Gegeneraliseerde angststoornis

Wat versta jij onder even nodig is? Antidepressiva slik je voor minstens een half jaar, ook igv gas.



En inderdaad toegeven dat je dit probleem hebt. Net zoals zovelen. En de hulp die je krijgt ook echt aangrijpen.dus ook therapie. Gas is een echte stoornis, als je je been breekt neem je dat ook serieus en ga je ook niet je gips er na 1 week weer afhalen. Dan maak je het alleen maar langduriger.



Dus goed je pillen blijven slokken, sowieso gaan die pas na 6 weken werken. En trouw naar therapie blijven gaan en de serie afmaken. En dan dus ook echt de handvatten die je aangereikt krijgt toepassen.



Verder merk ik dat wat ouder worden en dus vaker in de praktijk gezien hebben dat alles heus wel op z'n pootjes terecht komt als je er zelf maar genoeg aan doet ook helpt. Maar daar heb je nu weinig aan vrees ik....

Als de nieuwe verantwoordelijkheden na de zomer jou té veel spanning opleveren, moet je misschien aangeven op het werk dat je die verantwoordelijk nog niet wilt omdat je momenteel met jezelf bezig bent en energie nodig hebt voor de therapie.



Als het alleen gebaseerd is op angst moet je deze situatie bespreken met je therapeut die je helpt met je angststoornis.



Sowieso moet je dit soort situaties en spanning/stress klachten met je therapeut gaan bespreken. Die leert jou, hoe om te gaan met dit soort situaties.



En inderdaad niet met je kop in het zand, je problemen serieus nemen. Niet zo 'eigenwijs' doen en luister naar je arts en therapeut.

Verder is een tip die ik heb gehad en mij goed heeft geholpen in tijden van angst;



Het stoplicht.

Voelt een actie, naar een verjaardag gaan of iets anders als groen, dan ga je!



Voelt iets rood, de spanning is té hoog, dan ga je niet. Het lukt dan nu nóg niet. Later in je therapie lukt het dan vast wel, maar nu is het nog te vroeg.

Ook kun je iets wat als rood voelt verkleinen, dus lunchen buiten de deur niet doen als dit té spannend is, maar een vriend bij jou vragen te lunchen lukt dan misschien wel. De actie dus kleiner maken, dit kan met bijna alles.



Oranje, is iets wat spannend is maar te verdragen. Van deze acties doe je bijvoorbeeld 1 grote of 2 kleine per dag, omdat ze te verdragen zijn en het helpt bij het beter worden. En daarna zul je trots zijn dat het gelukt is.



Ik weet alleen niet waar jij angst bij voelt, dat is natuurlijk bij iedereen anders. Dus weet niet of de voorbeelden bij jou kloppen. Maar het stoplicht is altijd toe te passen.

Hi,



Ik heb ook een gespecialiseerde angststoornis in combinatie met OCD (sinds 3 maanden) en dit uit zich in steeds angstig zijn voor nieuwe dingen. Dus bijvoorbeeld een tijdje denk ik dat ik vaak geen adem kan krijgen en als die angst weg is dan komt er weer iets anders voor in de plaats.. Dus altijd leef je in angst. Heel frustrerend dus ik snap je! Ik heb voor die gespecialiseerde angsttoornis ook nooit medicatie genomen en ook geen therapie, omdat ik er net als jou gewoon mee kon werken en op sommige dagen had ik er minder last van, dus het beheerste mijn leven niet.. Sinds ik dwanggedachtes krijg (dus ook weer een nieuwe angst) werd ik opeens bang en dacht ik dit wil ik echt niet.. Toen ben ik wel hulp gaan zoeken en ik slik nu sinds 2,5 week Sertraline (AD)! De angst is al een stuk minder geworden, maar echt helpen zal het inderdaad pas na 6 weken. Het geen wat ik nu zelf tegen mij zelf zeg als ik een angst voel aan komen: Angst kom maar, ik ben niet meer bang voor jou.. Ik laat de angst dus op een andere manier in mijn lichaam komen, waardoor ik niet in paniek raak zeg maar.. De angst komt wel even, maar doordat ik het nu anders benader maak ik mezelf rustiger.. Probeer het maar een keer, het helpt bij mij iig wel! (niet altijd, maar meerendeels wel)



