Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 2 augustus 2016 om 14:30
Grappig, ik ben ook kinderboeken gaan lezen. Dat lukt aardig. Hier gaat het op en af. Gisteren enorme drukte in mn hoofd, het ratelde maar door , niet te stoppen. Herkennen jullie dat ? En wat doen jullie dan?
En vanmorgen fijn gewerkt, autorijdrn ging goed. Maar nu hoofdpijn en zo n irrant nerveus gevoel, bleh.
En vanmorgen fijn gewerkt, autorijdrn ging goed. Maar nu hoofdpijn en zo n irrant nerveus gevoel, bleh.
dinsdag 2 augustus 2016 om 18:10
Wat heerlijk Bloem, geniet ervan!
Ik ga in september een weekje strand in Nederland doen. Als het me lukt wat te drinken bij een strandtent, voetjes in de zee en misschien een leuk dorpje bekijken ben ik blij
Heb er veel zin in. Beetje spannend.
Even een andere vraag; als je een jaar ziek bent en je hebt een werkgever. Wordt je dan ook uitgenodigd door het uwv, verzekeringsarts?
Mijn bedrijfsarts zei dit. Ik betwijfel dit. Ze zegt wel meerdere injuiste dingen.
Ik vind het prima als dit zo is. Kan er online alleen niks over vinden. Op uwv site staat het alleen als de ziektewet via uwv loopt en je dus geen werkgever hebt.
Misschien heeft iemand toevallig ervaring hiermee...
Ik ga in september een weekje strand in Nederland doen. Als het me lukt wat te drinken bij een strandtent, voetjes in de zee en misschien een leuk dorpje bekijken ben ik blij
Heb er veel zin in. Beetje spannend.
Even een andere vraag; als je een jaar ziek bent en je hebt een werkgever. Wordt je dan ook uitgenodigd door het uwv, verzekeringsarts?
Mijn bedrijfsarts zei dit. Ik betwijfel dit. Ze zegt wel meerdere injuiste dingen.
Ik vind het prima als dit zo is. Kan er online alleen niks over vinden. Op uwv site staat het alleen als de ziektewet via uwv loopt en je dus geen werkgever hebt.
Misschien heeft iemand toevallig ervaring hiermee...
dinsdag 2 augustus 2016 om 18:19
Geen ervaring suikerspin, maar ik zou het uvw gewoon even opbellen, mij helpen ze altijd goed aan de foon.
Lekker, weekje aan zee!
Vriendin op bezoek gehad vanmiddag, beetje wiped out. Maar ze heeft wel heel lief gestofzuigd en gedweild durf dat soort dingen zelden te vragen aan vrienden, maar ze vroeg zelf; als er iets is wat ik kan doen?
Nouuuuuuuuuu..............
Lief he?
@rascalles, goed hee dat werken lekker gaat!
# navillera, woon je nog/weer thuis of heb je wel hulp bij het huishouden dan?
Lekker, weekje aan zee!
Vriendin op bezoek gehad vanmiddag, beetje wiped out. Maar ze heeft wel heel lief gestofzuigd en gedweild durf dat soort dingen zelden te vragen aan vrienden, maar ze vroeg zelf; als er iets is wat ik kan doen?
Nouuuuuuuuuu..............
Lief he?
@rascalles, goed hee dat werken lekker gaat!
# navillera, woon je nog/weer thuis of heb je wel hulp bij het huishouden dan?
dinsdag 2 augustus 2016 om 20:34
jeetje, ik ben al zo lang niet meer hier geweest... Bloem hoe is het bij jou? en de anderen?
Ik heb het allemaal niet gelezen, alleen iets over leeftijden? ik ben 22
laatste maanden zo in de war geweest, angstig, en in de put en warrig dat ik even niet kon lezen over anderen
ik zit nu iets meer dan een jaar thuis voor de nieuwkomers (of naja misschien zijn die nu niet meer nieuw)
Hier nog steeds het kabbelende oma-voortbestaan, het gaat wel wat beter maar vind het moeilijk mezelf te bewegen en de dagen door te komen, vaak ook onwerkelijk gevoel, dat kennen jullie wel he? ontzettend moe.
Oke nevermind, ik lees net alles terug en zag dat het 2 maanden geleden was dat ik hierop heb gepost, ondertussen ben ik niiet meer bang voor autorijden, die ademtechnieken helpen als een tierelier. het is nu meer dat het me veel energie kost, heel goed opletten op al die auto;s, dan ergens heengaan daar ook van alles en dan weer terugrijden.. maar ik durf in ieder geval weer dat is fijn, ik merk aan mezelf dat ik heel er moet opletten om niet in te kakken qua stemming, ik weet dat ik geen verpleegkundige meer wil zijn, en ik weet niet wat ik wel wil in het leven, en als ik me dan een dag labiel voel, ben ik natuurlijk de sjaak.. 1 grote depri ellende. ik kan niet echt meer de energie vinden om mezelf een schop onder me kont te geven, maar ik kan het soms nog wel omdraaien. ik ben wat vriendinnen kwijt geraakt, en voel me daardoor.. tja een beetje alleen, alles verandert zo, en soms ben ik echt bang dat ik gek word, of niet op deze aarde hoor, of dat ik nooit beter word, of het niet volhoud,
Over het algemeen dus vrij wazig, maar zag dat @Vienna daar een tijd geleden ook last van had.
sterkte allemaal!
Ik heb het allemaal niet gelezen, alleen iets over leeftijden? ik ben 22
laatste maanden zo in de war geweest, angstig, en in de put en warrig dat ik even niet kon lezen over anderen
ik zit nu iets meer dan een jaar thuis voor de nieuwkomers (of naja misschien zijn die nu niet meer nieuw)
Hier nog steeds het kabbelende oma-voortbestaan, het gaat wel wat beter maar vind het moeilijk mezelf te bewegen en de dagen door te komen, vaak ook onwerkelijk gevoel, dat kennen jullie wel he? ontzettend moe.
Oke nevermind, ik lees net alles terug en zag dat het 2 maanden geleden was dat ik hierop heb gepost, ondertussen ben ik niiet meer bang voor autorijden, die ademtechnieken helpen als een tierelier. het is nu meer dat het me veel energie kost, heel goed opletten op al die auto;s, dan ergens heengaan daar ook van alles en dan weer terugrijden.. maar ik durf in ieder geval weer dat is fijn, ik merk aan mezelf dat ik heel er moet opletten om niet in te kakken qua stemming, ik weet dat ik geen verpleegkundige meer wil zijn, en ik weet niet wat ik wel wil in het leven, en als ik me dan een dag labiel voel, ben ik natuurlijk de sjaak.. 1 grote depri ellende. ik kan niet echt meer de energie vinden om mezelf een schop onder me kont te geven, maar ik kan het soms nog wel omdraaien. ik ben wat vriendinnen kwijt geraakt, en voel me daardoor.. tja een beetje alleen, alles verandert zo, en soms ben ik echt bang dat ik gek word, of niet op deze aarde hoor, of dat ik nooit beter word, of het niet volhoud,
Over het algemeen dus vrij wazig, maar zag dat @Vienna daar een tijd geleden ook last van had.
sterkte allemaal!
dont be afraid to build youre own path
dinsdag 2 augustus 2016 om 20:48
woensdag 3 augustus 2016 om 08:59
Mijn angstgevoelens zijn redelijk oke op het monent. Maar liggen heel erg aan de oppervlakte wel. Ik kan een goeie dag hebben zoals gisteren en dan hoor ik iets over een stress psychose en bam !! Dan weet ik binnen 5 min zeker dat ik die ook ga krijgen en zit ik weer midden in mijn angst. Gelukkig ben ik er dan niet meer dagen en weken mee bezig maar is het met een uurtje of wat weer weg. Dat is al een vooruitgang.
