stiefkinderen

Hier ook een 'stiefmoeder' van een dochter van veertien. Zelf heb ik twee tieners uit een voorgaande relatie. Onze relatie is nu ruim twaalf jaar gaande en ook hier zijn best wel problemen geweest. De ex van mijn man accepteert mij nog steeds niet na al die jaren en speelt daarbij haar dochter uit naar haar vader en mij. Door de jaren heen heeft dat voor verschrikkelijk veel spanningen gezorgd. Nu zijn we inmiddels wel op een punt aan beland dat we er mee om weten te gaan, maar leuk is het allerminst.

hai jennifer

ook ik mis mijn kinderen meer wanneer zijn kids er wel zijn en de mijne niet, als we kindloos weekend hebben dan doen we dingen die niet met (kleine)kinderen kunnen doen,dus deze dagen vliegen om.ook met uitslapen,hihi

Mijn samenstelling ziet er weer net iets anders uit.

Ik heb zelf 2 dochters(15 en 17) en mijn vriend heeft zelf geen kinderen.We wonen bijna 2 jaar samen.

Loop soms ook tegen dingen aan waarvan ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan.Het zijn mijn kinderen,hebben al een opvoeding achter de rug,maar er is in die tijd ook veel misgegaan,waardoor die opvoeding een beetje versluchterde.Stond ook nooit op één lijn met mijn ex en hij vondt alles wel best.Mijn vriend daarentegen heeft duidelijk wel zijn eigen ideeén wat opvoeding betreft en wij staan wel veel op één lijn met elkaar,en toch...kan ik het soms moeilijk verteren als hij commentaar geeft,vindt hem dan te streng overkomen,ookal heeft hij gelijk.Vraag me dan af of dat komt doordat hij zelf (helaas)geen kinderen heeft,niet weet hoe dat voelt...

Vindt het wel heel goed van hem hoe hij de situatie neemt,stort zich in een heus gezin met pubers en dat valt niet altijd mee,en vindt ook dat hij zich best mag bemoeien met bepaalde zaken,maar ik denk dan ook aan alles wat ze al hebben meegemaakt en dat je sommige dingen ook niet meer kunt veranderen,zijn geen kleuters meer.

Heb hem ook weleens gezegd dat ik het zo jammer vindt dat hij zelf geen kinderen heeft,zodat hij weet waar ik het over heb...



Lijkt soms wel alsof ik zoveel fout heb gedaan in zijn ogen en dan denk ik, ja... jij hebt geen eigen kinderen,hoe kun je er dan zo over oordelen....



Zijn er hier meer mensen die in de deze situatie zitten of dit herkennen?En hoe ga jij(jullie) hiermee om?

Armada, wij wonen niet samen en mijn vriend heeft zelf een kind, maar jouw reactie herken ik toch wel. Ik kan er ook moeilijk mee omgaan als vriend kritiek geeft op mijn kinderen of hun gedraag gaat corrigeren. Hoewel ik -net als jij- weet dat hij dat alleen maar met de beste bedoelingen doet, reageer ik meestal erg beschermend richting mijn kids. Wij zijn jarenlang met z'n drietjes geweest, hun vader is af en toe aanwezig, maar geen echt vaderfiguur, hij voedt niet op en zit het liefst alleen met ze achter de game computer. Daardoor heb ik niet geleerd om de opvoeding te delen, stond er altijd alleen voor. Een echte oplossing heb ik niet, hoewel door te zien dat vriend echt op positieve manier betrokken is, accepteer ik het de laatste tijd beter. En ja, het is voor jouw vriend makkelijk oordelen over iets waar hij het fijne niet van weet of heeft meegemaakt. Kan me je ergernis daarover best voorstellen. Maar blijf erover praten en jouw situatie uit leggen. Het klinkt alsof je vriend het goed meent met jou en je dochters!

Thanx Jenniferb,voor je lieve reactie.Ben blij om te horen dat er meer mensen zijn die met dit soort gevoelens kampen.Ik herken veel in jouw verhaaltje,en je hebt de situatie hier wel goed ingeschat...het er alleen voor staan(bij ex),geen vaderfiguur voor de kinderen(liet ze na de scheiding een half jaar 'zitten'),hij ging voor zijn eigen ding,ik heb veel alleen moeten doen als het om opvoeden ging en ik denk daarom ook dat we niet zo tolerant omgaan als onze partner zich met de opvoeding gaat bemoeien.We hebben het immers altijd alleen gedaan...en dat ging ons toch goed af...en toch doet hij het zoals jij al zei met de beste bedoelingen,is begaan met de kids,zorgzaam,bemoeid zich ook met de opvoeding voor zover dat nog kan,zaken die we daarvoor niet kenden...heb ook altijd daar naar verlangd...en nu het er is,lijkt het net of je er niet goed mee om kan gaan,en dat komt waarschijnlijk omdat we dat niet gewend zijn.

