Psyche
alle pijlers
Ik kan niet communiceren
zaterdag 23 juli 2016 om 13:28
Goedemiddag lieve viva forummers,
Ik twijfelde of ik dit bij psyche of relaties zou moeten zetten. Maar omdat ik niet alleen inmijn relatie hier tegenaan loop is psyche denk ik toepasselijker.
Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, ik ben namelijk bang dat ik hierdoor (in combinatie met eerdere issues) te herkenbaar zal zijn.
Mijn probleem, en dat van mijn partner is het volgende.
Ik ben zeer slecht in communiceren. Dat heeft zo zijn oorzaken uit het verleden. Ik heb nooit meegekregen hoe te communiceren. Door dit en een zeer ontwrichte jeugd ben ik een echte binnenvetter geworden qua emoties, maar ook aangeven wat ik wil en, nou ja, alles eigenlijk wel.
Een eigen mening kan ik slecht vormen en ervoor opkomen kan ik niet.
Het communicatieprobleem is allesomvattend. Van simpele dingen als plannen maken voor de dag tot grote dingen die wel heel belangrijk zijn voor je relatie of op andere vlakken.
Mede hierdoor botsen mijn man en ik veel de laatste tijd. Het zit hem (logisch, mij ook trouwens) enorm dwars dat ik hier veel moeite mee heb en het mij maar niet lukt om te gaan communiceren. Ook niet na, nu al een aantal jaar therapie.
Wegens mijn jeugd heb ik al diverse jaren therapie gevolgd. Om te verwerken, maar ook om patronen te doorbreken en de dingen anders te gaan doen.
Dit lukt echter maar niet en ik word er wanhopig van.
Deels word ik nu vooral boos op de mensen uit mijn verleden die dit hebben veroorzaakt, deels word ik boos op mijzelf en neem ik het mijzelf erg kwalijk dat ik het maar niet voor elkaar krijg om echt te communiceren en deels voel ik frustratie richting mijn man.
Normaal zou ik dit met mijn therapeut bespreken maar die is nu voor 4 weken afwezig en de nood zit mij even erg hoog omdat mijn man weggelopen is na de zoveelste aanvaring hierover. (ik ga het absoluut binnenkort bij mijn therapeut bespreken, ik wil kijken of er een therapie is die hierbij aansluit)
Ik heb voor nu een uitlaatklep en hopelijk wat advies nodig. Kan momenteel even bij niemand anders terecht om dit te bespreken.
Ik hoop dat ik hier even mijn ei over kwijt kan en wellicht hebben jullie tips voor mij...
Ik twijfelde of ik dit bij psyche of relaties zou moeten zetten. Maar omdat ik niet alleen inmijn relatie hier tegenaan loop is psyche denk ik toepasselijker.
Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, ik ben namelijk bang dat ik hierdoor (in combinatie met eerdere issues) te herkenbaar zal zijn.
Mijn probleem, en dat van mijn partner is het volgende.
Ik ben zeer slecht in communiceren. Dat heeft zo zijn oorzaken uit het verleden. Ik heb nooit meegekregen hoe te communiceren. Door dit en een zeer ontwrichte jeugd ben ik een echte binnenvetter geworden qua emoties, maar ook aangeven wat ik wil en, nou ja, alles eigenlijk wel.
Een eigen mening kan ik slecht vormen en ervoor opkomen kan ik niet.
Het communicatieprobleem is allesomvattend. Van simpele dingen als plannen maken voor de dag tot grote dingen die wel heel belangrijk zijn voor je relatie of op andere vlakken.
Mede hierdoor botsen mijn man en ik veel de laatste tijd. Het zit hem (logisch, mij ook trouwens) enorm dwars dat ik hier veel moeite mee heb en het mij maar niet lukt om te gaan communiceren. Ook niet na, nu al een aantal jaar therapie.
Wegens mijn jeugd heb ik al diverse jaren therapie gevolgd. Om te verwerken, maar ook om patronen te doorbreken en de dingen anders te gaan doen.
Dit lukt echter maar niet en ik word er wanhopig van.
Deels word ik nu vooral boos op de mensen uit mijn verleden die dit hebben veroorzaakt, deels word ik boos op mijzelf en neem ik het mijzelf erg kwalijk dat ik het maar niet voor elkaar krijg om echt te communiceren en deels voel ik frustratie richting mijn man.
Normaal zou ik dit met mijn therapeut bespreken maar die is nu voor 4 weken afwezig en de nood zit mij even erg hoog omdat mijn man weggelopen is na de zoveelste aanvaring hierover. (ik ga het absoluut binnenkort bij mijn therapeut bespreken, ik wil kijken of er een therapie is die hierbij aansluit)
Ik heb voor nu een uitlaatklep en hopelijk wat advies nodig. Kan momenteel even bij niemand anders terecht om dit te bespreken.
Ik hoop dat ik hier even mijn ei over kwijt kan en wellicht hebben jullie tips voor mij...
zaterdag 23 juli 2016 om 13:33
zaterdag 23 juli 2016 om 13:34
quote:Frizz schreef op 23 juli 2016 @ 13:32:
Al eens bedacht om een meer praktische insteek te kiezen ipv nog meer diepgaande therapie? Dus samen een traject in om te leren communiceren?Dat is ook iets waar we aan denken. Maar door omstandigheden loopt er al e.e.a. aan hulpverlening op diverse vlakken en hebben we dit tot nog toe in de ijskast gezet voor als we meer ademruimte hebben.
Al eens bedacht om een meer praktische insteek te kiezen ipv nog meer diepgaande therapie? Dus samen een traject in om te leren communiceren?Dat is ook iets waar we aan denken. Maar door omstandigheden loopt er al e.e.a. aan hulpverlening op diverse vlakken en hebben we dit tot nog toe in de ijskast gezet voor als we meer ademruimte hebben.
zaterdag 23 juli 2016 om 13:38
Ik denk dat, naast therapie, het ook goed is om te gaan kijken hoe je het in praktijk kan verbeteren. Of doe je dit al binnen de therapie? Het klinkt voor mij nu dat de therapie vooral bedoelt is om je verleden te verwerken. Goed dat je daarmee bezig bent! Maar misschien kan je ook opzoek gaan naar handvatten om te gaan leren communiceren? En daarbij natuurlijk ook kijkend waar het nu misloopt. Hoe ziet zo'n voorval van miscommunicatie eruit? Ben je besluiteloos maar laat je achteraf weten dat je liever A had gehad in plaats van B? Wat is er gebeurd waardoor hij boos wegloopt?
zaterdag 23 juli 2016 om 13:41
quote:mwcactus schreef op 23 juli 2016 @ 13:33:
Vervelend voor je dat je hier zo mee zit, het met je therapeut bespreken klinkt als een goed plan. Het is me niet helemaal duidelijk wat nou exact mis gaat in de communicatie? Wat is er bijvoorbeeld net voorgevallen dat hij boos wegloopt? Heb je met andere mensen dezelfde problemen en botsingen?
