Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zaterdag 3 september 2016 om 10:34
Welkom Ri-anne en iedereen!
De zomer kan ik ook niet meer goed tegen, maar dat komt bij mij door het licht, dat ervaar ik als extreem fel. Dat de winter er aan komt vind ik niet erg, juist zin in, en dat is voor mij echt anders als voor de burn-out.
Klinkt heftig bloem.
Ik kon in het begin ook niet lopen naar de keuken, douchen was al helemaal een opgave. Alleen begrijp ik dat het bij jou steeds heel erg terugkeerd?
Dat heb ik gelukkig niet. Wel dat bijvoorbeeld koken soms echt niet lukt, douchen doe ik soms ook pas erg laat, in de middag, pure vermoeidheid. Ik moet wel zeggen dat een hele periode andere mensen mijn boodschappen en huishouden hebben gedaan, dus ik ben erg ontlast daarin.
En dat ik hier nog steeds in wordt ontlast. Of ik vraag de hulp.
Hier ben ik die mensen erg dankbaar voor, ik kon ook echt niks meer. Maar als ik die hulp en steun niet had gehad dan was het nog veeeel langer gaan duren mijn herstel.
Misschien is het verschil tussen ons, dat ik uit ga van niks, en alles wat dan lukt die dag is meegenomen. Het komt over alsof jij veel plant en wil en hoge eisen stelt (3gangen menu moet lukken) en dan valt alles dus tegen als het niet lukt.
Misschien toch je verwachtingen bijstellen?
Je hoeft niks. Gezellige picknick op de hotelkamer was ook prima geweest toch?
Maar het blijft frustrerend en verdrietig en echt stom dat het zo lang aanhoudt.
Ik val dus van vermoeidheid in de middag gewoon in slaap. Niet even doezelen maar echt, pfff ik kan mijn lijf niet meer dragen en mijn oogleden niet open houden. Ik vind dat heel erg suf en schaam me dat het zo lang aanhoudt. Maar dit is wat het is, het is nu eenmaal zo.
Bepaalde klachten gaan wel verder onderzocht worden bij mij, zo heb ik krachtsverlies, kleine dingen kunnen al erg zwaar aanvoelen en pijn in mijn gewrichten doen, ook heb ik andere klachten (die te herkenbaar zijn om op te schrijven) maar de combinatie zorgt ervoor dat mijn huisarts en bedrijfsarts toch het verstandig vinden het verder te onderzoeken. Eerst zijn we van stress uitgegaan, maar naar een jaar valt het niet meer onder 'normaal'. Ik vind het wel spannend, maar ben er ook erg blij mee, als er niks uit komt is dat mooi als er wel wat uit komt voor mij ook. Het zou namelijk veel dingen verklaren.
Ik heb gelukkig niet meer zulke huilbuien als in het begin, maar af en toe wel verdrietig.
stokst@@rtje, fijn dat werken weer lukt!
fam1973, ik moest het ook even googlen, mooi dat dat bestaat. Hopelijk slaat het aan!
Oww, veel tekst. Het moest er waarschijnlijk even uit.
De zomer kan ik ook niet meer goed tegen, maar dat komt bij mij door het licht, dat ervaar ik als extreem fel. Dat de winter er aan komt vind ik niet erg, juist zin in, en dat is voor mij echt anders als voor de burn-out.
Klinkt heftig bloem.
Ik kon in het begin ook niet lopen naar de keuken, douchen was al helemaal een opgave. Alleen begrijp ik dat het bij jou steeds heel erg terugkeerd?
Dat heb ik gelukkig niet. Wel dat bijvoorbeeld koken soms echt niet lukt, douchen doe ik soms ook pas erg laat, in de middag, pure vermoeidheid. Ik moet wel zeggen dat een hele periode andere mensen mijn boodschappen en huishouden hebben gedaan, dus ik ben erg ontlast daarin.
En dat ik hier nog steeds in wordt ontlast. Of ik vraag de hulp.
Hier ben ik die mensen erg dankbaar voor, ik kon ook echt niks meer. Maar als ik die hulp en steun niet had gehad dan was het nog veeeel langer gaan duren mijn herstel.
Misschien is het verschil tussen ons, dat ik uit ga van niks, en alles wat dan lukt die dag is meegenomen. Het komt over alsof jij veel plant en wil en hoge eisen stelt (3gangen menu moet lukken) en dan valt alles dus tegen als het niet lukt.
Misschien toch je verwachtingen bijstellen?
Je hoeft niks. Gezellige picknick op de hotelkamer was ook prima geweest toch?
Maar het blijft frustrerend en verdrietig en echt stom dat het zo lang aanhoudt.
Ik val dus van vermoeidheid in de middag gewoon in slaap. Niet even doezelen maar echt, pfff ik kan mijn lijf niet meer dragen en mijn oogleden niet open houden. Ik vind dat heel erg suf en schaam me dat het zo lang aanhoudt. Maar dit is wat het is, het is nu eenmaal zo.
Bepaalde klachten gaan wel verder onderzocht worden bij mij, zo heb ik krachtsverlies, kleine dingen kunnen al erg zwaar aanvoelen en pijn in mijn gewrichten doen, ook heb ik andere klachten (die te herkenbaar zijn om op te schrijven) maar de combinatie zorgt ervoor dat mijn huisarts en bedrijfsarts toch het verstandig vinden het verder te onderzoeken. Eerst zijn we van stress uitgegaan, maar naar een jaar valt het niet meer onder 'normaal'. Ik vind het wel spannend, maar ben er ook erg blij mee, als er niks uit komt is dat mooi als er wel wat uit komt voor mij ook. Het zou namelijk veel dingen verklaren.
Ik heb gelukkig niet meer zulke huilbuien als in het begin, maar af en toe wel verdrietig.
stokst@@rtje, fijn dat werken weer lukt!
fam1973, ik moest het ook even googlen, mooi dat dat bestaat. Hopelijk slaat het aan!
Oww, veel tekst. Het moest er waarschijnlijk even uit.
zaterdag 3 september 2016 om 20:42
@*bloem ik snap je helemaal meid ik ben dat vertrouwen ook volledig kwijt in mezelf. Als het 2 dagen oke gaat denk ik JA YES. En dan 1 dag slecht en kak ik volledig telleurgesteld in. Vind het maar niet zo erg als het niet lukt. Probeer het soms en denk"ik zie wel" als je onderweg of tijdens merkt dat het niet gaat denk je oke volgende x beter!!
Bij mij nog onwerkelijk gevoel,vergeet achtig zowel lange als korte termijn, alles niet zo goed meekrijgen. Tollend hoofd en snel uit balans. Het verleden en heden is allemaal een beetje vaag, soms heb ik ineens het gevoel dat ik weer in 2jaar terug even zit of weet ik niet meer wat ik 2dagen geleden deed ofzo. En andere dagen is dat weer wat minder. Doodeng. Maar zal er wel bijhoren.
Knuffels!!
Bij mij nog onwerkelijk gevoel,vergeet achtig zowel lange als korte termijn, alles niet zo goed meekrijgen. Tollend hoofd en snel uit balans. Het verleden en heden is allemaal een beetje vaag, soms heb ik ineens het gevoel dat ik weer in 2jaar terug even zit of weet ik niet meer wat ik 2dagen geleden deed ofzo. En andere dagen is dat weer wat minder. Doodeng. Maar zal er wel bijhoren.
Knuffels!!
dont be afraid to build youre own path
maandag 5 september 2016 om 13:15
@Stokstaartje: wat een heerlijk positief bericht! Dat geeft weer een beetje hoop voor ons!