Heb dan inderdaad de neiging om beschermend op te treden en dat zal ook wel zo blijven vrees ik,het zal wel zijn tijd nodig hebben...

Maar het lijkt me voor mijn vriend soms ook niet makkelijk,ineens heb je een heus gezin,ineens ben je stiefvader,terwijl je zelf geen kinderen hebt...dus ik probeer het ook weer van twee kanten te bekijken.

www.stiefmoederforum.nl

www.stiefmoederhoekje.nl



Plekken genoeg om lotgenoten te ontmoeten...

Hoi, ik hoor hier niet hlemaal bij. Ik heb geen kinderen en mijn vriend 1. Wij zijn ruim 4 jaar bezig geweest om eindelijk een normale bezoekregeling te krijgen, dat begint nu een beetje te lopen. Zijn dochter is 9 jaar en heeft jaren gehoord dat ik een heks ben , van haar moeder. de eerste keer dat ze me zag schrok ze echt. Maar al snel brak het ijs. Ze is nu een paar keer geweest en ik geniet er enorm van. we doen dingen met z'n drieen maar ik laat vader en dochter ook dingen samen doen. Volgende keer blijft ze voor het eerst slapen mots moeder daar geen stokje voor steekt.Wat ik lastig vind is om soms te zien dat mijn vriend iets te veel opstelt als vriendje en te weinig als papa. Ik snap dat wel maar het is niet goed. Ze heeft een papa nodig en je kan ook lief zijn en toch papa. Mijn vriend en ik praten daar wel samen over als ze er niet bij is.Het lijkt me wel heel lastig als je ook nog "samen kinderen hebt. Petje af hoor!

quote:kip7 schreef op 28 november 2008 @ 00:53:

www.stiefmoederforum.nl

www.stiefmoederhoekje.nl



Plekken genoeg om lotgenoten te ontmoeten...www.viva.nl is ook een mooie plek om "lotgenoten" te ontmoeten



Ik heb een stiefzoon van 7. Hij woont bij ons. En heeft geen contakt met zijn bio moeder.

Omdat mijn stiefzoontje een traumatisch verleden met zijn moeder heeft, en verschillende gedragsstoornissen, is hij op het moment opgenomen.

Hoe lang dit gaat duren weten we niet zeker.



Voor de opname heeft hij vier jaar volledig bij ons gewoond. Ik heb een dochter uit een eerder huwelijk, zij gaat 1x per 2 weken een weekendje naar papa. En samen hebben Vriend en ik een zoon.



Hier eigenlijk nooit echt problemen. Maar dat komt mss ook omdat de biomoeder neit in beeld is op dit moment, en omdat onze kinderen jong waren toen wij samen gingen wonen. ( net 2 en 3 waren ze )



Groetjes,



Borodini.

Beste meiden,

ik voel de behoefte om te reageren. Ik ben zelf moeder van 2 kinderen. Mijn man is verliefd geworden op een ander en probeert uit te vissen hoe nu verder. (is een ander topic)



Maar goed, het zou dus zo kunnen zijn dat hij mij verlaat voor degene waarmee hij vreemdging. En ja, het zijn ook zijn kinderen en die moet ik dan dus gaan overdragen aan degene die -in mijn beleving nu- mijn man, mijn gezin en alles bij me vandaan haalt, ook al liegt zij al een jaar dat er "niets aan de hand is". Ik zie ze al met onze kinderen in onze auto op vakantie gaan met onze tent. Vreselijke gedachte vind ik dat.

Als ik dan lees wat een geworstel het ook voor de stiefmoeder kan zijn die gewoon een vent met kinderen is tegengekomen, zonder een affaire vooraf dan hou ik echt mijn hart vast hoe dat moet gaan.

Meiden, no offence,

Ik weet het, dit is persoonlijk gekleurd, ik wil graag mijn kinderen voorop stellen maar ik ben bang dat het verdomd moeilijk zal zijn.

Beste southerngirl.



Wat ontzettend naar voor jou , en jouw gezin.



