Psyche
alle pijlers
Ik kan niet communiceren
zaterdag 23 juli 2016 om 13:28
Goedemiddag lieve viva forummers,
Ik twijfelde of ik dit bij psyche of relaties zou moeten zetten. Maar omdat ik niet alleen inmijn relatie hier tegenaan loop is psyche denk ik toepasselijker.
Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, ik ben namelijk bang dat ik hierdoor (in combinatie met eerdere issues) te herkenbaar zal zijn.
Mijn probleem, en dat van mijn partner is het volgende.
Ik ben zeer slecht in communiceren. Dat heeft zo zijn oorzaken uit het verleden. Ik heb nooit meegekregen hoe te communiceren. Door dit en een zeer ontwrichte jeugd ben ik een echte binnenvetter geworden qua emoties, maar ook aangeven wat ik wil en, nou ja, alles eigenlijk wel.
Een eigen mening kan ik slecht vormen en ervoor opkomen kan ik niet.
Het communicatieprobleem is allesomvattend. Van simpele dingen als plannen maken voor de dag tot grote dingen die wel heel belangrijk zijn voor je relatie of op andere vlakken.
Mede hierdoor botsen mijn man en ik veel de laatste tijd. Het zit hem (logisch, mij ook trouwens) enorm dwars dat ik hier veel moeite mee heb en het mij maar niet lukt om te gaan communiceren. Ook niet na, nu al een aantal jaar therapie.
Wegens mijn jeugd heb ik al diverse jaren therapie gevolgd. Om te verwerken, maar ook om patronen te doorbreken en de dingen anders te gaan doen.
Dit lukt echter maar niet en ik word er wanhopig van.
Deels word ik nu vooral boos op de mensen uit mijn verleden die dit hebben veroorzaakt, deels word ik boos op mijzelf en neem ik het mijzelf erg kwalijk dat ik het maar niet voor elkaar krijg om echt te communiceren en deels voel ik frustratie richting mijn man.
Normaal zou ik dit met mijn therapeut bespreken maar die is nu voor 4 weken afwezig en de nood zit mij even erg hoog omdat mijn man weggelopen is na de zoveelste aanvaring hierover. (ik ga het absoluut binnenkort bij mijn therapeut bespreken, ik wil kijken of er een therapie is die hierbij aansluit)
Ik heb voor nu een uitlaatklep en hopelijk wat advies nodig. Kan momenteel even bij niemand anders terecht om dit te bespreken.
Ik hoop dat ik hier even mijn ei over kwijt kan en wellicht hebben jullie tips voor mij...
Ik twijfelde of ik dit bij psyche of relaties zou moeten zetten. Maar omdat ik niet alleen inmijn relatie hier tegenaan loop is psyche denk ik toepasselijker.
Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, ik ben namelijk bang dat ik hierdoor (in combinatie met eerdere issues) te herkenbaar zal zijn.
Mijn probleem, en dat van mijn partner is het volgende.
Ik ben zeer slecht in communiceren. Dat heeft zo zijn oorzaken uit het verleden. Ik heb nooit meegekregen hoe te communiceren. Door dit en een zeer ontwrichte jeugd ben ik een echte binnenvetter geworden qua emoties, maar ook aangeven wat ik wil en, nou ja, alles eigenlijk wel.
Een eigen mening kan ik slecht vormen en ervoor opkomen kan ik niet.
Het communicatieprobleem is allesomvattend. Van simpele dingen als plannen maken voor de dag tot grote dingen die wel heel belangrijk zijn voor je relatie of op andere vlakken.
Mede hierdoor botsen mijn man en ik veel de laatste tijd. Het zit hem (logisch, mij ook trouwens) enorm dwars dat ik hier veel moeite mee heb en het mij maar niet lukt om te gaan communiceren. Ook niet na, nu al een aantal jaar therapie.
Wegens mijn jeugd heb ik al diverse jaren therapie gevolgd. Om te verwerken, maar ook om patronen te doorbreken en de dingen anders te gaan doen.
Dit lukt echter maar niet en ik word er wanhopig van.
Deels word ik nu vooral boos op de mensen uit mijn verleden die dit hebben veroorzaakt, deels word ik boos op mijzelf en neem ik het mijzelf erg kwalijk dat ik het maar niet voor elkaar krijg om echt te communiceren en deels voel ik frustratie richting mijn man.
Normaal zou ik dit met mijn therapeut bespreken maar die is nu voor 4 weken afwezig en de nood zit mij even erg hoog omdat mijn man weggelopen is na de zoveelste aanvaring hierover. (ik ga het absoluut binnenkort bij mijn therapeut bespreken, ik wil kijken of er een therapie is die hierbij aansluit)
Ik heb voor nu een uitlaatklep en hopelijk wat advies nodig. Kan momenteel even bij niemand anders terecht om dit te bespreken.
Ik hoop dat ik hier even mijn ei over kwijt kan en wellicht hebben jullie tips voor mij...
zaterdag 23 juli 2016 om 23:04
Dat geeft ook altijd een wat langere tijd waarin de ander, als deze daar blijkbaar zeer grote problemen mee heeft zoals in deze voorbeelden, daar over na te denken en eventueel zijn of haar gevoel onder woorden te proberen te brengen.
Ja, mensen zijn volwassen, maar als je niet de juiste grenzen in je vroege jeugd hebt geleerd maar zeer ernstige disbalans daarin hebt ondervonden, is het helemaal van belang om bij belangrijke zaken te proberen te achterhalen wat het nou is wat je voelt.
En achteraf miepen, je kan nooit alles overzien, soms valt iets tegen en dan kun je opnieuw kijken hoe je daar eventuele oplossingen voor verzint. Zoals onverwachts op vakantie willen, wellicht is er een goede vakantie-opvang voor de cavia waar je altijd snel bij terecht kan.
Er kan altijd een moment komen waarop iets niet (meer) goed bevalt en dan kun je samen weer kijken of je oplossingen kan bedenken waar je alletwee weer achter staat.
Ja, mensen zijn volwassen, maar als je niet de juiste grenzen in je vroege jeugd hebt geleerd maar zeer ernstige disbalans daarin hebt ondervonden, is het helemaal van belang om bij belangrijke zaken te proberen te achterhalen wat het nou is wat je voelt.
