Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 18 augustus 2016 om 20:23
ja, ik weet niet goed Gele_suikerspin waar het mee te maken heeft, mijn pscych zij wel dat ze nog nooit had meegemaakt dat EMDR zo fout uitpakte als bij mij, en de tijd daarna was ook een hel dat het daar wat mee te maken heeft ik weet het niet, doordat ik toen zo in de put zat merk ik nu dat ik de hele tijd op mijn gedachten let, o word ik niet gek? is dat een normale gedachte? laatst had mijn vriendin een nieuwe broek gekocht en dacht ik goh daar heeft ze best een mooie kont in, wat een TOTAAL eigen leven ging leiden, ik werd bang dacht o god ik krijg toch geen gevoelens voor mijn vriendin? enz enz, slaat helemaal nergens op, maar dat heb ik vaker, dat gedachten hun eigen leven leiden, probeer hier nuchter bij de blijven, maar wel erg vervelend. Laatst liep ik ook langs mijn eigen (oude) huis waar ik eerder woonde, en kreeg zo sterk het gevoel wat ik toen had, had de neiging zo naar binnen te lopen, wat eigenlijk ook vrij normaal is als je herinneringen ziet, maar samen met dat onwerkelijke maakt me dat angstig.
Herkent iemand dit nog tips?
suikerspin wat een gedoe met jou werk zeg, wat gaan ze eikelig met je om. goed dat je de zaken aanpakt, indd gewoon inpakken snap dat je niet meer in de toekomst voor ze wil werken! ik heb gelukkig geen reintergratie, heb ontslag genomen ;P. werd dr dood nerveus van al die zorg mensen met hun ideeen dat ik snel beter zou worden, nou tis mooi 1,5 jaar verder, had ik nooit van hun gekregen.
Herkent iemand dit nog tips?
suikerspin wat een gedoe met jou werk zeg, wat gaan ze eikelig met je om. goed dat je de zaken aanpakt, indd gewoon inpakken snap dat je niet meer in de toekomst voor ze wil werken! ik heb gelukkig geen reintergratie, heb ontslag genomen ;P. werd dr dood nerveus van al die zorg mensen met hun ideeen dat ik snel beter zou worden, nou tis mooi 1,5 jaar verder, had ik nooit van hun gekregen.
dont be afraid to build youre own path
donderdag 18 augustus 2016 om 20:56
Wat heftig Jade, knuffel terug
Ik weet niet of dit hetzelfde is wat jij ervaart maar ik deel mijn ervaring. Ik ervaar soms ook dwang gedachten, mijn psych zegt dat iedereen nare gedachten heeft, bv wat als ik nou van die brug spring, wat als ik die baby nu laat vallen, wat als... wat als. Alleen zijn sommige mensen hier gevoelliger voor of de gedachten komen heftiger binnen of ze zijn zich meervbewust van die gedachten. Ik ervaar het soms als mega dwingend en ook angstig. Zeker omdat het rare en heftige gedachten zijn die ik niet met vriendinnen en al helemaal niet met mijn ouders wil delen. Maar ze niet uitspreken maakt het voor mij nog erger. Dus gelukkig kan ik ze nu mijn psych altijd vertellen en die reageert er gelukkig altijd relaxt op. Ik heb het gelukkig niet dagelijks, eerder in periodes. Het helpt mij dus om alle rare gedachten uit te spreken en dat mijn psych zegt dat iedereen het in verschillende maten heeft en dat het een gedachte is die komt, maar die ook weer gaat.
Ook ben ik ervan overtuigd dat iedereen weleens twijfelt aan zijn geaardheid. Alleen is de één zich bewuster van die, wat een mooi kontje gedachten, en begint er over na te denken en de ander valt de gedachte minder op en leeft gewoon verder.
Wat goed dat je ontslag hebt genomen destijds. Zalig om gewoon op je eigen tempo, met je eigen behoefte aan hulp beter te worden.
Ik weet niet of dit hetzelfde is wat jij ervaart maar ik deel mijn ervaring. Ik ervaar soms ook dwang gedachten, mijn psych zegt dat iedereen nare gedachten heeft, bv wat als ik nou van die brug spring, wat als ik die baby nu laat vallen, wat als... wat als. Alleen zijn sommige mensen hier gevoelliger voor of de gedachten komen heftiger binnen of ze zijn zich meervbewust van die gedachten. Ik ervaar het soms als mega dwingend en ook angstig. Zeker omdat het rare en heftige gedachten zijn die ik niet met vriendinnen en al helemaal niet met mijn ouders wil delen. Maar ze niet uitspreken maakt het voor mij nog erger. Dus gelukkig kan ik ze nu mijn psych altijd vertellen en die reageert er gelukkig altijd relaxt op. Ik heb het gelukkig niet dagelijks, eerder in periodes. Het helpt mij dus om alle rare gedachten uit te spreken en dat mijn psych zegt dat iedereen het in verschillende maten heeft en dat het een gedachte is die komt, maar die ook weer gaat.
Ook ben ik ervan overtuigd dat iedereen weleens twijfelt aan zijn geaardheid. Alleen is de één zich bewuster van die, wat een mooi kontje gedachten, en begint er over na te denken en de ander valt de gedachte minder op en leeft gewoon verder.
Wat goed dat je ontslag hebt genomen destijds. Zalig om gewoon op je eigen tempo, met je eigen behoefte aan hulp beter te worden.
donderdag 18 augustus 2016 om 21:12
ja ik ervaar hetzelfde. ook veel heftige dromen over agressie, stalking, en andere nare dingen. indd dat soort dwanggedachten, ik durf sommige dingen wel te vertellen aan mensen andere dingen niet, het maakt je inderdaad angstig, en bezorgd, je gaat piekeren. er blijft een soort gevoel hangen wat er de hele dag is, klote gevoel is dat, maar indd het komt en het gaat!
Ja stom is het he, maar het komt uiteindelijk goed we zijn gewoon normaal, alleen door langdurige stress kan dit soort dingen opkomen (heb ik gelezen).
Mijn psych heeft de behandeling stopgezet, ze zegt je weet hoe je met alles om moet gaan ik kan er niets meer mee. dus.. ja.. weet niet echt wat ik hier nou meet moet, geeft wel veel onzekerheid. maarja.
Ja stom is het he, maar het komt uiteindelijk goed we zijn gewoon normaal, alleen door langdurige stress kan dit soort dingen opkomen (heb ik gelezen).
