Werk & Studie
alle pijlers
Carrièreswitch na burnout?
donderdag 1 september 2016 om 08:17
Momenteel ben ik herstellende van een burnout (9 maanden thuis). Met coaching en goede ondersteuning vanuit mijn werk ben ik nu fysiek weer sterk. Mentaal is het wat lastiger... Ik heb namelijk nogal wat kopzorgen de laatste tijd over het werk dat ik doe.
Het plan is om weer te gaan reïntegreren in de komende periode. Iets waar ik enorm tegenop zie. Ik werk in het onderwijs, maar twijfel al jaren aan deze beroepskeuze. Ik merk dat het werk me te weinig uitdaagt en ik kwaliteiten heb die ik graag benut, maar welke ik onvoldoende kwijt kan in mijn huidige baan. Het gevolg is dat mijn energie langzaam weglekt en ik weinig motivatie meer heb. Veel collega's zeggen dat ik erg goed ben in mijn vak en vooral hiermee door moet gaan. Ook mijn coach zegt dat twijfels over je werk in deze periode van het herstel de kop op steken, maar dit stelt me allemaal niet gerust. Het innerlijke stemmetje is er nu al lang en het blijft.
Nu wil ik uiteraard eerst een poging wagen om toch te reïntegreren om dan met alle tips die ik tijdens de coaching gekregen heb aan de slag te gaan om te zien of dat het werken beter laat gaan.
Blijf ik deze onrust dan nog steeds houden, dan wil ik me op iets anders oriënteren en me (zo nodig) om laten scholen.
Zijn er mensen die dit verhaal enigzins herkennen en ervaringen willen delen over het verloop van een dergelijke carrièreswitch?
Welke stappen heb je daarin ondernomen en was het met succes?
Wat als je direct na een burnout deze move maakt?
Combineer je omscholing met je oude, onbevredigende baan of kan het ook anders?
Ik vind het enorm spannend, maar ik voel nu eigenlijk al dat deze stap eraan zit te komen... jullie ervaringen zouden me erg helpen!
Het plan is om weer te gaan reïntegreren in de komende periode. Iets waar ik enorm tegenop zie. Ik werk in het onderwijs, maar twijfel al jaren aan deze beroepskeuze. Ik merk dat het werk me te weinig uitdaagt en ik kwaliteiten heb die ik graag benut, maar welke ik onvoldoende kwijt kan in mijn huidige baan. Het gevolg is dat mijn energie langzaam weglekt en ik weinig motivatie meer heb. Veel collega's zeggen dat ik erg goed ben in mijn vak en vooral hiermee door moet gaan. Ook mijn coach zegt dat twijfels over je werk in deze periode van het herstel de kop op steken, maar dit stelt me allemaal niet gerust. Het innerlijke stemmetje is er nu al lang en het blijft.
Nu wil ik uiteraard eerst een poging wagen om toch te reïntegreren om dan met alle tips die ik tijdens de coaching gekregen heb aan de slag te gaan om te zien of dat het werken beter laat gaan.
Blijf ik deze onrust dan nog steeds houden, dan wil ik me op iets anders oriënteren en me (zo nodig) om laten scholen.
Zijn er mensen die dit verhaal enigzins herkennen en ervaringen willen delen over het verloop van een dergelijke carrièreswitch?
Welke stappen heb je daarin ondernomen en was het met succes?
Wat als je direct na een burnout deze move maakt?
Combineer je omscholing met je oude, onbevredigende baan of kan het ook anders?
Ik vind het enorm spannend, maar ik voel nu eigenlijk al dat deze stap eraan zit te komen... jullie ervaringen zouden me erg helpen!
donderdag 1 september 2016 om 08:25
Waardoor ben je burn-out gekraakt? Door je werk, te weinig uitdaging?
Dan lijkt een switch me noodzakelijk.
Of er moeten veranderen op het werk mogelijk zijn? Zodat jij weer plezier in je wrrk krijgt?
Veel mensen met een burn-out gaan juist switchen. Bij 9 maanden ziekte zou je met de bedrijfsarts kunnen praten over een arbeidsonderzoek.
Dan kijkt een arbeidsdeskundige naar of het werk eigenlijk wel bij jou past en je er energie uit gaat halen.
Volgens mij switcht minimaal 80 - 90% van baan tijdens, na een burn-out. Niet perse van functie, maar ook bijvoorbeeld van type bedrijf. Soms past een bedrijf of organisatie niet bij je.
Dan lijkt een switch me noodzakelijk.
Of er moeten veranderen op het werk mogelijk zijn? Zodat jij weer plezier in je wrrk krijgt?
Veel mensen met een burn-out gaan juist switchen. Bij 9 maanden ziekte zou je met de bedrijfsarts kunnen praten over een arbeidsonderzoek.
Dan kijkt een arbeidsdeskundige naar of het werk eigenlijk wel bij jou past en je er energie uit gaat halen.
Volgens mij switcht minimaal 80 - 90% van baan tijdens, na een burn-out. Niet perse van functie, maar ook bijvoorbeeld van type bedrijf. Soms past een bedrijf of organisatie niet bij je.
donderdag 1 september 2016 om 08:27
Carrièreswitch wil ik het bij mij niet noemen, maar ik ben wel gestopt met werken toen, mijn baas wilde eigenlijk van mij af en ik van hun. Daarna ben ik wel heeel iets anders gaan doen, iets rustiger werk. Mijn vorige werk was erg hectisch en druk.