En alsjeblieft, schaam je er niet voor! Dit heb ik ook jaren gedaan en sprak er eigenlijk met niemand over (behalve met mijn zus). Maar thank god dat al mijn vriendinnen en mijn vriend nu weten waar ik al jaren mee rond loop.. Nu kan ik gewoon een keer zeggen Nee vandaag ga ik niet mee, want ik voel mij vandaag ***. En nu hebben ze begrip voor de situatie en wordt er EINDELIJK iets aangedaan. Dus alsjeblieft blij je medicatie slikken.. Sommige mensen hebben een pilletje nodig voor hun hart of een andere lichamelijk kwaal en wij hebben het nodig voor onze hersenen, omdat wij gewoon een stofje missen. Niks ergs aan! Sterkte !

Beste Chandelier58_,



Ik heb zelf 2 periode's van angst gekend. Een van 1,5 jaar en een van 2,5 jaar. Angst om de onderwerpen geaardheid en liefdesrelatie. Ik ben bij verschillende therapeuten geweest naar aanleiding van de tweede angst de eerste keer ben ik erover heen gekomen, maar er is naar mijn mening nooit een goede diagnose gesteld. Ik was depressief, ik had bindingsangst, ik was emotioneel mishandeld door mijn ouders vroeger, ik hield niet van mezelf, ik was onzeker enz. Ik geloofde er niet in er was iets anders ik was bang en het was erg heftig. Ik kon niet ontspannen, werd overweldigd door de angst, voelde me bijzonder slecht, spanning de hele dag door met af en toe een momentje van ontspanning maar de angst kwam altijd terug. Ik ben dus nooit juist gediagnosticeerd naar mijn mening ik denk namelijk dat ik leed aan een angststoornis/dwangstoornis. Ik verzette mij achteraf gezien hevig tegen mijn gedachten die ontstonden door de Angst (lichamelijke sensatie die je alleen begrijpt als je het daadwerkelijk hebt meegemaakt het is niet even bang zijn nee het is een allesomvattende angst die je hele leven op een gegeven moment beheerst). Alles stond in het teken van de angstgedachten. Is het waar wat ik denk ben ik echt zo. Ik twijfelde namelijk uit het niets aan mijn relatie ( hou ik nog wel van haar, met uitgaan was ik bang om vreemd te gaan enz. ) Ik kon het gewoon niet loslaten ik piekerde zowat 24 uur per dag ik was er in ieder geval 24 uur mee bezig behalve als ik sliep. Ik kon niet meer genieten van het leven het was echt zwaar. Na verloop van tijd ging mijn relatie uit hierdoor zelf uitgemaakt ik dacht ik twijfel niet voor niets het zal wel waar zijn en dan zullen alle gedachten wel verdwijnen. Niets was minder waar. Ik kreeg er zelfs extra dwang/pieker gedachten bij. Namelijk heb ik de juiste keuze gemaakt door het uit te maken. Krijg ik ooit een leuke vriendin zonder deze gedachten waar ik van kan genieten? Maargoed de angst bleef de lichamelijke sensatie's waren even weg nadat het uit was maar 2 weken later waren ze terug. En ik begon me om steeds meer dingen druk te maken. Mijn werk vindt ik het wel leuk, Als ik ontslagen wordt vindt ik dan wel nieuw werk? Ik maakt me weer druk om het feit of ik gehouden had van mijn ex. Kom ik ooit nog af van mijn angst of is dit mijn nieuwe leven ? Ik werd bang om gek te worden enz. Angst voor de Angst was geboren. Ik kon niet meer dieper zinken er moest iets veranderen. Ik kwam tot de conclusie dat verzetten tegen mijn Gedachten/ Angstgevoel alles in stand hield. Ik durfde de angst niet te voelen en mijn hoofd begon te bedenken waar deze angst vanaf kwam maar deze gedachten maakte me steeds banger maar ik moest oplossen waar deze gedachten vandaan kwamen vandaar het gepieker. Maar je snapt natuurlijk wel dat ik er nooit achter kwam wat het was. Tot ik ten einde raad was en ik dacht ik ga me niet meer verzetten tegen de pijn en enge gedachten. Ik verzet me niet meer tegen mijn emotie's ik laat ze er zijn en verwerk ze. Ik sta toe dat ik bang ben ik sta toe dat ik denk wat ik denk. Maar de belangrijkste is je niet verzetten tegen pijn, verdriet en angst dit is de belangrijkste de rest volgt vanzelf. Het zijn maar lichamelijke sensatie's die je voelt waar deze vandaan kwamen weet ik nog steeds niet waarschijnlijk omdat je niet weet hoe iets af gaat lopen in mijn geval dan. Ik werd overweldigd door het gevoel het was akelig zeer heftig waardoor mijn verstand het overnam en dingen ging bedenken wat het kon zijn ik dacht oplossingen te bedenken maar ik was gewoon aan het controleren wat er aan de hand was. Maar deze gedachten maakte mij alleen maar angstiger en ik zat vast in mijn gedachten en piekeren ik denk dit toch niet voor niets dacht ik. Maar dit was niet de wortel van het probleem. Het probleem was dat ik mijn angst, Lichamelijke sensatie's probeerde weg te duwen ik wilde het niet voelen. De gedachten/piekeren waren om het zo maar te zeggen symptomen voortvloeiend uit het probleem. En mijn echte probleem was dat ik niet tegen de onzekerheid kon ik wilde weten hoe iets afliep anders kon ik me niet openstellen voor iets. Bang om neer gehaald te worden door het leven dat ik het niet aan kon als ik een zware tegenslag te verwerken kreeg. Het enige was mijn angst recht in de ogen aan te kijken en er te laten zijn.



