwingen en uiteindelijk hebben ze toch 2 keer in een week op hem gepast.
Hoe ging Maxi´s sollicitatie?
donderdag 7 juli 2016 om 16:10
Ik vind t wel een mooie post van pointdexter. Denk dat heel veel onbewust wordt overgedragen op nano.
Mijn ouders vinden de kleinste ook pittig en dat snap ik heel goed. En dan is het wel een mannetje met een hele eigen wil maar toch zeker niet zo pittig als nano. Laten lezen is een goed idee!
Mijn ouders vinden de kleinste ook pittig en dat snap ik heel goed. En dan is het wel een mannetje met een hele eigen wil maar toch zeker niet zo pittig als nano. Laten lezen is een goed idee!
You can't have a rainbow without a little rain 
donderdag 7 juli 2016 om 21:13
Ik kan me heel goed vinden in je woorden Pointdexter. Ik heb ook wel eens gezegd dat ze het gewoon moeten proberen.
En nu gisteren na de middag met Nano zeiden ze ook leuke dingen over hem. Dar was fijn om te horen.
De keer daarvoor hebben ze namelijk steeds maar weer verteld dat Nano zo boos was geworden en dat hij zo pittig is en dat hij zo anders is dan Mini. Ze bleven het maar herhalen totdat ik zei dat ze dat al een aantal keer gezegd hadden.
Morgen gaat mijn vader weer oppassen zodat ik kan sporten. Ik zat er nog over te denken om de buurman te vragen of om niet te gaan sporten. Maar ze bieden zelf aan dat ze willen helpen als ik alleen ben. Maar dan geef ik nu dus de invulling daaraan.
Maxi zijn sollicitatie was erg goed gegaan en ze wilden hem graag hebben. Alleen Maxi heeft het afgezegd want het vaar schema was erg onregelmatig. Bijvoorbeeld 2 weken varen, 3 dagen thuis, 6 weken varen, 2 weken thuis.
Nu gaat hij 21 augustus beginnen bij zijn oude baas. Maand op maand af.
Vanavond was het weer erg mis met Mini. Ze waren met zn 2en aan het knutselen aan de grote tafel en intussen ging ik het speelhok opruimen. Maar dat mocht niet van Mini.
Lang verhaal kort, hij heeft ruim een uur gekrijst tot hij er bijna van ging kotsen. Is helaas ook huilend naar bed gegaan. Zo klote vind ik dat. Maar ik moet gewoon consequent blijven.
Mijn psycholoog heeft afbericht voor morgen. Erg jammer ook.
En nu gisteren na de middag met Nano zeiden ze ook leuke dingen over hem. Dar was fijn om te horen.
De keer daarvoor hebben ze namelijk steeds maar weer verteld dat Nano zo boos was geworden en dat hij zo pittig is en dat hij zo anders is dan Mini. Ze bleven het maar herhalen totdat ik zei dat ze dat al een aantal keer gezegd hadden.
Morgen gaat mijn vader weer oppassen zodat ik kan sporten. Ik zat er nog over te denken om de buurman te vragen of om niet te gaan sporten. Maar ze bieden zelf aan dat ze willen helpen als ik alleen ben. Maar dan geef ik nu dus de invulling daaraan.
Maxi zijn sollicitatie was erg goed gegaan en ze wilden hem graag hebben. Alleen Maxi heeft het afgezegd want het vaar schema was erg onregelmatig. Bijvoorbeeld 2 weken varen, 3 dagen thuis, 6 weken varen, 2 weken thuis.
Nu gaat hij 21 augustus beginnen bij zijn oude baas. Maand op maand af.
Vanavond was het weer erg mis met Mini. Ze waren met zn 2en aan het knutselen aan de grote tafel en intussen ging ik het speelhok opruimen. Maar dat mocht niet van Mini.
Lang verhaal kort, hij heeft ruim een uur gekrijst tot hij er bijna van ging kotsen. Is helaas ook huilend naar bed gegaan. Zo klote vind ik dat. Maar ik moet gewoon consequent blijven.