@Bloem: Wat jammer dat je vakantie niet goed ging. Misschien waren je verwachtingen toch wat te hoog, of ging het op vakantie slechter dan thuis? Wij zijn ook pas (gewoon in Nederland) op vakantie gedaan, maar uit eten/lunchen heb ik zo veel mogelijk vermeden. Ik vind dat namelijk eigenlijk veel te druk qua geluid, licht en prikkels. En daarnaast heb ik daar ’s avonds ook meestal niet meer de energie voor. De keer dat we wel geweest zijn, zijn we heel kritisch geweest m.b.t. de locatie. Dus niet te druk, akoestiek moest ok zijn, een tafeltje bij de muur (zodat er niet te veel mensen langs je heen lopen).
Maar het is gewoon balen als je op vakantie weinig kunt. Ik heb ook veel op bed en op de bank gelegen in onze vakantie en er zijn een hoop tranen gevloeid. Maar gelukkig hebben we ook een paar wel wat leuks kunnen doen en daar kon ik dan wel weer van genieten.
Ik herken ook de stemmingswisselingen, het gebrek aan vertrouwen in je lijf en ook hier veel spanning en soms paniek over mijn grenzen. Elke keer als het weer een paar dagen goed gaat, lijkt er daarna weer een heel diep dal te komen. En ik ben bang geworden voor die dalen, maar dat geeft natuurlijk weer veel spanning, wat vervolgens weer energie kost…. En zo wordt het een selffulfilling profecy. Het ergst vind ik nog dat ik tijdens zo dip mij vreselijk depressief voel. Helaas heb ik er nu weer een te pakken…. en dan is het moeilijk om hoop en vertrouwen te blijven houden dat het ooit weer goed komt.
@ Gele suikerspin: het lijkt mij juist fijn dat je in slaap valt s middags! Natuurlijk is het vervelend dat je zo moe bent, maar slaap helpt dan toch het beste? Mij lukt het helaas nooit om overdag te slapen. Probeer het vaak, omdat ik soms ook omval van vermoeidheid. En dan lig ik doodmoe in beden, maar slapen ho maar….
Veel sterkte allemaal!
@Bloem: Wat jammer dat je vakantie niet goed ging. Misschien waren je verwachtingen toch wat te hoog, of ging het op vakantie slechter dan thuis? Wij zijn ook pas (gewoon in Nederland) op vakantie gedaan, maar uit eten/lunchen heb ik zo veel mogelijk vermeden. Ik vind dat namelijk eigenlijk veel te druk qua geluid, licht en prikkels. En daarnaast heb ik daar ’s avonds ook meestal niet meer de energie voor. De keer dat we wel geweest zijn, zijn we heel kritisch geweest m.b.t. de locatie. Dus niet te druk, akoestiek moest ok zijn, een tafeltje bij de muur (zodat er niet te veel mensen langs je heen lopen).
Maar het is gewoon balen als je op vakantie weinig kunt. Ik heb ook veel op bed en op de bank gelegen in onze vakantie en er zijn een hoop tranen gevloeid. Maar gelukkig hebben we ook een paar wel wat leuks kunnen doen en daar kon ik dan wel weer van genieten.
Ik herken ook de stemmingswisselingen, het gebrek aan vertrouwen in je lijf en ook hier veel spanning en soms paniek over mijn grenzen. Elke keer als het weer een paar dagen goed gaat, lijkt er daarna weer een heel diep dal te komen. En ik ben bang geworden voor die dalen, maar dat geeft natuurlijk weer veel spanning, wat vervolgens weer energie kost…. En zo wordt het een selffulfilling profecy. Het ergst vind ik nog dat ik tijdens zo dip mij vreselijk depressief voel. Helaas heb ik er nu weer een te pakken…. en dan is het moeilijk om hoop en vertrouwen te blijven houden dat het ooit weer goed komt.
@ Gele suikerspin: het lijkt mij juist fijn dat je in slaap valt s middags! Natuurlijk is het vervelend dat je zo moe bent, maar slaap helpt dan toch het beste? Mij lukt het helaas nooit om overdag te slapen. Probeer het vaak, omdat ik soms ook omval van vermoeidheid. En dan lig ik doodmoe in beden, maar slapen ho maar….
Veel sterkte allemaal!
maandag 5 september 2016 om 15:35
Ri-anne, zo had ik het nog niet gezien Van die kant bekeken is het inderdaad fijn, want daarna kan ik soms toch nog even eten klaarmaken en de avond halen, zoals ik het noem. Zonder middagdutje haal ik vaak 8 uur niet, dus dat ik al op bed lig.
Grappig dat je akoestiek zegt, daar let ik ook erg op. Ik weet precies welke tentje gehorig zijn.
Sterkte aan iedereen
Grappig dat je akoestiek zegt, daar let ik ook erg op. Ik weet precies welke tentje gehorig zijn.
Sterkte aan iedereen
woensdag 7 september 2016 om 13:09
Ik heb mijn huisarts om raad gevraagd ivm met de hoofdpijn. Hij raadt ontspanningstherapie aan bij een psycho somatisch fysiotherapeute. Hij had goede ervaringen met haar, dus ik ga op zijn advies af. Ik rond eind van de maand cognitieve gedragstherapie af, daarna wil ik daar mee starten. Mijn psychologe denkt dat het een goed plan is om met de ontspanningstherapie te beginnen. Ze vindt ook dat ik nog erg last blijf houden van hoge eisen en heel streng zijn voor mijzelf en wil met mijn hoofdbehandelaar overleggen of schema therapie niet wat is voor mij op termijn, als ik er klaar voor ben en als ik lichamelijk weer wat sterker ben (want dat ben ik nu absoluut niet).
Iemand ervaring met ontspanningstherapie of fysio gericht op burnout klachten?
Ik heb ook nog eens buikgriep erbij gekregen... heerlijk met dit mooie weer
Iemand ervaring met ontspanningstherapie of fysio gericht op burnout klachten?
Ik heb ook nog eens buikgriep erbij gekregen... heerlijk met dit mooie weer
donderdag 8 september 2016 om 16:58
Hebben jullie dat ook, dat nét op een dag waarop je voor jezelf een grote overwinning behaald, die binnen je grens is maar wel heul spannend en vermoeiend. Bijvoorbeeld voor het eerst weer autorijden of naar de fysio. En je dus de middag/avond bijkomtijd en ontspanning hebt geplant. Je werkgever met een belachelijk, ver over je grens heen, reïntegratie idee komt?
Ik begrijp het echt niet hoor, bij mij gebeurt het steeds toevallig op een dag dat ik me of klote voel of zoiets nieuws heb geplant.
Net alsof het universum je wat extra's probeert te leren. Ik heb het goed opgelost, tenminste dat hoop ik, dat merk ik vanavond en morgen als ik wel of geen spanningshoofdpijn krijg.
Ik zat al helemaal te bedenken, als ik dit moet regelen vandaag dan lukt eten koken niet, hoe moet ik dat nou oplossen? En neeee he?!, dan krijg ik koppijn. En expeditie Robinson mijn genietmomentje van de dag is vanavond.
Ik dacht deze keer ineens, ik ben geen marionette!, ik zeg dat ik een afspraak smiddags heb, dus een andere dag kom ik er op terug
Ik had ook een afspraak, namelijk met mezelf.
Voelde echt goed. Ik had namelijk alweer helemaal rode wangen en woede in mijn lijf. Maar heerlijk stukje gezwommen. Lekker puh
(Even geen reactie op anderen, sorry)
Ik begrijp het echt niet hoor, bij mij gebeurt het steeds toevallig op een dag dat ik me of klote voel of zoiets nieuws heb geplant.