Ik weet dat ik een lang verhaal getypt heb maar dat maakt het hopelijk een beetje duidelijk. Het is niet mijn sterkste punt dus hoop niet dat het te onduidelijk is. Er zullen mensen zijn die zeggen je hebt nooit therapie gehad en bent nooit gediagnosticeerd dus hoe kun je nou weten of het klopt eigen therapeut spelen kun je beter niet doen enz. Nou die mensen maken mij niet uit ik ben er vanaf en volgens mij telt dat. En geloof me ik heb echt diep in de put gezeten. Ook ben ik van mening dat je geen stofje in je hersenen mist of iets anders dergelijks. Ik denk dat iedereen hiervan kan genezen zonder medicatie. Maargoed ik kan niet voor iedereen spreken. Ik denk dat het iets mentaals is.



Wat ik gedaan heb is stoppen met steeds proberen mijn angst te verklaren er is gewoon angst laat het er maar zijn met de lichamelijke sensatie's erbij. Dit duurt altijd even maar trekt vanzelf weer weg.

Blijf je realiseren dat het maar lichamelijke sensatie's zijn het gaat weer weg. Je geeft je angst de kans om er te zijn hierdoor blijven de gedachten ook weg op een of andere onverklaarbare reden maar het is echt zo, het piekeren gaat gewoon weg of laat ik het zo zeggen de lading is van de gedachten af ze zijn er nog wel maar doen je niks meer en hierdoor blijven deze weg heel soms spelen ze op maar zijn dan ook zo weer weg. Ga geen dingen lopen vermijden maar gewoon doen en realiseer je dat de lichamelijke sensatie's op gaan spelen maar laat ze er maar gewoon zijn en besef dat deze weer wegtrekken en probeer dan niet weer in je angstgedachten te gaan zitten maar echt alleen in de sensatie zelf. Begrijp wel dat dit niet na een keer al lukt dit moet je volhouden en het zal steeds makkelijker gaan. Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk uitleg want ik vindt het niet makkelijk om dit heel duidelijk uit te leggen.



Ik ben mijn vriendin kwijt geraakt door deze verkeerde manier van interpreteren van gevoelens. Maar ook je levensvreugde neemt er door af. Maar geloof me het kan goed komen en dan maakt het zelfs niet eens meer uit dat je het hebt gehad en voel je de levensvreugde terugkomen en het vertrouwen.



Lang verhaal kort, er is hoop.