Gezondheid
alle pijlers
Burnout duurt te lang?
maandag 22 augustus 2016 om 14:20
Goedemiddag allemaal,
Ik ben vorig jaar November thuis komen te zitten met een heftige burnout. Ik ben na 3 weken rust, doorverwezen naar een coach en psycholoog via de bedrijfsarts.
Daar heb ik allerlei tests gedaan met dus als resultaat; ernstige burnout. Wat volgde waren wekelijkse gesprekken met zowel de coach als psycholoog.
Conclusie: chronisch gebrek aan rust (door werk) in combinatie met een zeer grote drive om het werk te doen (waarbij ik uiteindelijk mezelf voorbij ben gelopen).
Ondertussen gaat het echt een heel stuk beter; ik ben weer 30 uur van de 36 aan het werk, alleen de onregelmatige diensten werk ik nog niet. Ik sport weer een beetje (nog niet volluit zoals ik voorheen deed).
Ik heb zelf sinds november, in overleg met/ op aanraden van coach, bedrijfsarts en psycholoog, acapunctuur gehad (om te ontspannen, te slapen) minfullness gedaan, een meditatiecursus gevolgd en yoga opgepakt.
Dit lijkt misschien een vol programma, maar ik heb juist vooral heel veel rust gehad; in het begin moest ik zelfs overdag, in overleg met de huisarts/psycholoog, echt even terug naar bed om dan de rest van de dag nog een beetje energie te hebben. Ik kon toen bijvoorbeeld nog geen tijdschrift lezen omdat dit te vermoeiend was.
Nu gaat het, volgens mij, dus echt wel al een heel stuk beter, maar ik ben er nog niet!
Een verjaardag waarna ik laat op bed lig trek ik bijvoorbeeld slecht. Ik krijg dan in de dagen er na een terugslag en ben echt heel erg moe! Zo moe dat ik heel veel moeite heb om me te concentreren, vroeg naar bed moet en heel weinig kan hebben.
Afgelopen donderdag was ik bij de coach en hij gaf aan dat het verschil in energie per dag toch wel vreemd is. Hij zei tevens dat ik al bijna een jaar onderweg was en dat ik nu toch wel zo'n beetje de oude zou moeten zijn.
Hierdoor ga ik twijfelen of het misschien te lang gaat duren allemaal?
Ik doe echt wat ik kan; ik werk volledig mee aan mijn reintegratie, ik houd privé in de gaten dat ik niet teveel plan om op mijn werk zoveel mogelijk fris te zijn. (Ik kan me alleen nog niet goed concentreren als er veel onrust is op de afdeling is), ik neem rust en probeer zoveel mogelijk te ontspannen.
Heeft iemand hier ervaring met een (heftige) burnout en de duur van het herstel? Of heeft iemand nog tips voor me?
Ik wil sowieso wéér bloed laten prikken, al is mijn huisarts hier niet heel happig op.
Ik ben vorig jaar November thuis komen te zitten met een heftige burnout. Ik ben na 3 weken rust, doorverwezen naar een coach en psycholoog via de bedrijfsarts.
Daar heb ik allerlei tests gedaan met dus als resultaat; ernstige burnout. Wat volgde waren wekelijkse gesprekken met zowel de coach als psycholoog.
Conclusie: chronisch gebrek aan rust (door werk) in combinatie met een zeer grote drive om het werk te doen (waarbij ik uiteindelijk mezelf voorbij ben gelopen).
Ondertussen gaat het echt een heel stuk beter; ik ben weer 30 uur van de 36 aan het werk, alleen de onregelmatige diensten werk ik nog niet. Ik sport weer een beetje (nog niet volluit zoals ik voorheen deed).
Ik heb zelf sinds november, in overleg met/ op aanraden van coach, bedrijfsarts en psycholoog, acapunctuur gehad (om te ontspannen, te slapen) minfullness gedaan, een meditatiecursus gevolgd en yoga opgepakt.