Ik vind het knap dat je al nadenkt over wat er mss gaat komen. Voor jou zal het idd een hele zure appel zijn om door heen te bijten. Maar probeer alsjeblieft altijd aan jouw 2 lieve kinderen te denken. En hun voorop te stellen.

Voor jou is je man ws een kloothommel. Maar in de ogen van je kinderen is en blijft hij wel hun pappa.



Stel dat het zover komt, probeer dat op de momenten dat je de kinderen overdraagt een maskertje op te zetten. Glimlach lief, knuffel je kinderen en laat ze niets merken van jouw persoonlijk verdriet. Probeer sterk te zijn voor je kinderen . ( niet voor je man, maar voor de kinderen. )



Sterkte met deze situatie (f)

Borodini, ik ga zonder meer mijn kinderen vooropstellen, dat ga ik ook niet moeilijk vinden.

Ik moet nu dealen met (ordinaire?) jaloezie en het loslaten van veel van mijn dromen en wensen.

Daarentegen is de kogel nog niet eens door de kerk over wel of niet scheiden etc. maar zoals gezegd, dat is een ander topic. (hoe was de relatie na vreemdgaan)



Voor iedereen hier; Belang van alle kinderen gaat voor.

Veel sterkte ook allemaal

Grappig dat elk verhaal verschillend is maar er toch ook weer veel overeenkomsten kunnen zijn. Ik heb 3 kinderen die volledig bij mij wonen en om het weekend naar hun vader gaan. Mijn vriend heeft 2 kinderen die om het weekend bij hem zijn. Omdat we nu nog LAT-ten zijn we niet altijd de weekenden met elkaar, maar als het zo is, gaat het meestal wel goed.



Je loopt wel snel tegen verschillen in opvoeding aan, bij ons gaat het er wat vrijer (en soms wat minder gestructureerd) aan toe dan bij de kinderen van mijn vriend. Dat was in het begin wel even wennen voor ze. Vroegen ze bijvoorbeeld om 12.00 uur wanneer het middageten begon, terwijl wij altijd lekker freeweelen in het weekend. Maar de kinderen van mijn vriend hebben uitstekende (tafel)manieren en gebruiken keurige woorden. Aan de andere kant kunnen ze elkaar niet uitstaan, terwijl mijn kids de beste maatjes zijn. Het is leuk om te zien hoe ze ook wel weer dingen van elkaar oppikken en overnemen.



Waar ik me wel in herken is het gevoel dat de kinderen van je partner niet van jou zijn en daardoor ga je er toch anders mee om. Ik vind mijn vriend af en toe veel te lief, de kinderen nemen soms echt een loopje met hem, doen net alsof ze hem niet horen als hij ze roept. Als mijn kinderen dat doen spring ik uit mijn vel, maar dat kan ik bij zijn kinderen niet maken.



En ja dan de relatie met de wederzijdse exen, de ex van mijn vriend doet net alsof ik niet besta, voor de kinderen best lastig als ze een leuk weekend met ons hebben gehad en vervolgens met verhalen weer thuiskomen.



Het is vooral geven en nemen, we gaan als het goed is volgend jaar echt samenwonen, dan kan ik waarschijnlijk pas echt ervaren wat het is om stiefmoeder te zijn. Vind ik ook een vreselijk woord trouwens! Onze kinderen noemen elkaar onderling trouwens wel stiefbroer en -zus, maar dat bedoelen ze als een compliment.

Hey allemaal!



Hier weer eens een berichtje van mij!

Pff ben blij dat ik weer aan het werk ben! Afgelopen dagen is stiefje een week bij ons geweest, wat weer voor de nodige spanningen tussen mijn man en mij heeft gezorgd. Altijd als hij bij ons is, hebben mijn man en ik ruzie. Op één of andere manier zijn de regels voor zijn zoon net iets anders, dan voor mijn kind. Alles wordt altijd extra speciaal voor stiefje gemaakt, terwijl dat voor mijn kind niet wordt gedaan. Dit vind ik niet eerlijk! Mijn schoonouders doen hier nog eens een schepje bovenop... Kijk stiefje speciaal voor jou! Stiefje doet nooit wat verkeerd, en over mijn kind wordt er en publiek geklaagd, terwijl mijn kind eigenlijk veel liever is. Mijn kind wordt constant op zijn huid gezeten door stiefje, en wordt daar soms helemaal kriegel van. Wanneer hij dit uit, wordt hij gezien als lastig en moet hij zich aanpassen. Volgens mij werk het juist andersom... Soms weet ik niet hoe lang ik dit nog volhoud. Ik hoop dat we hier ooit eens uitkomen...