En achteraf miepen, je kan nooit alles overzien, soms valt iets tegen en dan kun je opnieuw kijken hoe je daar eventuele oplossingen voor verzint. Zoals onverwachts op vakantie willen, wellicht is er een goede vakantie-opvang voor de cavia waar je altijd snel bij terecht kan.
Er kan altijd een moment komen waarop iets niet (meer) goed bevalt en dan kun je samen weer kijken of je oplossingen kan bedenken waar je alletwee weer achter staat.
zaterdag 23 juli 2016 om 23:06
quote:sugarmiss schreef op 23 juli 2016 @ 23:02:
Diegene die wel wil moet dan de argumenten van de ander sefieus nemen. Dus als de ander zegt ik ben bang voor cavia's niet reageren met wat ben jij een schijterd zegt een cavia doet toch niets. Het is geen leeuw.
Als je de ander serieus neemt kom je mischien tot de ontdekking dat de cavia van de buurjongen altijd ontsnapte en in zijn schoen ging zitten zodat hij zich altijd halfdood schrok bij het aantrekken van zijn schoenen en nachtmerrieds over cavia's kreeg .
Dan kun je besluiten goh ik wist niet dat je zo bang was dan doen we het maar niet. Of we kopen een extra stevig hok.
Ja, dat zeker. Het is de kunst de argumenten serieus te nemen en te kijken of je kan achterhalen waarom de ander lauwe antwoorden geeft, ergens niet echt achter lijkt te staan of als de ander iets probeert te verwoorden, deze niet meteen overruled of er tegen in gaat.
Ben je dat vanuit je jeugd echter gewend, dat jouw mening direct finaal de grond in werd geboord en alles voor jou werd uitbedacht op straffe anders van geen eten, koud in het washok of een scheldkanonade met slaag, dan wordt het lastig dat er uit te krijgen wel.
Diegene die wel wil moet dan de argumenten van de ander sefieus nemen. Dus als de ander zegt ik ben bang voor cavia's niet reageren met wat ben jij een schijterd zegt een cavia doet toch niets. Het is geen leeuw.
Als je de ander serieus neemt kom je mischien tot de ontdekking dat de cavia van de buurjongen altijd ontsnapte en in zijn schoen ging zitten zodat hij zich altijd halfdood schrok bij het aantrekken van zijn schoenen en nachtmerrieds over cavia's kreeg .
Dan kun je besluiten goh ik wist niet dat je zo bang was dan doen we het maar niet. Of we kopen een extra stevig hok.
Ja, dat zeker. Het is de kunst de argumenten serieus te nemen en te kijken of je kan achterhalen waarom de ander lauwe antwoorden geeft, ergens niet echt achter lijkt te staan of als de ander iets probeert te verwoorden, deze niet meteen overruled of er tegen in gaat.
Ben je dat vanuit je jeugd echter gewend, dat jouw mening direct finaal de grond in werd geboord en alles voor jou werd uitbedacht op straffe anders van geen eten, koud in het washok of een scheldkanonade met slaag, dan wordt het lastig dat er uit te krijgen wel.
zaterdag 23 juli 2016 om 23:08
Paekzwart natuurlijk is het verstandig om alle voor en tegens tegen elkaar af te wegen alvorens tot een besluit te komen. Zeker als het om levende wezens gaat.
Maar als je al besloten hebt dan heeft het geen zin om net te doen alsof je nog niet weet wat je wil. Dan ben je ook onduidelijk aan het communiceren. Alsof het je om het even is of er een cavia komt of niet.
Zij wil gewoon edn cavia en de enige reden om anders te besluiten is als haar partner redenen heeft om het niet te willen die zwaarder wegen dan haar wel willen. Masr dan is het a as n hem om dat aan te geven.
Maar als je al besloten hebt dan heeft het geen zin om net te doen alsof je nog niet weet wat je wil. Dan ben je ook onduidelijk aan het communiceren. Alsof het je om het even is of er een cavia komt of niet.
Zij wil gewoon edn cavia en de enige reden om anders te besluiten is als haar partner redenen heeft om het niet te willen die zwaarder wegen dan haar wel willen. Masr dan is het a as n hem om dat aan te geven.
zondag 24 juli 2016 om 00:52
Er werd gevraagd om een voorbeeld van goede communicatie, wat dat zou zijn. Dat is "ik neem sowieso een cavia, tenzíj mijn partner waarmee ik ook nog eens een langdurige relatie heb en in hetzelfde huis woont, maar meteen even goede zwaarwegende tegenargumenten inbrengt terwijl ik weet dat hij of zij daar slecht in is", niet bepaald. Dat is zeker geen manier van wat ik versta onder goede communicatie.
Duidelijk is het wel, dat dan weer wel. Ik neem sowieso cavia's en je kan nu nog een zwaarwegend argument inbrengen anders staan er morgen om 15.00 een paar in de gang. Zeker duidelijk, maar goed? Mwah. Ik zou denken dat dat in veel gevallen al snel een gevalletje van einde relatie zou zijn.
Tenzij je natuurlijk een relatie aangaat met iemand die toch wel "het is mij om het even", "alles is wel goed denk ik" of maakt mij allemaal niets uit" altijd als enige antwoord heeft en jij daarmee je zin kan krijgen, zoals je onbewust gewend bent en ook niet snel uit het patroon zal komen omdat beide daarvoor de vaardigheden enigszins missen.
In dit geval is er wel degelijk gevraagd hoe de ander er over dacht en dacht men dat het toch wel goed zou zitten, en zo te lezen niet expres, maar daadwerkelijk bewust gevraagd en gedacht dat het goed zat vanwege het antwoord. Maar echt goed zit het dus uiteindelijk niet omdat er wat zaken in de communicatie ontbreken. Vanuit degene die niet gewend is snel duidelijker voor zichzelf te krijgen waar problemen mee kunnen komen en hoe deze te verwoorden en voelen alswel dat je het kan proberen te voorkomen als je probeert op andere manieren te communiceren op de eerste plaats (wat bij sommige mensen inderdaad lastig zal zijn en niet te voorkomen wat ook niet prettig zal zijn voor degene die aan de andere kant staat en in dit geval iets voorstelt bijvoorbeeld).