Dit lijkt misschien een vol programma, maar ik heb juist vooral heel veel rust gehad; in het begin moest ik zelfs overdag, in overleg met de huisarts/psycholoog, echt even terug naar bed om dan de rest van de dag nog een beetje energie te hebben. Ik kon toen bijvoorbeeld nog geen tijdschrift lezen omdat dit te vermoeiend was.
Nu gaat het, volgens mij, dus echt wel al een heel stuk beter, maar ik ben er nog niet!
Een verjaardag waarna ik laat op bed lig trek ik bijvoorbeeld slecht. Ik krijg dan in de dagen er na een terugslag en ben echt heel erg moe! Zo moe dat ik heel veel moeite heb om me te concentreren, vroeg naar bed moet en heel weinig kan hebben.
Afgelopen donderdag was ik bij de coach en hij gaf aan dat het verschil in energie per dag toch wel vreemd is. Hij zei tevens dat ik al bijna een jaar onderweg was en dat ik nu toch wel zo'n beetje de oude zou moeten zijn.
Hierdoor ga ik twijfelen of het misschien te lang gaat duren allemaal?
Ik doe echt wat ik kan; ik werk volledig mee aan mijn reintegratie, ik houd privé in de gaten dat ik niet teveel plan om op mijn werk zoveel mogelijk fris te zijn. (Ik kan me alleen nog niet goed concentreren als er veel onrust is op de afdeling is), ik neem rust en probeer zoveel mogelijk te ontspannen.
Heeft iemand hier ervaring met een (heftige) burnout en de duur van het herstel? Of heeft iemand nog tips voor me?
Ik wil sowieso wéér bloed laten prikken, al is mijn huisarts hier niet heel happig op.
maandag 22 augustus 2016 om 14:27
Ik heb er genoeg meegemaakt (collega's) die pas na anderhalf jaar weer een paar uur werkten en pas na ruim 2 jaar volledig aan het werk waren.
Een collega heeft na haar burn-out nooit meer haar volledig werk terug genomen. Dat trok ze niet ze is van 32 naar 24 uur gegaan. Het was voor haar of minder werken of haar gezin laten gaan.
Een collega heeft na haar burn-out nooit meer haar volledig werk terug genomen. Dat trok ze niet ze is van 32 naar 24 uur gegaan. Het was voor haar of minder werken of haar gezin laten gaan.
maandag 22 augustus 2016 om 14:28
maandag 22 augustus 2016 om 14:34
quote:broadway schreef op 22 augustus 2016 @ 14:22:
ik denk dat je in je eigen valkuil aan het vallen bent. je hebt weer iets gevonden om je druk over te maken...
laat-het-losssss!
Broadway, dank je wel voor je reactie! Ik weet alleen niet precies wat je bedoelt met 'dat ik in mijn eigen valkuil aan het stappen ben'?
De oorzaak van mijn burnout heeft niets te maken met het feit dat ik dingen vind om me druk over te maken?
ik denk dat je in je eigen valkuil aan het vallen bent. je hebt weer iets gevonden om je druk over te maken...
laat-het-losssss!
Broadway, dank je wel voor je reactie! Ik weet alleen niet precies wat je bedoelt met 'dat ik in mijn eigen valkuil aan het stappen ben'?
De oorzaak van mijn burnout heeft niets te maken met het feit dat ik dingen vind om me druk over te maken?
maandag 22 augustus 2016 om 14:41
quote:Grootmoeder schreef op 22 augustus 2016 @ 14:34:
[...]
Broadway, dank je wel voor je reactie! Ik weet alleen niet precies wat je bedoelt met 'dat ik in mijn eigen valkuil aan het stappen ben'?
De oorzaak van mijn burnout heeft niets te maken met het feit dat ik dingen vind om me druk over te maken?
wel hoor. je maakt je druk omdat je zó betrokken bent en het niet lukt. dat zeg je zelf:
chronisch gebrek aan rust (door werk) in combinatie met een zeer grote drive om het werk te doen (waarbij ik uiteindelijk mezelf voorbij ben gelopen).
ik ben geen dokter, maar ik gok dat je het daar moet zoeken. beetje gechargeerd: "je bent verdomme al haast een jaar ziek en werkt 30 uur. waarom die 6 uur er nou niet bij + alles wat ik deed zoals sporten! "
denken-malen-denken-malen en je praat jezelf zó de put weer in.
relax. wees blij dat je binnen een jaar alweer zover bent en overhaast niks.