Mijn psycholoog heeft afbericht voor morgen. Erg jammer ook.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
vrijdag 8 juli 2016 om 03:33
De oude baas van Maxi, is dat zijn laatste werkgever, waar hij zo vervelend is weggegaan?
Wel fijn dat er weer regelmaat gaat komen, krijg je weer een beetje je oude leventje terug. Ik heb begrepen dat maand op, maand af voor jou geen probleem is.
Fijn dat je vader weer wil oppassen. Gewoon lekker opbouwen met af en toe een uurtje. Gaan ze vanzelf zien dat nano meer is dan een huilbaby.
Waarschijnlijk zijn ze gewoon bang dat ze nano niet stil kunnen krijgen en zich dan geen raad weten. Als het een paar keer goed gaat, verdwijnt die angst vanzelf.
jammer van de psycholoog.
Wel fijn dat er weer regelmaat gaat komen, krijg je weer een beetje je oude leventje terug. Ik heb begrepen dat maand op, maand af voor jou geen probleem is.
Fijn dat je vader weer wil oppassen. Gewoon lekker opbouwen met af en toe een uurtje. Gaan ze vanzelf zien dat nano meer is dan een huilbaby.
Waarschijnlijk zijn ze gewoon bang dat ze nano niet stil kunnen krijgen en zich dan geen raad weten. Als het een paar keer goed gaat, verdwijnt die angst vanzelf.
jammer van de psycholoog.
vrijdag 8 juli 2016 om 08:22
Zit je weer in een andere tijdzone Janneke?
Dit is zijn aller eerste baas waar hij werkte (in de passagiersvaart dan) hij is daar weg gegaan omdat de vaartijden erg onregelmatig waren ook. Voor 4 weken weg gaan maar dan 7 weken moeten varen enzo.
Ze hebben nu afgesproken dat dit niet meer gaat gebeuren. Dit was trouwens voor Mini nog.
Dit is zijn aller eerste baas waar hij werkte (in de passagiersvaart dan) hij is daar weg gegaan omdat de vaartijden erg onregelmatig waren ook. Voor 4 weken weg gaan maar dan 7 weken moeten varen enzo.
Ze hebben nu afgesproken dat dit niet meer gaat gebeuren. Dit was trouwens voor Mini nog.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 13 juli 2016 om 23:33
Wat lief meiden.
Het is hier momenteel een beetje hectisch. We worden geleefd door Mini zijn buien. Op school gaat het erg hoed maar thuis gaat het mis zodra hij de drempel over stapt.
Gisteren is Mini de hele dag naar school geweest. Dit was een beetje een miscommunicatie tussen Maxi en mij. Hij had Mini naar school gebracht en gezegd dat Mini best tot 3 uur kon blijven. Toen hij thuis kwam zei hij tegen mij dat hij stom was geweest.
Ik zei, Laat maar, ik weet het al. Ik heb er namelijk over gedroomd en in mijn droom werd ik heel boos op je. Jij hebt Mini tot 3 uur naar school laten gaan.
Hij voelde zich erg lullig dat hij dat niet met mij overlegd had.
Eind van de dag werd pijnlijk duidelijk dat Mini hier nog niet aan toe is.
Vandaag zijn we met zn allen naar een leuk zwembad geweest hier een half uur vandaan. Buitenshuis gaat het gelukkig best goed. Mini vond een en ander best eng. Maar in de auto zei hij: Wat een leuk avontuur was dat hè! (Schatje!)
Het zwemmen was erg gezellig en leuk al werd ik zelf wel weer geconfronteerd met mijn zelfbeeld. Ik voelde me erg ongemakkelijk in mijn bikini en toen ik foto's terug zag van mezelf werd dat beeld bevestigd.
Mijn bovenkant vind ik wat mager/ botterig, mager gezicht ook. Maar vanaf mijn buik naar beneden vind ik mezelf te stevig.
En dan denk ik later weer.... who cares!! Maxi vind mij mooi (al mag er van hem wat meer vlees op) mijn kinderen houden van mij en wat de rest vindt moet ik poep aan hebben!