Sorry, ik voel me erg verward en zo zal het er ook wel uitzien in mijn ot.
Wat er steeds misgaat is dat ik niets communiceer. Ik kan niet uiten wat er in mij omgaat. Vaak is het sowieso een warboel in mijn hoofd en zodra het denken overgaat op "zwaardere" onderwerpen blokkeer ik. En dat is wat ik uitwendig ook doe.
Wat er zojuist is voorgevallen is dat hij aankaartte dat hij er een probleem mee heeft dat ik niet communiceer. Op gevoelsvlak, op sexueel gebied en wat ik daarin wil, maar ook op de dagelijkse dingen. Alles eigenlijk.
Soms denk ik wel dat het beter is als wij uit elkaar gaan. We zijn nu 12 jaar samen en ik ben daarvan al een behoorlijke tijd aan het "therapieën" Ik voel me lamgeslagen op het moment. Als ik kijk naar wat ik heb bereikt en wat ik nog (moet) bereiken en hoeveel dat dan wel niet is. Dan kan hij beter met iemand anders nog proberen gelukkig te worden.
Vervelend voor je dat je hier zo mee zit, het met je therapeut bespreken klinkt als een goed plan. Het is me niet helemaal duidelijk wat nou exact mis gaat in de communicatie? Wat is er bijvoorbeeld net voorgevallen dat hij boos wegloopt? Heb je met andere mensen dezelfde problemen en botsingen?
Sorry, ik voel me erg verward en zo zal het er ook wel uitzien in mijn ot.
Wat er steeds misgaat is dat ik niets communiceer. Ik kan niet uiten wat er in mij omgaat. Vaak is het sowieso een warboel in mijn hoofd en zodra het denken overgaat op "zwaardere" onderwerpen blokkeer ik. En dat is wat ik uitwendig ook doe.
Wat er zojuist is voorgevallen is dat hij aankaartte dat hij er een probleem mee heeft dat ik niet communiceer. Op gevoelsvlak, op sexueel gebied en wat ik daarin wil, maar ook op de dagelijkse dingen. Alles eigenlijk.
Soms denk ik wel dat het beter is als wij uit elkaar gaan. We zijn nu 12 jaar samen en ik ben daarvan al een behoorlijke tijd aan het "therapieën" Ik voel me lamgeslagen op het moment. Als ik kijk naar wat ik heb bereikt en wat ik nog (moet) bereiken en hoeveel dat dan wel niet is. Dan kan hij beter met iemand anders nog proberen gelukkig te worden.
zaterdag 23 juli 2016 om 13:44
quote:chentolove schreef op 23 juli 2016 @ 13:36:
Zou het helpen om elke avond na je werk bv een momentje in te plannen waarbij je moet zeggen hoe je dag was, wat leuk was, wat minder, ...?
Dat je zeg maar 'verplicht' wordt tot communiceren
Ik weet niet of het helpt.
Benoemen of het een leuke dag was of niet, dat lukt wel. Maar dieper ingaan op zaken, het lukt niet.
Zou het helpen om elke avond na je werk bv een momentje in te plannen waarbij je moet zeggen hoe je dag was, wat leuk was, wat minder, ...?
Dat je zeg maar 'verplicht' wordt tot communiceren
Ik weet niet of het helpt.
Benoemen of het een leuke dag was of niet, dat lukt wel. Maar dieper ingaan op zaken, het lukt niet.
zaterdag 23 juli 2016 om 13:47
Of hij kan aanvaarden dat jij niets kan met zo'n 'groot pakket' als 'communiceren over alles'.
Hebben jullie al eens de communicatie opgedeeld in kleinere delen? Dat jij niet in het algemeen alles moet gaan communiceren, maar dat je eerst iedere ochtend gaat mededelen wat je van plan bent die dag? Om mee te beginnen.
Hebben jullie al eens de communicatie opgedeeld in kleinere delen? Dat jij niet in het algemeen alles moet gaan communiceren, maar dat je eerst iedere ochtend gaat mededelen wat je van plan bent die dag? Om mee te beginnen.
zaterdag 23 juli 2016 om 13:47
quote:Faranya schreef op 23 juli 2016 @ 13:38:
Ik denk dat, naast therapie, het ook goed is om te gaan kijken hoe je het in praktijk kan verbeteren. Of doe je dit al binnen de therapie? Het klinkt voor mij nu dat de therapie vooral bedoelt is om je verleden te verwerken. Goed dat je daarmee bezig bent! Maar misschien kan je ook opzoek gaan naar handvatten om te gaan leren communiceren? En daarbij natuurlijk ook kijkend waar het nu misloopt. Hoe ziet zo'n voorval van miscommunicatie eruit? Ben je besluiteloos maar laat je achteraf weten dat je liever A had gehad in plaats van B? Wat is er gebeurd waardoor hij boos wegloopt?
De therapie is de laatste vooral op andere dingen gespitst geweest. Dingen die erg hard nodig waren.
Hoe een voorval eruit ziet? Eh, vaak voel ik me onbegrepen of aangevallen en kan ik niet meer uit mijn woorden komen. Dan loop ik vast. Ik kan vaak ook gewoon niet woorden vinden om te beschrijven wat ik voel, of überhaupt voelen wat ik voel of wil.
Of ergens een mening over hebben, dat lukt mij niet vaak.