[...]
Broadway, dank je wel voor je reactie! Ik weet alleen niet precies wat je bedoelt met 'dat ik in mijn eigen valkuil aan het stappen ben'?
De oorzaak van mijn burnout heeft niets te maken met het feit dat ik dingen vind om me druk over te maken?
wel hoor. je maakt je druk omdat je zó betrokken bent en het niet lukt. dat zeg je zelf:
chronisch gebrek aan rust (door werk) in combinatie met een zeer grote drive om het werk te doen (waarbij ik uiteindelijk mezelf voorbij ben gelopen).
ik ben geen dokter, maar ik gok dat je het daar moet zoeken. beetje gechargeerd: "je bent verdomme al haast een jaar ziek en werkt 30 uur. waarom die 6 uur er nou niet bij + alles wat ik deed zoals sporten! "
denken-malen-denken-malen en je praat jezelf zó de put weer in.
relax. wees blij dat je binnen een jaar alweer zover bent en overhaast niks.
En doooooor!
maandag 22 augustus 2016 om 14:42
Misschien een kijkje nemen op het forum hier, bij jong en burn-out? (Je hoeft niet persé jong te zijn)
Daar loopt de gemiddelde burn-outer er toch zeker wel minstens een jaar mee en dan nog steeds ups en downs. Het is gewoon heel zwaar en weer volledig 100% als voor je burn-out krijg je nooit meer terug. Helaas. Je zult altijd rustiger moeten gaan leven.
Misschien vind je daar wat herkenning?
Ik vind het normaal dat je het nog steeds zwaar hebt. Wel heel vervelend natuurlijk! En het klinkt alsof je te veel doet, yoga, acupunctuur, coach, sport, werk dat doe je elke week?
Daar loopt de gemiddelde burn-outer er toch zeker wel minstens een jaar mee en dan nog steeds ups en downs. Het is gewoon heel zwaar en weer volledig 100% als voor je burn-out krijg je nooit meer terug. Helaas. Je zult altijd rustiger moeten gaan leven.
Misschien vind je daar wat herkenning?
Ik vind het normaal dat je het nog steeds zwaar hebt. Wel heel vervelend natuurlijk! En het klinkt alsof je te veel doet, yoga, acupunctuur, coach, sport, werk dat doe je elke week?
maandag 22 augustus 2016 om 14:45
Ik begrijp dat er twee jaar voor kan staan en vind dat je veel te snel weer veel te veel werkt.
Ik ken je verder niet maat een burnout is een ernstig signaal van je lichaam. Je MOET iets veranderen in je leven want je stresslevel is al veel te lang veel te hoog, zegt je lijf, en daarom val je uit.
Je werkt 10 maande later alweer 6 uurtjes minder dan voorheen.
Wat is er veranderd?
Doe je naast je werk niks meer en heb je gekozen om je werk je grootste prioriteit te maken?
Of heb je een werkster en een aupair indien nodig genomen?
Kortom wat heb je gedaan om je belasting te verminderen (dus voor altijd).
Desnoods inderdaad je mindset maar dan nog vind ik 10 maanden erg kort!!
Ik ken je verder niet maat een burnout is een ernstig signaal van je lichaam. Je MOET iets veranderen in je leven want je stresslevel is al veel te lang veel te hoog, zegt je lijf, en daarom val je uit.
Je werkt 10 maande later alweer 6 uurtjes minder dan voorheen.
Wat is er veranderd?
Doe je naast je werk niks meer en heb je gekozen om je werk je grootste prioriteit te maken?
Of heb je een werkster en een aupair indien nodig genomen?
Kortom wat heb je gedaan om je belasting te verminderen (dus voor altijd).