En daarbij kun je een paar dingen in acht houden, de snelheid van het antwoord niet al te erg forceren maar stapsgewijs kijken wat er ontstaat. Hoe voelt de ander zich er bij, wordt hij of zij er blij van of angstig, wat denkt, voelt of vindt de ander van de voordelen en van de nadelen, zijn er oplossingen of zaken die onvoorzien zijn en kun je daar alletwee mee leven.
Ik denk dat communiceren iets van twee mensen samen blijft. Het is niet alleen aan degene die ergens ja of nee tegen moet zeggen en de argumenten voor of tegen aan moet voeren. Het is ook aan degene die iets wil en daarmee ook graag wil dat de ander er oprecht achter staat in plaats van via forceren, manipulatie, geen tijd gunnen, overrulen of andere trucjes die mensen bewust of onbewust gebruiken om anderen te overtuigen van iets wat zijzelf graag willen.
Ja, als volwassene moet je daar enigszins tegen bestand zijn, maar er zullen altijd momenten zijn waarop je moe bent, niet lekker in je vel zit en juist bij je pártner zou je veilig moeten zijn en niet altijd op je hoede moeten hóeven zijn en overal een weerwoord à la minuut tegen verzinnen of anders de ander "terugpakken" op een later moment voor je eigen goede doel waarin je ook wel relaties ziet.
Relaties zouden in mijn ogen zorgzaam, met begrip al vantevoren voor elkaar en acceptatie van elkaars zwakheden moeten zijn, waarbij je niet altijd compleet uitgeslapen een soort strijd moet aangaan, altijd klaar moet staan voor verstrekkende (of minder verstrekkende) gevolgen omdat de ander inene iets bedenkt.
Vaak is het voor iemand zelf ook fijner eerst de voor- en nadelen op een rijtje te zitten, het voorkomt impulsiviteit en je kunt nog duidelijker, als de ander ja is allemaal goed blijft zeggen, onder de aandacht brengen als de ander later alsnog aangeeft het vanaf het begin niet goed gevonden te hebben.
Omgekeerd is het natuurlijk ook niet leuk als je vol enthousiasme aan iets begint in de volle overtuiging dat de ander iets ook goed vindt en dan achteraf blijkt dat niet zo te zijn. Of dat je altijd in het ongewisse verkeerd hoe die ander nu iets ziet, zeker niet als je ook rekening wilt houden met de ander, maar deze zijn of haar grenzen niet aan kan geven. Dan balanceer je altijd op een koord waarbij je niet weet of die ander zich bijvoorbeeld onbegrepen of aangevallen voelt of dat je over de grenzen van die ander gaat ook al wil je dat helemaal niet. Maar soms moeten beslissingen toch genomen worden en ik kan mij voorstellen dat dat voor bijvoorbeeld de partner van TO ook een lastige keuze keer op keer wellicht is.
Duidelijk is het wel, dat dan weer wel. Ik neem sowieso cavia's en je kan nu nog een zwaarwegend argument inbrengen anders staan er morgen om 15.00 een paar in de gang. Zeker duidelijk, maar goed? Mwah. Ik zou denken dat dat in veel gevallen al snel een gevalletje van einde relatie zou zijn.
Tenzij je natuurlijk een relatie aangaat met iemand die toch wel "het is mij om het even", "alles is wel goed denk ik" of maakt mij allemaal niets uit" altijd als enige antwoord heeft en jij daarmee je zin kan krijgen, zoals je onbewust gewend bent en ook niet snel uit het patroon zal komen omdat beide daarvoor de vaardigheden enigszins missen.
In dit geval is er wel degelijk gevraagd hoe de ander er over dacht en dacht men dat het toch wel goed zou zitten, en zo te lezen niet expres, maar daadwerkelijk bewust gevraagd en gedacht dat het goed zat vanwege het antwoord. Maar echt goed zit het dus uiteindelijk niet omdat er wat zaken in de communicatie ontbreken. Vanuit degene die niet gewend is snel duidelijker voor zichzelf te krijgen waar problemen mee kunnen komen en hoe deze te verwoorden en voelen alswel dat je het kan proberen te voorkomen als je probeert op andere manieren te communiceren op de eerste plaats (wat bij sommige mensen inderdaad lastig zal zijn en niet te voorkomen wat ook niet prettig zal zijn voor degene die aan de andere kant staat en in dit geval iets voorstelt bijvoorbeeld).
En daarbij kun je een paar dingen in acht houden, de snelheid van het antwoord niet al te erg forceren maar stapsgewijs kijken wat er ontstaat. Hoe voelt de ander zich er bij, wordt hij of zij er blij van of angstig, wat denkt, voelt of vindt de ander van de voordelen en van de nadelen, zijn er oplossingen of zaken die onvoorzien zijn en kun je daar alletwee mee leven.
Ik denk dat communiceren iets van twee mensen samen blijft. Het is niet alleen aan degene die ergens ja of nee tegen moet zeggen en de argumenten voor of tegen aan moet voeren. Het is ook aan degene die iets wil en daarmee ook graag wil dat de ander er oprecht achter staat in plaats van via forceren, manipulatie, geen tijd gunnen, overrulen of andere trucjes die mensen bewust of onbewust gebruiken om anderen te overtuigen van iets wat zijzelf graag willen.
Ja, als volwassene moet je daar enigszins tegen bestand zijn, maar er zullen altijd momenten zijn waarop je moe bent, niet lekker in je vel zit en juist bij je pártner zou je veilig moeten zijn en niet altijd op je hoede moeten hóeven zijn en overal een weerwoord à la minuut tegen verzinnen of anders de ander "terugpakken" op een later moment voor je eigen goede doel waarin je ook wel relaties ziet.
Relaties zouden in mijn ogen zorgzaam, met begrip al vantevoren voor elkaar en acceptatie van elkaars zwakheden moeten zijn, waarbij je niet altijd compleet uitgeslapen een soort strijd moet aangaan, altijd klaar moet staan voor verstrekkende (of minder verstrekkende) gevolgen omdat de ander inene iets bedenkt.