Ik denk dat, naast therapie, het ook goed is om te gaan kijken hoe je het in praktijk kan verbeteren. Of doe je dit al binnen de therapie? Het klinkt voor mij nu dat de therapie vooral bedoelt is om je verleden te verwerken. Goed dat je daarmee bezig bent! Maar misschien kan je ook opzoek gaan naar handvatten om te gaan leren communiceren? En daarbij natuurlijk ook kijkend waar het nu misloopt. Hoe ziet zo'n voorval van miscommunicatie eruit? Ben je besluiteloos maar laat je achteraf weten dat je liever A had gehad in plaats van B? Wat is er gebeurd waardoor hij boos wegloopt?
De therapie is de laatste vooral op andere dingen gespitst geweest. Dingen die erg hard nodig waren.
Hoe een voorval eruit ziet? Eh, vaak voel ik me onbegrepen of aangevallen en kan ik niet meer uit mijn woorden komen. Dan loop ik vast. Ik kan vaak ook gewoon niet woorden vinden om te beschrijven wat ik voel, of überhaupt voelen wat ik voel of wil.
Of ergens een mening over hebben, dat lukt mij niet vaak.
zaterdag 23 juli 2016 om 13:55
Als ik jou was zou ik toch iets van relatietherapie overwegen. Soms helpt het als er een vreemde meekijkt en jullie wat handvatten kan geven. Als je eenmaal samen in een situatie zit waarin het steeds opnieuw op hetzelfde punt vastloopt raak je gefrustreerd en is het moeilijker afstand te nemen en te kijken waar de oplossing zit. Ik snap dat therapie voor andere dingen belangrijk was maar investeren in je relatie ook, juist ook als er andere dingen spelen die een wissel op de relatie trekken. Dat kun je niet eeuwig parkeren, dan ben je op den duur al zover uit elkaar gegroeid dat het wel heel moeilijk wordt weer partners te worden.
Wat vindt je man eigenlijk van de situatie? Hoe ziet hij de toekomst voor zich?
Wat vindt je man eigenlijk van de situatie? Hoe ziet hij de toekomst voor zich?
zaterdag 23 juli 2016 om 13:56
Poeh, wat heftig! Ik snap heel goed dat je dit even van je af wilt schrijven. Heb je geen andere therapeut waar je terecht kunt nu je eigen therapeut op vakantie is? En je schrijft dat communicatie even in de diepvries zit, terwijl andere dingen prioriteit krijgen. Dit kun je ook omdraaien als je daar behoefte aan hebt. Overleg dat eens met je therapeut.
Ik zit heel hard na te denken over tips, maar ik ben bang dat de meeste goede raad de plank mis slaat. Een beetje als tegen een dodelijk verlegen iemand zeggen dat ie gewoon op iemand af moet stappen in de kroeg. Wat Parbleumondieu al zei: het klinkt alsof het allemaal te groot is voor jou. Wat is het kleinste, behapbare stukje dat je wel lukt? Kun je bijvoorbeeld tegen je man zeggen dat het je boos en verdrietig maakt dat de communicatie zo'n issue is?
Edit: ik zie dat je inmiddels al geschreven hebt dat die andere problemen groter waren. Toch vind ik het idee van relatietherapie wel goed, om jullie beiden te helpen beter te communiceren/elkaar te begrijpen.
Ik zit heel hard na te denken over tips, maar ik ben bang dat de meeste goede raad de plank mis slaat. Een beetje als tegen een dodelijk verlegen iemand zeggen dat ie gewoon op iemand af moet stappen in de kroeg. Wat Parbleumondieu al zei: het klinkt alsof het allemaal te groot is voor jou. Wat is het kleinste, behapbare stukje dat je wel lukt? Kun je bijvoorbeeld tegen je man zeggen dat het je boos en verdrietig maakt dat de communicatie zo'n issue is?
Edit: ik zie dat je inmiddels al geschreven hebt dat die andere problemen groter waren. Toch vind ik het idee van relatietherapie wel goed, om jullie beiden te helpen beter te communiceren/elkaar te begrijpen.
zaterdag 23 juli 2016 om 13:58
Lukt het je om op zo'n moment te zeggen dat je je aangevallen voelt en niet goed kunt omschrijven/blokkeert? Dat lijkt me een eerste stap. Dat geeft je de ruimte om dan even na te denken en samen met je man uit te zoeken wat er gebeurt. Je zou met je man een soort teken af kunnen spreken (een gebaar of woord) voor als het weer eens gebeurt, zodat jullie allebei weten dat je blokkeert en even ruimte nodig hebt.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:00
Communiceren over alles... dat is gelijk wel een heleboel.
Je schrijft dat je vaak zelf niet weet wat je voelt/wilt. Dan is het niet gek dat je dat niet duidelijk kunt maken. Ik denk dat dit stapje voor stapje moet, en dat je dus moet beginnen bij voor jezelf duidelijk krijgen wat je wilt. Dat vervolgens delen is stap 2.
Je gevoelens over grote, complexe onderwerpen ervaren, begrijpen, en met een ander delen is voor heel veel mensen lastig. Misschien is het een idee om een tijdje een dagboek bij te houden, waarin je met name noteert wanneer je ergens iets over voelt. Dat kan van klein (ergernis over de barbecue van de buren, vrolijkheid over een grappig filmpje) tot groot (gekwetst/bang/boos om een herinnering, gelukkig/tevreden/dankbaar voor de aanwezigheid van geliefden). Het doel is om je eigen emoties beter te leren kennen en onder woorden te kunnen brengen, in een veilige (want alleen voor jouw ogen bestemde) context.
Als dat lukt, kun je dingen kiezen die je deelt met je vriend. Ook daar kun je veilig beginnen met iets positiefs. Hopelijk zul je daardoor merken dat jouw mening en gevoelens er mogen zijn, dat ze geen reden zijn voor afwijzing, en dat een verschil van mening over bijvoorbeeld het plannen van een dagje weg, gewoon kan zonder dat het een persoonlijke afwijzing is. Dit laatste is een invulling van mij trouwens, ik weet niet of dat er bij jou achter zit dat je moeite hebt met je mening kennen en uiten.
Je schrijft dat je vaak zelf niet weet wat je voelt/wilt. Dan is het niet gek dat je dat niet duidelijk kunt maken. Ik denk dat dit stapje voor stapje moet, en dat je dus moet beginnen bij voor jezelf duidelijk krijgen wat je wilt. Dat vervolgens delen is stap 2.