Desnoods inderdaad je mindset maar dan nog vind ik 10 maanden erg kort!!
maandag 22 augustus 2016 om 14:48
maandag 22 augustus 2016 om 14:51
quote:Gele_Suikerspin schreef op 22 augustus 2016 @ 14:42:
Misschien een kijkje nemen op het forum hier, bij jong en burn-out? (Je hoeft niet persé jong te zijn)
Daar loopt de gemiddelde burn-outer er toch zeker wel minstens een jaar mee en dan nog steeds ups en downs. Het is gewoon heel zwaar en weer volledig 100% als voor je burn-out krijg je nooit meer terug. Helaas. Je zult altijd rustiger moeten gaan leven.
Misschien vind je daar wat herkenning?
Ik vind het normaal dat je het nog steeds zwaar hebt. Wel heel vervelend natuurlijk! En het klinkt alsof je te veel doet, yoga, acupunctuur, coach, sport, werk dat doe je elke week?
Gele Suikerspin, dank je wel! Ik had dat topic nog niet gezien, maar ik ga er zometeen eens naar op zoek.
Al die dingen die ik op noemde zijn sinds november ingezet en zeker niet allemaal tegelijk. (Als ik het zo zelf achter elkaar lees dan staat het er idd een beetje raar en lijkt het alsof ik inderdaad alles tegelijk doe).
Coach is nu nog 1x in de paar weken, psycholoog is ook al een flinke tijd afgerond. Sporten en yoga probeer ik wel allebei 1x in de week te doen.
Acupunctuur was bijvoorbeeld alleen in het begin (om te helpen ontspannen/ slapen).
Mijn weken zijn gelukkig niet volgepland met al die dingen Dat zou ik zeker niet trekken hahaha
Misschien een kijkje nemen op het forum hier, bij jong en burn-out? (Je hoeft niet persé jong te zijn)
Daar loopt de gemiddelde burn-outer er toch zeker wel minstens een jaar mee en dan nog steeds ups en downs. Het is gewoon heel zwaar en weer volledig 100% als voor je burn-out krijg je nooit meer terug. Helaas. Je zult altijd rustiger moeten gaan leven.
Misschien vind je daar wat herkenning?
Ik vind het normaal dat je het nog steeds zwaar hebt. Wel heel vervelend natuurlijk! En het klinkt alsof je te veel doet, yoga, acupunctuur, coach, sport, werk dat doe je elke week?
Gele Suikerspin, dank je wel! Ik had dat topic nog niet gezien, maar ik ga er zometeen eens naar op zoek.
Al die dingen die ik op noemde zijn sinds november ingezet en zeker niet allemaal tegelijk. (Als ik het zo zelf achter elkaar lees dan staat het er idd een beetje raar en lijkt het alsof ik inderdaad alles tegelijk doe).
Coach is nu nog 1x in de paar weken, psycholoog is ook al een flinke tijd afgerond. Sporten en yoga probeer ik wel allebei 1x in de week te doen.
Acupunctuur was bijvoorbeeld alleen in het begin (om te helpen ontspannen/ slapen).
Mijn weken zijn gelukkig niet volgepland met al die dingen Dat zou ik zeker niet trekken hahaha
maandag 22 augustus 2016 om 14:53
maandag 22 augustus 2016 om 15:02
quote:Het-groepje schreef op 22 augustus 2016 @ 14:45:
Ik begrijp dat er twee jaar voor kan staan en vind dat je veel te snel weer veel te veel werkt.
Ik ken je verder niet maat een burnout is een ernstig signaal van je lichaam. Je MOET iets veranderen in je leven want je stresslevel is al veel te lang veel te hoog, zegt je lijf, en daarom val je uit.
Je werkt 10 maande later alweer 6 uurtjes minder dan voorheen.
Wat is er veranderd?
Doe je naast je werk niks meer en heb je gekozen om je werk je grootste prioriteit te maken?
Of heb je een werkster en een aupair indien nodig genomen?
Kortom wat heb je gedaan om je belasting te verminderen (dus voor altijd).
Desnoods inderdaad je mindset maar dan nog vind ik 10 maanden erg kort!!