Fijn zo een topic!



Ik heb een vriend met 2 kinderen (eentje die bijna pubert en eentje die in zijn kleuterpubertijd zit). Zelf heb ik nog geen kinderen..Mijn vriend ziet zijn kids elke dag (hij brengt de oudste naar school en heeft de jongste voor hij naar zijn werk gaat) en ze logeren om het weekend bij hem. Hij heeft ze nog niet zo lang geleden verteld dat hij een nieuwe vriendin heeft. De oudste was er in eerste instantie niet zo blij mee, vond het ook erg eng om mij te ontmoeten. Maar heb haar nu 2 volle dagen meegemaakt (bij kerstinkopen doen en 2e kerstdag)..We vonden het alletwee spannend, maar het klikte goed en zij vond het ook erg gezellig! Zijn ex heeft tot nu toe nog niet moeilijk gedaan naar mij toe...Hopen dat dat ook zo blijft, ze maakt het mijn vriend af en toe wel moeilijk...maar goed. Ik ben alleen bang dat ik het allemaal veels te veel onderschat :-S Gelukkig kan ik er wel goed over praten met mn vriend..



@ Sys

Wat zegt jouw partner hiervan? Kan je er goed met hem over praten? Want 'stiefje' is natuurlijk niet diegene waar het aan ligt...Maar je ergert je meer aan je man en schoonouders?!

quote:smurfin78 schreef op 17 november 2008 @ 10:46:

Moet ik even vermelden wellicht overbodig maar goed.

Mijn man en zijn ex zijn niet uit elkaar door mijn komst. ik leerde hem daags erna kennen, zijn dochter heeft in eerste instantie bij haar moeder en zusje gewoont maar liep daar weg, om hier te komen wonen

( erg eigen willetje)

Ze is 8 en woont nu 6 maanden bij onsEigen willetje? Een meisje van 8? Ik hoop dat de volwassenen in het verhaal daarna in overleg hebben besloten dat zij inderdaad bij jullie zou komen wonen?

@yathibiyya



Natuurlijk praten mijn man en ik hierover, daarom krijgen we ook ruzie. Hij zit tussen twee vuren in en omdat hij zijn zoon niet iedere dag ziet vindt hij het moeilijk om regels te stellen of te handhaven. Mijn schoonouders en hij zien hem als een zielig kind dat te kort komt en vinden dat ze dat moeten inhalen. En als ik heel eerlijk ben heb ik niet meer zo heel erg veel met stiefje, ik vind hem namelijk nogal achterbaks. Ik heb vaak getwijfeld en mij heel erg schuldig gevoeld, maar ik vind hem steeds minder leuk. Het schijnt dat er een bepaald verloop te zijn in een stiefgezin. 1ste fase duurt ongeveer een jaar of drie, het is een soort verkennings fase. De 2de fase schijnt een soort crisisfase te zijn (en ik denk dat we daarin zijn beland) In de 3de fase schijnt alles weer in een wat rustiger vaarwater te komen (wat ik ook echt hoop).

quote:HumDum schreef op 15 november 2008 @ 19:12:

ik zou graag in contact willen komen met iemand die ook stiefmoeder is. mijn stiefkind woont bij ons en heeft een omgangsregeling met de moeder. mijn vriend en ik hebben samen ook een kind.



ik loop tegen veel dingen aan die ik met niemand kan delen en ik hoop dat hier iemand die in hetzelfde schuitje zit!Kijk eens op http://www.stiefmoeders.nl/ . Hebben ook een forum.

quote:southerngirl schreef op 11 december 2008 @ 19:18:

Maar goed, het zou dus zo kunnen zijn dat hij mij verlaat voor degene waarmee hij vreemdging. En ja, het zijn ook zijn kinderen en die moet ik dan dus gaan overdragen aan degene die -in mijn beleving nu- mijn man, mijn gezin en alles bij me vandaan haalt, ook al liegt zij al een jaar dat er "niets aan de hand is". Ik zie ze al met onze kinderen in onze auto op vakantie gaan met onze tent. Vreselijke gedachte vind ik dat.