Je gevoelens over grote, complexe onderwerpen ervaren, begrijpen, en met een ander delen is voor heel veel mensen lastig. Misschien is het een idee om een tijdje een dagboek bij te houden, waarin je met name noteert wanneer je ergens iets over voelt. Dat kan van klein (ergernis over de barbecue van de buren, vrolijkheid over een grappig filmpje) tot groot (gekwetst/bang/boos om een herinnering, gelukkig/tevreden/dankbaar voor de aanwezigheid van geliefden). Het doel is om je eigen emoties beter te leren kennen en onder woorden te kunnen brengen, in een veilige (want alleen voor jouw ogen bestemde) context.
Als dat lukt, kun je dingen kiezen die je deelt met je vriend. Ook daar kun je veilig beginnen met iets positiefs. Hopelijk zul je daardoor merken dat jouw mening en gevoelens er mogen zijn, dat ze geen reden zijn voor afwijzing, en dat een verschil van mening over bijvoorbeeld het plannen van een dagje weg, gewoon kan zonder dat het een persoonlijke afwijzing is. Dit laatste is een invulling van mij trouwens, ik weet niet of dat er bij jou achter zit dat je moeite hebt met je mening kennen en uiten.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:00
Vervelend dat je hulpverlener momenteel even niet beschikbaar is. Erg lastig dat je man hier zo boos op reageert, zal het waarschijnlijk alleen maar moeilijk voor je maken om je uit te kunnen drukken. Mijn vriend heeft gelukkig engelengedult, en dat maakt het communiceren wel makkelijker voor me. Vaak weet ik ook niet echt wat er aan de hand is, of kan ik het niet verwoorden. Hij ziet het wel vaak aan me als er iets dwars zit. Toen ik nog niet echt werkende therapie had, schreef ik soms dingen van me af. Maakt niet echt uit of je daar uren op zit en als ik daar dan mee bezig was liep dat vaak wel vanzelf. Moet je het persee onder woorden kunnen brengen? Misschien past het wel meer bij je om je gevoel in creativiteit te leggen? Vooral ook goed dat je dit met je hulpverlener wilt gaan bespreken!
zaterdag 23 juli 2016 om 14:00
quote:parbleumondieu schreef op 23 juli 2016 @ 13:47:
Of hij kan aanvaarden dat jij niets kan met zo'n 'groot pakket' als 'communiceren over alles'.
Hebben jullie al eens de communicatie opgedeeld in kleinere delen? Dat jij niet in het algemeen alles moet gaan communiceren, maar dat je eerst iedere ochtend gaat mededelen wat je van plan bent die dag? Om mee te beginnen.
De communicatie is nog niet eerder opgedeeld geweest. Wellicht dat dat helpt.
Maar ik denk dat we dit niet meer alleen aan kunnen en dat we, ook al loopt er al e.e.a. toch moeten kijken naar relatietherapie.
Echt elk gesprek wat hierover gaat mond uit in meer frustratie en ruzie.
Of hij kan aanvaarden dat jij niets kan met zo'n 'groot pakket' als 'communiceren over alles'.
Hebben jullie al eens de communicatie opgedeeld in kleinere delen? Dat jij niet in het algemeen alles moet gaan communiceren, maar dat je eerst iedere ochtend gaat mededelen wat je van plan bent die dag? Om mee te beginnen.
De communicatie is nog niet eerder opgedeeld geweest. Wellicht dat dat helpt.
Maar ik denk dat we dit niet meer alleen aan kunnen en dat we, ook al loopt er al e.e.a. toch moeten kijken naar relatietherapie.
Echt elk gesprek wat hierover gaat mond uit in meer frustratie en ruzie.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:02
Het helpt misschien al, als je niet voor anderen gaat denken. Hij is bij jou, nu al 12 jaar. Hij kan kwaad worden, het (tijdelijk) niet meer zien zitten, maar dat jij zelf gaat zeggen dat hij beter af zou zijn en gelukkiger met iemand anders is onzin zeker als je daarvoor het argument gebruikt dat jij nog heel veel steeds zou "moeten leren" is niet aan jou.
Hij is bij jou, dus zullen jullie er nu het beste van moeten maken. Aangeven van hem uit dat hij het breed trekt in het "communiceren in het algemeen" dat zal vast, maar beter is toch echt om per onderwerp te kijken en die onderwerpen uit elkaar te rafelen.
Jij wordt kwaad/voelt je onbegrepen of aangevallen binnenin en weet niet wat je dan wilt of moet zeggen, zeg je. Dat is ook lastig, vaak helpt het om allerlei zaken er eerst "gewoon te laten zijn". Je zal vanalles voelen, denken zoals kwaad, onzeker, geen woorden kunnen vinden voor wat je voelt maar ergens zit het er wel. Daarvan zul je niet gelijk moeten verwachten dát je het kan verwoorden of op de juiste manier kan ontrafelen.
Je eigen gevoelens leren vinden voor jezelf en ze dan leren uiten, hangt met een aantal dingen samen. Als in het verleden geen gelegenheid was je eigen gevoelens te leren kennen of te mogen uiten, is dat ook erg lastig om deze gevoelens uiteindelijk te ontdekken.
Zo'n proces gaat in stapjes.
Dus als je je onbegrepen voelt of aangevallen, is dat al stap 1. Je hebt het idee dat het anders in elkaar zit dan de ander aangeeft. Maar je weet nog niet wat er dan anders precies is, of dat klopt en hoe je dat moet uiten. Er achter komen of het klopt is vaak ook een kwestie van leren uiten, gaandeweg dat proces kom je erachter of dat klopt. Daarvoor moet ook ruimte zijn om je te uiten en daarbij maakt de manier waarop veel uit alsmede de ruimte die de ander daarin kan geven, uiteraard zonder zelf over de eigen grenzen ook te gaan.
Als je je onbegrepen voelt, heb je in ieder geval al een mening. Evenzo als je je aangevallen voelt, wellicht omdat je je niet goed kan uiten zal je je ook sneller aangevallen voelen terwijl de ander al snel heel erg op moet letten wat en hoe er iets gezegd wordt, iets wat eigenlijk ook geen taak van die ander is.
Je zal met expliciete voorbeelden moeten gaan komen, wanneer je je bijvoorbeeld onbegrepen of aangevallen voelt. Welke woorden er dan werden gezegd. En van daaruit kun je de zinnen en gevoelens stapje voor stapje gaan ontleden.