Ik heb voor mijn uitval mijn prioriteiten écht totaal verkeerd gehad; werk was inderdaad heel belangrijk voor me en de rest er omheen kwam daarbij. Ik probeerde dus ook vaak alle andere dingen (familie, vrienden, uitgaan, relatie) naast mijn drukke baan met rare uren en vaak weinig rust tussen de diensten, te plannen. (En als ik dan weer minder tijd had om te ontspannen, dan was dat maar zo).
Door o.a. de gesprekken met de psycholoog ben ik er achter gekomen dat ik werk helemaal niet zo belangrijk vind en dat ik meer tijd voor privé juist wel belangrijk vind.
In mijn huidige baan zal ik de rust die ik nodig heb, nooit gaan vinden. (De belasting/werk & rusttijden zullen nooit minder worden. Sterker nog ons team is gehalveerd in grootte en het werkaanbod is meer geworden).
Mijn conclusie is dan ook dat ik nu aan mijn herstel werk en zodra ik er de energie voor heb, ik op zoek ga naar een nieuwe, andere baan; ik wil mezelf niet nog een keer zo voorbij lopen.
Privé doe ik alleen dingen die ik écht leuk vind en waar ik energie van krijg. Die verjaardag van tante Truus waar ik geen zin in heb, sla ik dus over. Ik stuur wel een kaartje
Ik begrijp dat er twee jaar voor kan staan en vind dat je veel te snel weer veel te veel werkt.
Ik ken je verder niet maat een burnout is een ernstig signaal van je lichaam. Je MOET iets veranderen in je leven want je stresslevel is al veel te lang veel te hoog, zegt je lijf, en daarom val je uit.
Je werkt 10 maande later alweer 6 uurtjes minder dan voorheen.
Wat is er veranderd?
Doe je naast je werk niks meer en heb je gekozen om je werk je grootste prioriteit te maken?
Of heb je een werkster en een aupair indien nodig genomen?
Kortom wat heb je gedaan om je belasting te verminderen (dus voor altijd).
Desnoods inderdaad je mindset maar dan nog vind ik 10 maanden erg kort!!
Ik heb voor mijn uitval mijn prioriteiten écht totaal verkeerd gehad; werk was inderdaad heel belangrijk voor me en de rest er omheen kwam daarbij. Ik probeerde dus ook vaak alle andere dingen (familie, vrienden, uitgaan, relatie) naast mijn drukke baan met rare uren en vaak weinig rust tussen de diensten, te plannen. (En als ik dan weer minder tijd had om te ontspannen, dan was dat maar zo).
Door o.a. de gesprekken met de psycholoog ben ik er achter gekomen dat ik werk helemaal niet zo belangrijk vind en dat ik meer tijd voor privé juist wel belangrijk vind.
In mijn huidige baan zal ik de rust die ik nodig heb, nooit gaan vinden. (De belasting/werk & rusttijden zullen nooit minder worden. Sterker nog ons team is gehalveerd in grootte en het werkaanbod is meer geworden).
Mijn conclusie is dan ook dat ik nu aan mijn herstel werk en zodra ik er de energie voor heb, ik op zoek ga naar een nieuwe, andere baan; ik wil mezelf niet nog een keer zo voorbij lopen.
Privé doe ik alleen dingen die ik écht leuk vind en waar ik energie van krijg. Die verjaardag van tante Truus waar ik geen zin in heb, sla ik dus over. Ik stuur wel een kaartje
maandag 22 augustus 2016 om 15:05
Ik kwam eind oktober thuis te zitten, maar ging na 3 weken weer op therapeutische basis aan de slag (begon met 1 uur per dag). In mei daarop weer voltijds aan het werk. Maar weet je, er staat geen vaste periode voor. En idd. moet je wel het idee hebben dat je op je werk dusdanig aan de slag kunt, dat je niet weer een burn-out krijgt. Als je voelt dat dat niet gaat lukken, is het idd. een goed idee om andere opties te gaan bekijken. Sterkte!