Mijn psych heeft de behandeling stopgezet, ze zegt je weet hoe je met alles om moet gaan ik kan er niets meer mee. dus.. ja.. weet niet echt wat ik hier nou meet moet, geeft wel veel onzekerheid. maarja.
dont be afraid to build youre own path
donderdag 18 augustus 2016 om 23:13
Veel hulpverleners denken in trajecten en in nu ben je uit behandeld. Vind ik erg raar. Verbaasd me altijd weer.
En hoezo heeft zij het stopgezet?! denk ik dan. Het gaat toch om wat jij wil. En wanneer dat jij denkt klaar te zijn. Ik begrijp psychologen daarin echt niet. Ik heb dus zelf iemand waar ik al jaren af en toe mee praat. Omdat ik aan liep tegen behandelaar die eenzijdig de gesprekken beëindigde. Ik wou gewoon iemand bij wie ik als dat nodig is terecht kan en die niet denkt in behandelen en een traject.
Had dus bij het riagg in mijn pubertijd, was echt mega depressief, na 12x was de 'behandeling' over. Het werd gewoon eenzijdig afgerond, ik hoefde niet meer terug te komen. Echt verbazingwekkend. Zat echt mega slecht in mijn vel en was super depressief. Toen zelf iemand gezocht. Erg blij mee nog steeds.
Als jij nog wel iemand om te praten nodig hebt, dan wel iemand zoeken hoor.
Ik ken wel meer mensen die af en toe met iemand praten, voor langere tijd of hun hele leven, als je gevoelig bent voor sommige dingen en je ei af en toe kwijt moet of dingen op een rijtje moet krijgen omdat je anders snel chaos hebt, of eerder last hebt van nare gedachten, door bijvoorbeeld een aandoening of karakter of aanleg dan is dat gewoon prettig. Tenminste ik ervaar dat zo.
Het maakt mijn leven een stukje makkelijker en leuker.
Sterkte aan iedereen!
En hoezo heeft zij het stopgezet?! denk ik dan. Het gaat toch om wat jij wil. En wanneer dat jij denkt klaar te zijn. Ik begrijp psychologen daarin echt niet. Ik heb dus zelf iemand waar ik al jaren af en toe mee praat. Omdat ik aan liep tegen behandelaar die eenzijdig de gesprekken beëindigde. Ik wou gewoon iemand bij wie ik als dat nodig is terecht kan en die niet denkt in behandelen en een traject.
Had dus bij het riagg in mijn pubertijd, was echt mega depressief, na 12x was de 'behandeling' over. Het werd gewoon eenzijdig afgerond, ik hoefde niet meer terug te komen. Echt verbazingwekkend. Zat echt mega slecht in mijn vel en was super depressief. Toen zelf iemand gezocht. Erg blij mee nog steeds.
Als jij nog wel iemand om te praten nodig hebt, dan wel iemand zoeken hoor.
Ik ken wel meer mensen die af en toe met iemand praten, voor langere tijd of hun hele leven, als je gevoelig bent voor sommige dingen en je ei af en toe kwijt moet of dingen op een rijtje moet krijgen omdat je anders snel chaos hebt, of eerder last hebt van nare gedachten, door bijvoorbeeld een aandoening of karakter of aanleg dan is dat gewoon prettig. Tenminste ik ervaar dat zo.
Het maakt mijn leven een stukje makkelijker en leuker.
Sterkte aan iedereen!
vrijdag 19 augustus 2016 om 10:38
Heftig wat je meemaakt Jade444. Naar ook dat je dan volgens je psych uitbehandeld bent. Ik vraag mij af of een psych het dan niet gewoon bij zichzelf zou moeten zoeken, hij is niet meer in staat om jou te helpen en dat ligt aan hem niet aan jou. Maar uiteindelijk komt het zeker goed!
Vervelend dat jouw werkgever zo met jou omgaat Gele suikerspin. Krijg je wel steun van jouw arbo arts? En ben je dus al bezig met opbouwen? (Even vergeten wat ik nou precies gelezen had ) Ik merk dat ik ook de behoefte heb om gewoon met iemand te praten ipv therapie gericht op BO, dat kan ik voor mijn gevoel wel zelf . Ik heb gewoon iemand nodig die mij af en toe gerust stelt dat ik niet gek ben en de dingen die ik nu meemaak 'normaal' zijn bij een BO.
Ik ben echt veranderd in een angsthaas, heb allerlei irreëele angsten. Dat ken ik helemaal niet van mijzelf, nooit gehad ook. Ik vind dat wel lastig om mee om te gaan dat naast alle fysieke beperkingen je geest zo met je op de loop gaat.
Hoe gaan jullie partners/familieleden hier mee om?
Mijn partner en ik zijn tijdelijk uit elkaar gaan wonen. Hij heeft PTSS en is herstellende van een ongeluk en ik was voornamelijk bezig met het zorgen voor hem en stond zo mijn eigen herstel in de weg. Moeilijkste beslissing ooit maar ook beste beslissing ooit. Er zit nu ten minste een kleine stijgende lijn in met veel vallen en opstaan. Maar de weg is nog lang, dus het zal ook nog lang duren voordat ik weer terug ga naar huis. Maar komt goed!
Vervelend dat jouw werkgever zo met jou omgaat Gele suikerspin. Krijg je wel steun van jouw arbo arts? En ben je dus al bezig met opbouwen? (Even vergeten wat ik nou precies gelezen had ) Ik merk dat ik ook de behoefte heb om gewoon met iemand te praten ipv therapie gericht op BO, dat kan ik voor mijn gevoel wel zelf . Ik heb gewoon iemand nodig die mij af en toe gerust stelt dat ik niet gek ben en de dingen die ik nu meemaak 'normaal' zijn bij een BO.
Ik ben echt veranderd in een angsthaas, heb allerlei irreëele angsten. Dat ken ik helemaal niet van mijzelf, nooit gehad ook. Ik vind dat wel lastig om mee om te gaan dat naast alle fysieke beperkingen je geest zo met je op de loop gaat.
Hoe gaan jullie partners/familieleden hier mee om?