Ik ken het wazige gevoel ook. Afgelopen weekend weer erg last van gehad. Het is niet meer de derealisatie waar ik voor heen last van had gelukkig maar wel rete irritant. Zo n half slaap gevoel. Alsof ik maar niet helemaal wakker word. De kunst is om gewoon door te gaan met je dagelijkse dingen maar zaterdag kon ik me er alleen maar irriteren wat natuurlijk ook weer energie kost. Zondag had ik het ook maar tijdens een gezellige lunch geen last van. Afleiding helpt wel.
Bij mij wisselt dagelijks hoe ik me voel. Maandag was er herrie in mn hoofd pffgg , werd er gek van !! Maar gisteren heb ik een goeie dag gehad. Gewerkt en dat ging goed en helpt ook. Alleem doodop toen ik thuiskwam, 2 uur geslapen.
Dus ja, ik herken wat je schrijft Ik voel me alleen niet depressief. Ik wil me alleen graag weer goed voelen zonder al die irtitante dingen.
Ik ken het wazige gevoel ook. Afgelopen weekend weer erg last van gehad. Het is niet meer de derealisatie waar ik voor heen last van had gelukkig maar wel rete irritant. Zo n half slaap gevoel. Alsof ik maar niet helemaal wakker word. De kunst is om gewoon door te gaan met je dagelijkse dingen maar zaterdag kon ik me er alleen maar irriteren wat natuurlijk ook weer energie kost. Zondag had ik het ook maar tijdens een gezellige lunch geen last van. Afleiding helpt wel.
Bij mij wisselt dagelijks hoe ik me voel. Maandag was er herrie in mn hoofd pffgg , werd er gek van !! Maar gisteren heb ik een goeie dag gehad. Gewerkt en dat ging goed en helpt ook. Alleem doodop toen ik thuiskwam, 2 uur geslapen.
Dus ja, ik herken wat je schrijft Ik voel me alleen niet depressief. Ik wil me alleen graag weer goed voelen zonder al die irtitante dingen.
woensdag 3 augustus 2016 om 10:01
He allemaal!
Het is echt heel lang geleden dat ik nog gelezen/geschreven heb. Fijn dat het topic nog steeds zo actief is. Heb niet alles terug gelezen, kom gewoon eventjes buurten.
Heb ook een tijdje kinderboeken, stripboeken of glossy's gelezen. Meer concentratie had ik toen niet. Met de glossy's snel weer opgehouden, omdat ik echt niet goed werd van het oppervlakkige, maar de kinderboeken en strips vond ik super. Vooral de boeken van Dirk Bracke.
Leeftijd?, ben bijna 32 jaar en in oktober 2014 BO gekregen en sinds juni 2015 weer fulltime aan het werk (met de nodig ups and downs).
Mijn favo BO boek: Uit je BO van Carien Karsten. Er staat dat het een 30 dagen programma is, maar deed het op mijn eigen tempo.
@Gelesuikerspin: heel herkenbaar dat je echt moet gaan afwegen wat je op een dag gaat doen. Ik heb een periode gehad dat ik tot de brievenbus lopen al vermoeiend was. Van mijn therapeut kreeg ik toen de opdracht om max 10 min iets te doen (in het begin van mijn BO ook alleen maar activiteiten die je leuk vind/energie van krijg) en dan minimaal 2 uur rusten. En dit dan verder opbouwen. Heb er echt moeite mee gehad om dit te doen (ik ben toch niet bejaard?!), maar het hielp wel.
@Jade: die wazige periode gaat over Op een gegeven moment kreeg ik steeds meer richting in wat je echt graag wil en komen er ook weer leuke mensen op je pad (wat klinkt die goeroe achtig, maar je begrijpt wat ik bedoel). Probeer vooral de focussen op wat je graag doet en waar je, je goed bij voelt, misschien krijg je zo ook duidelijker wat je dan voor studie/werk wilt doen?
@Rascalles: vervelend om zo heen en weer geslingerd te worden. Heb je, je gedachten al getoetst? Bij mij helpt dat heel goed als ik stressie ben. Ook het wazig zien heb ik gehad. Gaat vanzelf over, maar is een teken van je lichaam dat het rust nodig heeft,
@Bloem: lief van je vriendin om zo spontaan hulp aan te bieden. Heerlijk zo'n vakantie in het vooruitzicht. Geniet ervan! Hoe is het verder met je? Las dat je de AD helemaal afgebouwd hebt, super! Wat doe je het goed zeg! Soms mis ik het forum, gewoon omdat je zo fijn bent om mee te 'praten' Hele hele dikke
Hier gaat alles best ok. Ben nog steeds een harde werker (dat zit er toch echt wel in) en moet mijn grenzen bewaken. Wat ik wel merk is dat ik steeds meer een gevoel van alles is ok heb. Het is nog steeds een leerproces, maar ik weet dat werk niet prioriteit is (al doe ik mijn job heel graag) en dat ik regelmatig dingen doe, waar ik echt van kan genieten. Ook de afgelopen maand een paar hele fijne mensen leren kennen en merk dat ik veel appreciatie krijg van mijn omgeving. Dat doet mij goed. Onze puppy is ondertussen een hond en zorgt voor de nodige beweging. Heerlijk hoe blij een dier kan zijn als je thuiskomt
Heel veel liefs!
Het is echt heel lang geleden dat ik nog gelezen/geschreven heb. Fijn dat het topic nog steeds zo actief is. Heb niet alles terug gelezen, kom gewoon eventjes buurten.
Heb ook een tijdje kinderboeken, stripboeken of glossy's gelezen. Meer concentratie had ik toen niet. Met de glossy's snel weer opgehouden, omdat ik echt niet goed werd van het oppervlakkige, maar de kinderboeken en strips vond ik super. Vooral de boeken van Dirk Bracke.
Leeftijd?, ben bijna 32 jaar en in oktober 2014 BO gekregen en sinds juni 2015 weer fulltime aan het werk (met de nodig ups and downs).