Vaak is het voor iemand zelf ook fijner eerst de voor- en nadelen op een rijtje te zitten, het voorkomt impulsiviteit en je kunt nog duidelijker, als de ander ja is allemaal goed blijft zeggen, onder de aandacht brengen als de ander later alsnog aangeeft het vanaf het begin niet goed gevonden te hebben.
Omgekeerd is het natuurlijk ook niet leuk als je vol enthousiasme aan iets begint in de volle overtuiging dat de ander iets ook goed vindt en dan achteraf blijkt dat niet zo te zijn. Of dat je altijd in het ongewisse verkeerd hoe die ander nu iets ziet, zeker niet als je ook rekening wilt houden met de ander, maar deze zijn of haar grenzen niet aan kan geven. Dan balanceer je altijd op een koord waarbij je niet weet of die ander zich bijvoorbeeld onbegrepen of aangevallen voelt of dat je over de grenzen van die ander gaat ook al wil je dat helemaal niet. Maar soms moeten beslissingen toch genomen worden en ik kan mij voorstellen dat dat voor bijvoorbeeld de partner van TO ook een lastige keuze keer op keer wellicht is.
zondag 24 juli 2016 om 08:23
vrijdag 29 juli 2016 om 14:37
Mijn reactie is later dan ik had gezegd. Het was even druk en we hadden veel te doen.
We hebben diezelfde dag nog gepraat en zijn beiden tot de conclusie gekomen dat we toch bij onze eerste afspraak bij onze individuele behandelaars gaan aangeven dat we toch snel werk willen maken van de relatietherapie.
We hebben het fijn gehad de afgelopen dagen, een kleine strubbeling daargelaten.
Nu is het volgende.
Door omstandigheden zijn we wat doorgeslagen in financiële uitgaven. Met name om ons zoontje een fijne vakantie te kunnen geven.
Dit is echter zo gebeurd dat we er allebei geen erg in hadden dat we teveel hebben uitgegeven. Hier kwam ik vanmorgen achter.
Na inventarisatie bleek dat het flink houtje bijten zal worden, maar wel haalbaar.
Vanmorgen zit mijn man boos voor zich uit te staren en ik vraag hem ernaar. Dat hij boos op mij lijkt. Wat denk je zelf, zegt hij.
Nou ehm, geen idee, gaf ik aan. Ik zei dat hij dat mocht uitleggen, maar dat wilde hij niet. Ik moest het zelf maar bedenken.
Sindsdien heeft hij niets meer gezegd, behalve het hoognodige.
Ik bedoel, het is een probleem van ons allebei en blijkbaar schuift hij dit mij in de schoenen. Dat ik de oorzaak ben van ons tekort. Maar dit zijn gezamenlijke beslissingen geweest. En allebei zijn we zo stom geweest niet naar de rekening te kijken. Niet alleen hij of alleen ik.
Door dit soort dingen twijfel ik meer en meer.
Is het niet al stuk? Gaat therapie nog wel helpen?
Ik word er zo verdrietig van.
We hebben diezelfde dag nog gepraat en zijn beiden tot de conclusie gekomen dat we toch bij onze eerste afspraak bij onze individuele behandelaars gaan aangeven dat we toch snel werk willen maken van de relatietherapie.
We hebben het fijn gehad de afgelopen dagen, een kleine strubbeling daargelaten.
Nu is het volgende.
Door omstandigheden zijn we wat doorgeslagen in financiële uitgaven. Met name om ons zoontje een fijne vakantie te kunnen geven.
Dit is echter zo gebeurd dat we er allebei geen erg in hadden dat we teveel hebben uitgegeven. Hier kwam ik vanmorgen achter.
Na inventarisatie bleek dat het flink houtje bijten zal worden, maar wel haalbaar.
Vanmorgen zit mijn man boos voor zich uit te staren en ik vraag hem ernaar. Dat hij boos op mij lijkt. Wat denk je zelf, zegt hij.
Nou ehm, geen idee, gaf ik aan. Ik zei dat hij dat mocht uitleggen, maar dat wilde hij niet. Ik moest het zelf maar bedenken.
Sindsdien heeft hij niets meer gezegd, behalve het hoognodige.
Ik bedoel, het is een probleem van ons allebei en blijkbaar schuift hij dit mij in de schoenen. Dat ik de oorzaak ben van ons tekort. Maar dit zijn gezamenlijke beslissingen geweest. En allebei zijn we zo stom geweest niet naar de rekening te kijken. Niet alleen hij of alleen ik.
Door dit soort dingen twijfel ik meer en meer.
Is het niet al stuk? Gaat therapie nog wel helpen?
Ik word er zo verdrietig van.
vrijdag 29 juli 2016 om 19:52
Inmiddels zijn we een aantal uur verder en meer dan het hoognodige is er nog steeds niet gezegd.
Hij negeert mij, loopt langs mij heen alsof ik er niet ben.
Ziet er verslagen uit en ligt nu te slapen.
Ik weet mij geen raad. Praten zou de oplossing moeten zijn.
Maar ik ben er zo bang voor dat als we gaan praten we tot de conclusie komen dat het over is.
Het voelt zo anders dan anders dit keer. En ik kan er met niemand over praten, behalve hier.
Ik voel mij zo alleen nu.
Hij negeert mij, loopt langs mij heen alsof ik er niet ben.
Ziet er verslagen uit en ligt nu te slapen.
Ik weet mij geen raad. Praten zou de oplossing moeten zijn.
Maar ik ben er zo bang voor dat als we gaan praten we tot de conclusie komen dat het over is.
Het voelt zo anders dan anders dit keer. En ik kan er met niemand over praten, behalve hier.
Ik voel mij zo alleen nu.
vrijdag 29 juli 2016 om 20:08
Hoi Garona, ik zou het zo echt niet weten wat ik er op moet zeggen behalve dat jullie communicatie blijkbaar nu zo ineens weer erg kan omslaan wat ook klinkt als blijkbaar ook onmogelijk maar dan ook van zijn kant en waarbij jij nu aan het raden bent maar dat zijn gedrag inderdaad lijkt op iemand die boos is en in dit geval jou daarmee onzeker maakt omdat het, logisch ook, voor jou nu ook overkomt alsof hij boos op jou is.