Beste Southerngirl, misschien is het niet nodig, omdat jullie scheiding nog niet definitief is, maar als het zover zou komen sluit ik me helemaal aan bij Borodini. Ik heb zelf meegemaakt dat mijn ex-man vlak na de scheiding de kinderen meenam naar zijn nieuwe vriendin (was hij al mee voor de scheiding) en heb me ook voorgenomen om goed te reageren. Meestal lukte dat maar soms ook niet en liep een 'overdracht' uit op een ordinaire ruzie. Achteraf kan ik me wel voor mijn kop slaan dat de kids daar toch af en toe wat van meegekregen hebben. Ze hebben er gelukkig geen traumatische herinneringen aan, maar het had anders kunnen lopen. Dus ook van mij het advies om alleen aan hen te denken op de momenten dat zij erbij zijn. Met alle spijt in de wereld kun je nl. niet terugdraaien wat jij doet of zegt. Bijt dus maar heel hard op je tong bij evt. ergernissen:-). Veel sterkte!

quote:jenniferb schreef op 26 november 2008 @ 09:54:

Ben benieuwd hoe jullie omgaan met onterechte kritiek van stiefkind op je partner.



JenniferB, als je nog meeleest: ik herken dit. Een van de dochters van mijn man (intussen al lang volwassen) koestert een soort haat tegen mijn man; dit is begonnen tijdens de scheiding van haar ouders, nu twaalf jaar geleden (haar moeder verliet haar vader voor een andere man). Toen ze kind was, was ze volgens getuigenissen van familie gek op haar vader. Nu beweert ze dat ze hem al altijd verafschuwd heeft. Hij doet niets goed in haar ogen. Bijvoorbeeld: als hij haar belt, vindt ze dat storend en zegt ze dat hij moet mailen. Als hij mailt, vindt ze het te onpersoonlijk en zegt ze dat hij moet bellen. Enzovoort. Ze gelooft ook dat hij seksuele gevoelens voor haar gehad heeft (waarschijnlijk heeft haar moeder haar dat wijsgemaakt tijdens de scheiding) en verder herhaalt ze alle verwijten die haar moeder haar vader maakte tijdens de scheiding: dat hij geen invoelingsvermogen heeft, dat hij hard is, dat hij dwingend is, enz.

Totaal onterecht, ikzelf en mijn kinderen en de hele familie van mijn man vinden hem een schat. Ik vind hem ontzettend invoelend, zachtmoedig, attent, totaal niet dwingend... Hij is zelfs té lief en té zacht.

Ik vind het erg naar dat mijn man door zijn oudste kind zo onterecht misprezen wordt. Gelukkig heeft hij wel een goede band met zijn jongste.

Ik denk dat je niet anders kunt dan het accepteren en hopen dat die kinderen ooit eens zullen inzien dat het beeld dat ze van hun vader hebben, misvormd is. Meestal lukt me dat wel, maar af en toe, als er weer eens kritiek komt, snijdt het toch door mijn hart.

Reiger, wat vreselijk dat de dochter van je man zo negatief over hem is en hem beschuldigt van allerlei vreselijke dingen. Ik denk ook dat de houding van de bio-moeder vaak de hoofdoorzaak is. Een kind -hoewel het in jullie geval zelfs om een volwassen vrouw gaat- verzint zoiets toch niet? Hoe zijn de gevoelens van jouw man richting zijn dochter, kan hij nog echt van haar houden of is ook dat gevoel beschadigd door wat er allemaal gezegd is? In ons geval is stiefdochter nog jong, dus wij hopen allebei dat ze in de loop van de jaren haar vader meer gaat waarderen. Ik geloof niet eens dat de moeder erg negatief over mijn vriend is, wel weten we van anderen dat ze erg respectloos spreekt over hem. Niemand begrijpt waarom. Zij is immers weggegaan, hij doet alles om zijn kind gelukkig te maken, betaalt iedere maand netjes de alimentatie en ga zo maar door... Wij zeggen wel eens tegen elkaar dat het niet voor niets is dat ze na al die jaren nog steeds single is. Gemeen misschien, maar ja:-).

quote:jenniferb schreef op 06 januari 2009 @ 19:59:

Reiger, wat vreselijk dat de dochter van je man zo negatief over hem is en hem beschuldigt van allerlei vreselijke dingen. Ik denk ook dat de houding van de bio-moeder vaak de hoofdoorzaak is. Een kind -hoewel het in jullie geval zelfs om een volwassen vrouw gaat- verzint zoiets toch niet?



