Consuminderaars, knieperds en mustachians deel 4

quote:daneli schreef op 09 augustus 2016 @ 21:09:

Heavenorhell, net voor de tweede keer de was binnen gehaald vanwege de regen. Woon jij in een ander Nederland dan ik? ;-)Behalve op echt zomerse dagen is buiten drogen niet aan mij besteed.



Misschien hangt het er ook vanaf hoe flexibel je bent in de momenten waarop je kunt wassen. Ik ben best veel van huis en heb daardoor maar een paar vaste momenten per week dat ik kan wassen. En dan moet ik ook nog eens de was van 4 personen doen, dus ik ben er niet met 1 was per week. Als je vaak thuis bent dan ben je veel flexibeler en kun je op een dag dat er veel regen voorspeld wordt de boel de boel laten, terwijl je op een zonnige dag er een paar achter elkaar doet.



Ik droog zelf de was nooit buiten. De wasmachine staat op zolder en ik ben te lui om die hele zooi naar beneden en daarna weer naar boven te sjouwen en op te moeten letten of het wel of niet gaat regenen. Ik ben niet alleen zuinig op mijn geld maar ook op mijn tijd en energie. Ik doe wel graag de ramen op zolder tegen elkaar open, zodat het daar lekker doorwaait, geeft nog een beetje hetzelfde effect als buiten hangen.

quote:schattigmeisje schreef op 09 augustus 2016 @ 16:43:

@daneli ja hoor, ik heb er gelukkig hulp voor Rest van je quote heb ik even weggehaald. Ik vind het ook heel knap dat je dit verhaal zo durft te delen! Fijn dat je nu hulp hebt. Je klinkt alsof je al best wel wat inzichten hebt opgedaan. Betekent een chronische depressie dat het echt nooit meer over zal gaan? Dat lijkt me heftig om te weten, dat je je nooit helemaal happy zult voelen. Of werkt het niet zo? Hoef je niet te delen natuurlijk als je dat niet wilt, het is ook nogal offtopic natuurlijk (excuus voor de rest).

Ik vertelde eerder al vandaag dat mijn omgeving ook de traditionele rolverdeling was, qua familie en in mijn basisschool klas was er een enkele uitzondering met een moeder die werkte, en dan heb ik het niet over de poetsadresjes die sommige moeders hadden (dat geld was dan 'voor henzelf'. Hoewel sommigen het ook nodig hadden om rond te komen of voor vakantie).



Juist doordat ik zoveel thuismoeders zag werd voor mij duidelijk dat ik dat niet wilde. Ik vond het niet eens een optie, ook al was mijn omgeving ervan doordrenkt. Want toen al dacht ik je hebt inkomen nodig dus ga je werken. En dat begon met bijbaantjes. Blijkbaar zijn er veel meer mensen die het anders deden dan hun ouders anders zouden er nog steeds heel veel in de vroegere rolverdeling zitten. Heeft volgens mij niet zozeer te maken met je omgeving maar met keuzes maken.



Vriend vindt het vanzelfsprekend dat hij net als ik minder is gaan werken, ik ook. Ook zijn moeder was thuis, net als in bijna zijn volledige omgeving. En zo ken ik er velen die er zo in staan met dezelfde achtergrond.

quote:daneli schreef op 09 augustus 2016 @ 21:09:

Heavenorhell, net voor de tweede keer de was binnen gehaald vanwege de regen. Woon jij in een ander Nederland dan ik? ;-)Behalve op echt zomerse dagen is buiten drogen niet aan mij besteed.Ik woon in het zonnige zuid-oosten, misschien helpt dat Vandaag is het hier op een paar wolken eind van de middag na verder de hele dag heel zonnig geweest! Ik had vandaag geen was meer liggen, ander had ik er eentje ingestopt. De machine staat hier in de bijkeuken, dus het buiten ophangen kost niet zoveel tijd en energie, minder dan alles boven op het wasrek en idd kunnen we flexibel zijn met de was. Het is niet zo heel veel, maar van 2 man, met onregelmatig werk. Er is ook genoeg spul om eens een week niet te wassen als het echt zou moeten.

Wat lekker druk hier



@Trotter, bedankt voor het overzicht. Wij zitten met veel posten gewoon hoger en hebben 2 auto's. Heb je alleen een WA verzekering voor je auto?



@Afschrijving, vind ik ook onzin om mee te rekenen.