Dus elke voorval per keer. Neem daarbij een "onbelangrijk" voorval en een "belangrijk" voorval.
Je zit in deze relatie, dus zul je daar het beste van moeten maken en krijg je de kans nu te leren bij deze partner, die wél wil dat je je uit. Bij twijfel moet je in ieder geval niet voor die ander gaan denken. Je hebt toch op de één of andere manier voor deze partner gekozen, al dan niet bewust. En nu zul je erachter moeten gaan komen wat jouw mening is, dit tegenover de zijne en dan nog leren samen oplossingen te zoeken waar jullie alletwee achter staan.
Een klein voorbeeld kan zijn, wat vind je lekker qua eten, heb je een voorkeur voor een bepaald soort snoep, avondmaaltijd etc. En wat vind hij lekker en hoe kom je bij elkaar.
Hij is bij jou, dus zullen jullie er nu het beste van moeten maken. Aangeven van hem uit dat hij het breed trekt in het "communiceren in het algemeen" dat zal vast, maar beter is toch echt om per onderwerp te kijken en die onderwerpen uit elkaar te rafelen.
Jij wordt kwaad/voelt je onbegrepen of aangevallen binnenin en weet niet wat je dan wilt of moet zeggen, zeg je. Dat is ook lastig, vaak helpt het om allerlei zaken er eerst "gewoon te laten zijn". Je zal vanalles voelen, denken zoals kwaad, onzeker, geen woorden kunnen vinden voor wat je voelt maar ergens zit het er wel. Daarvan zul je niet gelijk moeten verwachten dát je het kan verwoorden of op de juiste manier kan ontrafelen.
Je eigen gevoelens leren vinden voor jezelf en ze dan leren uiten, hangt met een aantal dingen samen. Als in het verleden geen gelegenheid was je eigen gevoelens te leren kennen of te mogen uiten, is dat ook erg lastig om deze gevoelens uiteindelijk te ontdekken.
Zo'n proces gaat in stapjes.
Dus als je je onbegrepen voelt of aangevallen, is dat al stap 1. Je hebt het idee dat het anders in elkaar zit dan de ander aangeeft. Maar je weet nog niet wat er dan anders precies is, of dat klopt en hoe je dat moet uiten. Er achter komen of het klopt is vaak ook een kwestie van leren uiten, gaandeweg dat proces kom je erachter of dat klopt. Daarvoor moet ook ruimte zijn om je te uiten en daarbij maakt de manier waarop veel uit alsmede de ruimte die de ander daarin kan geven, uiteraard zonder zelf over de eigen grenzen ook te gaan.
Als je je onbegrepen voelt, heb je in ieder geval al een mening. Evenzo als je je aangevallen voelt, wellicht omdat je je niet goed kan uiten zal je je ook sneller aangevallen voelen terwijl de ander al snel heel erg op moet letten wat en hoe er iets gezegd wordt, iets wat eigenlijk ook geen taak van die ander is.
Je zal met expliciete voorbeelden moeten gaan komen, wanneer je je bijvoorbeeld onbegrepen of aangevallen voelt. Welke woorden er dan werden gezegd. En van daaruit kun je de zinnen en gevoelens stapje voor stapje gaan ontleden.
Dus elke voorval per keer. Neem daarbij een "onbelangrijk" voorval en een "belangrijk" voorval.
Je zit in deze relatie, dus zul je daar het beste van moeten maken en krijg je de kans nu te leren bij deze partner, die wél wil dat je je uit. Bij twijfel moet je in ieder geval niet voor die ander gaan denken. Je hebt toch op de één of andere manier voor deze partner gekozen, al dan niet bewust. En nu zul je erachter moeten gaan komen wat jouw mening is, dit tegenover de zijne en dan nog leren samen oplossingen te zoeken waar jullie alletwee achter staan.
Een klein voorbeeld kan zijn, wat vind je lekker qua eten, heb je een voorkeur voor een bepaald soort snoep, avondmaaltijd etc. En wat vind hij lekker en hoe kom je bij elkaar.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:02
quote:Garona_Halforcen schreef op 23 juli 2016 @ 13:47:
[...]
De therapie is de laatste vooral op andere dingen gespitst geweest. Dingen die erg hard nodig waren.
Hoe een voorval eruit ziet? Eh, vaak voel ik me onbegrepen of aangevallen en kan ik niet meer uit mijn woorden komen. Dan loop ik vast. Ik kan vaak ook gewoon niet woorden vinden om te beschrijven wat ik voel, of überhaupt voelen wat ik voel of wil.
Of ergens een mening over hebben, dat lukt mij niet vaak.
Misschien kan je dan dingen gaan opschrijven? Je gevoelens uiten kan je zo ingewikkeld maken als je zelf wilt. Maar als je al kan opschrijven "Nee ik vind A niet leuk, ik wil B" of "Ik voel me boos/verdrietig/onbegrepen/vrolijk omdat ..." dan ben je al een heel eind. Dan weet je vriend ook waar hij aan toe is, en kan hij daar iets mee doen.
Ik denk dat je klein moet beginnen. Je zult tegen dit probleem aanlopen bij grote, belangrijke discussies. Maar vast ook wel bij kleine probleempjes. Misschien kan je die eerst proberen 'op te lossen'? Dus als je niet meer uit je woorden kan komen bij kleine dingen, bijvoorbeeld het eten van vanavond (of iets anders wat er speelt?), dan kan je dat gaan opschrijven. Daarbij hoef je echt niet na te denken over wat je schrijft, probeer gewoon te schrijven wat je denkt. Misschien is het warrig of onduidelijk, maar dan krijg je voor jezelf wel een overzichtje. Probeer kleine stapjes te maken, en het vanuit daar uit te breiden.
Je zou ook kunnen kijken naar een communicatie cursus? Communicatie problemen zijn namelijk veel voorkomend, je bent echt niet de enige die het moeilijk vind om voor zichzelf en haar mening op te komen. Het gebeurt bij echt ontzettend veel mensen.
[...]
De therapie is de laatste vooral op andere dingen gespitst geweest. Dingen die erg hard nodig waren.