Dat denken wij ook: een kind of puber (ze was een puber tijdens de scheiding) verzint zoiets niet. We hebben intussen al heel veel informatie verzameld over hoe zelfs volwassen mensen onder invloed van anderen, waar ze vertrouwen in hebben, geleidelijk aan 'herinneringen' kunnen creëren tot ze er zelf heilig in gaan geloven. We denken inderdaad dat de moeder hier de oorzaak van is. We weten immers van anderen dat ze de eerste jaren na de scheiding erg lelijke (en onware) dingen over hem vertelde, ook in het bijzijn van de kinderen. Gelukkig beschuldigt mijn stiefdochter haar vader niet van concrete feiten, alleen maar van 'vreemde blikken' en dergelijke. Maar zelfs zoiets is al erg genoeg.



Hoe zijn de gevoelens van jouw man richting zijn dochter, kan hij nog echt van haar houden of is ook dat gevoel beschadigd door wat er allemaal gezegd is?



Zoals het nu is, is die liefde behoorlijk aangetast. Wat echter overheerst bij mijn man, is dat hij het zielig voor haar vindt, want het kan toch niet anders dan dat zij hier onder lijdt. Als je je vader haat heeft dat volgens mij een negatieve invloed op je geluk. Het is overigens aan haar te merken. Ook de relatie met haar zus wordt erdoor beinvloed. Het is duidelijk dat zij nog steeds worstelt met haar gevoelens: soms lijkt er verbetering te zijn, vervolgens is er weer een terugval. We denken dat ze soms zelf twijfelt over de dingen ze over haar vader denkt/vertelt.

Als ze hier echter ooit van zou 'genezen', en weer normaal met hem omgaan, zou mijn man het haar zeker niet meer kwalijk nemen, zo is hij niet. Hij zou haar met open armen ontvangen.





In ons geval is stiefdochter nog jong, dus wij hopen allebei dat ze in de loop van de jaren haar vader meer gaat waarderen.



Ik hoop het oprecht voor jullie! Wij hebben gemerkt dat zijn andere, jongere dochter, haar vader ook steeds meer is gaan waarderen toen ze ouder werd. Het is dus zeker mogelijk.



Ik geloof niet eens dat de moeder erg negatief over mijn vriend is, wel weten we van anderen dat ze erg respectloos spreekt over hem. Niemand begrijpt waarom. Zij is immers weggegaan, hij doet alles om zijn kind gelukkig te maken, betaalt iedere maand netjes de alimentatie en ga zo maar door...



Ja, zo is het ook bij ons. Moeder was zelf weggegaan (verliefd geworden op een ander) en mijn man deed en doet ook alles voor zijn kinderen. Hij heeft bijvoorbeeld altijd alles voor ze betaald, moeder hoefde geen euro aan de kinderen te besteden, integendeel, de kinderalimentatie was zo hoog dat ze er vast heel wat aan over hield.

Onbegrijpelijk dat mensen zo kunnen zijn

Het enige wat ik me kan voorstellen, is dat ze een excuus moest hebben voor haar vreemdgaan, en dus 'moest' ze aantonen dat haar man een slechte echtgenoot en vader was.



Je bent dus de enige niet in jouw situatie, misschien is dat een (schrale) troost

Reiger, bedankt voor je verhaal. Als ik het zo lees, hoop ik maar dat het bij ons niet dezelfde kant op gaat met de relatie tussen mijn vriend en zijn dochter. Zijn ex-vrouw helpt er i.i.g. niet bij. Net als jij snap ik daar niks van, zeker niet na zoveel jaren en aangezien ze zelf weg wou omdat ze ook verliefd op een ander was (is niets geworden). Ik wens jou en je man veel sterkte, want het zal in voorbije en komende jaren vast niet makkelijk (geweest) zijn voor jullie.

quote:aqua64 schreef op 23 november 2008 @ 15:28:

Ik ben zelf ook stiefmoeder in een samengesteld gezin met mijn 2 kinderen en dochter van mijn lieve schat. De ex van hem accepteert mij totaal niet, noemt mij naar ruim 4 jaar samenwonen nog steeds de nieuwe vriendin en wil dat ik me niet met haar dochter bemoei...