Net alsof het universum je wat extra's probeert te leren. Ik heb het goed opgelost, tenminste dat hoop ik, dat merk ik vanavond en morgen als ik wel of geen spanningshoofdpijn krijg.
Ik zat al helemaal te bedenken, als ik dit moet regelen vandaag dan lukt eten koken niet, hoe moet ik dat nou oplossen? En neeee he?!, dan krijg ik koppijn. En expeditie Robinson mijn genietmomentje van de dag is vanavond.
Ik dacht deze keer ineens, ik ben geen marionette!, ik zeg dat ik een afspraak smiddags heb, dus een andere dag kom ik er op terug
Ik had ook een afspraak, namelijk met mezelf.
Voelde echt goed. Ik had namelijk alweer helemaal rode wangen en woede in mijn lijf. Maar heerlijk stukje gezwommen. Lekker puh
(Even geen reactie op anderen, sorry)
donderdag 8 september 2016 om 17:05
Niet over je eigen grens heen gaan, zoooo lastig! Maar ik ben heel, heel streng geweest tegen mezelf, doen wat goed voelt en niet wat moet (heel lastig, want je wilt iedereen helpen, niet jezelf), rust is vaak belangrijker dan klaar staan voor iemand 'omdat het zo hoort'. Dus, een activiteit per weekend, ik ga niet naar het personeelsfeestje omdat we de twee weken ervoor ook al vergelijkbare uitjes hebben en drie keer een zaterdag opgeven is veel te veel. Ik ben weer gaan volleyballen en ja, met een nieuw team is het belangrijk dat je met elkaar oefent. Maar ik ga NIET twee keer in de week een avond volleyballen, dat is too much. Dat voelde als heel lullig, totdat ik me realiseerde dat ze om iedereen heen plannen die een avond niet kan. Nou, plan dan ook maar om mij heen, dat ik maar een avond kan. Dus of trainen, of oefenen. En als we een wedstrijd hebben, dan ga ik niet ook nog eens een avond in diezelfde week oefenen. Heel sneu, maar dat doe ik gewoon niet. Enorm lastig vind ik dat, maar gisteren hele dag druk geweest met klaar staan voor iedereen, net iets te laat naar bed, hele dag zo'n zeurende net-niet-hoofdpijn en denkvermogen van nul. Ook niet aardig voor m'n werkgever dus. Nou ja, bijtijds naar huis en toegeven dat het gisteren dus net even iets teveel was. Wat een gedoe zeg.
vrijdag 9 september 2016 om 18:22
Vandaag serieus overwogen ontslag te nemen. Voor zo'n werkgever wil ik niet werken en de bedrijfscultuur maakt me ziek.
Het lijkt wel alsof ze niet doorhebben dat ik ziek ben. Ze vinden dat de bedrijfsarts aan mijn kant is, terwijl die wil maar 1 ding, mij aan het werk, maar een slap sprietje met mankementen waardoor ik niet op het werk kan komen, en mijn privé nog niet op orde. Dat werkt toch gewoon niet.
Ze blijven herhalen, medische dingen hoef je niet te delen hoor! Maar vervolgens stellen ze diagnoses en de duur van de ziekte zelf vast. Uhhh? Je weet mijn klachten niet én je bent niet een arts. Koekkoek.
Voor mijn gevoel ben ik super ver en ik ben er voor mijn gevoel bijna, ik had de laatste tijd zelfs weer zin om te werken, maar alles moet op de oude manier in dat bedrijf. Arbeidsomstandigheden gaan ze niet veranderen. Gedeeltelijk thuis werken zolang ik met mijn mankement niet goed op het werk kan komen mag ook niet. Zij hebben een plan bedacht van hoe de toekomst er uit gaat zien en daar moet ik me maar in schikken. Een weerwoord levert manipulatieve spelletjes op en gejank. Ja, echt. Van hun kant.
Maar uh? Zijn ze in hun briljante plan voor de toekomst niet iets vergeten? Ik weet niet hoor. Misschien een klein detail?
Euh???
Mij?
Wat wil ik. Stelletje rare achterbakse types.
Heb echt medelijden met mijn collega's, ik weet dat meerdere er ook aan onderdoor gaan. Ik wil er vanaf. Geen idee hoe nog.
Stel ik krijg een extern reïntegratie traject (denk het niet, te duur) dan nog, gaan ze zich er natuurlijk mee bemoeien.
Ik las hier ergens op het forum dat iemand zijn eigen reïntegratie traject heeft betaald met die reden, dat vind ik een hele slimme.
Het erge is dat ze nog niks aan reïntegratie hebben gedaan en overal te laat mee zijn, dus als ik niet beter word binnen een jaar. Zit ik NOG een 3e jaar aan hun vast
Misschien dat dan een vaststellingsovereenkomst een optie is.
Grrrr. Even lekker ongegeneerd klagen.
Het lijkt wel alsof ze niet doorhebben dat ik ziek ben. Ze vinden dat de bedrijfsarts aan mijn kant is, terwijl die wil maar 1 ding, mij aan het werk, maar een slap sprietje met mankementen waardoor ik niet op het werk kan komen, en mijn privé nog niet op orde. Dat werkt toch gewoon niet.
Ze blijven herhalen, medische dingen hoef je niet te delen hoor! Maar vervolgens stellen ze diagnoses en de duur van de ziekte zelf vast. Uhhh? Je weet mijn klachten niet én je bent niet een arts. Koekkoek.
Voor mijn gevoel ben ik super ver en ik ben er voor mijn gevoel bijna, ik had de laatste tijd zelfs weer zin om te werken, maar alles moet op de oude manier in dat bedrijf. Arbeidsomstandigheden gaan ze niet veranderen. Gedeeltelijk thuis werken zolang ik met mijn mankement niet goed op het werk kan komen mag ook niet. Zij hebben een plan bedacht van hoe de toekomst er uit gaat zien en daar moet ik me maar in schikken. Een weerwoord levert manipulatieve spelletjes op en gejank. Ja, echt. Van hun kant.
Maar uh? Zijn ze in hun briljante plan voor de toekomst niet iets vergeten? Ik weet niet hoor. Misschien een klein detail?
Euh???
Mij?
Wat wil ik. Stelletje rare achterbakse types.
Heb echt medelijden met mijn collega's, ik weet dat meerdere er ook aan onderdoor gaan. Ik wil er vanaf. Geen idee hoe nog.
Stel ik krijg een extern reïntegratie traject (denk het niet, te duur) dan nog, gaan ze zich er natuurlijk mee bemoeien.
Ik las hier ergens op het forum dat iemand zijn eigen reïntegratie traject heeft betaald met die reden, dat vind ik een hele slimme.
Het erge is dat ze nog niks aan reïntegratie hebben gedaan en overal te laat mee zijn, dus als ik niet beter word binnen een jaar. Zit ik NOG een 3e jaar aan hun vast
Misschien dat dan een vaststellingsovereenkomst een optie is.
Grrrr. Even lekker ongegeneerd klagen.
vrijdag 9 september 2016 om 19:24
@Suikerspin; Jeetje wat vervelend voor je zeg~ Je hebt geen vast contract begrijp ik? Maar tijdelijke contracten? Of niet?
Belachelijk, en vooral: denk aan jezelf. MAAR: laat je ook niet weg pesten omdat dat voor hen beter uit komt hoor! Jij hebt net zo goed rechten en als het niet gaat, dan gaat het niet! Kom voor jezelf op, goed?