Mijn partner en ik zijn tijdelijk uit elkaar gaan wonen. Hij heeft PTSS en is herstellende van een ongeluk en ik was voornamelijk bezig met het zorgen voor hem en stond zo mijn eigen herstel in de weg. Moeilijkste beslissing ooit maar ook beste beslissing ooit. Er zit nu ten minste een kleine stijgende lijn in met veel vallen en opstaan. Maar de weg is nog lang, dus het zal ook nog lang duren voordat ik weer terug ga naar huis. Maar komt goed!
anoniem_29712 wijzigde dit bericht op 19-08-2016 10:40
Reden: Typo's
Reden: Typo's
% gewijzigd
vrijdag 19 augustus 2016 om 14:14
@suikerspin. Tja aan de ene kant denk ik dat ik het ookwel kan maar het maakt me wel onzeker dat ik een "steun" pilaar kwijt ben ookal heb ik er nooit echt wat aan gehad maarja. Aan welk soort praat mensen moet ik dan denken? Een psycholoog met al zn diagnoses en gewauwel heb ik eigenlijk geen zin meer in
@signorina heb ik ook veel hoor die angsten veel ook overwonnen. Je lichaam zit gewoon in de stress dus daarom zitten die angsten er. Rustig aan doen neem ze niet te serieus en leg jezelf niets op en ze gaan vanzelf weer weg echt.
Wat vervelend dat jullie uit elkaar zijn ma als jullie beide problemen hebben is dit indd wel erg lastig
@signorina heb ik ook veel hoor die angsten veel ook overwonnen. Je lichaam zit gewoon in de stress dus daarom zitten die angsten er. Rustig aan doen neem ze niet te serieus en leg jezelf niets op en ze gaan vanzelf weer weg echt.
Wat vervelend dat jullie uit elkaar zijn ma als jullie beide problemen hebben is dit indd wel erg lastig
dont be afraid to build youre own path
vrijdag 19 augustus 2016 om 14:53
Even een korte reactie;
Jade, is lastig. De mijne werkt als poh ggz en werkt ook bij riagg, maar heeft daarnaast een eigen bedrijf. Daar zie ik haar.
Ik heb dus hetzelfde als signorina76, eigenlijk luistert mijn psych alleen maar en verder stelt ze gerust en gewoon steunend. Af en toe goede ideeën of tips, maar het is allemaal aan mij.
Ik denk dat je iemand via via moet weten of via internet moet zoeken, en dan kijken wat jou aanspreekt. Sowieso moet je dan niet iemand kiezen die na een intake gaat inschatten in hoeveel sessies ze jou genezen heeft, haha, rare psychologen
Ik denk dat via de huisarts doorverwijzingen al gauw een diagnose, ik volg de dsm types zijn. Alleen worden die vaak wel vergoed. Maar misschien als je je huisarts uit legt wat je nodig hebt, iemand waarbij je je hart kunt luchten met een sociale achtergrond, zonder traject en diagnoses, waar je de komende jaren af en toe mee kunt praten als dat nodig is? Dat hij er wel één weet.
Ik heb na paar 'slechte' ook pas een fijne gevonden. Is even een zoektochtje.
Jade, is lastig. De mijne werkt als poh ggz en werkt ook bij riagg, maar heeft daarnaast een eigen bedrijf. Daar zie ik haar.
Ik heb dus hetzelfde als signorina76, eigenlijk luistert mijn psych alleen maar en verder stelt ze gerust en gewoon steunend. Af en toe goede ideeën of tips, maar het is allemaal aan mij.
Ik denk dat je iemand via via moet weten of via internet moet zoeken, en dan kijken wat jou aanspreekt. Sowieso moet je dan niet iemand kiezen die na een intake gaat inschatten in hoeveel sessies ze jou genezen heeft, haha, rare psychologen
Ik denk dat via de huisarts doorverwijzingen al gauw een diagnose, ik volg de dsm types zijn. Alleen worden die vaak wel vergoed. Maar misschien als je je huisarts uit legt wat je nodig hebt, iemand waarbij je je hart kunt luchten met een sociale achtergrond, zonder traject en diagnoses, waar je de komende jaren af en toe mee kunt praten als dat nodig is? Dat hij er wel één weet.
Ik heb na paar 'slechte' ook pas een fijne gevonden. Is even een zoektochtje.
vrijdag 19 augustus 2016 om 17:16
@ signorina76. Ik ben nog niet op het werk aan het opbouwen. Maar ik vind andere dingen ook 'bezig zijn met reïntegreren'. Bedrijfsarts, ziekenhuis, praat persoon, 'zelf' over mijn hyperventilatie, angst en paniek heen gekomen, achterhalen waarom ik burnout ben en wat ik straks in mijn werk nodig heb. En tussendoor uitrusten, energie enigszins opbouwen, sociale contacten soort van onderhouden. Pffff, hard werken aan reïntegratie
Mijn bedrijfsarts vind ik niet fijn. Ze is 'raar' en duidelijk onafhankelijk, op een achterdochtige manier. Ze heeft letterlijk gezegd, ik ben er niet voor jou. Dus
Gelukkig veel steun aan anderen.
Heftig joh, tijdelijk uit elkaar!
Maar als dat voor nu het beste is, goede beslissing.
Ik heb geen relatie. Familie is heel behulpzaam en begripvol. Vrienden ook.
Ervaar jij wel voldoende steun? Als je niet zoveel van je vriend kunt krijgen nu? Zien jullie elkaar wel regelmatig?
Mijn bedrijfsarts vind ik niet fijn. Ze is 'raar' en duidelijk onafhankelijk, op een achterdochtige manier. Ze heeft letterlijk gezegd, ik ben er niet voor jou. Dus
Gelukkig veel steun aan anderen.
Heftig joh, tijdelijk uit elkaar!
Maar als dat voor nu het beste is, goede beslissing.
Ik heb geen relatie. Familie is heel behulpzaam en begripvol. Vrienden ook.
Ervaar jij wel voldoende steun? Als je niet zoveel van je vriend kunt krijgen nu? Zien jullie elkaar wel regelmatig?
vrijdag 19 augustus 2016 om 21:09
@Gele_suikerspin; dankjewel voor je adviezen! zo'n dagboek bijhouden is wel een goed idee - kan er geen peill op trekken. Maar die zorgen uitspreken is denk ik wel een goede. Ik probeer dingen tegenwoordig wat meer zelf op te lossen, maar merk ook dat daarbij inderdaad veel hoofdpijn gepaard gaat.
Dat kortsluiting, wat herkenbaar en een mooi woord er voor, die had ik zelf nog niet bedacht. Maar vaak als mensen mij een verhaal vertellen met veel details, moet ik meerdere keren vragen ze het te herhalen of als ze snel praten - of inderdaad, als er meerdere mensen tegelijk praten of als er veel bijgeluiden zijn, dan vang ik niks meer op of ik kraam onzin uit. Mijn zinnen slaan de helft van de tijd nergens op...