maandag 22 augustus 2016 om 15:13
quote:broadway schreef op 22 augustus 2016 @ 14:41:
[...]
wel hoor. je maakt je druk omdat je zó betrokken bent en het niet lukt. dat zeg je zelf:
chronisch gebrek aan rust (door werk) in combinatie met een zeer grote drive om het werk te doen (waarbij ik uiteindelijk mezelf voorbij ben gelopen).
ik ben geen dokter, maar ik gok dat je het daar moet zoeken. beetje gechargeerd: "je bent verdomme al haast een jaar ziek en werkt 30 uur. waarom die 6 uur er nou niet bij + alles wat ik deed zoals sporten! "
denken-malen-denken-malen en je praat jezelf zó de put weer in.
relax. wees blij dat je binnen een jaar alweer zover bent en overhaast niks.
Ik begrijp nu inderdaad beter wat je bedoelt Dank je!
Ik heb dat gevoel eigenlijk helemaal niet (meer) dat ik zo snel mogelijk weer volledig aan het werk moet zijn. Dat had ik wel toen ik thuis kwam te zitten: Ik heb me weken lang schuldig gevoeld omdat de anderen nu ook mijn werk moesten doen (en het was al zo druk).
Nu 10 maanden verder, zie ik dat ze het prima redden zonder mij. (En écht het laatste dat ik wil, is op oude voet op mijn werk doorgaan).
Ik vind het wel frappant dat die coach er de nadruk op legde dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben en dat ik nu toch wel beter zou moeten zijn, terwijl ik van de psycholoog begreep dat het zo lang duurt als het duurt. (De coach en psycholoog werken samen).
[...]
wel hoor. je maakt je druk omdat je zó betrokken bent en het niet lukt. dat zeg je zelf:
chronisch gebrek aan rust (door werk) in combinatie met een zeer grote drive om het werk te doen (waarbij ik uiteindelijk mezelf voorbij ben gelopen).
ik ben geen dokter, maar ik gok dat je het daar moet zoeken. beetje gechargeerd: "je bent verdomme al haast een jaar ziek en werkt 30 uur. waarom die 6 uur er nou niet bij + alles wat ik deed zoals sporten! "
denken-malen-denken-malen en je praat jezelf zó de put weer in.
relax. wees blij dat je binnen een jaar alweer zover bent en overhaast niks.
Ik begrijp nu inderdaad beter wat je bedoelt Dank je!
Ik heb dat gevoel eigenlijk helemaal niet (meer) dat ik zo snel mogelijk weer volledig aan het werk moet zijn. Dat had ik wel toen ik thuis kwam te zitten: Ik heb me weken lang schuldig gevoeld omdat de anderen nu ook mijn werk moesten doen (en het was al zo druk).
Nu 10 maanden verder, zie ik dat ze het prima redden zonder mij. (En écht het laatste dat ik wil, is op oude voet op mijn werk doorgaan).
Ik vind het wel frappant dat die coach er de nadruk op legde dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben en dat ik nu toch wel beter zou moeten zijn, terwijl ik van de psycholoog begreep dat het zo lang duurt als het duurt. (De coach en psycholoog werken samen).
maandag 22 augustus 2016 om 15:20
quote:Unpocoloco schreef op 22 augustus 2016 @ 15:15:
Heb je het ook tegen die coach gezegd dat je het frappant vindt?
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)
Heb je het ook tegen die coach gezegd dat je het frappant vindt?
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)
maandag 22 augustus 2016 om 15:36
quote:Grootmoeder schreef op 22 augustus 2016 @ 15:02:
[...]
Ik heb voor mijn uitval mijn prioriteiten écht totaal verkeerd gehad; werk was inderdaad heel belangrijk voor me en de rest er omheen kwam daarbij. Ik probeerde dus ook vaak alle andere dingen (familie, vrienden, uitgaan, relatie) naast mijn drukke baan met rare uren en vaak weinig rust tussen de diensten, te plannen. (En als ik dan weer minder tijd had om te ontspannen, dan was dat maar zo).