Het enige wat ik je wel wil zeggen is dat je dat innerlijke stemmetje niet moet negeren. Dat stemmetje heeft mij veel geholpen waardoor ik bepaalde stappen durfde te nemen die mijn leven hebben veranderd in de goede zin. Ik noem het mijn intuïtie. Als mensen in mijn omgeving zeiden: "Dat moet je nooit doen! Daar krijg je spijt van!" , dan voelde ik het in mijn buik: Nu doorpakken! En dat heeft me heeeel veel gebracht. Succes!
Het enige wat ik je wel wil zeggen is dat je dat innerlijke stemmetje niet moet negeren. Dat stemmetje heeft mij veel geholpen waardoor ik bepaalde stappen durfde te nemen die mijn leven hebben veranderd in de goede zin. Ik noem het mijn intuïtie. Als mensen in mijn omgeving zeiden: "Dat moet je nooit doen! Daar krijg je spijt van!" , dan voelde ik het in mijn buik: Nu doorpakken! En dat heeft me heeeel veel gebracht. Succes!
donderdag 1 september 2016 om 08:29
donderdag 1 september 2016 om 08:29
Ik ben al ruim twee jaar aan het reïntegreren, niet na een burn-out maar door een hersenziekte. Ik herken de onrust die je beschrijft, maar ik heb ervoor gekozen om eerst stabiel mijn werk te kunnen doen, en dan (eventueel) opnieuw te kijken wat mijn wensen zijn. Bij mij kwam de onrust namelijk ook sterk uit een gevoel van stilstand: iedereen om me heen leek door te gaan terwijl ik noodgedwongen aan de kant zat. Ik was dat zo zat dat ik per se allerlei dingen wilde veranderen, gewoon om het veranderen.
Mijn tip: ga eerst maar eens reïntegreren, zodat je je stabiel voelt. Reïntegreren vind ik op veel punten nog lastiger dan ziek zijn, en het gaat enorm met vallen en opstaan. Daar heb je echt tijd voor nodig. Tenzij je werk natuurlijk echt oorzaak is van je ziekte, maar ik neem aan dat je in dat geval ook een arbeidsdeskundig onderzoek en verdere begeleiding krijgt op dat gebied?
Mijn tip: ga eerst maar eens reïntegreren, zodat je je stabiel voelt. Reïntegreren vind ik op veel punten nog lastiger dan ziek zijn, en het gaat enorm met vallen en opstaan. Daar heb je echt tijd voor nodig. Tenzij je werk natuurlijk echt oorzaak is van je ziekte, maar ik neem aan dat je in dat geval ook een arbeidsdeskundig onderzoek en verdere begeleiding krijgt op dat gebied?
Tjezus, wat vals
donderdag 1 september 2016 om 08:55
Heel herkenbaar wat je schrijft.
Jaren geleden had ik een burn-out en op dit moment zit ik (door een combi van privé- en werkomstandigheden) ook weer ver in de gevarenzone. Ben hard op weg naar burn-out 2.
Na mijn eerste burn-out (ook onderwijs trouwens) heb ik er bewust voor gekozen om volledig te reintegreren in mijn toenmalige baan. Dit deed ik om verschillende redenen: ik wilde niet vanuit een gevoel van paniek (help wat moet ik nu, kan ik dit nog wel, wil ik dit nog wel) keuzes gaan maken voor mijn verdere loopbaan. Want die gevoelens zijn slechte raadgevers. Daarnaast is bij mij een burn-out nooit alleen veroorzaakt door externe omstandigheden, maar voor een belangrijk deel ook door hoe ik met stress, drukte, hectiek etc. omga. En dat neem je toch ook weer mee in een volgende functie. Uiteindelijk ben ik volledig aan de slag gegaan en dat ging goed. Toen ik echt voelde dat het goed was ben ik verder gaan kijken, naar een baan waar wat minder triggers voor stress en spanning waren. Wel nog in het onderwijs, maar een ander type.
Ik ben nog steeds blij dat ik het zo heb aangepakt.
En toch gaat het nu weer mis. Dit heeft te maken met mijn werk zelf, er zijn omstandigheden die voor mij niet goed zijn. En ook nog steeds met hoe ik met dingen omga. Dit in combinatie met een hele stressvolle tijd in mijn privéleven.
Ik merk dat ik me ook veel zorgen maak, want als deze (op zich leuke) baan in het onderwijs niets wordt, wat moet ik dan in godsnaam gaan doen? Ik zit daar veel over te tobben en voel veel spanning.
En toch weet ik dat dit niet het moment is om keuzes over een loopbaan te maken, want dan zou ik dat doen vanuit een positie van zwakte en dan maak ik niet de beste keuzes.
Gelukkig heb ik volgende week een afspraak met een fijne bedrijfsarts en ik hoop dat ik uiteindelijk weer gewoon aan de slag kan. De omstandigheden die niet goed voor me zijn blijven bestaan, dus ik weet ook dat ik op de lange termijn niet op deze manier wil blijven werken. Maar als ik iets anders ga doen wil ik goede keuzes maken, zodat ik niet straks weer tegen hetzelfde probleem aanloop. Op dit moment kan ik die keuzes niet maken.