Die irreeele angsten ken ik ook wel. Ik ben nooit in mijn leven echt angstig geweest, tot op heden. Ik heb opeens ook van die rare ideeen dat mensen mij aan WILLEN rijden met de auto als ik niet aan de kant ga. Ik heb het het meest met mensen in de auto (of met vrachtwagens/tractors), ook wel met scooters en brommers en fietsen maar iets minder. Ik merk dat ik mensen gewoon bijna niet meer kan vertrouwen voor mijn gevoel. Misschien wel omdat ik mijzelf er niet mee vertrouw, maar ik heb altijd het gevoel dat iedereen en alles zo maar op mij af komt zetten en gewoon door rijdt als ik niks doe. Ik ervaar anderen opeens als roekeloos, gevaarlijk en onbezorgd en dat maakt mij erg angstig.
Ik ben vandaag voor het eerst weer op de fiets geweest. Hele uitdaging, ging voor de eerste keer best aardig. Samen met mijn broer ergens heen gelopen waar wat weggetjes zijn waar echt helemaal niemand komt. Daar een paar rondjes gefietst en toen weer terug gelopen. Was wel fijn even. Wel erg spannend, stond te trillen op mijn benen en was kapot toen we weer thuis kwamen maar ik ben wel erg trots op mijzelf.
Hebben jullie ook weer zo'n kinder/puberteit gevoel dat je alles weer voor een "eerste keer" moet doen? Ik heb het gevoel dat ik zo veel dingen weer opnieuw moet leren of op nieuw voor een eerste keer moet doen.. Net als toen je klein was dat je voor het eerst alleen naar de winkel mocht bijvoorbeeld. Ik vind het zo'n raar gevoel, maar ik ervaar het echt zo.
Dat kortsluiting, wat herkenbaar en een mooi woord er voor, die had ik zelf nog niet bedacht. Maar vaak als mensen mij een verhaal vertellen met veel details, moet ik meerdere keren vragen ze het te herhalen of als ze snel praten - of inderdaad, als er meerdere mensen tegelijk praten of als er veel bijgeluiden zijn, dan vang ik niks meer op of ik kraam onzin uit. Mijn zinnen slaan de helft van de tijd nergens op...
Die irreeele angsten ken ik ook wel. Ik ben nooit in mijn leven echt angstig geweest, tot op heden. Ik heb opeens ook van die rare ideeen dat mensen mij aan WILLEN rijden met de auto als ik niet aan de kant ga. Ik heb het het meest met mensen in de auto (of met vrachtwagens/tractors), ook wel met scooters en brommers en fietsen maar iets minder. Ik merk dat ik mensen gewoon bijna niet meer kan vertrouwen voor mijn gevoel. Misschien wel omdat ik mijzelf er niet mee vertrouw, maar ik heb altijd het gevoel dat iedereen en alles zo maar op mij af komt zetten en gewoon door rijdt als ik niks doe. Ik ervaar anderen opeens als roekeloos, gevaarlijk en onbezorgd en dat maakt mij erg angstig.
Ik ben vandaag voor het eerst weer op de fiets geweest. Hele uitdaging, ging voor de eerste keer best aardig. Samen met mijn broer ergens heen gelopen waar wat weggetjes zijn waar echt helemaal niemand komt. Daar een paar rondjes gefietst en toen weer terug gelopen. Was wel fijn even. Wel erg spannend, stond te trillen op mijn benen en was kapot toen we weer thuis kwamen maar ik ben wel erg trots op mijzelf.
Hebben jullie ook weer zo'n kinder/puberteit gevoel dat je alles weer voor een "eerste keer" moet doen? Ik heb het gevoel dat ik zo veel dingen weer opnieuw moet leren of op nieuw voor een eerste keer moet doen.. Net als toen je klein was dat je voor het eerst alleen naar de winkel mocht bijvoorbeeld. Ik vind het zo'n raar gevoel, maar ik ervaar het echt zo.
zaterdag 20 augustus 2016 om 20:38
Even heel kort, Ik zit in Frankrijk en energetisch gaat het niet zo fantastisch, maar ik heb wel de leukste reactie op mijn burnout binnen: Na het eten was ik moe en moest ik echt even liggen, dus ik plofte ergens neer en legde het uit aan de gastheer, die als een malle begon te springen van exitement: Een burnout!!! Dat ken ik!! Een collega van mij heeft dat ook, bam, je lichaam zegt HO en je kan niets meer!! Echt een ziekte van deze tijd! Ik werk ook non stop als manager, en mijn vrouw werkt zich ook altijd het apezuur, ik zeg altijd nog tegen haar kijk maar uit dat jij geen burnout krijgt! Tegen vrouw, in de verte: "Magay!! Ze heeft een burnout! Wist je dat al! Wow!"
Ondertussen lig ik met grote ogen in mijn ligstoel en vraag me af of hij mijn beste frans wel goed heeft verstaan.
Ik ben echt een noviteit hier op het Franse platteland...
Ondertussen lig ik met grote ogen in mijn ligstoel en vraag me af of hij mijn beste frans wel goed heeft verstaan.
Ik ben echt een noviteit hier op het Franse platteland...
dinsdag 23 augustus 2016 om 13:32
quote:*bloem schreef op 20 augustus 2016 @ 20:38:
Even heel kort, Ik zit in Frankrijk en energetisch gaat het niet zo fantastisch, maar ik heb wel de leukste reactie op mijn burnout binnen: Na het eten was ik moe en moest ik echt even liggen, dus ik plofte ergens neer en legde het uit aan de gastheer, die als een malle begon te springen van exitement: Een burnout!!! Dat ken ik!! Een collega van mij heeft dat ook, bam, je lichaam zegt HO en je kan niets meer!! Echt een ziekte van deze tijd! Ik werk ook non stop als manager, en mijn vrouw werkt zich ook altijd het apezuur, ik zeg altijd nog tegen haar kijk maar uit dat jij geen burnout krijgt! Tegen vrouw, in de verte: "Magay!! Ze heeft een burnout! Wist je dat al! Wow!"
Ondertussen lig ik met grote ogen in mijn ligstoel en vraag me af of hij mijn beste frans wel goed heeft verstaan.
Ik ben echt een noviteit hier op het Franse platteland...
haha mevrouw noviteit, het was dan ook wel een hele prestatie om er een te krijgen . Al is het niet echt een aanrader. Gewoon lekker blijven liggen en genieten van de rust. Hopelijk doet dat je goed.