Ik weet alleen dat mensen ook boos op zichzelf kunnen zijn en als het gaat over gezamenlijk genomen besluiten daarmee naast boos op zichzelf ook op de ander, zeker als het allemaal al niet lekker loopt. The heat of the moment, het feit dat het best een groot probleem nu weer is wat er bij komt.
Communicatieproblemen kunnen wellicht ook in dit kader gezien worden als iets wat zich opstapelt. Het gaat al een tijdje slecht, jullie willen allebei toch uit dat gevoel zeker ook voor jullie zoontje ontsnappen en daarmee uiteindelijk de focus verliezen alsmede niet goed alles samen óf ook ieder voor zich op een rijtje zetten hoe iets zal gaan verlopen of waar rekening mee gehouden moet worden.
Het klinkt als een opeenstapeling nu van zaken waarbij het eerst even goed gaat maar dan ineens toch het volgende de kop op steekt waar je opnieuw weer samen nog eens extra uit moet zien komen met ook weer een hoge moeilijkheidsgraad.
Op de één of andere manier zal hier ook zeker over gepraat moeten gaan worden, met stappenplannen, hoe dit te voorkomen, andere oplossingen de sfeer leuk te houden voor jullie zoontje met minder geld.
En ja, als het steeds moeizamer gaat waarbij beiden ook nog eens qua therapie hulp zoeken en nu jouw therapeut er ook niet is, extra zwaar.
Je weet nooit welke kant iets op zal gaan, maar het patroon zal een keer doorbroken moeten worden. Ik zou inderdaad denken met een goede begeleiding, maar die is er nu niet.
Ik zou ook niet weten wat je hier nu bij kan adviseren maar het zit sowieso al een tijdje op het randje dat het niet goed gaat. Zelf zou ik denken dat er toch nu stappen ondernomen moeten worden wat je hiermee (deze financiele problemen weer) doet en ook een, wellicht iets korts over inzicht waardoor jullie samen gevoelsmatig kozen voor die vakantie die uiteindelijk té veel geld kostte.
Qua emotie lijkt dit me sowieso even zwaar en niet echt het moment voor beslissingen maar in een gesprek weet je soms inderdaad niet welke kant het op gaat maar dat lijkt juist ook jouw probleem om jou er van te weerhouden überhaupt iets te zeggen, maar niets zeggen heeft ook geleid nu tot dit. In deze situatie weet ik het ook niet, je hebt het op zich goed aangekaart wat het met jou deed dat hij boos leek en ook daarmee een soort van aangegeven dat je er over wilde praten, hij gaf daar een cryptisch antwoord op waarbij jij nog logischerwijze onzeker bent, ik weet even niet of je meer kan verwachten nu qua gesprek in deze emotionele situatie.
Jij geeft aan dat jullie er op zich wel weer uit kunnen komen toch weer financieel. Het betekent dat je inzicht hebt in de financien, ook weet dat deze stap van jullie beiden niet goed was en waarschijnlijk ook gevoelsmatig wel waarom jullie dit probleem niet aan zagen komen en blijkbaar allebei wegstopten of niet gecommuniceerd kregen, ook niet voor jullie zelf.
In ieder geval heb je een stappenplan nodig hoe je hier weer uitkomt, qua bezuinigingen, het precieze bedrag wat je nu tekort komt en wat je rond moet breien om nu het hoofd boven water te houden. Ik zou zeggen stort je daar in ieder geval op, van wat er nu financieel moet gebeuren. Dat is in ieder geval iets wat je kan doen.
Ik weet alleen dat mensen ook boos op zichzelf kunnen zijn en als het gaat over gezamenlijk genomen besluiten daarmee naast boos op zichzelf ook op de ander, zeker als het allemaal al niet lekker loopt. The heat of the moment, het feit dat het best een groot probleem nu weer is wat er bij komt.
Communicatieproblemen kunnen wellicht ook in dit kader gezien worden als iets wat zich opstapelt. Het gaat al een tijdje slecht, jullie willen allebei toch uit dat gevoel zeker ook voor jullie zoontje ontsnappen en daarmee uiteindelijk de focus verliezen alsmede niet goed alles samen óf ook ieder voor zich op een rijtje zetten hoe iets zal gaan verlopen of waar rekening mee gehouden moet worden.
Het klinkt als een opeenstapeling nu van zaken waarbij het eerst even goed gaat maar dan ineens toch het volgende de kop op steekt waar je opnieuw weer samen nog eens extra uit moet zien komen met ook weer een hoge moeilijkheidsgraad.
Op de één of andere manier zal hier ook zeker over gepraat moeten gaan worden, met stappenplannen, hoe dit te voorkomen, andere oplossingen de sfeer leuk te houden voor jullie zoontje met minder geld.
En ja, als het steeds moeizamer gaat waarbij beiden ook nog eens qua therapie hulp zoeken en nu jouw therapeut er ook niet is, extra zwaar.
Je weet nooit welke kant iets op zal gaan, maar het patroon zal een keer doorbroken moeten worden. Ik zou inderdaad denken met een goede begeleiding, maar die is er nu niet.
Ik zou ook niet weten wat je hier nu bij kan adviseren maar het zit sowieso al een tijdje op het randje dat het niet goed gaat. Zelf zou ik denken dat er toch nu stappen ondernomen moeten worden wat je hiermee (deze financiele problemen weer) doet en ook een, wellicht iets korts over inzicht waardoor jullie samen gevoelsmatig kozen voor die vakantie die uiteindelijk té veel geld kostte.
Qua emotie lijkt dit me sowieso even zwaar en niet echt het moment voor beslissingen maar in een gesprek weet je soms inderdaad niet welke kant het op gaat maar dat lijkt juist ook jouw probleem om jou er van te weerhouden überhaupt iets te zeggen, maar niets zeggen heeft ook geleid nu tot dit. In deze situatie weet ik het ook niet, je hebt het op zich goed aangekaart wat het met jou deed dat hij boos leek en ook daarmee een soort van aangegeven dat je er over wilde praten, hij gaf daar een cryptisch antwoord op waarbij jij nog logischerwijze onzeker bent, ik weet even niet of je meer kan verwachten nu qua gesprek in deze emotionele situatie.