Heel veel succes.
Jaren geleden had ik een burn-out en op dit moment zit ik (door een combi van privé- en werkomstandigheden) ook weer ver in de gevarenzone. Ben hard op weg naar burn-out 2.
Na mijn eerste burn-out (ook onderwijs trouwens) heb ik er bewust voor gekozen om volledig te reintegreren in mijn toenmalige baan. Dit deed ik om verschillende redenen: ik wilde niet vanuit een gevoel van paniek (help wat moet ik nu, kan ik dit nog wel, wil ik dit nog wel) keuzes gaan maken voor mijn verdere loopbaan. Want die gevoelens zijn slechte raadgevers. Daarnaast is bij mij een burn-out nooit alleen veroorzaakt door externe omstandigheden, maar voor een belangrijk deel ook door hoe ik met stress, drukte, hectiek etc. omga. En dat neem je toch ook weer mee in een volgende functie. Uiteindelijk ben ik volledig aan de slag gegaan en dat ging goed. Toen ik echt voelde dat het goed was ben ik verder gaan kijken, naar een baan waar wat minder triggers voor stress en spanning waren. Wel nog in het onderwijs, maar een ander type.
Ik ben nog steeds blij dat ik het zo heb aangepakt.
En toch gaat het nu weer mis. Dit heeft te maken met mijn werk zelf, er zijn omstandigheden die voor mij niet goed zijn. En ook nog steeds met hoe ik met dingen omga. Dit in combinatie met een hele stressvolle tijd in mijn privéleven.
Ik merk dat ik me ook veel zorgen maak, want als deze (op zich leuke) baan in het onderwijs niets wordt, wat moet ik dan in godsnaam gaan doen? Ik zit daar veel over te tobben en voel veel spanning.
En toch weet ik dat dit niet het moment is om keuzes over een loopbaan te maken, want dan zou ik dat doen vanuit een positie van zwakte en dan maak ik niet de beste keuzes.
Gelukkig heb ik volgende week een afspraak met een fijne bedrijfsarts en ik hoop dat ik uiteindelijk weer gewoon aan de slag kan. De omstandigheden die niet goed voor me zijn blijven bestaan, dus ik weet ook dat ik op de lange termijn niet op deze manier wil blijven werken. Maar als ik iets anders ga doen wil ik goede keuzes maken, zodat ik niet straks weer tegen hetzelfde probleem aanloop. Op dit moment kan ik die keuzes niet maken.
Heel veel succes.
donderdag 1 september 2016 om 09:38
donderdag 1 september 2016 om 09:56
Luister naar je eigen gevoel en laat je niet beinvloeden door meningen van anderen. Ik heb 8 jaar in het onderwijs gewerkt en ik was nooit happy. Wat zeg ik... Ik man nu achteraf wel zeggen dat het me doodongelukkig maakte. Ik zie nu pas hoe groot de invloed van mijn werk op de rest van mijn leven was. Het slokte me volledig op en ervoer continu stress. Niet door de hoge werkdruk, maar simpelweg omdat ik het werk niet leuk vind. Ik zocht steeds andere "smoesjes" en heb van alles geprobeerd (alle bouwen in het basisonderwijs, SO, VSO), maar aan het eind van het afgelopen schooljaar heb ik de knoop doorgehakt en ben ik gestopt. Mijn werkgever en collega's begrepen er niks van omdat ik mijn werk altijd goed heb gedaan, maarja plezier is ook belangrijk! Althans, voor mij wel! Ik was ontzettend bang voor een zwart gat en was bang dat het nooit goed zou komen, maar ik kan nu zeggen dat het voelt als een nieuw begin! Ik ben zo blij! Er gaat een wereld voor me open, ben zo blij dat ik het gedurfd heb. Ik voel me zoveel relaxter, ben happy, positief en zie ineens overal kansen... Waar een wil is, is een weg! Een stukje begeleiding daarin is voor mij trouwens wel erg belangrijk. Dus wat gatochpoetsen zegt: een outplacement traject kan ik je wel aanraden. Dan wel een goede coach kiezen! Ik ben daarvoor gaan "shoppen" en betaal het daatom zelf... Succes!!
donderdag 1 september 2016 om 10:17
Kun je minder gaan werken? Dat ben ik gaan doen, een dag minder. Daarnaast ben ik op freelance-basis kleine klusjes gaan doen die ik leuk vind, waar ik gezonde uitdaging in zie. Wel in dezelfde branche, maar vanuit een ander oogpunt. Ook onderwijs. Als je wilt weten hoe ik dit doe, stuur me even een bericht.
donderdag 1 september 2016 om 10:32
Ik zou nog even afwachten met het maken van een beslissing. Je moet nu nog beginnen met re-integreren. Ik kan me voorstellen dat daar tegenop zien ook je gevoel versterkt. Vanuit die paniek beslissingen maken is niet verstandig.
Het is wel belangrijk om die stem niet te negeren. Ik denk dat je er goed aan doet om de komende tijd uit te zoeken wat nu echt je kwaliteiten zijn en in wat voor omgeving je het beste tot je recht komt. Dit klinkt heel simpel maar dat is het niet. Je zegt nl al gauw tegen jezelf 'ja, dat weet ik heus wel, nu een nieuwe baan'. Dit deel is echter heel belangrijk: je bent namelijk met een reden burnout geraakt, er liep meer energie weg dan je terugkreeg en je hebt je eigen behoeften verwaarloosd. Met die informatie kan je veel gerichter gaan zoeken naar wat je wil. Zonder dit aan te pakken neem je namelijk jezelf gewoon mee in een nieuwe baan.