Belachelijk, en vooral: denk aan jezelf. MAAR: laat je ook niet weg pesten omdat dat voor hen beter uit komt hoor! Jij hebt net zo goed rechten en als het niet gaat, dan gaat het niet! Kom voor jezelf op, goed?
vrijdag 9 september 2016 om 19:32
Thanks
Ik ben zeker goed voor mezelf opgekomen. Alleen kunnen ze daar moeilijk mee omgaan. Met grenzen en mensen die anders denken.
Ik heb een vast contract. Ik bedoel dat als ze in de 2 jaar ziekte te weinig doen, de werkgever en jij een 3e jaar moeten reïntegreren. De werkgever moet dan jaar 3 doorbetalen. Als boete.
Nu gelukkig weekend. Kunnen ze niet zeuren
Ik ben zeker goed voor mezelf opgekomen. Alleen kunnen ze daar moeilijk mee omgaan. Met grenzen en mensen die anders denken.
Ik heb een vast contract. Ik bedoel dat als ze in de 2 jaar ziekte te weinig doen, de werkgever en jij een 3e jaar moeten reïntegreren. De werkgever moet dan jaar 3 doorbetalen. Als boete.
Nu gelukkig weekend. Kunnen ze niet zeuren
zaterdag 10 september 2016 om 09:54
Ha allen! Ik kom weer eens langs:-), ben t topic destijds begonnen en zo te zien is ie nog vol in gebruik. Veel nieuwen, maar zie helaas ook nog wat oude 'bekenden', waar het nog niet echt lekker meegaat.
Dus speciale knuffel voor Bloem!! Ik herken namelijk precies wat je omschrijft! De angst voor de angst ging bij mij destijds ook overheersen... Waardoor eigenlijk m'n burnout enorm was gerelateerd aan een angststoornis (die ik tijdens m'n burnout heb ontwikkeld, maar altijd al lichtjes in me zat...). Bij mij hielp naast haptotherapie en cognitieve gedragstherapie voornamelijk m'n antidepressiva (venlafaxine), maar dat weet je vast nog wel. Erg vervelend dat die bij jou niet meer het gewenste effect gaf blijkbaar, dat je ermee gestopt bent. Ik ben pas echt gestopt ermee toen het langere tijd beter met me ging, ik vertrouwen had gekregen, meer energie en sterker in m'n schoenen.
De burnout is voor mij gelukkig nog steeds verleden tijd, maar de angstklachten komen af en toe nog om de hoek kijken... Die horen bij me, al is dat verre van prettig. Ik herken t het nu veel sneller, dat ik niet grieperig wordt maar dat ik blijkbaar ergens tegenop zie. En het lukt me tot nu toe telkens om het na een paar dagen achter me te laten, als ik het merk, dat het piekeren en onzekerheid de overhand krijgt, zeg ik meerdere keren op een dag in m'n hoofd maar vooral ook soms hardop 'deze gedachten helpen me niet, dus stop ermee' , simpel zinnetje, en het helpt niet meteen, maar uiteindelijk kan ik na paar dagen de knop omzetten, positieve afleiding zoeken, wel ook altijd als ik t merk, het kenbaar maken aan m'n vriend, dat hij m'n reacties begrijpt op dingen.
Het gaat momenteel goed met me!! Werken gaat erg fijn, binnenkort zelfs weer een intensieve cursus ernaast paar weekenden incl toets, ben erg benieuwd hoe ik dat ga trekken. Ben net een maand geleden verhuisd, na maandje klussen voor de verhuizing. En had m'n slechtere momenten/ dagen, maar achteraf gezien vind ik dat ik het heel goed deed. Ik twijfelde nooit of m'n burnout terug zou komen, maar herkende echt dat m'n angststoornis is door de drukte, stress en nieuwe toekomstplek ver weg van het vertrouwde/ bekende, vaak om de hoek kwam kijken. Grappige is, dat werken juist ritme bleef geven, juist toen ik vrij was om volledig te klussen, kreeg ik meer 'klachtjes'. Maar besef ook dat zo'n periode voor ieder mens vermoeiend is...
M'n burnout -trauma ken ik, die zit nog aan de oppervlakte. 2jr er intensief mee bezig zijn, met vallen en opstaan, therapieën, medicatie, enz enz, dat hakt erin. Voor Zowel mij als m'n vriend. Hij is soms bang op momenten dat ik langer wat vermoeid blijf of weer m'n angstklachten heb, dat alles weer terugkomt... En 'zucht' dan letterlijk nog. Ook omdat ik nog steeds bewuster met activiteiten omga... Ik doe weer veel spontaan en vooruitgepland, maar minder dan vroeger. Denk meer na of ik een rustig weekend wil of veel wil doen enz, voor mij werkt dat goed, hij vindt het soms nog lastig... Dus ik ben niet de enige die een soort 'trauma' ervan heeft opgelopen die nog vers is.
Het is ook niet niks, die periode! En we willen beiden dat het niet nog eens gebeurd, maar ik ben en blijf een sensitiever persoon, die ik achteraf altijd al was, maar nu meer van bewust ben.
Het hoort bij me, ik reageer soms gevoeliger of intenser op dingen, maar heb daar zelf meestal (niet altijd;-) vrede mee.
Succes allemaal!!! Geef jezelf de tijd, maar blijf niet toekijken, pak dingen aan, hoe klein ook (therapie, stukje wandelen, ritme door sport of (vrijwilligers)werk. Zoals stokstaartje ook schrijft, uiteindelijk geeft wél werken juist energie en ritme, wat goed voor je is, al voelt het soms onmogelijk... (Heb ik t niet over volle werkdagen;-), al is t een uurtje per dag incl pauze. Maar ik weet het, je moet ook tijdens je burnout wat geluk hebben met je omgeving en werk (baas én collega's).
Toon zelf initiatief, wacht niet alleen tot zij bellen, of dat vrienden bellen. Wees open en eerlijk (tot bepaalde hoogte), zodat ze leren begrijpen wat je voelt of kan, (veel mensen weten niet wat een burnout inhoudt , kan je ze niet altijd kwalijk nemen). Durf soms kwetsbaar te zijn, mij heeft het geholpen. Op t moment zelf voel je je rot, maar het brengt je uiteindelijk ook dingen.
Dikke knuffel voor iedereen!
Dus speciale knuffel voor Bloem!! Ik herken namelijk precies wat je omschrijft! De angst voor de angst ging bij mij destijds ook overheersen... Waardoor eigenlijk m'n burnout enorm was gerelateerd aan een angststoornis (die ik tijdens m'n burnout heb ontwikkeld, maar altijd al lichtjes in me zat...). Bij mij hielp naast haptotherapie en cognitieve gedragstherapie voornamelijk m'n antidepressiva (venlafaxine), maar dat weet je vast nog wel. Erg vervelend dat die bij jou niet meer het gewenste effect gaf blijkbaar, dat je ermee gestopt bent. Ik ben pas echt gestopt ermee toen het langere tijd beter met me ging, ik vertrouwen had gekregen, meer energie en sterker in m'n schoenen.
De burnout is voor mij gelukkig nog steeds verleden tijd, maar de angstklachten komen af en toe nog om de hoek kijken... Die horen bij me, al is dat verre van prettig. Ik herken t het nu veel sneller, dat ik niet grieperig wordt maar dat ik blijkbaar ergens tegenop zie. En het lukt me tot nu toe telkens om het na een paar dagen achter me te laten, als ik het merk, dat het piekeren en onzekerheid de overhand krijgt, zeg ik meerdere keren op een dag in m'n hoofd maar vooral ook soms hardop 'deze gedachten helpen me niet, dus stop ermee' , simpel zinnetje, en het helpt niet meteen, maar uiteindelijk kan ik na paar dagen de knop omzetten, positieve afleiding zoeken, wel ook altijd als ik t merk, het kenbaar maken aan m'n vriend, dat hij m'n reacties begrijpt op dingen.