Door o.a. de gesprekken met de psycholoog ben ik er achter gekomen dat ik werk helemaal niet zo belangrijk vind en dat ik meer tijd voor privé juist wel belangrijk vind.
In mijn huidige baan zal ik de rust die ik nodig heb, nooit gaan vinden. (De belasting/werk & rusttijden zullen nooit minder worden. Sterker nog ons team is gehalveerd in grootte en het werkaanbod is meer geworden).
Mijn conclusie is dan ook dat ik nu aan mijn herstel werk en zodra ik er de energie voor heb, ik op zoek ga naar een nieuwe, andere baan; ik wil mezelf niet nog een keer zo voorbij lopen.
Privé doe ik alleen dingen die ik écht leuk vind en waar ik energie van krijg. Die verjaardag van tante Truus waar ik geen zin in heb, sla ik dus over. Ik stuur wel een kaartje Ik heb echt bewondering voor je inzicht al zo snel. Het lijkt alsof je keihard hebt gewerkt en nu voor jezelf.
[...]
Ik heb voor mijn uitval mijn prioriteiten écht totaal verkeerd gehad; werk was inderdaad heel belangrijk voor me en de rest er omheen kwam daarbij. Ik probeerde dus ook vaak alle andere dingen (familie, vrienden, uitgaan, relatie) naast mijn drukke baan met rare uren en vaak weinig rust tussen de diensten, te plannen. (En als ik dan weer minder tijd had om te ontspannen, dan was dat maar zo).
Door o.a. de gesprekken met de psycholoog ben ik er achter gekomen dat ik werk helemaal niet zo belangrijk vind en dat ik meer tijd voor privé juist wel belangrijk vind.
In mijn huidige baan zal ik de rust die ik nodig heb, nooit gaan vinden. (De belasting/werk & rusttijden zullen nooit minder worden. Sterker nog ons team is gehalveerd in grootte en het werkaanbod is meer geworden).
Mijn conclusie is dan ook dat ik nu aan mijn herstel werk en zodra ik er de energie voor heb, ik op zoek ga naar een nieuwe, andere baan; ik wil mezelf niet nog een keer zo voorbij lopen.
Privé doe ik alleen dingen die ik écht leuk vind en waar ik energie van krijg. Die verjaardag van tante Truus waar ik geen zin in heb, sla ik dus over. Ik stuur wel een kaartje Ik heb echt bewondering voor je inzicht al zo snel. Het lijkt alsof je keihard hebt gewerkt en nu voor jezelf.
maandag 22 augustus 2016 om 15:39
quote:Grootmoeder schreef op 22 augustus 2016 @ 15:20:
[...]
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)Precies. Anders zit je over een tijd weer zo.
[...]
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)Precies. Anders zit je over een tijd weer zo.
maandag 22 augustus 2016 om 16:09
quote:1960to4 schreef op 22 augustus 2016 @ 14:53:
IK heb me eens laten vertellen, dat de werknemer meestal wel kan bedenken vanaf toen ging het fout..
Als je de maanden telt tot het moment dat het echt niet meer ging en dat vermenigvuldigt met 3 dat je dan het redelijk het aantal maanden voor je weer een beetje boven jan bent...
Owww nee
Dan gaat het bij mij minstens 4,5 jaar duren
Ik bekijk het maar gewoon per dag
Sneller dan snel kan niet.
IK heb me eens laten vertellen, dat de werknemer meestal wel kan bedenken vanaf toen ging het fout..
Als je de maanden telt tot het moment dat het echt niet meer ging en dat vermenigvuldigt met 3 dat je dan het redelijk het aantal maanden voor je weer een beetje boven jan bent...
Owww nee
Dan gaat het bij mij minstens 4,5 jaar duren
Ik bekijk het maar gewoon per dag
Sneller dan snel kan niet.
maandag 22 augustus 2016 om 16:11
quote:Grootmoeder schreef op 22 augustus 2016 @ 15:20:
[...]