En ga iets doen wat je gewoon leuk vindt. Maakt niet uit wat: schrijven, breien, dansen, zingen, tuinieren, taarten bakken, maakt niet uit. Als het maar iets is wat jou energie geeft.
Het is wel belangrijk om die stem niet te negeren. Ik denk dat je er goed aan doet om de komende tijd uit te zoeken wat nu echt je kwaliteiten zijn en in wat voor omgeving je het beste tot je recht komt. Dit klinkt heel simpel maar dat is het niet. Je zegt nl al gauw tegen jezelf 'ja, dat weet ik heus wel, nu een nieuwe baan'. Dit deel is echter heel belangrijk: je bent namelijk met een reden burnout geraakt, er liep meer energie weg dan je terugkreeg en je hebt je eigen behoeften verwaarloosd. Met die informatie kan je veel gerichter gaan zoeken naar wat je wil. Zonder dit aan te pakken neem je namelijk jezelf gewoon mee in een nieuwe baan.
En ga iets doen wat je gewoon leuk vindt. Maakt niet uit wat: schrijven, breien, dansen, zingen, tuinieren, taarten bakken, maakt niet uit. Als het maar iets is wat jou energie geeft.
donderdag 1 september 2016 om 12:33
Erg fijn om te lezen dat dit herkenbaar is voor velen. Dank jullie wel alvast voor deze fijne reacties!
Ik probeer even op wat dingen antwoord te geven...
@minnimouse: Ik voel dat er iets moet gaan veranderen. Het zou ook kunnen dat er mogelijkheden zijn binnen mijn huidige baan om meer werkplezier te creëren. Ook zou het kunnen dat de gedachtes die ik nu heb deels veroorzaakt worden door onzekerheid om weer te gaan werken. Dit wil ik eerst uit kunnen sluiten, vandaar starten met re-integreren en zien wat er op mijn pad komt.
@Gele_suikerspin: De oorzaak van mijn burnout ligt op meerderen fronten. Wat ik in andere reacties ook lees is wel herkenbaar: omgaan met stress en werkdruk, perfectionisme, controledrang… Dingen die me, zowel op het werk als privé, behoorlijk in de weg zaten. Daarbij heb ik privé behoorlijk wat voor mijn kiezen gehad de afgelopen jaren dus dat had er allemaal mee te maken.
Met mijn coach heb ik dit goed aangepakt, het heeft me veel inzichten gegeven waar ik mee vooruit kan. Wat nu overblijft is de vraag of deze baan het nog wel is voor mij en of het toepassen van de geleerde vaardigheden genoeg is om weer werkplezier te gaan ervaren.
Die arbeidsdeskundige inschakelen is een goede tip. Dat gaat via de bedrijfsarts?
@Gatochpoetsen: Outplacement traject, wat houdt dat in? Heb je hier zelf ervaring mee? Ik weet inderdaad niet of ik nu al klaar ben voor een grote verandering, ben over zoveel dingen nog onzeker en emotioneel dus wellicht is dit geen moment om grote keuzes te maken. Wel om het te onderzoeken en te bekijken wat eventuele mogelijkheden zijn. Daar ben ik nu mee bezig.
@Flitseflats: Ik werk nu in het basisonderwijs.
@Absor: Ik heb wel een beetje een idee welke richting ik op zou willen, maar niet concreet genoeg.
@Nietomdathetmoet: Ook minder werken ben ik al gaan doen, maar dat heeft tot nu toe niet echt iets veranderd. Nu spreek ik wel over de periode richting burn-out dus deze actie was wellicht al wat te laat en zou nu misschien meer effect hebben.
@feline123: herkenbaar wat je zegt over de uitdaging binnen de school/het onderwijs te zoeken. Ook ik heb dat geprobeerd, maar het neemt de onvrede niet weg. Jij zegt dat je gestopt bent, maar wat ben je dan daarna gaan doen als ik vragen mag?
Ik probeer even op wat dingen antwoord te geven...
@minnimouse: Ik voel dat er iets moet gaan veranderen. Het zou ook kunnen dat er mogelijkheden zijn binnen mijn huidige baan om meer werkplezier te creëren. Ook zou het kunnen dat de gedachtes die ik nu heb deels veroorzaakt worden door onzekerheid om weer te gaan werken. Dit wil ik eerst uit kunnen sluiten, vandaar starten met re-integreren en zien wat er op mijn pad komt.
@Gele_suikerspin: De oorzaak van mijn burnout ligt op meerderen fronten. Wat ik in andere reacties ook lees is wel herkenbaar: omgaan met stress en werkdruk, perfectionisme, controledrang… Dingen die me, zowel op het werk als privé, behoorlijk in de weg zaten. Daarbij heb ik privé behoorlijk wat voor mijn kiezen gehad de afgelopen jaren dus dat had er allemaal mee te maken.
Met mijn coach heb ik dit goed aangepakt, het heeft me veel inzichten gegeven waar ik mee vooruit kan. Wat nu overblijft is de vraag of deze baan het nog wel is voor mij en of het toepassen van de geleerde vaardigheden genoeg is om weer werkplezier te gaan ervaren.