Het gaat momenteel goed met me!! Werken gaat erg fijn, binnenkort zelfs weer een intensieve cursus ernaast paar weekenden incl toets, ben erg benieuwd hoe ik dat ga trekken. Ben net een maand geleden verhuisd, na maandje klussen voor de verhuizing. En had m'n slechtere momenten/ dagen, maar achteraf gezien vind ik dat ik het heel goed deed. Ik twijfelde nooit of m'n burnout terug zou komen, maar herkende echt dat m'n angststoornis is door de drukte, stress en nieuwe toekomstplek ver weg van het vertrouwde/ bekende, vaak om de hoek kwam kijken. Grappige is, dat werken juist ritme bleef geven, juist toen ik vrij was om volledig te klussen, kreeg ik meer 'klachtjes'. Maar besef ook dat zo'n periode voor ieder mens vermoeiend is...
M'n burnout -trauma ken ik, die zit nog aan de oppervlakte. 2jr er intensief mee bezig zijn, met vallen en opstaan, therapieën, medicatie, enz enz, dat hakt erin. Voor Zowel mij als m'n vriend. Hij is soms bang op momenten dat ik langer wat vermoeid blijf of weer m'n angstklachten heb, dat alles weer terugkomt... En 'zucht' dan letterlijk nog. Ook omdat ik nog steeds bewuster met activiteiten omga... Ik doe weer veel spontaan en vooruitgepland, maar minder dan vroeger. Denk meer na of ik een rustig weekend wil of veel wil doen enz, voor mij werkt dat goed, hij vindt het soms nog lastig... Dus ik ben niet de enige die een soort 'trauma' ervan heeft opgelopen die nog vers is.
Het is ook niet niks, die periode! En we willen beiden dat het niet nog eens gebeurd, maar ik ben en blijf een sensitiever persoon, die ik achteraf altijd al was, maar nu meer van bewust ben.
Het hoort bij me, ik reageer soms gevoeliger of intenser op dingen, maar heb daar zelf meestal (niet altijd;-) vrede mee.
Succes allemaal!!! Geef jezelf de tijd, maar blijf niet toekijken, pak dingen aan, hoe klein ook (therapie, stukje wandelen, ritme door sport of (vrijwilligers)werk. Zoals stokstaartje ook schrijft, uiteindelijk geeft wél werken juist energie en ritme, wat goed voor je is, al voelt het soms onmogelijk... (Heb ik t niet over volle werkdagen;-), al is t een uurtje per dag incl pauze. Maar ik weet het, je moet ook tijdens je burnout wat geluk hebben met je omgeving en werk (baas én collega's).
Toon zelf initiatief, wacht niet alleen tot zij bellen, of dat vrienden bellen. Wees open en eerlijk (tot bepaalde hoogte), zodat ze leren begrijpen wat je voelt of kan, (veel mensen weten niet wat een burnout inhoudt , kan je ze niet altijd kwalijk nemen). Durf soms kwetsbaar te zijn, mij heeft het geholpen. Op t moment zelf voel je je rot, maar het brengt je uiteindelijk ook dingen.
Dikke knuffel voor iedereen!
zaterdag 10 september 2016 om 09:58
Toch nog even korte toevoeging; 'initiatief nemen' enz gaat vooral over het moment dat je de burnout begint te accepteren... Niet gaan ontkennen door weer ergens in te duiken;-)
Dus geef jezelf eerst ook de tijd om dingen op een rijtje te zetten!
Ik heb zelfs brieven per mail geschreven aan m'n zussen en ouders na een half jaar burnout, ik heb zelf therapie gezocht waarvan ik dacht dat t bij me paste, boeide me niet dat ik zelf moest betalen voor m'n psycholoog omdat ze geen contract had met m'n verzekering, ik vond haar prettig én wilde niet wachten op een lange wachtlijst.
Zet jezelf dus op 1
, jouw gezondheid is je prioriteit!
Dus geef jezelf eerst ook de tijd om dingen op een rijtje te zetten!
Ik heb zelfs brieven per mail geschreven aan m'n zussen en ouders na een half jaar burnout, ik heb zelf therapie gezocht waarvan ik dacht dat t bij me paste, boeide me niet dat ik zelf moest betalen voor m'n psycholoog omdat ze geen contract had met m'n verzekering, ik vond haar prettig én wilde niet wachten op een lange wachtlijst.
Zet jezelf dus op 1
, jouw gezondheid is je prioriteit!
zondag 11 september 2016 om 23:12
@ ingeb mooie woorden dankje
Even een snelle vraag. voor degenen die ook last van de-realisatie, onwerkelijk gevoel hebben,
hebben jullie er ook last van, dat als je midden op de dag, terugdenkt aan bijv de ochtend, dat het dan lijkt alsof die 3 weken terug heeft plaats gevonden?
ik was vanochtend bij mijn oma en smiddags in de tuin aan het werk geweest, en als ik eraan terug denk, voelt het net alsof het ook weken gelezen kan zijn dat dat plaats vond, ipv vandaag. heel vervelend. is dat normaal? ik heb de laatste dagen het gevoel dat het erger word
groetjes
Even een snelle vraag. voor degenen die ook last van de-realisatie, onwerkelijk gevoel hebben,
hebben jullie er ook last van, dat als je midden op de dag, terugdenkt aan bijv de ochtend, dat het dan lijkt alsof die 3 weken terug heeft plaats gevonden?
ik was vanochtend bij mijn oma en smiddags in de tuin aan het werk geweest, en als ik eraan terug denk, voelt het net alsof het ook weken gelezen kan zijn dat dat plaats vond, ipv vandaag. heel vervelend. is dat normaal? ik heb de laatste dagen het gevoel dat het erger word
groetjes
dont be afraid to build youre own path
donderdag 15 september 2016 om 08:53
inge! Thanks hon, leuk dat je even langswipt en fijn dat het goed gaat met je
Jade, ik heb er geen last van, mijn hersens doen het eigenlijk prima wel, enige aan mijn lijf haha. Maar je hoort het wel heel vaak hoor, mijn psych was enorm verbaasd dat ik daar géén last van had. Als je denkt dat het erger wordt, komt het denk ik waarschijnlijk omdat je er meer op let. Heel verneukeratief kan dat zijn.
nou dit was mijn inspiratie, gisteren hele dag strand met een vriendin, erg leuk en was ook wel ff goed want ik zat echt even in een hele depri mood. Maar nu wiped out. Bankdagje met romantische films maar. knufs!
Jade, ik heb er geen last van, mijn hersens doen het eigenlijk prima wel, enige aan mijn lijf haha. Maar je hoort het wel heel vaak hoor, mijn psych was enorm verbaasd dat ik daar géén last van had. Als je denkt dat het erger wordt, komt het denk ik waarschijnlijk omdat je er meer op let. Heel verneukeratief kan dat zijn.
nou dit was mijn inspiratie, gisteren hele dag strand met een vriendin, erg leuk en was ook wel ff goed want ik zat echt even in een hele depri mood. Maar nu wiped out. Bankdagje met romantische films maar. knufs!
zaterdag 17 september 2016 om 17:25
'vakantie' en burn-out. Ik maak er het beste van, maar het is wel confronterend dat niet alles lukt. Ook wel een traantje gelaten.
Echt energie verdelen, 3 uur per dag een 'uitje' is echt mijn max. En dan moeten anderen koken en boodschappen doen enzo, want dat kan er dan niet naast.
Stukje over het strand gelopen en gezeten bij een leuke tent en een paar winkeltjes. Wel erg leuk en blij dat dat weer lukt!