Hoe een voorval eruit ziet? Eh, vaak voel ik me onbegrepen of aangevallen en kan ik niet meer uit mijn woorden komen. Dan loop ik vast. Ik kan vaak ook gewoon niet woorden vinden om te beschrijven wat ik voel, of überhaupt voelen wat ik voel of wil.
Of ergens een mening over hebben, dat lukt mij niet vaak.
Misschien kan je dan dingen gaan opschrijven? Je gevoelens uiten kan je zo ingewikkeld maken als je zelf wilt. Maar als je al kan opschrijven "Nee ik vind A niet leuk, ik wil B" of "Ik voel me boos/verdrietig/onbegrepen/vrolijk omdat ..." dan ben je al een heel eind. Dan weet je vriend ook waar hij aan toe is, en kan hij daar iets mee doen.
Ik denk dat je klein moet beginnen. Je zult tegen dit probleem aanlopen bij grote, belangrijke discussies. Maar vast ook wel bij kleine probleempjes. Misschien kan je die eerst proberen 'op te lossen'? Dus als je niet meer uit je woorden kan komen bij kleine dingen, bijvoorbeeld het eten van vanavond (of iets anders wat er speelt?), dan kan je dat gaan opschrijven. Daarbij hoef je echt niet na te denken over wat je schrijft, probeer gewoon te schrijven wat je denkt. Misschien is het warrig of onduidelijk, maar dan krijg je voor jezelf wel een overzichtje. Probeer kleine stapjes te maken, en het vanuit daar uit te breiden.
Je zou ook kunnen kijken naar een communicatie cursus? Communicatie problemen zijn namelijk veel voorkomend, je bent echt niet de enige die het moeilijk vind om voor zichzelf en haar mening op te komen. Het gebeurt bij echt ontzettend veel mensen.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:04
quote:mwcactus schreef op 23 juli 2016 @ 13:55:
Als ik jou was zou ik toch iets van relatietherapie overwegen. Soms helpt het als er een vreemde meekijkt en jullie wat handvatten kan geven. Als je eenmaal samen in een situatie zit waarin het steeds opnieuw op hetzelfde punt vastloopt raak je gefrustreerd en is het moeilijker afstand te nemen en te kijken waar de oplossing zit. Ik snap dat therapie voor andere dingen belangrijk was maar investeren in je relatie ook, juist ook als er andere dingen spelen die een wissel op de relatie trekken. Dat kun je niet eeuwig parkeren, dan ben je op den duur al zover uit elkaar gegroeid dat het wel heel moeilijk wordt weer partners te worden.
Wat vindt je man eigenlijk van de situatie? Hoe ziet hij de toekomst voor zich?Het klinkt stom, maar zelfs daarover kan ik heel moeilijk communiceren... Het stomme is dat ik dus weet dat hij hier enorm mee zit maar nik weet niet hoe hij over de toekomst denkt...
Als ik jou was zou ik toch iets van relatietherapie overwegen. Soms helpt het als er een vreemde meekijkt en jullie wat handvatten kan geven. Als je eenmaal samen in een situatie zit waarin het steeds opnieuw op hetzelfde punt vastloopt raak je gefrustreerd en is het moeilijker afstand te nemen en te kijken waar de oplossing zit. Ik snap dat therapie voor andere dingen belangrijk was maar investeren in je relatie ook, juist ook als er andere dingen spelen die een wissel op de relatie trekken. Dat kun je niet eeuwig parkeren, dan ben je op den duur al zover uit elkaar gegroeid dat het wel heel moeilijk wordt weer partners te worden.
Wat vindt je man eigenlijk van de situatie? Hoe ziet hij de toekomst voor zich?Het klinkt stom, maar zelfs daarover kan ik heel moeilijk communiceren... Het stomme is dat ik dus weet dat hij hier enorm mee zit maar nik weet niet hoe hij over de toekomst denkt...
zaterdag 23 juli 2016 om 14:05
quote:popje85 schreef op 23 juli 2016 @ 13:58:
Lukt het je om op zo'n moment te zeggen dat je je aangevallen voelt en niet goed kunt omschrijven/blokkeert? Dat lijkt me een eerste stap. Dat geeft je de ruimte om dan even na te denken en samen met je man uit te zoeken wat er gebeurt. Je zou met je man een soort teken af kunnen spreken (een gebaar of woord) voor als het weer eens gebeurt, zodat jullie allebei weten dat je blokkeert en even ruimte nodig hebt.Dat is ook een goede tip! Die ga ik gebruiken.
Lukt het je om op zo'n moment te zeggen dat je je aangevallen voelt en niet goed kunt omschrijven/blokkeert? Dat lijkt me een eerste stap. Dat geeft je de ruimte om dan even na te denken en samen met je man uit te zoeken wat er gebeurt. Je zou met je man een soort teken af kunnen spreken (een gebaar of woord) voor als het weer eens gebeurt, zodat jullie allebei weten dat je blokkeert en even ruimte nodig hebt.Dat is ook een goede tip! Die ga ik gebruiken.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:07
Communiceren betreft altijd een zender en een ontvanger. Dat de één ergens moeite mee heeft, betekent niet automatisch dat de ander alles goed doet. Als je samenleeft, is het ook een kwestie van zoeken en leren wat je stijl van communiceren is.
Oftewel: het kan heel goed dat het niet alleen aan jou ligt, maar ook aan de combinatie van jullie communicatiestijlen. Dat is niet per se iemands schuld, maar als het steeds op ruzie uitloopt gaat er iets mis wat volgens mij niet eenzijdig kan worden opgelost. Iemand om jullie daar samen bij te helpen is dan een optie?
Oftewel: het kan heel goed dat het niet alleen aan jou ligt, maar ook aan de combinatie van jullie communicatiestijlen. Dat is niet per se iemands schuld, maar als het steeds op ruzie uitloopt gaat er iets mis wat volgens mij niet eenzijdig kan worden opgelost. Iemand om jullie daar samen bij te helpen is dan een optie?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:08
quote:tyche schreef op 23 juli 2016 @ 14:00:
Communiceren over alles... dat is gelijk wel een heleboel.
Je schrijft dat je vaak zelf niet weet wat je voelt/wilt. Dan is het niet gek dat je dat niet duidelijk kunt maken. Ik denk dat dit stapje voor stapje moet, en dat je dus moet beginnen bij voor jezelf duidelijk krijgen wat je wilt. Dat vervolgens delen is stap 2.