Die arbeidsdeskundige inschakelen is een goede tip. Dat gaat via de bedrijfsarts?
@Gatochpoetsen: Outplacement traject, wat houdt dat in? Heb je hier zelf ervaring mee? Ik weet inderdaad niet of ik nu al klaar ben voor een grote verandering, ben over zoveel dingen nog onzeker en emotioneel dus wellicht is dit geen moment om grote keuzes te maken. Wel om het te onderzoeken en te bekijken wat eventuele mogelijkheden zijn. Daar ben ik nu mee bezig.
@Flitseflats: Ik werk nu in het basisonderwijs.
@Absor: Ik heb wel een beetje een idee welke richting ik op zou willen, maar niet concreet genoeg.
@Nietomdathetmoet: Ook minder werken ben ik al gaan doen, maar dat heeft tot nu toe niet echt iets veranderd. Nu spreek ik wel over de periode richting burn-out dus deze actie was wellicht al wat te laat en zou nu misschien meer effect hebben.
@feline123: herkenbaar wat je zegt over de uitdaging binnen de school/het onderwijs te zoeken. Ook ik heb dat geprobeerd, maar het neemt de onvrede niet weg. Jij zegt dat je gestopt bent, maar wat ben je dan daarna gaan doen als ik vragen mag?
donderdag 1 september 2016 om 13:24
Arbeidsdeskundig onderzoek kun je vragen via je werkgever of de bedrijfsarts.
Ik zou dit zeker aankaarten bij de bedrijfsarts als je twijfelt of je 'gelukkig' word in je huidige functie, maar ook als je aanpassingen nodig hebt.
Een arbeidsdeskundige gaat antwoord zoeken op de vragen;
Past het werk bij jou. Heb je aanpassingen nodig om fijner te kunnen functioneren. Of past het werk niet bij jou?
Als de laatste optie eruit komt dan wordt het een 2e spoor (zo heet dat nu eenmaal) daar valt ook onder wat gatochpoetsen zegt, een eventuele outplacement. Dan ga je in een ander bedrijf reïntegreren.
Maar je kunt ook in je huidige baan reïntegreren, en daarnaast de ruimte krijgen of een traject volgen om richting een andere baan te gaan.
Het is maar net wat jij wilt. En wat je aankunt.
Als je een arbeidsdeskundigonderzoek wilt en een eventueel traject om uit te zoeken wat voor baan (beter) bij jou past.
Moet je dat nu gaan aangeven. Dit moet namelijk in het 1e jaar besloten worden.
Maar misschien is het fijner dit zelf te doen, als de werkgever het traject betaald, bemoeit hij zich er ook vaak mee. Wat erg vervelend , frustrerend en vermoeiend kan zijn.
Ik zelf krijg een arbeidsonderzoek. Ik kan nog niet mijn ervaring vertellen.
Ik zou dit zeker aankaarten bij de bedrijfsarts als je twijfelt of je 'gelukkig' word in je huidige functie, maar ook als je aanpassingen nodig hebt.
Een arbeidsdeskundige gaat antwoord zoeken op de vragen;
Past het werk bij jou. Heb je aanpassingen nodig om fijner te kunnen functioneren. Of past het werk niet bij jou?
Als de laatste optie eruit komt dan wordt het een 2e spoor (zo heet dat nu eenmaal) daar valt ook onder wat gatochpoetsen zegt, een eventuele outplacement. Dan ga je in een ander bedrijf reïntegreren.
Maar je kunt ook in je huidige baan reïntegreren, en daarnaast de ruimte krijgen of een traject volgen om richting een andere baan te gaan.
Het is maar net wat jij wilt. En wat je aankunt.
Als je een arbeidsdeskundigonderzoek wilt en een eventueel traject om uit te zoeken wat voor baan (beter) bij jou past.
Moet je dat nu gaan aangeven. Dit moet namelijk in het 1e jaar besloten worden.
Maar misschien is het fijner dit zelf te doen, als de werkgever het traject betaald, bemoeit hij zich er ook vaak mee. Wat erg vervelend , frustrerend en vermoeiend kan zijn.
Ik zelf krijg een arbeidsonderzoek. Ik kan nog niet mijn ervaring vertellen.
donderdag 1 september 2016 om 14:02
Momenteel focus ik me volledig op mijn traject en werk ik even niet. Ook ik de afgelopen jaren veel narigheid meegemaakt, waardoor ik mezelf nu ECHT even rust gun. Deed ik eerder ook dacht ik, maar eigenlijk denderde ik gewoon maar door en luisterde ik niet naar mijn lijf. Heb erg lang op m'n tenen gelopen en merk dat ik die rust nodig heb. Ik was eerst ook minder gaan werken, maar dit hielp niet. De dagen dat ik vrij was, zat ik me alweer druk te maken om de volgende werkdag. Voor mijn lief ook niet fijn, ik was niet de leukste thuis. Merk wel dat ik nu na de zomervakantie weer zin heb om iets te gaan doen, dus ik ben druk aan het solliciteren op banen die me leuk lijken voor een tijdje, maar wat niet teveel energie kost. Dan kan ik me daarnaast focussen op wat ik echt wil. Ik heb wel al iets voor ogen, heel verrassend, maar dat wordt een meerjarenplan.