De rest slapen, rusten, bankhangen.
En eigenlijk wil ik lekker door de duinen fietsen. Vandaag kwam iemand met het idee van een elektrische fiets. Voelt best gênant, vooral confronterend, maar ik ga dat wel doen als we gaan fietsen. Gewoon fietsen, zeker door de duinen, is veelste vermoeiend.
Ik ben benieuwd of het elke dag lukt wat te ondernemen of dat ik op een moment instort.
Erg knap van degenen die naar het buitenland gingen met burnout...
Andere mensen nog ervaringen of plannen voor een vakantie?
Hoe gaat het met iedereen?
Echt energie verdelen, 3 uur per dag een 'uitje' is echt mijn max. En dan moeten anderen koken en boodschappen doen enzo, want dat kan er dan niet naast.
Stukje over het strand gelopen en gezeten bij een leuke tent en een paar winkeltjes. Wel erg leuk en blij dat dat weer lukt!
De rest slapen, rusten, bankhangen.
En eigenlijk wil ik lekker door de duinen fietsen. Vandaag kwam iemand met het idee van een elektrische fiets. Voelt best gênant, vooral confronterend, maar ik ga dat wel doen als we gaan fietsen. Gewoon fietsen, zeker door de duinen, is veelste vermoeiend.
Ik ben benieuwd of het elke dag lukt wat te ondernemen of dat ik op een moment instort.
Erg knap van degenen die naar het buitenland gingen met burnout...
Andere mensen nog ervaringen of plannen voor een vakantie?
Hoe gaat het met iedereen?
zaterdag 17 september 2016 om 19:21
Hey Suikerspin ! Ik zit ook aan zee en vind een vakantie ook altijd super-confronterend. Ik zit al 5 jaar met burn-out / CVS-achtige klachten. Thuis modder ik maar wat aan en lukt het beter om te luisteren naar mijn lichaam.
Op vakantie wil je vanalles doen, je wil meedoen met je gezin, wandelen, dingen gaan bekijken, je wil eens uit eten. Maar ook dat laatste lukt niet voor mij owv de vele intoleranties die ik ontwikkeld heb.
Ik voel me op vakantie nog meer beperkt dan anders. En ja, ook bij mij vloeit er dan al eens een traantje.
Ik probeer mezelf dan maar wat extra te verwennen. Ik sleep een stapel boekjes mee, een berg gluten- en lactosevrije hapjes,....
Blijf ook tijdens de vakantie naar je lichaam luisteren en wees extra lief voor jezelf xx
Op vakantie wil je vanalles doen, je wil meedoen met je gezin, wandelen, dingen gaan bekijken, je wil eens uit eten. Maar ook dat laatste lukt niet voor mij owv de vele intoleranties die ik ontwikkeld heb.
Ik voel me op vakantie nog meer beperkt dan anders. En ja, ook bij mij vloeit er dan al eens een traantje.
Ik probeer mezelf dan maar wat extra te verwennen. Ik sleep een stapel boekjes mee, een berg gluten- en lactosevrije hapjes,....
Blijf ook tijdens de vakantie naar je lichaam luisteren en wees extra lief voor jezelf xx
woensdag 21 september 2016 om 15:36
hee allemaal!
@Suikerspin, ben je al terug? Ben benieuwd hoe het je is vergaan en hoe je je nu voelt!
@Jade, hoe gaat ie nu? Dacht nog, dat wazige gevoel, het was ook wel knetterheet die dagen, dat slaat ook wel op je hersens soms, gaat ie al beter?
Ik zie dat Signorina is afgemeld als viva-forummer, jammer! Als je dit nog leest Signorina, het ga je goed!
@fam, navillera, rianne, femke en de rest, hoe is ie?
Hier echt slechte dagen gehad, paniek en extreem bang dat het niet meer goed komt.... De mind-fuck is ook echt bij mij, dat sinds de doktoren hebben gezegd: nou voor een burnout duurt dit wel lang, wellicht is het CVS het echt een heel stuk minder is gegaan en ik ook niet echt in de herstelstand meer geraak. Omdat de toon bij burnout doorgaans wel positief is- komt goed, je komt er sterker uit! En bij CVS (google maar niet) doemen verhalen van mensen die 20 jaar in bed liggen... and that totally freaks me out. Al weet ik dat dat ook echt maar enkelingen zijn, het feit dát ze er zijn plaagt mijn hypochondrische geest, whaaa! Note to self: NIET naar googelen.
Gisteren was ik zo in paniek dat ik echt in opgerold bolletje tegen mezelf bleef herhalen 'over het algemeen komt het goed, over het algemeen komt het goed, over het algemeen komt het goed'- maar mijn lichaam vertrouwt het toch niet helemaal, alarmbellen blijven rinkelen, hartkloppingen, onrust, moemoemoe.. Zo naar om het vertrouwen in je lichaam en jezelf zo kwijt te zijn!
Hebben jullie ook die 'dit komt niet meer goed' dagen, wat doen jullie daaraan?
Nou ja vandaag voel ik me wel wat meer ontspannen gelukkig, om af te sluiten met een positieve toon
nu maar even lekker in mijn hangmat met een boekje. Liefs allemaal xxx
@Suikerspin, ben je al terug? Ben benieuwd hoe het je is vergaan en hoe je je nu voelt!
@Jade, hoe gaat ie nu? Dacht nog, dat wazige gevoel, het was ook wel knetterheet die dagen, dat slaat ook wel op je hersens soms, gaat ie al beter?
Ik zie dat Signorina is afgemeld als viva-forummer, jammer! Als je dit nog leest Signorina, het ga je goed!
@fam, navillera, rianne, femke en de rest, hoe is ie?
Hier echt slechte dagen gehad, paniek en extreem bang dat het niet meer goed komt.... De mind-fuck is ook echt bij mij, dat sinds de doktoren hebben gezegd: nou voor een burnout duurt dit wel lang, wellicht is het CVS het echt een heel stuk minder is gegaan en ik ook niet echt in de herstelstand meer geraak. Omdat de toon bij burnout doorgaans wel positief is- komt goed, je komt er sterker uit! En bij CVS (google maar niet) doemen verhalen van mensen die 20 jaar in bed liggen... and that totally freaks me out. Al weet ik dat dat ook echt maar enkelingen zijn, het feit dát ze er zijn plaagt mijn hypochondrische geest, whaaa! Note to self: NIET naar googelen.
Gisteren was ik zo in paniek dat ik echt in opgerold bolletje tegen mezelf bleef herhalen 'over het algemeen komt het goed, over het algemeen komt het goed, over het algemeen komt het goed'- maar mijn lichaam vertrouwt het toch niet helemaal, alarmbellen blijven rinkelen, hartkloppingen, onrust, moemoemoe.. Zo naar om het vertrouwen in je lichaam en jezelf zo kwijt te zijn!
Hebben jullie ook die 'dit komt niet meer goed' dagen, wat doen jullie daaraan?
Nou ja vandaag voel ik me wel wat meer ontspannen gelukkig, om af te sluiten met een positieve toon
nu maar even lekker in mijn hangmat met een boekje. Liefs allemaal xxx
woensdag 21 september 2016 om 15:52
Zullen we een rondje 'wat ging goed vandaag' doen? Voor beetje posietievieteit
- ik ben gestopt met roken! (again, haha, damn ik heb zin in een sigaret)
- mijn huisje is lekker schoongemaakt (werkster) maar heb wel zelf wasje gedaan en boodschappen ingeruimd. En gedouched
- Gisteravond voelde ik me opeens even heel zen, liet ik gewoon even mijn angsten los. Dat voelde zo fijn, zo'n opluchting en ruimte! Dat ik dacht, kijk dat is het gewoon, zo werkt het, gewoon angsten loslaten en het komt goed.