Mijn favo BO boek: Uit je BO van Carien Karsten. Er staat dat het een 30 dagen programma is, maar deed het op mijn eigen tempo.
@Gelesuikerspin: heel herkenbaar dat je echt moet gaan afwegen wat je op een dag gaat doen. Ik heb een periode gehad dat ik tot de brievenbus lopen al vermoeiend was. Van mijn therapeut kreeg ik toen de opdracht om max 10 min iets te doen (in het begin van mijn BO ook alleen maar activiteiten die je leuk vind/energie van krijg) en dan minimaal 2 uur rusten. En dit dan verder opbouwen. Heb er echt moeite mee gehad om dit te doen (ik ben toch niet bejaard?!), maar het hielp wel.
@Jade: die wazige periode gaat over Op een gegeven moment kreeg ik steeds meer richting in wat je echt graag wil en komen er ook weer leuke mensen op je pad (wat klinkt die goeroe achtig, maar je begrijpt wat ik bedoel). Probeer vooral de focussen op wat je graag doet en waar je, je goed bij voelt, misschien krijg je zo ook duidelijker wat je dan voor studie/werk wilt doen?
@Rascalles: vervelend om zo heen en weer geslingerd te worden. Heb je, je gedachten al getoetst? Bij mij helpt dat heel goed als ik stressie ben. Ook het wazig zien heb ik gehad. Gaat vanzelf over, maar is een teken van je lichaam dat het rust nodig heeft,
@Bloem: lief van je vriendin om zo spontaan hulp aan te bieden. Heerlijk zo'n vakantie in het vooruitzicht. Geniet ervan! Hoe is het verder met je? Las dat je de AD helemaal afgebouwd hebt, super! Wat doe je het goed zeg! Soms mis ik het forum, gewoon omdat je zo fijn bent om mee te 'praten' Hele hele dikke
Hier gaat alles best ok. Ben nog steeds een harde werker (dat zit er toch echt wel in) en moet mijn grenzen bewaken. Wat ik wel merk is dat ik steeds meer een gevoel van alles is ok heb. Het is nog steeds een leerproces, maar ik weet dat werk niet prioriteit is (al doe ik mijn job heel graag) en dat ik regelmatig dingen doe, waar ik echt van kan genieten. Ook de afgelopen maand een paar hele fijne mensen leren kennen en merk dat ik veel appreciatie krijg van mijn omgeving. Dat doet mij goed. Onze puppy is ondertussen een hond en zorgt voor de nodige beweging. Heerlijk hoe blij een dier kan zijn als je thuiskomt
Heel veel liefs!
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 3 augustus 2016 om 10:41
Hee Vienna en Jade, wat leuk om van jullie weer te horen zeg!
Ik ben zo trots op jou Vienna dat je de BO echt achter je hebt gelaten, ik hoop je dat ook nog na te doen
En dat je wel nog steeds goed op jezelf let, maar niet dat dat een last is. Gewoon je new & better self. Is je pup al weer groot, jeetje! Wat heerlijk, ik moet het hier nog doen met puppy-filmpjes haha, jammer.... Heb vriend wel zover dat hij zich erbij neerlegt dat er zekerweten ooit een hond gaat komen, eigenlijk is hij niet zo van huisdieren, de sufferd
@Jade, ik herken wel veel van wat je schrijft en ook je proces, bij jou ging het na een rocky start van je BO toch ook best een poos weer vrij goed (kan me herinneren dat je een optreden had voor een volle zaal!), en nu alweer maanden behoorlijk minder? Ik heb dat ook en kan daar ook echt moeilijk mee omgaan. Ben dan wel gestopt met AD, maar zo'n beetje om de dag denk ik: fuck it, ik begin weer. Heb wat meer last van depri buien of huilen om niks, soms een paniekaanval, al gaat het w.b. de angsten meestal wel ok. Maar ik hou wel minder energie over daardoor. Bij mij is het vooral het verzet tegen de situatie, niet accepteren etc, ik snap ook niet hoe me dat in het begin wel lukte, en ik na een paar maanden living hell gewoon weer lekker aan het paardrijden en wandelen was (8km!). Nu kom ik echt vrij weinig mijn huis uit en dat valt me echt enorm zwaar. Maar ik heb de energie er gewoon echt niet voor. Nou ja wel therapie en paar uurtjes vrijwilligerswerk en af en toe naar park of strand ofzo, maar de rest van de tijd lig ik me maar te irriteren op de bank. Ook omdat het al zolang duurt en ik gewoon een beetje het vertrouwen kwijt ben dat het goed komt ooit. Of ik dit wel kan. En bij de gedachte dat het misschien wel niet goed komt kan ik echt misselijk worden dat ik gewoon zin heb om te kotsen. En sommige dagen zijn dan wel weer prima hoor... Ik hoop dat de vakantie me weer wat energie geeft, lekker buiten is sowieso helend natuurlijk! En makkelijker accepteren, als je gewoon fijn naar een meer/zee/bos/diertjes ligt te turen in het zonnetje... Overgeven aan Het Universum ofzo. (het andere overgeven, niet het kotsen van zojuist)
liefs allemaal en positieve energie xxx
Ik ben zo trots op jou Vienna dat je de BO echt achter je hebt gelaten, ik hoop je dat ook nog na te doen
En dat je wel nog steeds goed op jezelf let, maar niet dat dat een last is. Gewoon je new & better self. Is je pup al weer groot, jeetje! Wat heerlijk, ik moet het hier nog doen met puppy-filmpjes haha, jammer.... Heb vriend wel zover dat hij zich erbij neerlegt dat er zekerweten ooit een hond gaat komen, eigenlijk is hij niet zo van huisdieren, de sufferd
@Jade, ik herken wel veel van wat je schrijft en ook je proces, bij jou ging het na een rocky start van je BO toch ook best een poos weer vrij goed (kan me herinneren dat je een optreden had voor een volle zaal!), en nu alweer maanden behoorlijk minder? Ik heb dat ook en kan daar ook echt moeilijk mee omgaan. Ben dan wel gestopt met AD, maar zo'n beetje om de dag denk ik: fuck it, ik begin weer. Heb wat meer last van depri buien of huilen om niks, soms een paniekaanval, al gaat het w.b. de angsten meestal wel ok. Maar ik hou wel minder energie over daardoor. Bij mij is het vooral het verzet tegen de situatie, niet accepteren etc, ik snap ook niet hoe me dat in het begin wel lukte, en ik na een paar maanden living hell gewoon weer lekker aan het paardrijden en wandelen was (8km!). Nu kom ik echt vrij weinig mijn huis uit en dat valt me echt enorm zwaar. Maar ik heb de energie er gewoon echt niet voor. Nou ja wel therapie en paar uurtjes vrijwilligerswerk en af en toe naar park of strand ofzo, maar de rest van de tijd lig ik me maar te irriteren op de bank. Ook omdat het al zolang duurt en ik gewoon een beetje het vertrouwen kwijt ben dat het goed komt ooit. Of ik dit wel kan. En bij de gedachte dat het misschien wel niet goed komt kan ik echt misselijk worden dat ik gewoon zin heb om te kotsen. En sommige dagen zijn dan wel weer prima hoor... Ik hoop dat de vakantie me weer wat energie geeft, lekker buiten is sowieso helend natuurlijk! En makkelijker accepteren, als je gewoon fijn naar een meer/zee/bos/diertjes ligt te turen in het zonnetje... Overgeven aan Het Universum ofzo. (het andere overgeven, niet het kotsen van zojuist)
liefs allemaal en positieve energie xxx
woensdag 3 augustus 2016 om 13:52
Goedemorgen lieve Bootjes,
Wat veel herkenning weer en fijn dat er weer wat meer leven is op het topic. Ik weet zeker dat er mensen zijn die alleen in meeleesmodus (kunnen) zijn nu, die hopelijk wel wat hebben aan onze verhalen en tips. Voor de nieuwe BO's; ik ben 33 en al 1,5 jaar uit de running. Ik heb regelmatig nog een (flinke) terugval maar over het algemeen gaat het al een heel eind beter. Ik mis voor mijn gevoel nog een paar puzzelstukjes voordat ik echt weer helemaal er klaar voor ben. Vorige week een ontzettende dip. Alle dagen ging het in de middag ineens bergafwaarts en alleen nog maar huilen. Later op de avond gaat dat dan weer wat beter, maar ik vergeet hoe ik mezelf eruit kan krijgen op die momenten. Nu gaat het wel weer wat beter en kan ik ook beter focussen op de goede dingen. Opschrijven van de positieve dingen van elke dag helpt goed!