Jij geeft aan dat jullie er op zich wel weer uit kunnen komen toch weer financieel. Het betekent dat je inzicht hebt in de financien, ook weet dat deze stap van jullie beiden niet goed was en waarschijnlijk ook gevoelsmatig wel waarom jullie dit probleem niet aan zagen komen en blijkbaar allebei wegstopten of niet gecommuniceerd kregen, ook niet voor jullie zelf.
In ieder geval heb je een stappenplan nodig hoe je hier weer uitkomt, qua bezuinigingen, het precieze bedrag wat je nu tekort komt en wat je rond moet breien om nu het hoofd boven water te houden. Ik zou zeggen stort je daar in ieder geval op, van wat er nu financieel moet gebeuren. Dat is in ieder geval iets wat je kan doen.
vrijdag 29 juli 2016 om 20:19
Ik lees je, maar het komt niet binnen. Ik ben zo verdrietig, bang en radeloos.
Hij ligt nu te slapen en ik durf hem niet wakker te maken. Dat heeft niets te maken met hoe hij is, maar met wat ik in het verleden heb meegemaakt. Ben zo angstig om het foute te doen, het te verpesten. En tegelijk denk ik, laat ook maar. We kunnen er het beste mee ophouden. Dat is makkelijker dan nog verder knokken...
Hij ligt nu te slapen en ik durf hem niet wakker te maken. Dat heeft niets te maken met hoe hij is, maar met wat ik in het verleden heb meegemaakt. Ben zo angstig om het foute te doen, het te verpesten. En tegelijk denk ik, laat ook maar. We kunnen er het beste mee ophouden. Dat is makkelijker dan nog verder knokken...
vrijdag 29 juli 2016 om 20:48
quote:Garona_Halforcen schreef op 29 juli 2016 @ 14:37:
Nou ehm, geen idee, gaf ik aan. Ik zei dat hij dat mocht uitleggen, maar dat wilde hij niet. Ik moest het zelf maar bedenken.
Sindsdien heeft hij niets meer gezegd, behalve het hoognodige.
En dan verwijt hij jou dat jij niet goed communiceert?? Lariekoek! Het lijkt wel een wijf met zijn ik verwacht-dat-jij-mijn-gedachten-kunt- lezenopmerking.
Volgens mij pik jij teveel vanwege jouw jeugd en heb je iemand getroffen die niet constructief communiceert.
Durf je hem te zeggen wat zijn houding met jou doet? Welke gevoelens het oproept?
Nou ehm, geen idee, gaf ik aan. Ik zei dat hij dat mocht uitleggen, maar dat wilde hij niet. Ik moest het zelf maar bedenken.
Sindsdien heeft hij niets meer gezegd, behalve het hoognodige.
En dan verwijt hij jou dat jij niet goed communiceert?? Lariekoek! Het lijkt wel een wijf met zijn ik verwacht-dat-jij-mijn-gedachten-kunt- lezenopmerking.
Volgens mij pik jij teveel vanwege jouw jeugd en heb je iemand getroffen die niet constructief communiceert.
Durf je hem te zeggen wat zijn houding met jou doet? Welke gevoelens het oproept?
vrijdag 29 juli 2016 om 20:59
quote:Rubber_Ducky schreef op 29 juli 2016 @ 20:48:
[...]
En dan verwijt hij jou dat jij niet goed communiceert?? Lariekoek! Het lijkt wel een wijf met zijn ik verwacht-dat-jij-mijn-gedachten-kunt- lezenopmerking.
Volgens mij pik jij teveel vanwege jouw jeugd en heb je iemand getroffen die niet constructief communiceert.
Durf je hem te zeggen wat zijn houding met jou doet? Welke gevoelens het oproept?
Dat vind ik heel erg moeilijk. Ik heb het vanmorgen geprobeerd, om aan te geven dat ik het vervelend vond hoe hij deed en dat ik graag wilde dat hij zei wat er was.
En dit krijg ik daarvoor terug. En dan nu, nu de spanning heel hoog is, het nog eens proberen. Ik denk niet dat ik dat durf.
[...]
En dan verwijt hij jou dat jij niet goed communiceert?? Lariekoek! Het lijkt wel een wijf met zijn ik verwacht-dat-jij-mijn-gedachten-kunt- lezenopmerking.
Volgens mij pik jij teveel vanwege jouw jeugd en heb je iemand getroffen die niet constructief communiceert.
Durf je hem te zeggen wat zijn houding met jou doet? Welke gevoelens het oproept?
Dat vind ik heel erg moeilijk. Ik heb het vanmorgen geprobeerd, om aan te geven dat ik het vervelend vond hoe hij deed en dat ik graag wilde dat hij zei wat er was.
En dit krijg ik daarvoor terug. En dan nu, nu de spanning heel hoog is, het nog eens proberen. Ik denk niet dat ik dat durf.
vrijdag 29 juli 2016 om 21:18
Wat moet ik nu doen?
Geeft hij het op? Gaan we, tot hij besluit dat hij wel wil praten, zo langs elkaar heen leven?
Dat moet hij toch niet willen. Niet voor ons zoontje. Niet voor hem. Niet voor ons (hoop ik)
Ik ga gek worden als dat gebeurt.
Ik ben mij nu maar bezig aan het houden met forum en games. Maar het liefste zou ik willen dat we hier al over hebben gesproken, al afspraken hebben gemaakt en verder gegaan zijn, samen!
Maar als dat niet meer gebeurt, als het niet meer goedkomt. Wat dan? Wat moet ik dan? Hoe moet ik verder?
Geeft hij het op? Gaan we, tot hij besluit dat hij wel wil praten, zo langs elkaar heen leven?
Dat moet hij toch niet willen. Niet voor ons zoontje. Niet voor hem. Niet voor ons (hoop ik)
Ik ga gek worden als dat gebeurt.