Als mijn lief niet had aangedrongen op het doorhakken van de knoop, dan had ik deze stap nooit gezet. Hij was het nog meer zat dan ikzelf. Het is een sprong in het diepe en dat is gewoon eng. Soms moet je de cirkel waar je in zit doorbreken om tot nieuwe inzichten te komen. Ik weet ook wel dat niet iedereen hetzelfde is, maar in mijn geval was dat absoluut het geval.
Mijn loopbaancoach begeleidt ook mensen die nog wel in het onderwijs werken en outplacement traject starten. Volgens mij is de werkgever zelfs verplicht om dit te aan te bieden als jij het onderwijs uit wil en volgens mij ook om het te bekostigen, maar dat weet ik niet zeker. Ik wil je de website van mijn coach wel sturen als je dat fijn vindt? Je kan hem ook altijd bellen voor informatie. Stuur me maar een prive bericht als je de info graag wil hebben
Als mijn lief niet had aangedrongen op het doorhakken van de knoop, dan had ik deze stap nooit gezet. Hij was het nog meer zat dan ikzelf. Het is een sprong in het diepe en dat is gewoon eng. Soms moet je de cirkel waar je in zit doorbreken om tot nieuwe inzichten te komen. Ik weet ook wel dat niet iedereen hetzelfde is, maar in mijn geval was dat absoluut het geval.
Mijn loopbaancoach begeleidt ook mensen die nog wel in het onderwijs werken en outplacement traject starten. Volgens mij is de werkgever zelfs verplicht om dit te aan te bieden als jij het onderwijs uit wil en volgens mij ook om het te bekostigen, maar dat weet ik niet zeker. Ik wil je de website van mijn coach wel sturen als je dat fijn vindt? Je kan hem ook altijd bellen voor informatie. Stuur me maar een prive bericht als je de info graag wil hebben
donderdag 1 september 2016 om 16:40
Ah, het moet dus in het eerste jaar, dat arbeidsdeskundig onderzoek aankaarten. Goed dat ik dat weet, dan heb ik nog tot januari. Ik zal het morgen vast een beetje aankaarten door mijn twijfels te uiten. Dit heb ik nog niet eerder gedaan.
Vervelend feline123 dat je helemaal moest stoppen met werken, maar goed dat je de tijd neemt om dit uit te zoeken voor jezelf. Iets waar ik ook echt de tijd voor wil nemen. Trek me dit keer ook niets aan van de wet Poortwachter (ik ben eerder langdurig ziek geweest en heb mezelf toen geforceerd weer te gaan werken voordat de loonsverlaging na een jaar in werking werd gesteld). Dan maar niet binnen het jaar beter.
Werk je ook in het onderwijs, Gele_Suikerspin?
Vervelend feline123 dat je helemaal moest stoppen met werken, maar goed dat je de tijd neemt om dit uit te zoeken voor jezelf. Iets waar ik ook echt de tijd voor wil nemen. Trek me dit keer ook niets aan van de wet Poortwachter (ik ben eerder langdurig ziek geweest en heb mezelf toen geforceerd weer te gaan werken voordat de loonsverlaging na een jaar in werking werd gesteld). Dan maar niet binnen het jaar beter.
Werk je ook in het onderwijs, Gele_Suikerspin?
donderdag 1 september 2016 om 16:56
donderdag 1 september 2016 om 17:07
quote:melia schreef op 01 september 2016 @ 16:40:
Ah, het moet dus in het eerste jaar, dat arbeidsdeskundig onderzoek aankaarten. Goed dat ik dat weet, dan heb ik nog tot januari. Ik zal het morgen vast een beetje aankaarten door mijn twijfels te uiten. Dit heb ik nog niet eerder gedaan.
Bij mij idd ook aan het eind van het eerste jaar, werd door mijn werkgever voorgesteld. Bij mij heeft het niet zo heel veel spectaculairs opgebracht, maar dat was omdat ik grotendeels in mijn eigen werk re-integreer en ik een hele goede relatie met mijn leidinggevende heb, waardoor waar mogelijk al aanpassingen waren verricht. In het gesprek moest ik vooral toelichten wat mijn achtergrond was qua opleiding (geloof dat ik vooraf al een CV moest inleveren) en we hebben het vooral gehad over de taken die ik doe in relatie tot mijn ziekte. De arbeidsdeskundige zet dat jouw werk af tegen andere banen om het te kunnen typeren. Zo schaalde hij mijn werk (ook onderwijs) in als zeer emotioneel belastend, waar ik zelf nog niet zo bij had stilgestaan. Ook het feit dat je in een omgeving werkt waar het letterlijk nooit stil is en waar je nooit alleen bent is typerend voor het onderwijs, en in mijn geval lastig te combineren met mijn ziekte. Ik werd mezelf door het gesprek bewuster van wat mijn werk van me vroeg en of de omstandigheden van mijn werk wel bij me pasten. En het was gewoon fijn om een tijdje met iemand heel gedetailleerd alles op een rijtje te zetten.
Een collega van mij had in dezelfde periode een gesprek en bij haar kwam naar voren dat ze eigenlijk niet meer wilde re-integreren in haar baan, omdat ze daar nooit helemaal gelukkig in geweest was (ervaarde veel spanning voor de klas). Zij wordt nu door mijn leidinggevende begeleid in een outplacementtraject.