@Bloem, ik ben al op vakantie geweest en kan je vertellen dat het mij echt heel veel goed gedaan heeft. Ook al had ik na de vakantie wel weer wat dipjes, het is goed om even te voelen dat je echt nog wel in staat bent om je goed te voelen en te genieten dus dat gun ik jou en wie er verder nog een vakantie in het vooruitzicht heeft ook. Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat zon, andere omgeving en geen verplichtingen heel erg goed is voor mensen met een burn out om weer wat dichter bij jezelf te komen.
@Rascalles, lastig is dat als je hoofd op hol slaat. Proberen helemaal niets meer te doen, niet lezen, niet tv kijken, gewoon zitten, je ogen dicht en zo'n meditatie app aanzetten of op youtube een meditatie opzoeken helpt mij vaak.
@ Suikerspin, klinkt goed een weekje strand. Hoop dat je er van geniet. Dat je met het uwv te maken krijgt klopt volgens mij niet. dat is alleen wanneer je ziek uit dienst bent, dan neemt uwv het over van de werkgever, maar jij hebt nog een werkgever. Maargoed, daar kunnen ze het beste zelf antwoord op geven misschien.
@ jade, herkenbaar, het is een lang en ongemakkelijk proces, maar ik lees ook veel positieve ontwikkelingen in je post. Die ademtechnieken, wat houdt dat in? Natuurlijk kost nieuwe, gedachtes, nieuw gedrag en nieuwe technieken gebruiken ook energie. Die labiele depri periodes zijn klote. Net een achter de rug die een week geduurd heeft en als je er eenmaal inzit kun je het maar beter even accepteren. Het gaat wel weer over. Ik denk in die dip periodes ook dat ik hier niet hoor, dat ik niet sterk genoeg ben om ooit nog wat te doen, dat ik gek wordt en het nooit meer goed kom, maar als ik me dan weer even een tijdje beter voel weet ik dat dat allemaal niet zo is en probeer ik me daar aan vast te houden door te focussen wat allemaal wel lukt en wel goed gaat en de dingen die niet zo lekker gingen gewoon gauw te vergeten en in ieder geval geen uitgebreide aandacht aan te schenken. Maar ik moet ook vaak genoeg mezelf elke dag opnieuw vertellen dat het heus goed komt.
@Vienna, goed om te lezen dat het zo goed gaat. Het enige wat ik van dat boek van Carien Karsten onthouden heb is dat je vooral moet leren conflicten aan te gaan in plaats van ze uit de weg te gaan. Dus nu oefen ik daarmee en kijk hoe het uitpakt . Verder kreeg ik de kriebel van dat 30 dagen programma, net alsof je in 30 dagen ervanaf kunt/moet zijn. Leverde mij alleen maar frustratie op als iets niet zo snel lukte. Maar er staan zeker wat goede dingen in.
@ bloem, hoop dat je vakantie je laat inzien dat het echt goed gaat komen en dat het je heus nog wel lukt om gewoon lekker rustig ergens van te genieten, meer hoeft nu toch ook niet? Ik vind het zelf ook lastig, maar die wisselingen in stemming zijn bijna alsof er een switch zit. Soms lukt het om die knop op de plus te zetten en soms floept hij terug naar min, maar het blijft oefenen op je mindset om zo steeds langer die plus vast te houden en dan volgt je energie ook weer wat meer. Blijven focussen op wat er wél goed gaat! En je niet irriteren als het niet zo goed gaat als je zou willen (makkelijk gezegd he ).
Wat veel herkenning weer en fijn dat er weer wat meer leven is op het topic. Ik weet zeker dat er mensen zijn die alleen in meeleesmodus (kunnen) zijn nu, die hopelijk wel wat hebben aan onze verhalen en tips. Voor de nieuwe BO's; ik ben 33 en al 1,5 jaar uit de running. Ik heb regelmatig nog een (flinke) terugval maar over het algemeen gaat het al een heel eind beter. Ik mis voor mijn gevoel nog een paar puzzelstukjes voordat ik echt weer helemaal er klaar voor ben. Vorige week een ontzettende dip. Alle dagen ging het in de middag ineens bergafwaarts en alleen nog maar huilen. Later op de avond gaat dat dan weer wat beter, maar ik vergeet hoe ik mezelf eruit kan krijgen op die momenten. Nu gaat het wel weer wat beter en kan ik ook beter focussen op de goede dingen. Opschrijven van de positieve dingen van elke dag helpt goed!
@Bloem, ik ben al op vakantie geweest en kan je vertellen dat het mij echt heel veel goed gedaan heeft. Ook al had ik na de vakantie wel weer wat dipjes, het is goed om even te voelen dat je echt nog wel in staat bent om je goed te voelen en te genieten dus dat gun ik jou en wie er verder nog een vakantie in het vooruitzicht heeft ook. Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat zon, andere omgeving en geen verplichtingen heel erg goed is voor mensen met een burn out om weer wat dichter bij jezelf te komen.
@Rascalles, lastig is dat als je hoofd op hol slaat. Proberen helemaal niets meer te doen, niet lezen, niet tv kijken, gewoon zitten, je ogen dicht en zo'n meditatie app aanzetten of op youtube een meditatie opzoeken helpt mij vaak.