Ik werk (bijna niet) en man heeft een eigen bedrijf waar veel tijd in gaat zitten. Wat ik mijn kinderen mee wil geven is dat je als gezin voor elkaar zorgt, hoe je dat dan ook zelf in wilt vullen. Er moet gezorgd en geld verdient worden en als ouders zorg je daar op je eigen manier voor. Heel fijn dat iedereen dat zo indeelt zoals zij dat willen. Ieder zijn eigen keuzes. Als je als vrouw niet werkt ben je niet geëmancipeerd en als de man thuis is wel, waarom? Alleen maar omdat de vrouw vroeger standaard thuis was. Ik voel me ook zeker niet minder of nutteloos en als anderen dat wel vinden mag dat, het zijn keuze's die mij en mijn gezin aangaan. Nou Heb ik ook nog een HBO + opleiding dus dan mag je helemaal niet thuisblijven want dan ontwikkel je jezelf natuurlijk niet haha. Nou zitten wij financieel goed en zal ik niet in de bijstand komen mochten wij uit elkaar gaan maar ik vind het altijd wat overdreven om over de bijstand te beginnen. Er worden zoveel dingen op kosten van de samenleving waar je niet voor zou willen betalen, dat is een bijkomstigheid van ons stelsel.



Ik ken jonge vrouwen die niet werken, die fulltime werken, die meer dan fulltime werken en die parttime werken. Helemaal prima. Ik probeer anderen ook niet te veroordelen, dat gebeurt al genoeg onder vrouwen en wat schiet je er mee op. Natuurlijk neem je een financieel risico, financieel ben je altijd beter af om te werken. Het is een keuze en als je keuzes maakt sluit je andere wegen af, zo is het leven. Wij hebben de afweging, de keuze gemaakt en of dat over 50 jaar de juiste was weet ik niet maar het risico neem ik.

Je weet nooit of dingen die je nu kiest achteraf de juiste keuze bleken.

Hier door omstandigheden eigenlijk parttime gaan werken na geboorte oudste. Man zat in reorganisatie en had meer kans om te blijven bij fulltime. Mijn contract werd niet verlengd en part time bleek wel te vinden, full time (of 4x 9, wilde we allebei gaan doen) niet.

En nu gaat het al 3 jaar zo, en bevalt zo prima, dus geen reden om het te wijzigen.

Bij ons traditionele rolverdeling, maar dan andersom. Ik werk fulltime en vriend werkt niet. Nu is dat niet ons ideale plaatje. Ik heb iedere week een vrije dag.

Vlak na geboorte dochter werd contract van vriend niet verlengd, dus thuis uit noodzaak. Nu studeert hij weer, omscholing. Straks hopelijk een part time baan.

Vriend is wel van het huishouden, koken en boodschappen. Ik van de financien, kleine klusjes, de auto en de techniek.



We hebben wel nagedacht over hoe of wat als mijn inkomen wegvalt. Zo kunnen vriend en dochter wel in dit huis blijven wonen als ik er niet meer ben bij wijze van spreken.

quote:Chocoladestukjes schreef op 09 augustus 2016 @ 22:49:

Heb je alleen een WA verzekering voor je auto?Nee, omdat 'ie nog zo nieuw is hebben we 'm allrisk verzekerd. Ik heb alleen het geluk dat ik heel veel schadevrije jaren heb, en dus veel korting krijg (80% dacht ik).

quote:heavenorhell schreef op 09 augustus 2016 @ 22:26:

[...]Ik woon in het zonnige zuid-oosten, misschien helpt dat Vandaag is het hier op een paar wolken eind van de middag na verder de hele dag heel zonnig geweest! Ik had vandaag geen was meer liggen, ander had ik er eentje ingestopt. De machine staat hier in de bijkeuken, dus het buiten ophangen kost niet zoveel tijd en energie, minder dan alles boven op het wasrek en idd kunnen we flexibel zijn met de was. Het is niet zo heel veel, maar van 2 man, met onregelmatig werk. Er is ook genoeg spul om eens een week niet te wassen als het echt zou moeten.Geinig hoe dat zo kan verschillen per regio terwijl Nederland zo klein is. Ik woon in het midden van het land, ben twee keer zeiknat geregend op de fiets, daarna de was buiten gezet en die dus ook twee keer nat. Onze machine staat boven dus buiten zetten is inderdaad extra gesleep. Ik doe het maar weer gewoon zoals ik het deed: boven met ramen open en soms de ventilator erbij aan.

quote:Tr0tter schreef op 10 augustus 2016 @ 06:08:

[...]