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)
het kán voor jou betekenen dat je van 100% naar 70% gaat. maar alleen voor het salaris dat je over je ziekzijn ontvangt. wat is het ziekte percentage dat er nu voor jou staat? want 30 uur van de 36 werken wil niet zeggen dat je ook 30 uur vol inzetbaar en dus hersteld bent.
dat ziektepercentage (bijvoorbeeld 10%) kan dan ipv 100% voor 70% uitbetaald worden
voorbeeld: een medewerker kan 50% van zijn uren werken en tóch 75% ziek zijn. simpelweg omdat de uren dat hij wél werkt niet efficient zijn, veel rustmomenten nodig zijn en er nog veel moeite voor nodig is wat uit de vingers te krijgen.
[...]
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)
het kán voor jou betekenen dat je van 100% naar 70% gaat. maar alleen voor het salaris dat je over je ziekzijn ontvangt. wat is het ziekte percentage dat er nu voor jou staat? want 30 uur van de 36 werken wil niet zeggen dat je ook 30 uur vol inzetbaar en dus hersteld bent.
dat ziektepercentage (bijvoorbeeld 10%) kan dan ipv 100% voor 70% uitbetaald worden
voorbeeld: een medewerker kan 50% van zijn uren werken en tóch 75% ziek zijn. simpelweg omdat de uren dat hij wél werkt niet efficient zijn, veel rustmomenten nodig zijn en er nog veel moeite voor nodig is wat uit de vingers te krijgen.
En doooooor!
maandag 22 augustus 2016 om 16:14
quote:Grootmoeder schreef op 22 augustus 2016 @ 15:20:
[...]
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)
Dat hij daar over begint is juridisch. Bij een jaar ziekte moet er een 1e jaars evaluatie komen. Dus een aangepast plan van aanpak, of in ieder geval kijken of die nog up to date is. Gesprek met de bedrijfsarts, werkgever. Kijken of weer naar 36uur in de toekomst haalbaar is of dat je naar een contract van 30uur gaat. Dat soort dingen.
Werk je alweer normaal of nog arbeidstherapeutisch.
Een jaar is een dingetje, juridisch zeg maar.
Dus misschien bedoelde hij dat alleen?
Bij mij beginnen ze in maand 10 al met, bijna een jaar, mopper mopper, zucht. Schijnt even wat papier werk te zijn.
Gaat goed komen, is heel normaal dat ze daar over beginnen.
[...]
Ik heb gezegd dat ik niet begreep waarom hij begon over het feit dat ik al bijna een jaar (gedeeltelijk) ziek ben. Hij heeft het toen geprobeerd uit te leggen aan de hand van de wet Poortwachter en gaf aan dat een jaar ziek zijn, van alles betekent voor mij en voor de werkgever.
Ik heb aangegeven dat ik me daar helemaal niet druk om maak en dat ik dat niet belangrijk vind in relatie tot mijn energieniveau (dat laat zich namelijk helaas niet sturen ????)
Dat hij daar over begint is juridisch. Bij een jaar ziekte moet er een 1e jaars evaluatie komen. Dus een aangepast plan van aanpak, of in ieder geval kijken of die nog up to date is. Gesprek met de bedrijfsarts, werkgever. Kijken of weer naar 36uur in de toekomst haalbaar is of dat je naar een contract van 30uur gaat. Dat soort dingen.
Werk je alweer normaal of nog arbeidstherapeutisch.
Een jaar is een dingetje, juridisch zeg maar.
Dus misschien bedoelde hij dat alleen?
Bij mij beginnen ze in maand 10 al met, bijna een jaar, mopper mopper, zucht. Schijnt even wat papier werk te zijn.
Gaat goed komen, is heel normaal dat ze daar over beginnen.
maandag 22 augustus 2016 om 20:00
Jup is idd normaal, was bij mij ook zo. Hoort er nou eenmaal wel bij. Ben je ook al bekend met het tweede spoor traject? Na een jaar ziekte kom je daar sowieso in terecht. Dan wordt er gekeken of je nog bij je huidige werk kunt reïntegreren of dat dit toch bij een andere werkgever gaat gebeuren. Hier moet je verplicht aan mee werken. Ben je hier al bekend mee?