@ Suikerspin, klinkt goed een weekje strand. Hoop dat je er van geniet. Dat je met het uwv te maken krijgt klopt volgens mij niet. dat is alleen wanneer je ziek uit dienst bent, dan neemt uwv het over van de werkgever, maar jij hebt nog een werkgever. Maargoed, daar kunnen ze het beste zelf antwoord op geven misschien.
@ jade, herkenbaar, het is een lang en ongemakkelijk proces, maar ik lees ook veel positieve ontwikkelingen in je post. Die ademtechnieken, wat houdt dat in? Natuurlijk kost nieuwe, gedachtes, nieuw gedrag en nieuwe technieken gebruiken ook energie. Die labiele depri periodes zijn klote. Net een achter de rug die een week geduurd heeft en als je er eenmaal inzit kun je het maar beter even accepteren. Het gaat wel weer over. Ik denk in die dip periodes ook dat ik hier niet hoor, dat ik niet sterk genoeg ben om ooit nog wat te doen, dat ik gek wordt en het nooit meer goed kom, maar als ik me dan weer even een tijdje beter voel weet ik dat dat allemaal niet zo is en probeer ik me daar aan vast te houden door te focussen wat allemaal wel lukt en wel goed gaat en de dingen die niet zo lekker gingen gewoon gauw te vergeten en in ieder geval geen uitgebreide aandacht aan te schenken. Maar ik moet ook vaak genoeg mezelf elke dag opnieuw vertellen dat het heus goed komt.
@Vienna, goed om te lezen dat het zo goed gaat. Het enige wat ik van dat boek van Carien Karsten onthouden heb is dat je vooral moet leren conflicten aan te gaan in plaats van ze uit de weg te gaan. Dus nu oefen ik daarmee en kijk hoe het uitpakt . Verder kreeg ik de kriebel van dat 30 dagen programma, net alsof je in 30 dagen ervanaf kunt/moet zijn. Leverde mij alleen maar frustratie op als iets niet zo snel lukte. Maar er staan zeker wat goede dingen in.
@ bloem, hoop dat je vakantie je laat inzien dat het echt goed gaat komen en dat het je heus nog wel lukt om gewoon lekker rustig ergens van te genieten, meer hoeft nu toch ook niet? Ik vind het zelf ook lastig, maar die wisselingen in stemming zijn bijna alsof er een switch zit. Soms lukt het om die knop op de plus te zetten en soms floept hij terug naar min, maar het blijft oefenen op je mindset om zo steeds langer die plus vast te houden en dan volgt je energie ook weer wat meer. Blijven focussen op wat er wél goed gaat! En je niet irriteren als het niet zo goed gaat als je zou willen (makkelijk gezegd he ).
woensdag 3 augustus 2016 om 16:44
Pussywillow, wat fijn dat je vakantie je zo goed heeft gedaan!
Mijn enige angst is dat een nieuwe omgeving te vermoeiend is qua prikkels en indrukken.
Had jij hier geen last van?
Om die reden gekozen voor iets in Nederland. Bijvoorbeeld een lange auto rit of vliegreis zou echt nog niet lukken. Misschien volgend jaar
Ik denk ook dat er veel mee lezers zijn; hallo iedereen
Ik was de eerste 8 maanden van mijn BO ook een meelezer.
Mijn verschrikkelijke bedrijfsarts was eindelijk eens normaal, yeah (voor haar doen dan )
Ik neem nu iemand mee naar het gesprek, die er alleen maar bij zit. Dat helpt goed. Ze let daardoor beter op haar woorden. En ik had een paar keer terug de communicatie aangekaart. Die was zo wazig en ze bereide zich niet voor. Voelde me echt als lucht. Alsof ik er niet was in haar ogen. Echt vragen als, werk je eigenlijk alweer . Heel vervelend.
Maar nu ging het goed. Ze blijft erg veel onrelevante informatie geven, met veel details, over anderen en hun ziektes als voorbeeld. Jah. Heb ik niks aan. En word er natuurlijk hartstikke overprikkeld van. Gewoon steeds gevraagd, wat is nu de vraag?
Het lijkt mij een verschrikkelijk beroep, bedrijfsarts. Maar dat ter zijde.
Ik heb eigenlijk zin in de winter. Geen idee hoe dat komt. Normaal ben ik juist gevoelig voor somberheid in de winter. En meer een zon persoon.
Misschien omdat mijn favoriete programma, expeditie Robinson er aan komt. Vind het dan heerlijk onder een kleedje chipsjes te eten, warme choco te drinken en weg te dromen van een mooi eiland en anderen te zien ploeteren terwijl ik relaxt lig. Hihi.
En kerst
Ik heb geen idee, misschien omdat ik vorig jaar rond die tijd ondanks mijn extreme vermoeidheid mij 'happy' voelde en vooral gesteund. En kon genieten van de kerstboom versieren, die iemand voor mij gekocht had en ik bal voor bal er ingehangen heb, afhankelijk van mijn energie.
Raar gevoel wat ik niet goed kan plaatsen. Sowieso lijkt het hier nu herfst. Brrr.
Mijn enige angst is dat een nieuwe omgeving te vermoeiend is qua prikkels en indrukken.
Had jij hier geen last van?
Om die reden gekozen voor iets in Nederland. Bijvoorbeeld een lange auto rit of vliegreis zou echt nog niet lukken. Misschien volgend jaar
Ik denk ook dat er veel mee lezers zijn; hallo iedereen
Ik was de eerste 8 maanden van mijn BO ook een meelezer.
Mijn verschrikkelijke bedrijfsarts was eindelijk eens normaal, yeah (voor haar doen dan )
Ik neem nu iemand mee naar het gesprek, die er alleen maar bij zit. Dat helpt goed. Ze let daardoor beter op haar woorden. En ik had een paar keer terug de communicatie aangekaart. Die was zo wazig en ze bereide zich niet voor. Voelde me echt als lucht. Alsof ik er niet was in haar ogen. Echt vragen als, werk je eigenlijk alweer . Heel vervelend.
Maar nu ging het goed. Ze blijft erg veel onrelevante informatie geven, met veel details, over anderen en hun ziektes als voorbeeld. Jah. Heb ik niks aan. En word er natuurlijk hartstikke overprikkeld van. Gewoon steeds gevraagd, wat is nu de vraag?
Het lijkt mij een verschrikkelijk beroep, bedrijfsarts. Maar dat ter zijde.
Ik heb eigenlijk zin in de winter. Geen idee hoe dat komt. Normaal ben ik juist gevoelig voor somberheid in de winter. En meer een zon persoon.
Misschien omdat mijn favoriete programma, expeditie Robinson er aan komt. Vind het dan heerlijk onder een kleedje chipsjes te eten, warme choco te drinken en weg te dromen van een mooi eiland en anderen te zien ploeteren terwijl ik relaxt lig. Hihi.