Je gevoelens over grote, complexe onderwerpen ervaren, begrijpen, en met een ander delen is voor heel veel mensen lastig. Misschien is het een idee om een tijdje een dagboek bij te houden, waarin je met name noteert wanneer je ergens iets over voelt. Dat kan van klein (ergernis over de barbecue van de buren, vrolijkheid over een grappig filmpje) tot groot (gekwetst/bang/boos om een herinnering, gelukkig/tevreden/dankbaar voor de aanwezigheid van geliefden). Het doel is om je eigen emoties beter te leren kennen en onder woorden te kunnen brengen, in een veilige (want alleen voor jouw ogen bestemde) context.
Dit heb ik eerder geprobeerd, maar dan lukraak dingen neerzetten en dat hielp niet. Wellicht dat dit helpen zal!
Als dat lukt, kun je dingen kiezen die je deelt met je vriend. Ook daar kun je veilig beginnen met iets positiefs. Hopelijk zul je daardoor merken dat jouw mening en gevoelens er mogen zijn, dat ze geen reden zijn voor afwijzing, en dat een verschil van mening over bijvoorbeeld het plannen van een dagje weg, gewoon kan zonder dat het een persoonlijke afwijzing is. Dit laatste is een invulling van mij trouwens, ik weet niet of dat er bij jou achter zit dat je moeite hebt met je mening kennen en uiten.Dat klopt ook. Er was nooit ruimte voor mij en mijn gevoelens/mening. Dat zit zo diep dat ik er nog steeds kast van heb.
Communiceren over alles... dat is gelijk wel een heleboel.
Je schrijft dat je vaak zelf niet weet wat je voelt/wilt. Dan is het niet gek dat je dat niet duidelijk kunt maken. Ik denk dat dit stapje voor stapje moet, en dat je dus moet beginnen bij voor jezelf duidelijk krijgen wat je wilt. Dat vervolgens delen is stap 2.
Je gevoelens over grote, complexe onderwerpen ervaren, begrijpen, en met een ander delen is voor heel veel mensen lastig. Misschien is het een idee om een tijdje een dagboek bij te houden, waarin je met name noteert wanneer je ergens iets over voelt. Dat kan van klein (ergernis over de barbecue van de buren, vrolijkheid over een grappig filmpje) tot groot (gekwetst/bang/boos om een herinnering, gelukkig/tevreden/dankbaar voor de aanwezigheid van geliefden). Het doel is om je eigen emoties beter te leren kennen en onder woorden te kunnen brengen, in een veilige (want alleen voor jouw ogen bestemde) context.
Dit heb ik eerder geprobeerd, maar dan lukraak dingen neerzetten en dat hielp niet. Wellicht dat dit helpen zal!
Als dat lukt, kun je dingen kiezen die je deelt met je vriend. Ook daar kun je veilig beginnen met iets positiefs. Hopelijk zul je daardoor merken dat jouw mening en gevoelens er mogen zijn, dat ze geen reden zijn voor afwijzing, en dat een verschil van mening over bijvoorbeeld het plannen van een dagje weg, gewoon kan zonder dat het een persoonlijke afwijzing is. Dit laatste is een invulling van mij trouwens, ik weet niet of dat er bij jou achter zit dat je moeite hebt met je mening kennen en uiten.Dat klopt ook. Er was nooit ruimte voor mij en mijn gevoelens/mening. Dat zit zo diep dat ik er nog steeds kast van heb.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:10
En probeer het eens anders voor jezelf te omschrijven: helemaal niet kunnen communiceren klopt natuurlijk niet. Je vertelt hier prima waar je mee zit. Maak het wat overzichtelijker door te bedenken op welke specifieke gebieden je beter wilt leren communiceren en probeer ze stap voor stap aan te pakken. Niet allemaal tegelijk, dan lijkt het nu al zoveel dat het nooit zou kunnen lukken. Dus, wat zou je het liefst eerst aan willen pakken?
zaterdag 23 juli 2016 om 14:13
Hoe denk je over schriftelijke communicatie voor the time being? Je man schrijft je een briefje, je hebt de tijd om daarover na te denken en je gevoelens en gedachten daarover te formuleren en schrijft dan een briefje terug.
Dit is natuurlijk geen ideale oplossing, maar zou je in beginsel wel kunnen helpen, omdat je blokkeert als hij meteen een reactie van je wil.
Dit is natuurlijk geen ideale oplossing, maar zou je in beginsel wel kunnen helpen, omdat je blokkeert als hij meteen een reactie van je wil.
zaterdag 23 juli 2016 om 14:14
quote:Paekzwart schreef op 23 juli 2016 @ 14:02:
Het helpt misschien al, als je niet voor anderen gaat denken. Hij is bij jou, nu al 12 jaar. Hij kan kwaad worden, het (tijdelijk) niet meer zien zitten, maar dat jij zelf gaat zeggen dat hij beter af zou zijn en gelukkiger met iemand anders is onzin zeker als je daarvoor het argument gebruikt dat jij nog heel veel steeds zou "moeten leren" is niet aan jou. Je hebt gelijk. Dat doe ik best vaak.
Hij is bij jou, dus zullen jullie er nu het beste van moeten maken. Aangeven van hem uit dat hij het breed trekt in het "communiceren in het algemeen" dat zal vast, maar beter is toch echt om per onderwerp te kijken en die onderwerpen uit elkaar te rafelen.
Jij wordt kwaad/voelt je onbegrepen of aangevallen binnenin en weet niet wat je dan wilt of moet zeggen, zeg je. Dat is ook lastig, vaak helpt het om allerlei zaken er eerst "gewoon te laten zijn". Je zal vanalles voelen, denken zoals kwaad, onzeker, geen woorden kunnen vinden voor wat je voelt maar ergens zit het er wel. Daarvan zul je niet gelijk moeten verwachten dát je het kan verwoorden of op de juiste manier kan ontrafelen.
Je eigen gevoelens leren vinden voor jezelf en ze dan leren uiten, hangt met een aantal dingen samen. Als in het verleden geen gelegenheid was je eigen gevoelens te leren kennen of te mogen uiten, is dat ook erg lastig om deze gevoelens uiteindelijk te ontdekken. Dat klopt zeker. Ik voel me nu alleen erg wanhopig en het voelt alsof het nooit gaat lukken. Ik snap dat ik hiermee trouwens de slachtofferrol aanneem...