Hier gaat het redelijk. Ik voel me op zich wel weer in staat om kleine dingen te doen, huishouden, dingetjes regelen, bezoekjes. Het lukt allemaal aardig. Maar telkens wordt ik in therapie herinnerd aan alle narigheid en aan het conflict op mijn werk. Wat vervolgens me weer helemaal van de kaart maakt. Ik weet niet of ik er verstandig aan doe om ermee door te gaan en alles steeds op te rakelen tot het opgeruimd is, of om me te focussen op doorgaan met mijn leven. Maar misschien lukt dat niet als ik geen puin ga ruimen... Herkent iemand dit?
Even heel kort, Ik zit in Frankrijk en energetisch gaat het niet zo fantastisch, maar ik heb wel de leukste reactie op mijn burnout binnen: Na het eten was ik moe en moest ik echt even liggen, dus ik plofte ergens neer en legde het uit aan de gastheer, die als een malle begon te springen van exitement: Een burnout!!! Dat ken ik!! Een collega van mij heeft dat ook, bam, je lichaam zegt HO en je kan niets meer!! Echt een ziekte van deze tijd! Ik werk ook non stop als manager, en mijn vrouw werkt zich ook altijd het apezuur, ik zeg altijd nog tegen haar kijk maar uit dat jij geen burnout krijgt! Tegen vrouw, in de verte: "Magay!! Ze heeft een burnout! Wist je dat al! Wow!"
Ondertussen lig ik met grote ogen in mijn ligstoel en vraag me af of hij mijn beste frans wel goed heeft verstaan.
Ik ben echt een noviteit hier op het Franse platteland...
haha mevrouw noviteit, het was dan ook wel een hele prestatie om er een te krijgen . Al is het niet echt een aanrader. Gewoon lekker blijven liggen en genieten van de rust. Hopelijk doet dat je goed.
Hier gaat het redelijk. Ik voel me op zich wel weer in staat om kleine dingen te doen, huishouden, dingetjes regelen, bezoekjes. Het lukt allemaal aardig. Maar telkens wordt ik in therapie herinnerd aan alle narigheid en aan het conflict op mijn werk. Wat vervolgens me weer helemaal van de kaart maakt. Ik weet niet of ik er verstandig aan doe om ermee door te gaan en alles steeds op te rakelen tot het opgeruimd is, of om me te focussen op doorgaan met mijn leven. Maar misschien lukt dat niet als ik geen puin ga ruimen... Herkent iemand dit?
dinsdag 23 augustus 2016 om 18:40
@pussywillow ja dat herken ik! ik kan nog steeds erg slecht tegen agressie of voel me bang als ik zwervers op straat zie of iets wat me aan mijn clienten herinnert word ik hier ook labiel en angstig van of een enge man op tv die schreeuwt ofzo. Ik weet ook niet moet ik nou die shit opruimen? en reageer ik zo omdat ik nog niet in balans ben en snel labiel? of zal het slijten? tis lastig
@bloem wat een gekkerts die fransen. nog veel plezier daar he!
@bloem wat een gekkerts die fransen. nog veel plezier daar he!
dont be afraid to build youre own path
zaterdag 27 augustus 2016 om 20:24
Ik geloof niet in therapie die je van de kaart brengt pussywillow. Ik weet niet wat er gebeurt is op je werk, maar een dikke vette streep eronder en verder gaan lijkt mij het beste (ligt natuurlijk aan wat er is gebeurd, sommige dingen kun je niet zo 123 makkelijk verwerken)
Ik vind persoonlijk dat therapie altijd op het positieve en de toekomst gericht moet zijn. Natuurlijk mag het verleden aan bot komen maar dan gericht op de toekomst, wat heb je er van geleerd, hoe ga je het een plek geven in het nu. Hoe kun je er mee om leren gaan.
Steeds oprakelen en herhalen van het verleden daar geloof ik persoonlijk niet in.
Mijn therapeut helpt in ieder geval bij, hoe wil je het in de toekomst anders, wat heb je nodig, dat vind ik een fijne manier.
Blijven hangen in wat fout is gegaan brengt mij niet verder.
Wat zegt jou gevoel dan pussywillow?
Als je met niemand rekening hoeft te houden...
Hier gaat alles eigenlijk wel goed. Blij mee. Ik heb zelfs van het weer kunnen genieten en uitstapjes kunnen doen. Ook heb ik zin in mijn vakantie over een paar weken. Toen ik het boekte dacht ik, gaat dat wel lukken allemaal.
Nu heb ik er iets meer vertrouwen in gelukkig en iets meer energie
Mijn werk hoor ik niks van, ze zullen na de bouwvak nog wel moeten opstarten. Ik zit te wachten op een uitnodiging voor het arbeidsonderzoek. Ik denk dat het nog wel even gaat duren, mijn werkgever kennende. Maar die onzekerheid vind ik wel lastig.
De kans is groot dat ze er dan begin oktober mee komen maar dan heb ik net een belangrijke ziekenhuis afspraak. Dus dan wordt het nog laterrr. We gaan het zien.
Komen jullie de dagen en vooral de nachten goed door met deze temperaturen?
Ik vind persoonlijk dat therapie altijd op het positieve en de toekomst gericht moet zijn. Natuurlijk mag het verleden aan bot komen maar dan gericht op de toekomst, wat heb je er van geleerd, hoe ga je het een plek geven in het nu. Hoe kun je er mee om leren gaan.
Steeds oprakelen en herhalen van het verleden daar geloof ik persoonlijk niet in.
Mijn therapeut helpt in ieder geval bij, hoe wil je het in de toekomst anders, wat heb je nodig, dat vind ik een fijne manier.
Blijven hangen in wat fout is gegaan brengt mij niet verder.
Wat zegt jou gevoel dan pussywillow?
Als je met niemand rekening hoeft te houden...
Hier gaat alles eigenlijk wel goed. Blij mee. Ik heb zelfs van het weer kunnen genieten en uitstapjes kunnen doen. Ook heb ik zin in mijn vakantie over een paar weken. Toen ik het boekte dacht ik, gaat dat wel lukken allemaal.
Nu heb ik er iets meer vertrouwen in gelukkig en iets meer energie
Mijn werk hoor ik niks van, ze zullen na de bouwvak nog wel moeten opstarten. Ik zit te wachten op een uitnodiging voor het arbeidsonderzoek. Ik denk dat het nog wel even gaat duren, mijn werkgever kennende. Maar die onzekerheid vind ik wel lastig.