En kerst
Ik heb geen idee, misschien omdat ik vorig jaar rond die tijd ondanks mijn extreme vermoeidheid mij 'happy' voelde en vooral gesteund. En kon genieten van de kerstboom versieren, die iemand voor mij gekocht had en ik bal voor bal er ingehangen heb, afhankelijk van mijn energie.
Raar gevoel wat ik niet goed kan plaatsen. Sowieso lijkt het hier nu herfst. Brrr.
woensdag 3 augustus 2016 om 16:50
Ik vind dat van die strip of kinderboeken een heel goed idee trouwens!
Wat voor stripboeken kunnen jullie aanraden?
Vroeger las ik wel strip boeken, maar geen idee hoe ze heten. Wel meer humor strips, geen actie.
En hoe komen jullie eraan?
Ik zou ze bij een bieb kunnen reserveren bedenk ik me net en dan afhalen met de auto ofzo. Mmmm, even over nadenken of zoiets zou lukken.
Wat voor stripboeken kunnen jullie aanraden?
Vroeger las ik wel strip boeken, maar geen idee hoe ze heten. Wel meer humor strips, geen actie.
En hoe komen jullie eraan?
Ik zou ze bij een bieb kunnen reserveren bedenk ik me net en dan afhalen met de auto ofzo. Mmmm, even over nadenken of zoiets zou lukken.
woensdag 3 augustus 2016 om 17:01
Hey Suikerspin,
Ik kon eerst ook niet in een drukke omgeving zijn, maar dat heb ik opgebouwd en een stukje vliegen lukt me al wel weer gelukkig. Verder ga ik nooit ergens heen in hoogseizoen of waar het druk is. Ik zoek altijd rustige plekjes en veel natuur of lege stranden op. En vroeg slapen in de vakantie lukt me beter dan thuis dus dat is wel goed om de prikkels die er zijn aan te kunnen.
Je bedrijfsarts klinkt warrig. Misschien is haar werkdruk te hoog en is ze ook toe aan een tandje minder en kun je haar nog wat advies geven
Wat boeken en series/films betreft kan ik echt totaal niet meer tegen veel geweld en nare verhalen. Ik word daar helemaal naar en onrustig van. De bibliotheken tegenwoordig zijn best fijn. Ik reserveer heel veel online en wip dan alleen even binnen om het gereserveerde op te halen.
Ik kon eerst ook niet in een drukke omgeving zijn, maar dat heb ik opgebouwd en een stukje vliegen lukt me al wel weer gelukkig. Verder ga ik nooit ergens heen in hoogseizoen of waar het druk is. Ik zoek altijd rustige plekjes en veel natuur of lege stranden op. En vroeg slapen in de vakantie lukt me beter dan thuis dus dat is wel goed om de prikkels die er zijn aan te kunnen.
Je bedrijfsarts klinkt warrig. Misschien is haar werkdruk te hoog en is ze ook toe aan een tandje minder en kun je haar nog wat advies geven
Wat boeken en series/films betreft kan ik echt totaal niet meer tegen veel geweld en nare verhalen. Ik word daar helemaal naar en onrustig van. De bibliotheken tegenwoordig zijn best fijn. Ik reserveer heel veel online en wip dan alleen even binnen om het gereserveerde op te halen.
woensdag 3 augustus 2016 om 21:51
Jeetje ik was vergeten hoe fijn het was om hierop te schrijven.
@rascalles ja dat herken ik hoor. Snel op de kast of labiel. Maar als je van jezelf al weet en herkent heb je een mooi begin. Als ik al kijk naar iets over IS dreiging agressie of psychiatrische ziektes blijft dit ook vreselijk hangen en word er onzeker van bah! Indd voelt alsof je droomt en zo wakker kunt worde
@vienna wat vreselijk lief. Ja ik weet alleen niet goed wat.. ik rij paard en zing en daar heb ik wel plezier in. Maar alles wat met werk te maken heeft.. of toekomst.. geen idee.. het voelt een beetje doelloos ik las dat de emdr voor jou goed heeft uitgepakt wat fijn voor jou!!
@bloem
Jaaa het is een half jaar echt steeds beter gegaan maar nu indd een flinke terug val.. het is zo anders dan hoe ik me ooit heb gevoeld. Indd het gevoel kan ik het wel.. houd het op.. ik kom ook minder het huis uit. En voel me ook ontsettend alleen soms heb nog 1 vriendin en mn moeder die er eigenlijk echt voor me zijn. Had indd toen een optreden. Laatst maand geleden had ik er weer 1. Eigenwijs stuk vreten dat ik was. Paniek aanval van tevoren. Duizelig beroerd. Buiten gezeten tot 20 sec voor ik aan de beurt was. BAM gezongen en weer weg hahaha. Maar voelde me wel ff helemaal me oude zelf. Opgetut haar mooi makeup. Nu hebik geen zin om dat elke dag te doen
. Opzich doe je al best veel! Alleen lijkt het zo weinig je bent goed bezig echt. HEEL veel plezier op vakantie
@pussywillow jaaa god het houd zoveel in! Opletten dat je de gehele dag door een ontspannen buik ademt. Manieren om in slaap te komen uit aanvallen te komen, meer ontspanning te krijgen of als je angstif bent dit kalmeren soms simpel iets naar voren te leunen en je adem weer laag te krijgen. Tis een heel verhaal hihi indd het gevoel ik hoor niet op de wereld wanneer houd het op e.d... weet jij al wat je wil after BO?
Gelesuikerspin ik heb oordopjes gekocht voor drukke plekken. Echt werkt als een tierelier. Heerlijk. Veel zicht prikkels kijk ik naar de grond dat is wat rustiger. Lastig met zon bedrijfsarts welgoed dat je het hebt aangekaart
Te grappig dat meerdere kinderdingen enzo kijken en lezen doe ik ook heerlijk.
Ik weet al waarom ik gister zo depri was moest gewoon ongesteld worden dan is het altijd het ergst! Stom wel lekker paar uurtjes bij de paardjes geweest vanmiddag. En.. zelf heen gereden haha!
Liefs allemaal
@rascalles ja dat herken ik hoor. Snel op de kast of labiel. Maar als je van jezelf al weet en herkent heb je een mooi begin. Als ik al kijk naar iets over IS dreiging agressie of psychiatrische ziektes blijft dit ook vreselijk hangen en word er onzeker van bah! Indd voelt alsof je droomt en zo wakker kunt worde
@vienna wat vreselijk lief. Ja ik weet alleen niet goed wat.. ik rij paard en zing en daar heb ik wel plezier in. Maar alles wat met werk te maken heeft.. of toekomst.. geen idee.. het voelt een beetje doelloos ik las dat de emdr voor jou goed heeft uitgepakt wat fijn voor jou!!