Mijn benen zijn nu wat gespierder en daardoor ogen ze voor mij steviger (lees dikker) daar heb ik best wat moeite mee.
Ik heb nog niet heel veel g schema's kunnen maken. Maar dat is ook misschien niet gek aangezien mijn gedachten voor mij gewoon logisch zijn.
Wel had ik er van de week 1 die ik uit kan gaan diepen.
Situatie was weer eens "Wat eten we vandaag?"
Maxi opperde, aardappel anders, kipschitzel en groente.
Ik werd daar best geïrriteerd door. Ik dacht gelijk, "Ja maar wat moet ik dan eten?!"
Tot zo ver even, het is me weer niet gelukt om optijd naar bed te gaan
Morgen ga ik nog even shoppen met mijn vriendin die volgende week naar Curaçao verhuisd.
Oh en afgelopen maandag hebben wij samen een foto shoot gedaan. Een borstvoedingsshoot, zij met haar baby van 10 weken en ik met mijn bijna peuter
Borstvoeding os een beetje de rode draad door onze vriendschap. Zo zijn we, via de zwangerschapsyoga, vlak na Mini zijn geboorte, met elkaar in contact gekomen.
Het is hier momenteel een beetje hectisch. We worden geleefd door Mini zijn buien. Op school gaat het erg hoed maar thuis gaat het mis zodra hij de drempel over stapt.
Gisteren is Mini de hele dag naar school geweest. Dit was een beetje een miscommunicatie tussen Maxi en mij. Hij had Mini naar school gebracht en gezegd dat Mini best tot 3 uur kon blijven. Toen hij thuis kwam zei hij tegen mij dat hij stom was geweest.
Ik zei, Laat maar, ik weet het al. Ik heb er namelijk over gedroomd en in mijn droom werd ik heel boos op je. Jij hebt Mini tot 3 uur naar school laten gaan.
Hij voelde zich erg lullig dat hij dat niet met mij overlegd had.
Eind van de dag werd pijnlijk duidelijk dat Mini hier nog niet aan toe is.
Vandaag zijn we met zn allen naar een leuk zwembad geweest hier een half uur vandaan. Buitenshuis gaat het gelukkig best goed. Mini vond een en ander best eng. Maar in de auto zei hij: Wat een leuk avontuur was dat hè! (Schatje!)
Het zwemmen was erg gezellig en leuk al werd ik zelf wel weer geconfronteerd met mijn zelfbeeld. Ik voelde me erg ongemakkelijk in mijn bikini en toen ik foto's terug zag van mezelf werd dat beeld bevestigd.
Mijn bovenkant vind ik wat mager/ botterig, mager gezicht ook. Maar vanaf mijn buik naar beneden vind ik mezelf te stevig.
En dan denk ik later weer.... who cares!! Maxi vind mij mooi (al mag er van hem wat meer vlees op) mijn kinderen houden van mij en wat de rest vindt moet ik poep aan hebben!
Mijn benen zijn nu wat gespierder en daardoor ogen ze voor mij steviger (lees dikker) daar heb ik best wat moeite mee.
Ik heb nog niet heel veel g schema's kunnen maken. Maar dat is ook misschien niet gek aangezien mijn gedachten voor mij gewoon logisch zijn.
Wel had ik er van de week 1 die ik uit kan gaan diepen.
Situatie was weer eens "Wat eten we vandaag?"
Maxi opperde, aardappel anders, kipschitzel en groente.
Ik werd daar best geïrriteerd door. Ik dacht gelijk, "Ja maar wat moet ik dan eten?!"
Tot zo ver even, het is me weer niet gelukt om optijd naar bed te gaan
Morgen ga ik nog even shoppen met mijn vriendin die volgende week naar Curaçao verhuisd.
Oh en afgelopen maandag hebben wij samen een foto shoot gedaan. Een borstvoedingsshoot, zij met haar baby van 10 weken en ik met mijn bijna peuter
Borstvoeding os een beetje de rode draad door onze vriendschap. Zo zijn we, via de zwangerschapsyoga, vlak na Mini zijn geboorte, met elkaar in contact gekomen.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