De kans is groot dat ze er dan begin oktober mee komen maar dan heb ik net een belangrijke ziekenhuis afspraak. Dus dan wordt het nog laterrr. We gaan het zien.
Komen jullie de dagen en vooral de nachten goed door met deze temperaturen?
maandag 29 augustus 2016 om 08:33
Dag meiden. Is hier nog ruimte voor nieuwe schrijvers/mede-burnoutters? Ik ben trouwens niet echt jong meer, dus ik weet niet of ik aan alle voorwaarden voldoe 
Begin dit jaar kreeg ik allerlei klachten van vermoeidheid, prikkelbaarheid, niet meer kunnen ontspannen, stemmingswisselingen en nog tig andere dingen. Ik heb nog een aantal maanden doorgemodderd, maar sinds half mei zit ik ziek thuis.
Ik merk dat ik het erg prettig vind om jullie ervaringen te lezen, omdat ik daar veel in herken. Het voelt namelijk soms wel erg eenzaam, die burnout. Ik zou dan ook graag mee willen schrijven!
Begin dit jaar kreeg ik allerlei klachten van vermoeidheid, prikkelbaarheid, niet meer kunnen ontspannen, stemmingswisselingen en nog tig andere dingen. Ik heb nog een aantal maanden doorgemodderd, maar sinds half mei zit ik ziek thuis.
Ik merk dat ik het erg prettig vind om jullie ervaringen te lezen, omdat ik daar veel in herken. Het voelt namelijk soms wel erg eenzaam, die burnout. Ik zou dan ook graag mee willen schrijven!
dinsdag 30 augustus 2016 om 18:10
@Nieuwe dames; Tuurlijk zijn jullie van harte welkom!
Hoe gaat het met jullie allen?
Hier blijft de hoofdpijn doorsudderen in hevige mate, erg vervelend. Ook met jullie tips heeft het geen duidelijk antwoord gegeven. e-consult aangevraagd met mijn nieuwe huisarts, wie weet heeft hij een goede tip want bij therapie en bedrijfsarts wordt er ook niet veel mee gedaan behalve dat het logisch is en dat ik het er maar mee moet doen zo ongeveer...
Het weer is wel lekker steeds, die zon doet mij zo goed. Jullie ook?
Hoe gaat het met jullie allen?
Hier blijft de hoofdpijn doorsudderen in hevige mate, erg vervelend. Ook met jullie tips heeft het geen duidelijk antwoord gegeven. e-consult aangevraagd met mijn nieuwe huisarts, wie weet heeft hij een goede tip want bij therapie en bedrijfsarts wordt er ook niet veel mee gedaan behalve dat het logisch is en dat ik het er maar mee moet doen zo ongeveer...
Het weer is wel lekker steeds, die zon doet mij zo goed. Jullie ook?
woensdag 31 augustus 2016 om 11:32
Bedankt voor het welkom!
@ Nivellera, wat vervelend van je hoofdpijn! Heb je zelf enig idee waarin de oorzaak ligt of is dat ook nog helemaal een vraagteken? Heb je al wel eens een dagboek bijgehouden, om te onderzoeken of het te relateren is aan bepaalde voedingsmiddelen of activiteiten e.d.?
Hebben jullie trouwens ook last van de warmte? Ik hou normaal echt van de zomer en van hogere temperaturen, maar momenteel kan ik er helemaal niet tegen. Ik slaap er slecht van, waardoor ik nog meer vermoeid ben. En sowieso lijkt alles met het warme weer veel meer energie te kosten.
Ik zou bijna wensen dat het winter werd (en dat wil wat zeggen, want ik heb normaal gesproken een enorme hekel aan de winter).
Doordat ik nu al een week slecht slaap gaat het ook in algemene zin weer een stuk slechter: weinig energie, stemmingswisselingen en erg gevoelig voor prikkels. Vannacht heb ik gelukkig voor het eerst in een week weer een goede nacht gehad. Ik hoop dat ik met nog een paar betere nachten ook weer wat beter in mijn vel kom.
@ Nivellera, wat vervelend van je hoofdpijn! Heb je zelf enig idee waarin de oorzaak ligt of is dat ook nog helemaal een vraagteken? Heb je al wel eens een dagboek bijgehouden, om te onderzoeken of het te relateren is aan bepaalde voedingsmiddelen of activiteiten e.d.?
Hebben jullie trouwens ook last van de warmte? Ik hou normaal echt van de zomer en van hogere temperaturen, maar momenteel kan ik er helemaal niet tegen. Ik slaap er slecht van, waardoor ik nog meer vermoeid ben. En sowieso lijkt alles met het warme weer veel meer energie te kosten.
Ik zou bijna wensen dat het winter werd (en dat wil wat zeggen, want ik heb normaal gesproken een enorme hekel aan de winter).
Doordat ik nu al een week slecht slaap gaat het ook in algemene zin weer een stuk slechter: weinig energie, stemmingswisselingen en erg gevoelig voor prikkels. Vannacht heb ik gelukkig voor het eerst in een week weer een goede nacht gehad. Ik hoop dat ik met nog een paar betere nachten ook weer wat beter in mijn vel kom.
woensdag 31 augustus 2016 om 22:09
Hoi lieve dames. Ik kom heel even uit de meeleesstand. Ik ben er nog en ik ben jullie ook niet vergeten hoor Ik heb mooi nieuws: sinds kort ben ik weer aan het werk! Ik ben zo blij! Het maakt voor mij echt zó veel verschil, ik ga nu met veel grotere sprongen vooruit. Relatief groot dan, want ik merk echt nog wel veel verschil met vrienden zonder burnout. Ik kan nog lang niet alles, maar ik ben al van geen activiteiten naar een stuk of twee per week gegaan. Helemaal niks doen vind ik niet prettig meer, ik heb nu ook steeds meer behoefte aan er op uit gaan en met vrienden afspreken. Het blijft wel belangrijk dat ik veel rust pak en genoeg naar buiten ga en beweeg, en ook op dezelfde tijden naar bed werkt heel goed voor mij.
Het wisselt nog wel heel sterk hoe ik me voel en hoe goed het met me gaat, maar dat komt denk ik ook omdat ik nog gauw moe ben en dan ook weer makkelijker van slag raak door iets. Over het algemeen mag ik zeggen dat het best goed met me gaat. Er is weer een stijgende lijn. Het blijft spannend dat het zo nauw samenhangt met wel of niet aan het werk zijn. Om te weten dat als ik geen werk heb, ik meteen weer honderd stappen terug zet. Want alle andere voorwaarden, zoals het wandelen en slaapritme, zijn belangrijke factoren, maar werk is toch wel de allerbelangrijkste. Mijn huidige baan is als het goed is voor langere tijd, dus als het goed is heb ik genoeg tijd om verder op te bouwen en me uiteindelijk ex-burnouter te kunnen noemen.