@bloem
Jaaa het is een half jaar echt steeds beter gegaan maar nu indd een flinke terug val.. het is zo anders dan hoe ik me ooit heb gevoeld. Indd het gevoel kan ik het wel.. houd het op.. ik kom ook minder het huis uit. En voel me ook ontsettend alleen soms heb nog 1 vriendin en mn moeder die er eigenlijk echt voor me zijn. Had indd toen een optreden. Laatst maand geleden had ik er weer 1. Eigenwijs stuk vreten dat ik was. Paniek aanval van tevoren. Duizelig beroerd. Buiten gezeten tot 20 sec voor ik aan de beurt was. BAM gezongen en weer weg hahaha. Maar voelde me wel ff helemaal me oude zelf. Opgetut haar mooi makeup. Nu hebik geen zin om dat elke dag te doen
. Opzich doe je al best veel! Alleen lijkt het zo weinig je bent goed bezig echt. HEEL veel plezier op vakantie@pussywillow jaaa god het houd zoveel in! Opletten dat je de gehele dag door een ontspannen buik ademt. Manieren om in slaap te komen uit aanvallen te komen, meer ontspanning te krijgen of als je angstif bent dit kalmeren soms simpel iets naar voren te leunen en je adem weer laag te krijgen. Tis een heel verhaal hihi indd het gevoel ik hoor niet op de wereld wanneer houd het op e.d... weet jij al wat je wil after BO?
Gelesuikerspin ik heb oordopjes gekocht voor drukke plekken. Echt werkt als een tierelier. Heerlijk. Veel zicht prikkels kijk ik naar de grond dat is wat rustiger. Lastig met zon bedrijfsarts welgoed dat je het hebt aangekaart
Te grappig dat meerdere kinderdingen enzo kijken en lezen doe ik ook heerlijk.
Ik weet al waarom ik gister zo depri was moest gewoon ongesteld worden dan is het altijd het ergst! Stom wel lekker paar uurtjes bij de paardjes geweest vanmiddag. En.. zelf heen gereden haha!
Liefs allemaal
dont be afraid to build youre own path
zaterdag 6 augustus 2016 om 10:01
Hi allemaal,
Mag ik hier meeschrijven? Ik lees hier al een tijdje mee en vind hier echt een wereld van herkenning! Vooral de struggles, het vallen en weer opstaan waar iedereen toch mee lijkt te worstelelen. Een burnout is blijkbaar geen rechte stijgende lijn naar herstel . Verder echt respect hoe jullie het handelen en er mee omgaan.
Ik zit zelf vanaf januari thuis met allerlei vreemde klachten en heb in maart de diagnose ziekte van crohn en burnout gekregen. Nu na 7 maanden kan ik zeggen dat ik door therapie geestelijk flinke stappen heb gemaakt. Ik heb het echt geaccepteerd, daar heb ik dan ook 6 mnd over gedaan. De paniekaanvallen lijken minder te worden en ik heb echt geleerd om voor mijzelf te kiezen en even alleen voor mijzelf te kiezen. Klinkt uiteraard erg makkelijk wanneer ik het zo beknopt opschrijf (heb moeite met lange stukken tekst lezen en schrijven) maar daar heb ik flink voor geknokt.
Maar waar ik heel erg tegenaan loop is het lichamelijke stuk. Ik ga echt niet vooruit. Ik heb 3 weken geleden 2 redelijk goede dagen gehad waarbij ik 2 x de electrische fiets heb gepakt om 20 min te gaan fietsen en sindsdien zit ik alweer bijna 3 weken in mijn stoel en ik een rondje stofzuigen nog te veel. Heeft het bij jullie ook zo lang geduurd voordat jullie lichamelijk vooruit gingen??2x een rondje fietsen kan toch eigenlijk niet zo'n terugval veroorzaken?
Soms denk ik dat ik door de combinatie met de ziekte van crohn in dit circeltje blijf lopen. Je word namelijk heel moe van de ziekte van crohn. Hoe gaan jullie om met een terugval? Raken jullie daar ook gestresst van? ?
Sorry, best een boel vragen zie ik ?. Iedereen in ieder geval fijn weekend gewenst!
Mag ik hier meeschrijven? Ik lees hier al een tijdje mee en vind hier echt een wereld van herkenning! Vooral de struggles, het vallen en weer opstaan waar iedereen toch mee lijkt te worstelelen. Een burnout is blijkbaar geen rechte stijgende lijn naar herstel . Verder echt respect hoe jullie het handelen en er mee omgaan.
Ik zit zelf vanaf januari thuis met allerlei vreemde klachten en heb in maart de diagnose ziekte van crohn en burnout gekregen. Nu na 7 maanden kan ik zeggen dat ik door therapie geestelijk flinke stappen heb gemaakt. Ik heb het echt geaccepteerd, daar heb ik dan ook 6 mnd over gedaan
. De paniekaanvallen lijken minder te worden en ik heb echt geleerd om voor mijzelf te kiezen en even alleen voor mijzelf te kiezen. Klinkt uiteraard erg makkelijk wanneer ik het zo beknopt opschrijf (heb moeite met lange stukken tekst lezen en schrijven) maar daar heb ik flink voor geknokt.Maar waar ik heel erg tegenaan loop is het lichamelijke stuk. Ik ga echt niet vooruit. Ik heb 3 weken geleden 2 redelijk goede dagen gehad waarbij ik 2 x de electrische fiets heb gepakt om 20 min te gaan fietsen en sindsdien zit ik alweer bijna 3 weken in mijn stoel en ik een rondje stofzuigen nog te veel. Heeft het bij jullie ook zo lang geduurd voordat jullie lichamelijk vooruit gingen??2x een rondje fietsen kan toch eigenlijk niet zo'n terugval veroorzaken?
Soms denk ik dat ik door de combinatie met de ziekte van crohn in dit circeltje blijf lopen. Je word namelijk heel moe van de ziekte van crohn. Hoe gaan jullie om met een terugval? Raken jullie daar ook gestresst van? ?
Sorry, best een boel vragen zie ik ?. Iedereen in ieder geval fijn weekend gewenst!
zaterdag 6 augustus 2016 om 11:49
Hoi signorina76. Welkom!
Lichamelijke vooruitgang gaat bij mij ook echt langzaam. Bijna 10 maand nu al verder. Heel frustrerend, maar de beste remedie, die ik hier ook vaak hoor is, accepteren. Voel je je lichamelijk moe, neem rust.
Het is je alweer gelukt 2x 20 minuten te fietsen. Neem de tijd om te herstellen en de volgende keer 10 minuten doen?
De periodes van herstellen worden uiteindelijk kleiner maar daar gaan maanden overheen.
Het wordt echt beter in de toekomst, geduld geduld geduld. Ik raak soms ook erg gestresst, blijft dit altijd?! Wat een ellende!
Zeker als er nog medische aandoeningen spelen, hoort de vermoeidheid daar dan bij en wordt ik nooooit meer beter? Ik raak daar ook van in paniek.