- vanochtend was een vriend hier en las mijn horoscoop voor. Over dat ik eindelijk nieuwe kracht krijg om dingen/elementen die me negatief beinvloeden uit te bannen. Ofzo. Nou ja, klonk goed en enorm toepasselijk, al weet ik het nu niet meer zo helder neer te zetten haha.
- ik ben gestopt met roken! (again, haha, damn ik heb zin in een sigaret)
- mijn huisje is lekker schoongemaakt (werkster) maar heb wel zelf wasje gedaan en boodschappen ingeruimd. En gedouched
- Gisteravond voelde ik me opeens even heel zen, liet ik gewoon even mijn angsten los. Dat voelde zo fijn, zo'n opluchting en ruimte! Dat ik dacht, kijk dat is het gewoon, zo werkt het, gewoon angsten loslaten en het komt goed.
- vanochtend was een vriend hier en las mijn horoscoop voor. Over dat ik eindelijk nieuwe kracht krijg om dingen/elementen die me negatief beinvloeden uit te bannen. Ofzo. Nou ja, klonk goed en enorm toepasselijk, al weet ik het nu niet meer zo helder neer te zetten haha.
donderdag 22 september 2016 om 10:10
@bloem jaaa het was inderdaad erg geworden door de hitte! Toen het afkoelde koelde ik ook af haha! En je had gelijk ik moet er niet op letten!! Ik ben afgelopen zaterdag weer voor het eerst 2uurtjes uit geweest(tentfeest) en het was heeeeeerlijk. Ik had vette oordoppen in(wat hylarishe situaties opleverde) en ik merkte dat ik de onzekerheid van vroeger eigenlijk kwijt was. Ik dacht. Ja heel veel erger dan dit kan ik toch eigenlijk niet meemaken? Dus lekker gedanst. Toen werd ik duizelig en ben ik naar huis gereden dat ging goed wel goed maar wel spannend. Snachts wel slecht geslapen e.d e.d maar ja boeien! Is toch weer een stap vooruit. Ik merk okk dat mijn lichamelijke conditie vooruit gaat. Ik heb minder snel hartkloppingen en hijg de longen uit mijn lijf. Heel fijn. Ook ben ik minder bang. Soms nog wel maar ik denk of pieker niet meer elke dag, de hele dag. Ik mediteer wel elke dag!
Nou over positieviteit bloem hier heb je wat haha!!
Laat je geen diagnoses aanpraten bloem. Het-komt-goed. Echtwaar. Als je cvs had was je niet voor je 2e terugval omhoog geklommen. Je weet waar je kan staan en je komt er ook!!
Nou over positieviteit bloem hier heb je wat haha!!
Laat je geen diagnoses aanpraten bloem. Het-komt-goed. Echtwaar. Als je cvs had was je niet voor je 2e terugval omhoog geklommen. Je weet waar je kan staan en je komt er ook!!
dont be afraid to build youre own path
vrijdag 23 september 2016 om 15:53
Ik heb een blij gevoel over gehouden aan mijn vakantie. Uiteindelijk elke dag wat kunnen doen, naar een dorpje of door de duinen op een elektrische fiets, of strandtent en wandeling langs de zee.
Maar het heeft me ook duidelijk gemaakt dat ik echt nog lang niet beter ben en dat ik eigenlijk nog erg weinig kan. Voor een weekje was dit vol te houden, maar opgelucht dat ik nu weer minder hoef te doen.
Laatse activiteit werd ik ook weer draaierig, dus mijn lichaam zei alweer ho!
Ook kreeg ik sommige klachten weer meer.
En ik zucht weer meer, dan is het te zwaar allemaal.
Maar dit kon ik een jaar geleden absoluut niet en nu wel, dus vergeleken met een jaar kan ik meer. En zo probeer ik positief te blijven net als Bloem
Douchen staat ook altijd op mijn 'wat is vandaag gelukt lijst' terwijl dat bij gezonde mensen waarschijnlijk geeneens in hun op komt, zo vanzelfsprekend.
Maar ik word ook soms moedeloos van hoe traaag het gaat.
Met de term cvs heb ik niet zoveel, in de zin dat het je angstig zou moeten maken, ik denk dat artsen je juist erkenning willen geven, dat je het niet makkelijk hebt. En er daarom een term aangeven. Ik heb ook gehoord dat sommige artsen juist die diagnose nooit geven, omdat mensen dan bang zijn om eeuwig moe te blijven. En dit psygologisch een herstel tegenwerkt.
Volgens mij is cvs tegenwoordig ook goed te behandelen. Volgens mij op de manier zoals wij hier doen. Kleine stapjes en richten op het positieve, al is het maar klein.
Geinig van die oordoppen, ik had ze in tijdens een film kijken in omniversum. Wat een lawaai! Dan krijg ik dus echt paniek van te heftige herrie. Het slaat op mijn borst en krijg dan even minder lucht, snel oordoppen in.
Elektrische fiets is trouwens ook echt een aanrader, het is als continu fietsen in de 1e versnelling zonder kracht te moeten zetten en je gaat mega voorruit.
Maar het heeft me ook duidelijk gemaakt dat ik echt nog lang niet beter ben en dat ik eigenlijk nog erg weinig kan. Voor een weekje was dit vol te houden, maar opgelucht dat ik nu weer minder hoef te doen.
Laatse activiteit werd ik ook weer draaierig, dus mijn lichaam zei alweer ho!
Ook kreeg ik sommige klachten weer meer.
En ik zucht weer meer, dan is het te zwaar allemaal.
Maar dit kon ik een jaar geleden absoluut niet en nu wel, dus vergeleken met een jaar kan ik meer. En zo probeer ik positief te blijven net als Bloem
Douchen staat ook altijd op mijn 'wat is vandaag gelukt lijst' terwijl dat bij gezonde mensen waarschijnlijk geeneens in hun op komt, zo vanzelfsprekend.
Maar ik word ook soms moedeloos van hoe traaag het gaat.
Met de term cvs heb ik niet zoveel, in de zin dat het je angstig zou moeten maken, ik denk dat artsen je juist erkenning willen geven, dat je het niet makkelijk hebt. En er daarom een term aangeven. Ik heb ook gehoord dat sommige artsen juist die diagnose nooit geven, omdat mensen dan bang zijn om eeuwig moe te blijven. En dit psygologisch een herstel tegenwerkt.
Volgens mij is cvs tegenwoordig ook goed te behandelen. Volgens mij op de manier zoals wij hier doen. Kleine stapjes en richten op het positieve, al is het maar klein.
Geinig van die oordoppen, ik had ze in tijdens een film kijken in omniversum. Wat een lawaai! Dan krijg ik dus echt paniek van te heftige herrie. Het slaat op mijn borst en krijg dan even minder lucht, snel oordoppen in.
Elektrische fiets is trouwens ook echt een aanrader, het is als continu fietsen in de 1e versnelling zonder kracht te moeten zetten en je gaat mega voorruit.
vrijdag 23 september 2016 om 16:25
Mag ik me hier ook melden? Ik lees al een poos mee en herken heel veel van jullie klachten en denkwijzen.
Bij mij is alles begonnen in februari. Ik voelde me niet lekker, moeheid was de hoofdklacht, en ben naar de huisarts gegaan. Vanaf die tijd kwamen er steeds meer klachten bij. Maar op een vitamine D tekort na zijn er in mijn bloed geen afwijkingen gevonden. Sinds mei enorme last van mijn arm/schouder/nek. Niet aan toe willen geven, gewoon doorgegaan met als gevolg in mijm vakantie in juli tot op mijn enkels afgebroken. Paniekaanvallen etc. Wat een drama.