Nee, omdat 'ie nog zo nieuw is hebben we 'm allrisk verzekerd. Ik heb alleen het geluk dat ik heel veel schadevrije jaren heb, en dus veel korting krijg (80% dacht ik).Dat scheelt ja! Ik heb gezocht maar betaal nog steeds 37 euro WA, eerste auto en b segmenter. Dus geen korting. En man betaalt 68 voor all risk met 3 schadevrije jaren, ook een b segment auto.

Ik moet zeggen, ik ben op mijn 15e begonnen met vakantiewerk. Ik dacht dat werken heel leuk was. Nou ja, nog steeds geen hekel aan hoor, maar wel iets realistischer geworden. Ik vond het gewoon leuk om eigen geld te hebben, ik had er eigenlijk geen plannen mee.



Ik ken van mijn generatie eigenlijk bijna niemand die gestopt is met werken omdat ze het werk echt niet leuk vonden (nou ja, zover ik weet), wel omdat het makkelijker was met de kinderen. Ik weet wel van een paar die minder zijn gaan werken, dat ze 'gecompenseerd' worden door de partner. Ze krijgen niet echt salaris, maar het wordt wel normaal gevonden dat ze bepaalde persoonlijke kosten uit de gezamelijk pot haalt. Dat lijkt mij heel raar en van sommigen weet ik dat ze het wel moeilijk vinden, want het is geen 'eigen' geld.

quote:dianaf schreef op 10 augustus 2016 @ 09:27:

Ze krijgen niet echt salaris, maar het wordt wel normaal gevonden dat ze bepaalde persoonlijke kosten uit de gezamelijk pot haalt. Dat lijkt mij heel raar en van sommigen weet ik dat ze het wel moeilijk vinden, want het is geen 'eigen' geld.Alleen daarom al zou ik altijd willen blijven werken. Ik zou me toch een stuk minder vrij voelen om geld 'aan mezelf' uit te geven als ik het niet zelf verdiend heb. Nu ben ik gelukkig niet zo van de kleding, schoenen, tassen, make-up of dure gadgets, maar ik ben in al die jaren dat ik met mijn man samen ben wel een paar keer alleen op reis geweest. Gewoon omdat ik in het verleden heel veel meer vrije dagen had dan hij en het zonde vond om die op te nemen en dan thuis te gaan zitten niksen. Ik ben toen een paar keer naar verre landen geweest die nog op mijn lijstje stonden, maar waar mijn man al wel geweest was. Die trips had ik echt niet gemaakt als mijn man die (deels) had moeten betalen.

quote:daneli schreef op 09 augustus 2016 @ 21:18:

[...]



Rest van je quote heb ik even weggehaald. Ik vind het ook heel knap dat je dit verhaal zo durft te delen! Fijn dat je nu hulp hebt. Je klinkt alsof je al best wel wat inzichten hebt opgedaan. Betekent een chronische depressie dat het echt nooit meer over zal gaan? Dat lijkt me heftig om te weten, dat je je nooit helemaal happy zult voelen. Of werkt het niet zo? Hoef je niet te delen natuurlijk als je dat niet wilt, het is ook nogal offtopic natuurlijk (excuus voor de rest).



Omdat ik het ondertussen al zo lang heb, gaat het waarschijnlijk niet meer echt over. Of zoals de psycholoog zei: het zit eigenlijk gewoon in mijn karakter dat ik alles vanuit een sombere basis bekijk. Dan nog zijn er periodes dat het allemaal gewoon gaat, zelfs momenten dat ik kan zeggen dat ik gelukkig ben (ik heb gek genoeg een positieve insteek, dus ik kan mezelf goed wijzen op de dingen die ik mooi vind in het leven, zeker als 'de rest' allemaal meezit). Maar ook een verhoogde kans op een burn-out omdat ik voor 'gewoon' eerst al door die somberheid heen moet werken, en een verhoogde kans op een 'echte' depressie. Die heb ik trouwens ook al een paar keer gehad, maar gewend als ik was door het constant wel een beetje somber zijn, en het mensen in mijn omgeving op dat moment niet willen belasten (what was I thinking ...) is dat toen niet (h)erkend. Daarom ben ik er ook zo open over denk ik, ik weet hoe lang het bij mij duurde voordat ik doorhad dat wat ik voelde niet normaal was, dat als er maar één iemand dit leest en denkt 'dit herken ik bij ...' (mezelf, mijn kind, whatever) en er daardoor eerder bij is, dan heeft het al zin. Op mijn blog ben ik minder open, maar hier sta ik niet met naam en toenaam vindbaar voor eventueel toekomstige werkgevers.