In het dagelijks leven thuis gaat het wel goed, maar mijn en zijn dochter zitten bij elkaar in de klas... En dat houdt dus in dat zijn ex en ik elkaar meermaals wekelijks zien. Moeder vindt het niet leuk als dochter mij groet op het schoolplein... Kan je nagaan... Dat arme kind is 10 jaar oud en wordt 's ochtends door mij naar school gebracht waar we met een kus en knuffel gedag zeggen en 's middags wordt ze door haar moeder opgehaald en "ziet" ze me dus niet omdat haar moeder haar verteld heeft dat ze het niet leuk vindt als ze mij groet. Triest hè.... Vind het zelf vervelend maar wat deze moeder haar kind (mijn part time dochter zoals ik haar noem) daarmee aandoet vind ik zo afschuwelijk!



Stiefmoeder zijn is heel vaak een ondankbare rol, maar wij zijn volwassen en kunnen relativeren. Als de ouders hun frustraties uitleven over de rug van deze kinderen/stiefkinderen dan is het leven van een "stiefkind" wel heel zwaar.



Daarnaast is het gezinsleven in een samengesteld gezin toch altijd "anders" en lastig om opvoeding op één lijn te krijgen.

Vind het leuk om hier ervaringen uit te wisselen,

en ik ga ook even op stiefmoeders.nl kijken.



Ik zit even dit topic door te lezen (ben zelf wel geen stiefmoeder,maar mijn vriend wel de stiefvader van mijn kinderen en we hebben samen nog een zoontje).



Wat triest zeg dat haar moeder zo'n houding geeft.

En wat sneu voor de dochter.

Jee wat moet dat moeilijk zijn voor het meiske om in zo'n loyaliteitsconflict te zitten.

Ik begrijp dat niet.

Mijn kinderen hebben ook een tijd een stiefmoeder gehad.

Hoewel wij niet altijd even makkelijk met dingen om konden gaan,heb ik wel altijd respect voor haar gehad.

Ik besef al te goed dat het stiefouderschap een hele moelijke rol is.



Petje af hoe je het doet hoor!

Je praat met veel warmte over je stiefdochter.

herkenbaar,

hij heeft een dochter van 13 en ik heb een dochter van 13 en zo verschillend. het eerste jaar woonde ze parmanent bij ons in, de eerste 11 maanden heel goed maar erg slordig,overal vuile ondergoed en andere vrouwelijke dingen slingerden rond, dat is tegen mijn mentaliteit, douchen eenmaal p.w en dan zelf zeggen dat ze stonk. als ze hun kamers moesten opruimen kreeg ik te horen dat ze te lui was dan stond ze te kijken hoe mijn dochte het wel van me moest doen en lachte haar uit. mijn vriend nam haar nooit een aan dus ging ze haar gangetje en tegen mijn dochter zei ze je mama is toch zo een poetsmaniak kan ze mijn rotzooi ook opruimen! kamer vol chips,etenswaren op grond tot het zo erg was dat ik wéér moest ontsmetten! ze begon iedereen tegen iedereen op te zetten en binnen de kortste keren zat iedereen tegen elkaar op, liegen kon ze voor 6 en bij haar moeder niet welkom om dezelfde redenen dus zat ik ermee. heb veel met haar gesproken als we alleen zaten en ging eens pannekoeken eten wat rondrijden want meer dan dat deed ze niet graag want ze was lui, ik heb een hekel aan dat woord. eens moe zijn kan wel maar alle dagen lui kan niet. ik heb zoveel energy in dat kind gestoken dat ik me realiseerde dat ik mijn eigen kind verwaarloosde. toen ik de draad terug opnam met mijn dochter en liefde deelde tussen beide was ze jaloers en ging ze mijn dochter haten,daarna mij ten slotte haar vader die nooit iets zei en alles liet begaan! ze zette een keus voor haar vader tussen mij en haar! het is een zware periode geweest, ze trok naar haar moeder en daar volgt straf bij het lui zijn en dingen vergeten te doen, maar ze blijft er hardnekkig. Nu een jaar later ziet ze dat ze niet gewonnen is en wilt ze terug. ik heb er heel veel problemen mee want het die laatste half jaar met haar was een nachtmerrie voor iedereen.Ik was in een depressie beland en 10kg vermagerd en ben het nog steeds niet bijgekomen.Maar er is meer gebeurd dan ik kan vertellen,ze stuurde mij smerige sms'jes midden in de nacht als papa sliep, noemde mij straathoer gooide propere was in de wasmand om dan hardop aan tafel te zeggen dat ik weken achterstond met mijn was,niks was waar maar alleen als ik bewijzen had werd ik door mijn vriend geloofd. stillekesaan komt ze terug en hij wilt terug co ouderschap. en ik ben erg bang,ben er niet sterk genoeg voor; ik weet nu al dat ik me weer moet laten doen of er komt ruzie! mijn vriend vind dat ik het moet vergeten maar ik weet dat het zich gaat herhalen want ze staat bekend als leugenaar, steuker en lui en met traantjes denkt ze alles klaar te krijgen bij papa. Mijn dochter en ik hebben afgezien toen ze vertrok ondanks alles, ik ben er sinds een paar maanden over heen maar als ik haar naam hoor gaat mijn hartslag tekeer. Ik sta bekend als een sociaaliemand en ben gek op kinderen,ze was ook meer dan welkom en had de toekomst gezien met zijn vieren. de eerste vakantie moest zij nodig met papa hand in hand en ik en mijn dochter liepen voor aap achter hun aan. nu is de volgende vakantie geboekt oei oei. ze speelt een psychologische spelletje met ons alle 3 en zelfs haar moeder. ze gaat naar waarzegsters met foto's van ons om uit te pluizen wat er mis is aan ons, en dan zegt ze..er bleek niks mis te zijn met jou maar met mij! ze laat brieven achter die gevonden moeten worden!! het zijn pijnlijke dingen en hoe dieper je zinkt hoe beter ze zich voelt. het is nog maar een kind??? moet ik zo maar denken?? dat lijkt me echt niet zo