Ah, het moet dus in het eerste jaar, dat arbeidsdeskundig onderzoek aankaarten. Goed dat ik dat weet, dan heb ik nog tot januari. Ik zal het morgen vast een beetje aankaarten door mijn twijfels te uiten. Dit heb ik nog niet eerder gedaan.
Bij mij idd ook aan het eind van het eerste jaar, werd door mijn werkgever voorgesteld. Bij mij heeft het niet zo heel veel spectaculairs opgebracht, maar dat was omdat ik grotendeels in mijn eigen werk re-integreer en ik een hele goede relatie met mijn leidinggevende heb, waardoor waar mogelijk al aanpassingen waren verricht. In het gesprek moest ik vooral toelichten wat mijn achtergrond was qua opleiding (geloof dat ik vooraf al een CV moest inleveren) en we hebben het vooral gehad over de taken die ik doe in relatie tot mijn ziekte. De arbeidsdeskundige zet dat jouw werk af tegen andere banen om het te kunnen typeren. Zo schaalde hij mijn werk (ook onderwijs) in als zeer emotioneel belastend, waar ik zelf nog niet zo bij had stilgestaan. Ook het feit dat je in een omgeving werkt waar het letterlijk nooit stil is en waar je nooit alleen bent is typerend voor het onderwijs, en in mijn geval lastig te combineren met mijn ziekte. Ik werd mezelf door het gesprek bewuster van wat mijn werk van me vroeg en of de omstandigheden van mijn werk wel bij me pasten. En het was gewoon fijn om een tijdje met iemand heel gedetailleerd alles op een rijtje te zetten.
Een collega van mij had in dezelfde periode een gesprek en bij haar kwam naar voren dat ze eigenlijk niet meer wilde re-integreren in haar baan, omdat ze daar nooit helemaal gelukkig in geweest was (ervaarde veel spanning voor de klas). Zij wordt nu door mijn leidinggevende begeleid in een outplacementtraject.
Tjezus, wat vals
donderdag 1 september 2016 om 19:02
Volwassenenonderwijs heb ik aan zitten denken ja... maar ik heb ook interesses op creatief en ICT gebied, daar ligt eigenlijk mijn voorkeur. Ben wel een beetje naar vacatures aan het kijken om te zien wat er allemaal mogelijk is. Met een PABO diploma lijkt het me lastig om voor een niet-onderwijs functie aangenomen te worden. Ik weet niet wat jullie ervaring hiermee is?
MevrouwJack, wat je zegt over de prikkels en drukte in het onderwijs en de emotionele belasting dat raakt voor een groot deel de kern bij mij. Voor mij zijn dat de grootste obstakels om weer te beginnen met werken.
Ik ga het morgen bespreekbaar maken bij de bedrijfsarts, ik zal jullie op de hoogte houden.
MevrouwJack, wat je zegt over de prikkels en drukte in het onderwijs en de emotionele belasting dat raakt voor een groot deel de kern bij mij. Voor mij zijn dat de grootste obstakels om weer te beginnen met werken.
Ik ga het morgen bespreekbaar maken bij de bedrijfsarts, ik zal jullie op de hoogte houden.
zaterdag 3 september 2016 om 00:55
Ik herken veel van mezelf in je verhaal. Ik ben ook afgelopen jaar na een burnout weer aan het werk gegaan. Zag hier ook erg tegenop, juist omdat ik een erg hectische baan heb en veel tegelijk moet kunnen doen. Daardoor in burnout gekomen. Toen ik eenmaal weer aan het werk was, kreeg ik een terugslag en ben toen gelijk naar ggz begeleider gegaan want het voelde als terug bij af.. Daardoor ging ik nog meer twijfelen of ik wel de goede baan had en of het wel bij mij past. Langzaam aan toch weer opgekrabbeld en zit er nu weer redelijk in, al voel ik nog steeds de momenten waarop ik toen vast liep. Ik heb toen voor mezelf besloten dat ik mijn andere passie wilde gaan ontplooien en volg nu kappers cursussen.
Het idee dat ik ooit een eigen salon aan huis zou hebben maakt het wat makkelijker en geeft me weer uitdaging.
Als je zo erg in je burnout fase zit kun je niet heel helder nadenken, dat merkte ik zelf. Dus ik zou nu niet zo'n radicale beslissing nemen. Geef het de tijd en misschien kan je er iets naast doen waardoor je de lol in het werken weer terug krijgt. Succes!
Het idee dat ik ooit een eigen salon aan huis zou hebben maakt het wat makkelijker en geeft me weer uitdaging.
Als je zo erg in je burnout fase zit kun je niet heel helder nadenken, dat merkte ik zelf. Dus ik zou nu niet zo'n radicale beslissing nemen. Geef het de tijd en misschien kan je er iets naast doen waardoor je de lol in het werken weer terug krijgt. Succes!
zaterdag 3 september 2016 om 17:12
Gisteren bij de arbo geweest. Ik wilde daar mijn twijfel uiten, maar het werd een heel verhaal en ook met de nodige emoties... Maar de bedrijfsarts zei me dat arbeidsdeskundig onderzoek pas is als je door je ziekte of beperking aanpassingen nodig hebt in je huidige werk. Ook een outplacement hangt daarmee samen volgens mij. Ze kon hierin in ieder geval niet bemiddelen.