Zo'n proces gaat in stapjes.
Dus als je je onbegrepen voelt of aangevallen, is dat al stap 1. Je hebt het idee dat het anders in elkaar zit dan de ander aangeeft. Maar je weet nog niet wat er dan anders precies is, of dat klopt en hoe je dat moet uiten. Er achter komen of het klopt is vaak ook een kwestie van leren uiten, gaandeweg dat proces kom je erachter of dat klopt. Daarvoor moet ook ruimte zijn om je te uiten en daarbij maakt de manier waarop veel uit alsmede de ruimte die de ander daarin kan geven, uiteraard zonder zelf over de eigen grenzen ook te gaan.
Als je je onbegrepen voelt, heb je in ieder geval al een mening. Evenzo als je je aangevallen voelt, wellicht omdat je je niet goed kan uiten zal je je ook sneller aangevallen voelen terwijl de ander al snel heel erg op moet letten wat en hoe er iets gezegd wordt, iets wat eigenlijk ook geen taak van die ander is.
Je zal met expliciete voorbeelden moeten gaan komen, wanneer je je bijvoorbeeld onbegrepen of aangevallen voelt. Welke woorden er dan werden gezegd. En van daaruit kun je de zinnen en gevoelens stapje voor stapje gaan ontleden.
Dus elke voorval per keer. Neem daarbij een "onbelangrijk" voorval en een "belangrijk" voorval.
Je zit in deze relatie, dus zul je daar het beste van moeten maken en krijg je de kans nu te leren bij deze partner, die wél wil dat je je uit. Bij twijfel moet je in ieder geval niet voor die ander gaan denken. Je hebt toch op de één of andere manier voor deze partner gekozen, al dan niet bewust. En nu zul je erachter moeten gaan komen wat jouw mening is, dit tegenover de zijne en dan nog leren samen oplossingen te zoeken waar jullie alletwee achter staan.
Een klein voorbeeld kan zijn, wat vind je lekker qua eten, heb je een voorkeur voor een bepaald soort snoep, avondmaaltijd etc. En wat vind hij lekker en hoe kom je bij elkaar.Ik ga dit laatste deel later nogmaals doorlezen. Het komt nu niet binnen op de een of andere manier...
Het helpt misschien al, als je niet voor anderen gaat denken. Hij is bij jou, nu al 12 jaar. Hij kan kwaad worden, het (tijdelijk) niet meer zien zitten, maar dat jij zelf gaat zeggen dat hij beter af zou zijn en gelukkiger met iemand anders is onzin zeker als je daarvoor het argument gebruikt dat jij nog heel veel steeds zou "moeten leren" is niet aan jou. Je hebt gelijk. Dat doe ik best vaak.
Hij is bij jou, dus zullen jullie er nu het beste van moeten maken. Aangeven van hem uit dat hij het breed trekt in het "communiceren in het algemeen" dat zal vast, maar beter is toch echt om per onderwerp te kijken en die onderwerpen uit elkaar te rafelen.
Jij wordt kwaad/voelt je onbegrepen of aangevallen binnenin en weet niet wat je dan wilt of moet zeggen, zeg je. Dat is ook lastig, vaak helpt het om allerlei zaken er eerst "gewoon te laten zijn". Je zal vanalles voelen, denken zoals kwaad, onzeker, geen woorden kunnen vinden voor wat je voelt maar ergens zit het er wel. Daarvan zul je niet gelijk moeten verwachten dát je het kan verwoorden of op de juiste manier kan ontrafelen.
Je eigen gevoelens leren vinden voor jezelf en ze dan leren uiten, hangt met een aantal dingen samen. Als in het verleden geen gelegenheid was je eigen gevoelens te leren kennen of te mogen uiten, is dat ook erg lastig om deze gevoelens uiteindelijk te ontdekken. Dat klopt zeker. Ik voel me nu alleen erg wanhopig en het voelt alsof het nooit gaat lukken. Ik snap dat ik hiermee trouwens de slachtofferrol aanneem...
Zo'n proces gaat in stapjes.
Dus als je je onbegrepen voelt of aangevallen, is dat al stap 1. Je hebt het idee dat het anders in elkaar zit dan de ander aangeeft. Maar je weet nog niet wat er dan anders precies is, of dat klopt en hoe je dat moet uiten. Er achter komen of het klopt is vaak ook een kwestie van leren uiten, gaandeweg dat proces kom je erachter of dat klopt. Daarvoor moet ook ruimte zijn om je te uiten en daarbij maakt de manier waarop veel uit alsmede de ruimte die de ander daarin kan geven, uiteraard zonder zelf over de eigen grenzen ook te gaan.
Als je je onbegrepen voelt, heb je in ieder geval al een mening. Evenzo als je je aangevallen voelt, wellicht omdat je je niet goed kan uiten zal je je ook sneller aangevallen voelen terwijl de ander al snel heel erg op moet letten wat en hoe er iets gezegd wordt, iets wat eigenlijk ook geen taak van die ander is.
Je zal met expliciete voorbeelden moeten gaan komen, wanneer je je bijvoorbeeld onbegrepen of aangevallen voelt. Welke woorden er dan werden gezegd. En van daaruit kun je de zinnen en gevoelens stapje voor stapje gaan ontleden.
Dus elke voorval per keer. Neem daarbij een "onbelangrijk" voorval en een "belangrijk" voorval.
Je zit in deze relatie, dus zul je daar het beste van moeten maken en krijg je de kans nu te leren bij deze partner, die wél wil dat je je uit. Bij twijfel moet je in ieder geval niet voor die ander gaan denken. Je hebt toch op de één of andere manier voor deze partner gekozen, al dan niet bewust. En nu zul je erachter moeten gaan komen wat jouw mening is, dit tegenover de zijne en dan nog leren samen oplossingen te zoeken waar jullie alletwee achter staan.
Een klein voorbeeld kan zijn, wat vind je lekker qua eten, heb je een voorkeur voor een bepaald soort snoep, avondmaaltijd etc. En wat vind hij lekker en hoe kom je bij elkaar.Ik ga dit laatste deel later nogmaals doorlezen. Het komt nu niet binnen op de een of andere manier...