Het wisselt nog wel heel sterk hoe ik me voel en hoe goed het met me gaat, maar dat komt denk ik ook omdat ik nog gauw moe ben en dan ook weer makkelijker van slag raak door iets. Over het algemeen mag ik zeggen dat het best goed met me gaat. Er is weer een stijgende lijn. Het blijft spannend dat het zo nauw samenhangt met wel of niet aan het werk zijn. Om te weten dat als ik geen werk heb, ik meteen weer honderd stappen terug zet. Want alle andere voorwaarden, zoals het wandelen en slaapritme, zijn belangrijke factoren, maar werk is toch wel de allerbelangrijkste. Mijn huidige baan is als het goed is voor langere tijd, dus als het goed is heb ik genoeg tijd om verder op te bouwen en me uiteindelijk ex-burnouter te kunnen noemen.
vrijdag 2 september 2016 om 19:50
Nou zeg stokstoorstje ik wist niet dat je uberhaubt weer thuis was. Maar supergefeliciteerd met je nieuwe baan en de up!
Even klagen hoor: net terug van vakantie en heb na terugkomst eigenlijk vooral gehuild en gepaniekerd. Het ging namelijk niet echt goed, heb bijna niks kunnen doen, wel af en toe zwemmen (nou ja meer poedelen), zalig, maar uit eten ging bijvoorbeeld 2x niet goed, ik storte halverwege echt helemaal in... En enorme stemmingswisselingen. Sinds ik ben gestopt met AD gaat het echt mentaal en fysiek echt weer minder en dat piepkleinbeetje vertrouwen wat ik weer in mijn lichaam kreeg, is weer helemaal foetsie. Ik hoor bij jullie allemaal niet zoveel over, maar ik kan daar gewoon echt helemaal niet mee om gaan. Het is echt een soort trauma. Elke keer als ik van de bank kom voel ik een stressreactie: haal ik het wel tot de keuken/onder de douche/blokje om? Als ik ergens met iemand zit: hoelang tot ik instort? Of als ik iets intensievers heb gedaan, schiet mijn lichaam daarna in een soort kramp: ben ik over mijn grenzen gegaan? Daardoor kan ik eigenlijk niks ontspannen doen, telkens is er die spanning die ik niet weet te doorbreken, en ik kan zo intens verdietig danwel razend danwel in paniek raken, dat ik zo'n mental prison voor mezelf schep, en zo zelf de klachten in stand houd. Het is zooo'n mindfuck!!
Hebben jullie daar nooit last van?
Even klagen hoor: net terug van vakantie en heb na terugkomst eigenlijk vooral gehuild en gepaniekerd. Het ging namelijk niet echt goed, heb bijna niks kunnen doen, wel af en toe zwemmen (nou ja meer poedelen), zalig, maar uit eten ging bijvoorbeeld 2x niet goed, ik storte halverwege echt helemaal in... En enorme stemmingswisselingen. Sinds ik ben gestopt met AD gaat het echt mentaal en fysiek echt weer minder en dat piepkleinbeetje vertrouwen wat ik weer in mijn lichaam kreeg, is weer helemaal foetsie. Ik hoor bij jullie allemaal niet zoveel over, maar ik kan daar gewoon echt helemaal niet mee om gaan. Het is echt een soort trauma. Elke keer als ik van de bank kom voel ik een stressreactie: haal ik het wel tot de keuken/onder de douche/blokje om? Als ik ergens met iemand zit: hoelang tot ik instort? Of als ik iets intensievers heb gedaan, schiet mijn lichaam daarna in een soort kramp: ben ik over mijn grenzen gegaan? Daardoor kan ik eigenlijk niks ontspannen doen, telkens is er die spanning die ik niet weet te doorbreken, en ik kan zo intens verdietig danwel razend danwel in paniek raken, dat ik zo'n mental prison voor mezelf schep, en zo zelf de klachten in stand houd. Het is zooo'n mindfuck!!
Hebben jullie daar nooit last van?
zaterdag 3 september 2016 om 09:32
Dag lieve allemaal ! Wat fijn dat het met velen - zij het dan met vallen en opstaan - toch de goede kant op lijkt te gaan.
Met mij gaat het, na meer dan 5 jaar, nog steeds niet goed. Waarschijnlijk speelt er dus nog iets anders mee, maar daar zijn de dokters en specialisten nog steeds niet achter. Binnen een maandje krijg ik een stoelgangtransplantatie. Laat ons hopen dat dat dan voor een doorbraak zorgt.
Bloem, bij mij is het niet zozeer de angst om in te storten die me nekt, maar wel het continu instorten op zich. En vooral dat het al zo lang duurt en er tot nu toe niet echt een oorzaak voor gevonden is. Het lijkt op één langgerekte burnout / CVS / darmziekte / een ontregeld lichaam ... Eigenlijk gaat het, ondanks de serieuze fysieke beperkingen die ik al zo lang ervaar, mentaal best nog wel OK (nu ja, er zijn momenten dat ik nog paniekaanvalletjes heb, met name als mijn hart plots gek begint te doen). Mijn dagelijkse meditatie heeft een rustiger mens van me gemaakt. Misschien helpt het ook wel dat ik een lichte dosis AD neem als preventie tegen migraine.
Ik zou zeggen, probeer het nog even aan te kijken, maar als je de indruk hebt dat je beperkende gedachten je ziek maken, is het misschien beter toch een lage dosis AD aan te houden. Beter mét medicijnen terug gezond(er) dan zonder en opnieuw de ravijn in.
Met mij gaat het, na meer dan 5 jaar, nog steeds niet goed. Waarschijnlijk speelt er dus nog iets anders mee, maar daar zijn de dokters en specialisten nog steeds niet achter. Binnen een maandje krijg ik een stoelgangtransplantatie. Laat ons hopen dat dat dan voor een doorbraak zorgt.