Ik ga het wel op haar aanraden maandag bespreekbaar maken op mijn werk in een gesprek met mijn werkgever. Heb het al wel eerder eens benoemd dus een ingang heb ik al. Dan over 2 weken een afspraak met mijn coach, misschien dat zij nog iets voor me kan betekenen hierin. Zo niet dan raadpleeg ik zelf een jobcoach o.i.d.
Mijn onderzoeksfase gaat dus verder. Toevallig las ik vandaag een artikel in de krant over twijfel bij grote levensstappen/ veranderingen zoals je relatie verbreken, een eigen zaak starten, je baan opzeggen of verhuizen. Bij grote twijfel heeft het in de meeste gevallen een positief effect als men de knoop door durft te hakken. Wel gek dat zo'n artikel net verschijnt als ik hiermee worstel.
Ik ga het wel op haar aanraden maandag bespreekbaar maken op mijn werk in een gesprek met mijn werkgever. Heb het al wel eerder eens benoemd dus een ingang heb ik al. Dan over 2 weken een afspraak met mijn coach, misschien dat zij nog iets voor me kan betekenen hierin. Zo niet dan raadpleeg ik zelf een jobcoach o.i.d.
Mijn onderzoeksfase gaat dus verder. Toevallig las ik vandaag een artikel in de krant over twijfel bij grote levensstappen/ veranderingen zoals je relatie verbreken, een eigen zaak starten, je baan opzeggen of verhuizen. Bij grote twijfel heeft het in de meeste gevallen een positief effect als men de knoop door durft te hakken. Wel gek dat zo'n artikel net verschijnt als ik hiermee worstel.
zaterdag 3 september 2016 om 17:17
Als je ermee worstelt valt je oog er natuurlijk ook sneller op.
Ik herken je deels, geen burn-out oid maar ik word niet meer gelukkig van mijn baan in het onderwijs. Heb mezelf nu een jaar gegeven om te oriënteren en daarna ga ik actief solliciteren (speelt ook mee dat we nu graag een tweede kindje willen en tja dan is solliciteren niet zo handig). Lees graag mee!
Ik herken je deels, geen burn-out oid maar ik word niet meer gelukkig van mijn baan in het onderwijs. Heb mezelf nu een jaar gegeven om te oriënteren en daarna ga ik actief solliciteren (speelt ook mee dat we nu graag een tweede kindje willen en tja dan is solliciteren niet zo handig). Lees graag mee!
zondag 4 september 2016 om 08:40
Ik had geen burn-out, maar ben wel uit het onderwijs gestapt. Ja, ik was goed in m'n werk, maar ik vond het gewoon niet leuk. Wat ook niet hielp, was dat ik uitgebluste collega's om me heen zag die het werk al twintig jaar deden en letterlijk zeiden dat ze liever iets anders zouden doen. Maar hoe langer je in het onderwijs zit, hoe lastiger het wordt om andere baan te vinden.
Ik heb uiteindelijk midden in de economische crisis opgezegd, had wat spaargeld om eventueel te overbruggen, heb een tijdje in horeca gewerkt en ondertussen andere opleiding gevolgd.
Ja, dat was doodeng. Ik lag vaak naar het plafond te staren 's nachts: ga ik dit écht doen? Gelukkig ging ik er met al die fooien in de horeca qua salaris niet echt op achteruit (had LB-schaal).
En ik ben zo blij dat ik het gedaan heb. Die tussenfase heeft twee jaar geduurd, daarna had ik een opleiding afgerond en nieuwe baan. Ik ben heel gelukkig daarin. Doe dit inmiddels zes jaar en vind het heerlijk dat ik op maandagochtend met veel zin m'n kantoor binnenloop en denk: let's do this! Toen ik nog in onderwijs zat, had ik meestal op zondagavond een dip omdat ik echt geen zin had maandag weer te beginnen.
O, en qua salaris ben ik er ook niet slechter van geworden
Sterkte! Het vergt moed, en het is geen makkelijke beslissing als je er middenin zit. Gelukkig lees ik dat je de beslissing diep in je hart al genomen hebt. Jij komt er wel
Ik heb uiteindelijk midden in de economische crisis opgezegd, had wat spaargeld om eventueel te overbruggen, heb een tijdje in horeca gewerkt en ondertussen andere opleiding gevolgd.
Ja, dat was doodeng. Ik lag vaak naar het plafond te staren 's nachts: ga ik dit écht doen? Gelukkig ging ik er met al die fooien in de horeca qua salaris niet echt op achteruit (had LB-schaal).
En ik ben zo blij dat ik het gedaan heb. Die tussenfase heeft twee jaar geduurd, daarna had ik een opleiding afgerond en nieuwe baan. Ik ben heel gelukkig daarin. Doe dit inmiddels zes jaar en vind het heerlijk dat ik op maandagochtend met veel zin m'n kantoor binnenloop en denk: let's do this! Toen ik nog in onderwijs zat, had ik meestal op zondagavond een dip omdat ik echt geen zin had maandag weer te beginnen.
O, en qua salaris ben ik er ook niet slechter van geworden
Sterkte! Het vergt moed, en het is geen makkelijke beslissing als je er middenin zit. Gelukkig lees ik dat je de beslissing diep in je hart al genomen hebt. Jij komt er wel