Ik ben vooral benieuwd wat jullie lichamelijke klachten, los van de vermoeidheid, zijn. Ik merk juist dat als ik rustig ga zitten of in bed lig dat al mijn spieren inwendig voelbaar gaan trillen. Volgens de huisarts is dit een teken van de oververmoeid. De klachten in mijn elleboog blijkt rsi te zijn. Als ik daar op Google valt te lezen dat dit ook een grote samenhang met langdurige stress heeft....
Sterkte en dikke knuffel allemaal!
Bij mij is alles begonnen in februari. Ik voelde me niet lekker, moeheid was de hoofdklacht, en ben naar de huisarts gegaan. Vanaf die tijd kwamen er steeds meer klachten bij. Maar op een vitamine D tekort na zijn er in mijn bloed geen afwijkingen gevonden. Sinds mei enorme last van mijn arm/schouder/nek. Niet aan toe willen geven, gewoon doorgegaan met als gevolg in mijm vakantie in juli tot op mijn enkels afgebroken. Paniekaanvallen etc. Wat een drama.
Ik ben vooral benieuwd wat jullie lichamelijke klachten, los van de vermoeidheid, zijn. Ik merk juist dat als ik rustig ga zitten of in bed lig dat al mijn spieren inwendig voelbaar gaan trillen. Volgens de huisarts is dit een teken van de oververmoeid. De klachten in mijn elleboog blijkt rsi te zijn. Als ik daar op Google valt te lezen dat dit ook een grote samenhang met langdurige stress heeft....
Sterkte en dikke knuffel allemaal!
vrijdag 23 september 2016 om 16:36
Wat een hoop berichtjes hier ineens!
Bloem, ik heb eerlijk gezegd ook weinig vertrouwen in herstel. Toen ik niet uitval had ik nog het idee dat ik met een paar weken rust er wel weer bovenop zou zijn. Maar ben ik al maanden verder, en echt vooruitgang is er eigenlijk niet. Op goede momenten ben ik wat minder negatief, maar op slechte dagen ben ik soms echt al mijn hoop en vertrouwen kwijt. Maar ik hoor van mensen die wel hersteld zijn van een BO, dat zij dat ook zo ervaarden toen ze er midden in zaten. Laten we maar hopen dat die mensen gelijk hebben.
Goed trouwens dat je bent gestopt met roken, succes/sterkte!
@Jade, wat vervelend dat je zoveel boosheid ervaart. Weet je waar het vandaan komt?
@Suikerspin, fijn dat je wel een goed gevoel hebt overgehouden aan je vakantie. Ik herken het hoor. Wij zijn in augustus een week weggeweest in Nederland. Aan de ene kant was het heel fijn om even weg te zijn, wat leuke dingen te doen. Maar tegelijkertijd is het ook een confrontatie met alles wat je niet meer/nog kunt.
Ik zit nog steeds een mindere periode. Ik had gehoopt dat ik met het koelere weer meer energie zou krijgen, maar dat is nog niet echt geval. In augustus ging het een kleine 2 weken heel goed (naar omstandigheden). Toen kreeg ik echt weer even vertrouwen en hoop. Maar nu gaat het al weer een maand vrij flut.
Voor vanavond hebben we (man en ik) een uitje gepland staan. Dat hebben we al máánden geleden gepland. Aan de ene kant lijkt het mij fijn om er even tussenuit te gaan, maar tegelijkertijd ben ik bang voor te veel prikkels en de gevolgen daarvan. Ik ben er dus nog niet uit of ik vanavond wel/niet durf.
Bloem, ik heb eerlijk gezegd ook weinig vertrouwen in herstel. Toen ik niet uitval had ik nog het idee dat ik met een paar weken rust er wel weer bovenop zou zijn. Maar ben ik al maanden verder, en echt vooruitgang is er eigenlijk niet. Op goede momenten ben ik wat minder negatief, maar op slechte dagen ben ik soms echt al mijn hoop en vertrouwen kwijt. Maar ik hoor van mensen die wel hersteld zijn van een BO, dat zij dat ook zo ervaarden toen ze er midden in zaten. Laten we maar hopen dat die mensen gelijk hebben.
Goed trouwens dat je bent gestopt met roken, succes/sterkte!
@Jade, wat vervelend dat je zoveel boosheid ervaart. Weet je waar het vandaan komt?
@Suikerspin, fijn dat je wel een goed gevoel hebt overgehouden aan je vakantie. Ik herken het hoor. Wij zijn in augustus een week weggeweest in Nederland. Aan de ene kant was het heel fijn om even weg te zijn, wat leuke dingen te doen. Maar tegelijkertijd is het ook een confrontatie met alles wat je niet meer/nog kunt.
Ik zit nog steeds een mindere periode. Ik had gehoopt dat ik met het koelere weer meer energie zou krijgen, maar dat is nog niet echt geval. In augustus ging het een kleine 2 weken heel goed (naar omstandigheden). Toen kreeg ik echt weer even vertrouwen en hoop. Maar nu gaat het al weer een maand vrij flut.
Voor vanavond hebben we (man en ik) een uitje gepland staan. Dat hebben we al máánden geleden gepland. Aan de ene kant lijkt het mij fijn om er even tussenuit te gaan, maar tegelijkertijd ben ik bang voor te veel prikkels en de gevolgen daarvan. Ik ben er dus nog niet uit of ik vanavond wel/niet durf.
vrijdag 23 september 2016 om 16:48
Even korte reactie voor ri-anne, helpt het ook als je elk moment weg mag?
Mij helpt dat heel goed, het bespreken met degene met wie je gaat, je angsten uitspreken, en dan bij elke stap mogen beslissen terug te mogen.
Dus eerst maar eens kijken, lukt het klaarmaken? Dan stap 2 in de auto de straat uit. Wil je terug, dan ga je terug. Alles in kleine stappen verdelen en zelfs als jullie op de locatie zijn mag je nog terug. Het is fijn als je man dan af en toe vraagt, gaat het, wil je terug? Dan voel me je vrij om ook echt terug te mogen. Elke stap die je neemt is een overwinning. Dus dan heb je het toch maar even gehaald tot de locatie!
Dit werkt bij mij psychisch heel goed.
En mijn ervaring met deze tactiek en mensen die me zo steunen, dat ik echt elk moment terug mag, is dat het me elke keer gewoon gelukt is. Omdat er geen druk is.
Tenzij ik thuis al mega moe en paniekerig wordt, dan blijf ik lekker thuis.
Misschien heb je er iets aan.
Mij helpt dat heel goed, het bespreken met degene met wie je gaat, je angsten uitspreken, en dan bij elke stap mogen beslissen terug te mogen.
Dus eerst maar eens kijken, lukt het klaarmaken? Dan stap 2 in de auto de straat uit. Wil je terug, dan ga je terug. Alles in kleine stappen verdelen en zelfs als jullie op de locatie zijn mag je nog terug. Het is fijn als je man dan af en toe vraagt, gaat het, wil je terug? Dan voel me je vrij om ook echt terug te mogen. Elke stap die je neemt is een overwinning. Dus dan heb je het toch maar even gehaald tot de locatie!
Dit werkt bij mij psychisch heel goed.
En mijn ervaring met deze tactiek en mensen die me zo steunen, dat ik echt elk moment terug mag, is dat het me elke keer gewoon gelukt is. Omdat er geen druk is.
Tenzij ik thuis al mega moe en paniekerig wordt, dan blijf ik lekker thuis.
Misschien heb je er iets aan.