hopeloos

quote:Sys schreef op 17 november 2008 @ 14:29:

Ik vind het stiefmoederschap soms best moeilijk en ik moet eerlijk toegeven dat ik het stiefmoederschap heb onderschat. Waar ik vooral tegenaan loop is het feit dat er vaak andere (veel soepelere) regels gelden voor mijn stiefkind. Ik vind het moeilijk om daarmee om te gaan, omdat ik niet wil dat mijn kind daar de dupe van mag zijn. Zeer regelmatig snij ik dit onderwerp aan bij mijn man, maar die voelt zich dan vooral aangevallen wat dan weer irritaties over en weer oplevert. Wanneer mijn stiefkind eens in de twee weken een weekend komt, dan speurt hij het hele huis af naar eventuele nieuwe spullen die mijn kind gekregen zou hebben. Al is het een nieuwe onderbroek. Altijd is er gezeur als mijn stiefkind iets niet hetzelfde heeft gekregen, met als gevolg dat er voor beide kinderen even veel spullen zijn terwijl het ene kind hier altijd is en de andere maar eens in de twee weken een weekend.

Zijn er mensen die hier ook tegen aan lopen? Graag zou ik jullie ervaringen omtrend het stiefmoederschap willen delen.





Hallo,



Ook ik heb problemen met de omgang van mijn stiefdochter. Mijn vriend en ik hebben allebij een kind uit een vorige relatie en hebben samen een kind. Mijn oudste is de 1e 6 jaar zonder vaderfiguur opgegroeit, maar accepteerde heel makkelijk de vaderrol van mijn vriend. Mijn stiefdochter is in mijn ogen een moeilijk en verwend kind. Medeleven met een ander zijn pijn of verdriet heeft ze niet en ze zal er ook alles aan doen om de schuld bij de ander neer te leggen en vind het dan ook erg grappig als diegene straf krijgt. Volgens mijn vriend is dit niet zo en is ze een zachtaardig meisje met een lief en vrolijk karakter. Daar begint bij ons de ellende dus al. Ik ben van mening dat de regels voor haar soepeler zijn dan voor mijn oudste. Als mijn zoon zijn schoenen niet opruimt wordt ie terug geroepen om ze alsnog op te ruimen ( hoort ook zo) als zij haar schoenen niet opruimt doet mijn vriend het voor haar. Dit is misschien een onbenullig voorbeeld maar het gaat met alles zo. Als ze de weekenden komt zie ik er tegenop, vind het niet gezellig, mede omdat ze alle aandacht opeist goedschiks of meestal kwaadschiks. Helaas komen mijn vriend en ik hier niet uit en ik ben bang dat dit uiteindelijk het einde van onze relatie wordt... Het is jammer dat mijn vriend zich altijd verschuild achter het feit dat ze het zo moeilijk heeft, en dat als ze er is hij er voor haar wil zijn en vooral dat ze het leuk heeft...Dan denk ik o mijn kinderen hoeven het niet leuk te hebben thuis? ben je daarom wel streng tegen die van mij en tegen die van jou?



pf blijft moeilijk denk ik