Ik ben mij nu maar bezig aan het houden met forum en games. Maar het liefste zou ik willen dat we hier al over hebben gesproken, al afspraken hebben gemaakt en verder gegaan zijn, samen!
Maar als dat niet meer gebeurt, als het niet meer goedkomt. Wat dan? Wat moet ik dan? Hoe moet ik verder?
vrijdag 29 juli 2016 om 21:45
Je weet vaak bij veel mensen niet 100% zeker wat ze gaan doen. Maar voor jezelf uit komen en zélf communiceren leer je alleen door door toch te doen en de consequenties voor lief te nemen.
Echter dít is nu wel een heel erg slecht moment, maar wel juist ook een moment waarop het juist zo nodig lijkt. Daarom weet ik niet wat ik jou nu in deze situatie kan adviseren.
Wat ik wel weet is dat ik het ook alleen red. En dat ik het wellicht niet altijd handig verwoord, zeker niet als ik erg moe ben, maar wel juist dan alleen wil en kan leven met een man waarbij ik ook daadwerkelijk mijn zegje kan doen. En anders maar liever alleen ben. Alleen die beslissing moet je nóóit naar mijn idee nemen op basis van wat jij nu zegt.
Je zult altijd eerst moeten knokken en blijven knokken en zeker niet vanalles aannemen als je zelf de ander niet goed in weet te schatten maar daadwerkelijk daar achter moet zien te komen. En daarmee dan een beslissing nemen. Jij lijkt nu echt nog veels te onzeker over wat hij wel of niet zal gaan doen, daar waar hij toch al heel lang bij jou is. En deze omstandigheid is er juist één waarbij je je juist níet nu door deze situatie zomaar ineens moet laten leiden omdat deze situatie een uitzonderlijke nu is.
Dus niet altijd bij voorbaat van het ergste uitgaan, daadwerkelijk toch kijken wat nog een geschikt moment wellicht later is om te communiceren, niet voor de ander denken.
Je weet nog lang niet of hij het opgeeft, zolang dat niet is wat je wil, zul je niet voor hem moeten denken. Wat je wel moet denken dat áls hij toch nu of ooit uit de relatie wil stappen dat je het ook dan kunt redden en dan bereid bent te dealen met die gevolgen, zeker als het je bijvoorbeeld zou weerhouden om je uit te spreken.
Jezelf niet durven uitspreken omdat je bang bent dát de boel anders klapt, dat is juist iets wat je uiteindelijk zult moeten overkomen. Als dat de gevolgen zijn van jezelf uitspreken, dan is het maar zo. Echter dit is nu precies het soort situatie wat echter mijns inziens dus juist niet doordrukken vraagt, maar voor deze ene keer wat meer tact, rust en overdenking vraagt en daarom juist nu niet helemaal van toepassing lijkt te zijn.
vrijdag 29 juli 2016 om 21:49
Dit is een situatie die nu nog vrij vers is en behoorlijk ingrijpend. Je kwam er vanmorgen pas achter toch?
In deze situatie zijn mensen denk ik sowieso boos op de situatie in het algemeen. Ineens erachter komen dat er een behoorlijk geldtekort is vanwege iets waarbij je de boel juist nog wat leuk probeerde te houden, lijkt me erg ingrijpend sowieso en dán zullen mensen ook eerst de boel voor zichzelf soms wat meer op orde moeten krijgen.
En ja, handig is dan als je ook dan nog elkaar kan laten weten van elkaar te houden en zeker van elkaar blijft, maar jij bent sowieso niet erg zeker van jezelf en jullie vinden allebei dat er sowieso al langere tijd problemen zijn met communicatie. Dit is nu een uitzonderlijkere situatie die nu is ontstaan binnen iets wat al speelde.
In deze situatie zijn mensen denk ik sowieso boos op de situatie in het algemeen. Ineens erachter komen dat er een behoorlijk geldtekort is vanwege iets waarbij je de boel juist nog wat leuk probeerde te houden, lijkt me erg ingrijpend sowieso en dán zullen mensen ook eerst de boel voor zichzelf soms wat meer op orde moeten krijgen.
En ja, handig is dan als je ook dan nog elkaar kan laten weten van elkaar te houden en zeker van elkaar blijft, maar jij bent sowieso niet erg zeker van jezelf en jullie vinden allebei dat er sowieso al langere tijd problemen zijn met communicatie. Dit is nu een uitzonderlijkere situatie die nu is ontstaan binnen iets wat al speelde.
vrijdag 29 juli 2016 om 21:52
Paekzwart, dankjewel voor alweer een duidelijke en lieve post.
Ik heb mij al voorgenomen om nu niets door te drukken qua praten. Dat zal zeker meer tact en rust e.d. nodig hebben zoals je al zegt.
Mocht hij nog wakker worden en ervoor openstaan dan ga ik proberen het gesprek aan te gaan, anders zal ik het morgen proberen.
Voor nu probeer ik mijzelf rustig te houden en niet teveel te piekeren. Iets wat helaas heel moeilijk is.
Ik ben al meerdere malen opgestaan om sigaretten te gaan kopen. Terwijl ik begin van het jaar gestopt ben. Ik wil ook niet roken, maar het is zo verleidelijk om daar nu aan toe te geven.
Ik heb mij al voorgenomen om nu niets door te drukken qua praten. Dat zal zeker meer tact en rust e.d. nodig hebben zoals je al zegt.
Mocht hij nog wakker worden en ervoor openstaan dan ga ik proberen het gesprek aan te gaan, anders zal ik het morgen proberen.
Voor nu probeer ik mijzelf rustig te houden en niet teveel te piekeren. Iets wat helaas heel moeilijk is.
Ik ben al meerdere malen opgestaan om sigaretten te gaan kopen. Terwijl ik begin van het jaar gestopt ben. Ik wil ook niet roken, maar het is zo verleidelijk om daar nu aan toe te geven.
vrijdag 29 juli 2016 om 21:54
Ik zou zeg maar mijzelf ook boos voelen over de situatie denk ik. Het loopt al langere tijd niet echt fijn, wat in elke relatie voor zal komen, en dan ineens heb je ook nog een groot probleem er bij met een ernstig geldtekort vanwege iets wat juist de boel weer wat leuker probeerde te maken.