Mijn artsen en ik gaan eerst voor 'weer beter in balans' komen. Daarna, over een jaar, zie je dan, is het puur de medische aandoening of ook stress en uitputting?
Mij helpt dat heel erg. Er vanuit gaan voor nu dat de vermoeidheid meerdendeel wordt vergroot door stress en ondanks medische aandoeningen niet altijd zo heftig blijvend zal zijn.
Kijk iemand met rugklachten, zal tijdens een burnout altijd heftigere rugklachten hebben, dat is zijn zwakke plek. Alle zwakke plekken die een mens heeft worden uitvergroot tijdens BO.
Ik denk dat de vermoeiend nu niet alleen komt door crohn, het is er ook omdat je bent opgebrand. Die balans komt! In hoe om te gaan met je ziekte en je energie te verdelen. En meer energie ook. Misschien geen 100% maar wel veeeeel meer als nu.
Lichamelijke vooruitgang gaat bij mij ook echt langzaam. Bijna 10 maand nu al verder. Heel frustrerend, maar de beste remedie, die ik hier ook vaak hoor is, accepteren. Voel je je lichamelijk moe, neem rust.
Het is je alweer gelukt 2x 20 minuten te fietsen. Neem de tijd om te herstellen en de volgende keer 10 minuten doen?
De periodes van herstellen worden uiteindelijk kleiner maar daar gaan maanden overheen.
Het wordt echt beter in de toekomst, geduld geduld geduld. Ik raak soms ook erg gestresst, blijft dit altijd?! Wat een ellende!
Zeker als er nog medische aandoeningen spelen, hoort de vermoeidheid daar dan bij en wordt ik nooooit meer beter? Ik raak daar ook van in paniek.
Mijn artsen en ik gaan eerst voor 'weer beter in balans' komen. Daarna, over een jaar, zie je dan, is het puur de medische aandoening of ook stress en uitputting?
Mij helpt dat heel erg. Er vanuit gaan voor nu dat de vermoeidheid meerdendeel wordt vergroot door stress en ondanks medische aandoeningen niet altijd zo heftig blijvend zal zijn.
Kijk iemand met rugklachten, zal tijdens een burnout altijd heftigere rugklachten hebben, dat is zijn zwakke plek. Alle zwakke plekken die een mens heeft worden uitvergroot tijdens BO.
Ik denk dat de vermoeiend nu niet alleen komt door crohn, het is er ook omdat je bent opgebrand. Die balans komt! In hoe om te gaan met je ziekte en je energie te verdelen. En meer energie ook. Misschien geen 100% maar wel veeeeel meer als nu.
zaterdag 6 augustus 2016 om 13:40
Dank voor jouw bericht Gele-Suikerspin! Zo fijn als iemand het herkent en begrijpt wat je meemaakt ?
Goed hoe jij en jouw artsen het aanpakken. Eerst weer in balans komen en daarna maar eens kijken wat er precies de overhand heeft. Ik begrijp dat jij daarnaast ook nog een medische aandoening hebt?
Ik heb door jouw bericht weer even de positieve slag te pakken, thanks! Het waarom is eigenlijk niet van belang maar het accepteren en er mee om leren gaan. Dat ga ik deze zaterdag dan ook maar een (proberen te) doen.????
Fijne zaterdag!
Goed hoe jij en jouw artsen het aanpakken. Eerst weer in balans komen en daarna maar eens kijken wat er precies de overhand heeft. Ik begrijp dat jij daarnaast ook nog een medische aandoening hebt?
Ik heb door jouw bericht weer even de positieve slag te pakken, thanks! Het waarom is eigenlijk niet van belang maar het accepteren en er mee om leren gaan. Dat ga ik deze zaterdag dan ook maar een (proberen te) doen.????
Fijne zaterdag!
maandag 8 augustus 2016 om 18:06
nou ja een paar zinnetjes kunnen er nog wel bij
Signorina, jeetje wat rot zeg, burnout EN Crohn! Kan me voorstellen dat het dan nóg langer duurt voor je lijf weer een beetje in de herstelmodus komt. En inderdaad, acceptatie is echt de eerste stap, pas dan krijgt je lijf de rust om echt te gaan herstellen. Ik volg zelf therapie voor chronische vermoeidheid, en zij definieren 4 dingen die het herstel in de weg staan:
-angst (vb angst voor moeheid, angst voor inspanning, of gewoon retevermoeiende paniekaanvallen)
-aandacht (te veel op al je kwalen letten, wat je aandacht geeft, groeit)
-verkeerd slaapritme (zelfde tijd naar bed, zelfde tijd op)
-te veel doen als je je wat fitter voelt, en te weinig als je je minder voelt. Heeel gelijkmatig leven.
Misschien zit daar iets tussen, wat je nog aan kan pakken. En ik kan me heel goed voorstellen dat je met dieet of evt supplementen ook weer een eind kan komen: Stress/burnout alleen al vreet echt vitamines, vaak gaan daar al tekorten mee gepaard. En dan zal jij met je Crohn nog eens heel veel voedingsstoffen minder opnemen. Das shit! Vitamine B12, D en magnesium- tekorten zijn notoire moe-makers, mss kan je daar ook wat extra winst pakken?
Nou ja misschien vertel ik je helemaal niks nieuws, en sowieso duurt het gewoon echt veel langer dan leuk is. Ben zelf al ruim 1,5 jaar bezig...
Nog een koekje, anyone?
Signorina, jeetje wat rot zeg, burnout EN Crohn! Kan me voorstellen dat het dan nóg langer duurt voor je lijf weer een beetje in de herstelmodus komt. En inderdaad, acceptatie is echt de eerste stap, pas dan krijgt je lijf de rust om echt te gaan herstellen. Ik volg zelf therapie voor chronische vermoeidheid, en zij definieren 4 dingen die het herstel in de weg staan:
-angst (vb angst voor moeheid, angst voor inspanning, of gewoon retevermoeiende paniekaanvallen)
-aandacht (te veel op al je kwalen letten, wat je aandacht geeft, groeit)
-verkeerd slaapritme (zelfde tijd naar bed, zelfde tijd op)
-te veel doen als je je wat fitter voelt, en te weinig als je je minder voelt. Heeel gelijkmatig leven.
Misschien zit daar iets tussen, wat je nog aan kan pakken. En ik kan me heel goed voorstellen dat je met dieet of evt supplementen ook weer een eind kan komen: Stress/burnout alleen al vreet echt vitamines, vaak gaan daar al tekorten mee gepaard. En dan zal jij met je Crohn nog eens heel veel voedingsstoffen minder opnemen. Das shit! Vitamine B12, D en magnesium- tekorten zijn notoire moe-makers, mss kan je daar ook wat extra winst pakken?
Nou ja misschien vertel ik je helemaal niks nieuws, en sowieso duurt het gewoon echt veel langer dan leuk is. Ben zelf al ruim 1,5 jaar bezig...
Nog een koekje, anyone?
maandag 8 augustus 2016 om 21:16