Bloem, bij mij is het niet zozeer de angst om in te storten die me nekt, maar wel het continu instorten op zich. En vooral dat het al zo lang duurt en er tot nu toe niet echt een oorzaak voor gevonden is. Het lijkt op één langgerekte burnout / CVS / darmziekte / een ontregeld lichaam ... Eigenlijk gaat het, ondanks de serieuze fysieke beperkingen die ik al zo lang ervaar, mentaal best nog wel OK (nu ja, er zijn momenten dat ik nog paniekaanvalletjes heb, met name als mijn hart plots gek begint te doen). Mijn dagelijkse meditatie heeft een rustiger mens van me gemaakt. Misschien helpt het ook wel dat ik een lichte dosis AD neem als preventie tegen migraine.
Ik zou zeggen, probeer het nog even aan te kijken, maar als je de indruk hebt dat je beperkende gedachten je ziek maken, is het misschien beter toch een lage dosis AD aan te houden. Beter mét medicijnen terug gezond(er) dan zonder en opnieuw de ravijn in.
zaterdag 3 september 2016 om 10:33
Welkom Ri-anne en iedereen!
De zomer kan ik ook niet meer goed tegen, maar dat komt bij mij door het licht, dat ervaar ik als extreem fel. Dat de winter er aan komt vind ik niet erg, juist zin in, en dat is voor mij echt anders als voor de burn-out.
Klinkt heftig bloem.
Ik kon in het begin ook niet lopen naar de keuken, douchen was al helemaal een opgave. Alleen begrijp ik dat het bij jou steeds heel erg terugkeerd?
Dat heb ik gelukkig niet. Wel dat bijvoorbeeld koken soms echt niet lukt, douchen doe ik soms ook pas erg laat, in de middag, pure vermoeidheid. Ik moet wel zeggen dat een hele periode andere mensen mijn boodschappen en huishouden hebben gedaan, dus ik ben erg ontlast daarin.
Hier ben ik die mensen erg dankbaar voor, ik kon ook echt niks meer. Maar als ik die hulp en steun niet had gehad dan was het nog veeeel langer gaan duren mijn herstel.
Misschien is het verschil tussen ons, dat ik uit ga van niks, en alles wat dan lukt die dag is meegenomen. Het komt over alsof jij veel plant en wil en hoge eisen stelt (3gangen menu moet lukken) en dan valt alles dus tegen als het niet lukt.
Misschien toch je verwachtingen bijstellen?
Je hoeft niks. Gezellige picknick op de hotelkamer was ook prima geweest toch?
Maar het blijft frustrerend en verdrietig en echt stom dat het zo lang aanhoudt.
Ik val dus van vermoeidheid in de middag gewoon in slaap. Niet even doezelen maar echt, pfff ik kan mijn lijf niet meer dragen en mijn oogleden niet open houden. Ik vind dat heel erg suf en schaam me dat het zo lang aanhoudt. Maar dit is wat het is, het is nu eenmaal zo.
Bepaalde klachten gaan wel verder onderzocht worden bij mij, zo heb ik krachtsverlies, kleine dingen kunnen al erg zwaar aanvoelen en pijn in mijn gewrichten doen, ook heb ik andere klachten (die te herkenbaar zijn om op te schrijven) maar de combinatie zorgt ervoor dat mijn huisarts en bedrijfsarts toch het verstandig vinden het verder te onderzoeken. Eerst zijn we van stress uitgegaan, maar naar een jaar valt het niet meer onder 'normaal'. Ik vind het wel spannend, maar ben er ook erg blij mee, als er niks uit komt is dat mooi als er wel wat uit komt voor mij ook. Het zou namelijk veel dingen verklaren.
Ik heb gelukkig niet meer zulke huilbuien als in het begin, maar af en toe wel verdrietig.
stokst@@rtje, fijn dat werken weer lukt!
fam1973, ik moest het ook even googlen, mooi dat dat bestaat. Hopelijk slaat het aan!
Oww, veel tekst. Het moest er waarschijnlijk even uit.
De zomer kan ik ook niet meer goed tegen, maar dat komt bij mij door het licht, dat ervaar ik als extreem fel. Dat de winter er aan komt vind ik niet erg, juist zin in, en dat is voor mij echt anders als voor de burn-out.
Klinkt heftig bloem.
Ik kon in het begin ook niet lopen naar de keuken, douchen was al helemaal een opgave. Alleen begrijp ik dat het bij jou steeds heel erg terugkeerd?
Dat heb ik gelukkig niet. Wel dat bijvoorbeeld koken soms echt niet lukt, douchen doe ik soms ook pas erg laat, in de middag, pure vermoeidheid. Ik moet wel zeggen dat een hele periode andere mensen mijn boodschappen en huishouden hebben gedaan, dus ik ben erg ontlast daarin.
Hier ben ik die mensen erg dankbaar voor, ik kon ook echt niks meer. Maar als ik die hulp en steun niet had gehad dan was het nog veeeel langer gaan duren mijn herstel.
Misschien is het verschil tussen ons, dat ik uit ga van niks, en alles wat dan lukt die dag is meegenomen. Het komt over alsof jij veel plant en wil en hoge eisen stelt (3gangen menu moet lukken) en dan valt alles dus tegen als het niet lukt.
Misschien toch je verwachtingen bijstellen?
Je hoeft niks. Gezellige picknick op de hotelkamer was ook prima geweest toch?
Maar het blijft frustrerend en verdrietig en echt stom dat het zo lang aanhoudt.
Ik val dus van vermoeidheid in de middag gewoon in slaap. Niet even doezelen maar echt, pfff ik kan mijn lijf niet meer dragen en mijn oogleden niet open houden. Ik vind dat heel erg suf en schaam me dat het zo lang aanhoudt. Maar dit is wat het is, het is nu eenmaal zo.
Bepaalde klachten gaan wel verder onderzocht worden bij mij, zo heb ik krachtsverlies, kleine dingen kunnen al erg zwaar aanvoelen en pijn in mijn gewrichten doen, ook heb ik andere klachten (die te herkenbaar zijn om op te schrijven) maar de combinatie zorgt ervoor dat mijn huisarts en bedrijfsarts toch het verstandig vinden het verder te onderzoeken. Eerst zijn we van stress uitgegaan, maar naar een jaar valt het niet meer onder 'normaal'. Ik vind het wel spannend, maar ben er ook erg blij mee, als er niks uit komt is dat mooi als er wel wat uit komt voor mij ook. Het zou namelijk veel dingen verklaren.
Ik heb gelukkig niet meer zulke huilbuien als in het begin, maar af en toe wel verdrietig.
stokst@@rtje, fijn dat werken weer lukt!
fam1973, ik moest het ook even googlen, mooi dat dat bestaat. Hopelijk slaat het aan!
Oww, veel tekst. Het moest er waarschijnlijk even uit.