Geeneens boos op de ander, maar boos op mijzelf en als je het samen hebt gedaan ook wel balen dat ook die ander het niet recht kon breien. In een goede relatie komt dat weer goed en dat kan ook dus in jullie relatie. Maar de kans is groot dat in veel relaties mensen op zo'n moment boos zullen zijn. Boos op de situatie en wellicht ook chagerijnig juist ook tegen hun partner terwijl ze dat zelfs vaker zelden zullen zijn.
Boos zijn is op zich geen emotie die nooit voor zal komen, wat mensen daar onderling dan vervolgens weer mee kunnen doen qua dit goed breien is weer wat anders.
De één praat een week lang niet, wat vaak in geen enkele relatie goed uit pakt, maar soms ook uiteindelijk zelfs nog wel, de ander maakt uiteindelijk een grapje en ze geven elkaar een knuffel of goedmaakseks 2 dagen later en gaan goed om de tafel zitten wat er moet gebeuren om nu geld te besparen of om dit te voorkomen.
De meeste echtparen schijnen ruzie te maken over geld waarbij het vaak ook niet altijd terecht is, maar daar komen ze na een tijdje weer uit en vaak blijft het altijd nog wel af en toe terugkomen, als zijnde bij de onoplosbare problemen en probleempjes die elke relatie heeft.
Sommige mensen blijven nog bij elkaar na ernstige gokschulden waarbij de moeizaam door de ander gespaarde studie van zoonlief er doorheen werd gejaagd.
EDIT * Terwijl de ander al over de rooie gaat omdat iemand voor zichzelf een tasje van 50 euro heeft gekocht terwijl er giga veel op de rekening staat gespaard, dit in het kader van een zuinige aard... en vraagt al meteen de scheiding aan.
Kortom zoveel mensen, zoveel redenen.
Geeneens boos op de ander, maar boos op mijzelf en als je het samen hebt gedaan ook wel balen dat ook die ander het niet recht kon breien. In een goede relatie komt dat weer goed en dat kan ook dus in jullie relatie. Maar de kans is groot dat in veel relaties mensen op zo'n moment boos zullen zijn. Boos op de situatie en wellicht ook chagerijnig juist ook tegen hun partner terwijl ze dat zelfs vaker zelden zullen zijn.
Boos zijn is op zich geen emotie die nooit voor zal komen, wat mensen daar onderling dan vervolgens weer mee kunnen doen qua dit goed breien is weer wat anders.
De één praat een week lang niet, wat vaak in geen enkele relatie goed uit pakt, maar soms ook uiteindelijk zelfs nog wel, de ander maakt uiteindelijk een grapje en ze geven elkaar een knuffel of goedmaakseks 2 dagen later en gaan goed om de tafel zitten wat er moet gebeuren om nu geld te besparen of om dit te voorkomen.
De meeste echtparen schijnen ruzie te maken over geld waarbij het vaak ook niet altijd terecht is, maar daar komen ze na een tijdje weer uit en vaak blijft het altijd nog wel af en toe terugkomen, als zijnde bij de onoplosbare problemen en probleempjes die elke relatie heeft.
Sommige mensen blijven nog bij elkaar na ernstige gokschulden waarbij de moeizaam door de ander gespaarde studie van zoonlief er doorheen werd gejaagd.
EDIT * Terwijl de ander al over de rooie gaat omdat iemand voor zichzelf een tasje van 50 euro heeft gekocht terwijl er giga veel op de rekening staat gespaard, dit in het kader van een zuinige aard... en vraagt al meteen de scheiding aan.
Kortom zoveel mensen, zoveel redenen.
vrijdag 29 juli 2016 om 22:07
argh, ik typte net iets maar klikte op een verkeerd knopje.
Wat je schreef net klinkt in ieder geval in balans! Niet beginnen hoor! Dat zou zo zonde zijn, hopelijk lukt het om jezelf wat af te leiden en te accepteren dat dit nu even je gevoel nu is en de situatie nu zo is en dat je nog niet weet wát er uit de situatie komt, maar dat je daar verder niet veel aan kan veranderen.
Forceren is weer het tegenovergestelde van helemaal niets aangeven.
Wat je net schreef klinkt juist aardig in balans, probeer te kijken of je voor jezelf die middenweg kan vinden en even kijkt hoe je niet vanuit onrust reageert maar uiteindelijk wel, na bezinking, vanuit eigen rust op een betere manier hopelijk kan communiceren en hij er hopelijk vanavond al voor openstaat te praten of jou gerust te stellen of dat je anders morgen kijkt wat jullie meningen nu zijn en hoe jullie met elkaar in gesprek gaan over waarom jullie iets wel of juist niet vinden, in argumenten vanuit liefde, rechtvaardigheid maar ook begrip dat dit nu juist een moeilijke situatie is om mee om te gaan en daarom de ander enigszins overtrokken misschien lijkt te reageren maar jullie allebei vol emotie lijken te zitten.
Wat je schreef net klinkt in ieder geval in balans! Niet beginnen hoor! Dat zou zo zonde zijn, hopelijk lukt het om jezelf wat af te leiden en te accepteren dat dit nu even je gevoel nu is en de situatie nu zo is en dat je nog niet weet wát er uit de situatie komt, maar dat je daar verder niet veel aan kan veranderen.
Forceren is weer het tegenovergestelde van helemaal niets aangeven.
Wat je net schreef klinkt juist aardig in balans, probeer te kijken of je voor jezelf die middenweg kan vinden en even kijkt hoe je niet vanuit onrust reageert maar uiteindelijk wel, na bezinking, vanuit eigen rust op een betere manier hopelijk kan communiceren en hij er hopelijk vanavond al voor openstaat te praten of jou gerust te stellen of dat je anders morgen kijkt wat jullie meningen nu zijn en hoe jullie met elkaar in gesprek gaan over waarom jullie iets wel of juist niet vinden, in argumenten vanuit liefde, rechtvaardigheid maar ook begrip dat dit nu juist een moeilijke situatie is om mee om te gaan en daarom de ander enigszins overtrokken misschien lijkt te reageren maar jullie allebei vol emotie lijken te zitten.