Bij mij kwam het pas aan het licht toen mijn man door de schulden die hij niet meer voor mij kon verstoppen in combinatie met een burnout in een paniekaanval een zelfmoordpoging deed. Hij kreeg daarna een hoop hulp, maar schrok ook van de overlap met gedachtenpatronen die hij vlak daarvoor had, met gedachtenpatronen die ik eigenlijk standaard had. Pas toen hij me meesleepte naar zijn psycholoog met het 'dit hele verhaal gaat haar ook aan, ik wil dat ze er een keer bij is' en die man kreeg met een paar goed gemikte vragen mijn muren weg en mij aan het huilen, is het balletje bij mij gaan rollen.



Ik weet trouwens dat ik wel kán werken, en ik wil ook werken, maar dat moet dan wel werk zijn waarbij ik relatief mijn eigen gang kan gaan. Ik be(ver)oordeel mezelf al zoveel, dat ik er op het gebied van iemand boven me die meekijkt hoe ik functioneer er weinig bij kan hebben zeg maar. Terwijl mijn talenten wel erg liggen bij het omgaan met mensen - ik schijn er hier bij de gemeente al om bekend te staan Maar daarbij zit ik nu al snel bij functies zoals klantenservice, met een hoop stress en leidinggevenden die op zitten te letten of je niet buiten je boekje gaat en dingen doet waar je niet toe bevoegd bent. Schoonmaken zou ik nog wel willen doen ook, maar ik zou daarbij te snel het gevoel hebben dat ik het niet snel/ogenschijnlijk goed genoeg kan doen. En ja, ik baal er soms van dat ik dit soort dingen gewoon niet kan doen, terwijl het voor veel mensen de banen zijn die 'iedereen wel kan doen als je niets kan vinden'. Maar ik weet ook dat ik nu mijn valkuilen weet, en dat ik daar steeds beter omheen ga leren werken. Nu nog leren om niet zo hard voor mezelf te zijn

quote:dianaf schreef op 10 augustus 2016 @ 09:27:

Ik moet zeggen, ik ben op mijn 15e begonnen met vakantiewerk. Ik dacht dat werken heel leuk was. Ik heb ook vanaf mijn 15e altijd gewerkt. Niet eens zozeer omdat ik dacht dat het leuk was (al vond ik het stiekem best wel leuk om na een tijdje de snelste caissière te zijn ), maar vooral omdat ik al vroeg doorhad dat als je iets wilde kopen je daar geld voor moest hebben. En werken was dan weer een goed middel om dat in handen te krijgen.

Ik ben wel erg van de schoenen, kleding, sieraden tassen enz. Ik wist wel wat ik per maand uit kon geven en daar spraken mijn man en ik niet eens over. Ik voelde me daar ook niet rot bij of zo.

quote:schattigmeisje schreef op 10 augustus 2016 @ 09:48:

Of zoals de psycholoog zei: het zit eigenlijk gewoon in mijn karakter dat ik alles vanuit een sombere basis bekijk. [...]

(ik heb gek genoeg een positieve insteek, dus ik kan mezelf goed wijzen op de dingen die ik mooi vind in het leven, zeker als 'de rest' allemaal meezit). Dat klinkt voor een buitenstaander heel tegenstrijdig. Knap dat je toch je positiviteit weet te behouden, ondanks die sombere basis.

Ik werkte vanaf mijn 14e iedere zomervakantie, en later ook kerstvakanties, tot aan mijn afstuderen. Ik ging maximaal 1 week op vakantie in de zomer, de rest van de tijd werkte ik zoveel mogelijk. Omdat ik thuiszitten niet zo geweldig vond. Wij werden thuis allemaal geacht aan het werk te gaan. Als dat niet bij een ander was dan werd thuis op de eigen boerderij wel wat verzonnen.

Ik heb ook van jongs af aan baantjes gehad zoals afwassen in een restaurant. Ik ging op mijn 14de ook al elk weekend uit en bij ons thuis was het geen vetpot.

quote:Blondie456 schreef op 10 augustus 2016 @ 09:52:

Ik ben wel erg van de schoenen, kleding, sieraden tassen enz. Ik wist wel wat ik per maand uit kon geven en daar spraken mijn man en ik niet eens over. Ik voelde me daar ook niet rot bij of zo.Dat is dus het verschil tussen jou en de rest van de mensen die hier schrijven. Jij hecht veel waarde aan kleding, schoenen, tassen en sieraden. Je vindt het geen probleem om op de zak van een ander te teren. Je interesseert je niet voor het milieuvervuiling of dierenleed, terwijl de meesten van ons juist zo min mogelijk willen consumeren om dat soort problemen te voorkomen of te minimaliseren. Wat zoek je of hoop je te vinden in dit topic?

quote:dianaf schreef op 10 augustus 2016 @ 09:27:

Ik ken van mijn generatie eigenlijk bijna niemand die gestopt is met werken omdat ze het werk echt niet leuk vonden (nou ja, zover ik weet), wel omdat het makkelijker was met de kinderen. Ik weet wel van een paar die minder zijn gaan werken, dat ze 'gecompenseerd' worden door de partner. Ze krijgen niet echt salaris, maar het wordt wel normaal gevonden dat ze bepaalde persoonlijke kosten uit de gezamelijk pot haalt. Dat lijkt mij heel raar en van sommigen weet ik dat ze het wel moeilijk vinden, want het is geen 'eigen' geld.



Dat is raar zeg. Als je het zo graag 50/50 wil doen, doe dat dan ook echt en niet zo halfbakken met compensatie enzo. Dan kun je het beter op 1 hoop gooien, al dan niet met een persoonlijk besteedbaar 'zakgeld'. Het lijkt me vreselijk om me steeds schuldig te moeten voelen over mijn prive uitgaven.



Zijn dit vrouwen met kinderen die vanwege de kinderen minder zijn gaan werken terwijl hun man wel fulltime is blijven werken? Dan vind ik een 50/50 systeem heel oneerlijk. Het salaris van de man is alleen maar zo hoog omdat hij niet hoeft op te draaien voor de zorg en geen/minder opvang hoeft te betalen omdat de vrouw thuis is. In zo'n geval is volgens mij 'evenveel te besteden hebben' het enige eerlijke systeem.

Ik klets gewoon wat mee. Ik heb trouwens wel veel geld bespaard door te stoppen met roken. Mijn man en ik bliezen voor zo'n 260 euro per maand de lucht in. Dat is net zo veel als de hypotheek die wij betalen.

quote:Blondie456 schreef op 10 augustus 2016 @ 09:52:

Ik ben wel erg van de schoenen, kleding, sieraden tassen enz. Ik wist wel wat ik per maand uit kon geven en daar spraken mijn man en ik niet eens over. Ik voelde me daar ook niet rot bij of zo.Ik snap ook niet zo goed waarom je hier meeschrijft, dit topic gaat over zo min mogelijk spullen kopen, zo milieu/mens/diervriendelijk leven, etc.

quote:Blondie456 schreef op 10 augustus 2016 @ 10:07:

Ik klets gewoon wat mee. Ik heb trouwens wel veel geld bespaard door te stoppen met roken. Mijn man en ik bliezen voor zo'n 260 euro per maand de lucht in. Dat is net zo veel als de hypotheek die wij betalen.Je berichten lijken vooral provocerend. Is dat met een reden?

Oke dan stop ik wel met schrijven want met die dingen heb ik inderdaad helemaal niks mee. Doei.

quote:Tr0tter schreef op 10 augustus 2016 @ 09:49:

[...]

Ik heb ook vanaf mijn 15e altijd gewerkt. Niet eens zozeer omdat ik dacht dat het leuk was (al vond ik het stiekem best wel leuk om na een tijdje de snelste caissière te zijn ), maar vooral omdat ik al vroeg doorhad dat als je iets wilde kopen je daar geld voor moest hebben. En werken was dan weer een goed middel om dat in handen te krijgen.

Ik had op die leeftijd eigenlijk helemaal geen acute wensen, alles kon wel wachten tot verjaardag/sint/kerst. Soms kocht ik een boek of zo. Ik gaf niet om kleding, dus ik had ook geen kleedgeld. Mijn moeder ging gewoon met mij winkelen, want ze was bang dat ik met kleedgeld alles zou sparen.

Dus ik ging puur werken omdat het mij leuk leek. Van het geld wel een computer gekocht en een mooi horloge. Maar verder ging ik lekker sparen.