Hij is onvruchtbaar...

Tsja, uit jouw korte verhaal over hem maak ik op dat hij behoorlijk in de knoop zit met zichzelf. Ik denk dat hij toch echt eerst alleen hieraan moet werken voordat hij een relatie aan kan. Z'n vorige relatie is er immers ook op gestrand.



Jij kan er dus niet voor 'vechten' denk ik, hij zal zelf het gevecht in zijn hoofd moeten zien te sussen. Ik zou het voorlopig laten voor wat het is. Ook al is dat niet wat je wil horen waarschijnlijk..



Succes!

Is een donor ook bespreekbaar, mocht het niet lukken met zijn zaad?

Wat is de reden dat de vorige relatie is stukgelopen? Dat begrijp ik niet helemaal. Heeft hij die zelf verbroken?

als je voor hem kiest dan moet je accepteren dat je geen kind van hem kan krijgen. Hoop niet teveel op IVF. Maar goed er zijn meer manieren om een kind te krijgen bijv. donorzaad, pleegkind, adoptie. Als hij leuk is dan is dat zaad toch niet zo belangrijk?

quote:Jamie-Lee schreef op 06 september 2016 @ 16:46:

Tsja, uit jouw korte verhaal over hem maak ik op dat hij behoorlijk in de knoop zit met zichzelf. Ik denk dat hij toch echt eerst alleen hieraan moet werken voordat hij een relatie aan kan. Z'n vorige relatie is er immers ook op gestrand.



Jij kan er dus niet voor 'vechten' denk ik, hij zal zelf het gevecht in zijn hoofd moeten zien te sussen. Ik zou het voorlopig laten voor wat het is. Ook al is dat niet wat je wil horen waarschijnlijk..



Succes!

Hoezo? Ik vind dit echt wel een beetje onzin. Geen relatie aankunnen omdat dit hem dwars zit? Dat is nogal logisch hè? Het is ook nogal wat. En behalve het feit dat hij zelf zal moeten dealen met het feit dat zijn lichaam niet kan wat andere mannen wel kunnen, weet hij dondersgoed dat dit voor een vrouw een heel belangrijk punt kan zijn (meestal is).



Doodnormaal dat hij hiermee zit en voorzichtig is. Want ja, je hechten aan een vrouw en haar uiteindelijk verliezen hierdoor doet gewoon pijn. Dat is gewoon klote.



Ik hoop juist wel dat hij een relatie aandurft met TO, die duidelijk oprechte bedoelingen heeft. Dat ze samen deze liefde de kans geven en als de tijd daar is, de eventuele kinderwens gaan onderzoeken qua mogelijkheden.



Misschien met hulp voor hem, dat zou zeker een idee kunnen zijn. Maar dat hij niet klaar zou zijn voor een relatie vind ik echt kul. Juist niet, ik hoop dat hij mag ervaren dat er een vrouw is die zoveel van hem houdt, die dit niet als iets onoverkomelijks ziet, waarmee hij vertrouwen krijgt in de liefde, en zichzelf en in haar.

Als je nu zwanger wordt van een ander en dan nog eens probeert met hem?

quote:S-Meds schreef op 06 september 2016 @ 17:00:

als je voor hem kiest dan moet je accepteren dat je geen kind van hem kan krijgen. Hoop niet teveel op IVF. Maar goed er zijn meer manieren om een kind te krijgen bijv. donorzaad, pleegkind, adoptie. Als hij leuk is dan is dat zaad toch niet zo belangrijk?



Dat moet je onderzoeken. Maar een dardelt en danst hier een zielsgelukkige forumster rond wiens echtgenoot ook onvruchtbaar was, en zij bij de eerste IVF poging zwanger is geraakt.



Dus niet te snel zeggen dat het niet kan. Maar nogmaals: dat moet je dan onderzoeken. Gene mogelijkheden uitsluiten.

Hij is er toch niet klaar voor als hij er nog zo mee zit dat hij het als reden aangeeft om de relatie met TO niet voort te zetten, terwijl zij aangeeft hem te accepteren?



Mooi kut voor TO



Heeft hij hulp bij het verwerken?



En ik snap je omgeving wel dat ze zeggen: volgende! Hij is gestopt met communiceren.

Hoe is hij hier eigenlijk achter gekomen?

Ik vind het super goed van hem dat hij hier open en eerlijk in is naar jou toe !! Dit zegt iets over zijn karakter. .. hij wil zoals ik het lees in jou verhaal jou de keuze geven wat jij hier mee wilt nu verder en dat vind ik knap. . Hij zou dit uit angst jou te verliezen of enkel aan zich zelf te denken kunnen verzwijgen of uitstellen met vertellen als jullie al een aantal stappen verder zijn in de relatie (en het dus nog moeilijker is)



Wat betreft jou kinderwens daar kan ik niets over zeggen natuurlijk. Als ik voor mijzelf spreek, ben onlangs 29 geworden en gestopt met de pil.. en sindsdien rammelen mijn eierstokken enorm!! Kan ik je vertellen. .. dit was bv vorig jaar eigenlijk niet echt... en ineens is die drang enorm over mij heen gekomen. .. maar dit is voor elke vrouw anders. .. dus zegt niets. Maar denk erover na dat de wens mettertijd ineens heel krachtig kan worden.



Doe wat je hart je ingeeft. Als je gek bent op elkaar lijkt het me moeilijk elkaar los te laten. . . En waarom eigenlijk als je van elkaar houdt? Besef ook dat een fijne en betrouwbare levenspartner vinden ook niet zo gemakkelijk is...en liefde laat zich niet leiden.

quote:Funshine schreef op 06 september 2016 @ 17:12:

@ S-meds: Klopt helemaal. En dat is ook echt hoe ik er nu in sta. Maar weet niet wat er met een vrouw gebeurt als het klokje dus begint te tikken. Ik weet niet of ik er nu misschien te makkelijk over denk.Een vrouw is gewoon een weldenkend wezen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ze door hormonen niet meer weet wat het uitgangspunt was toen ze haar relatie begon. Praat met je ex erover en zeg dat je het jammer vindt dat op natuurlijke wijze een kind niet kan maar dat je dat voor lief neemt omdat je hem wil. En dat betekent dat je ook zijn handicap accepteert en voor lief neemt. Onderzoek wel of hij open staat voor donatie of adoptie. Dat lijkt me wel belangrijk om af te tasten.

quote:Babs87 schreef op 06 september 2016 @ 17:13:

Ik vind het super goed van hem dat hij hier open en eerlijk in is naar jou toe !! Dit zegt iets over zijn karakter. .. hij wil zoals ik het lees in jou verhaal jou de keuze geven wat jij hier mee wilt nu verder en dat vind ik knap. . Hij zou dit uit angst jou te verliezen of enkel aan zich zelf te denken kunnen verzwijgen of uitstellen met vertellen als jullie al een aantal stappen verder zijn in de relatie (en het dus nog moeilijker is)



Wat betreft jou kinderwens daar kan ik niets over zeggen natuurlijk. Als ik voor mijzelf spreek, ben onlangs 29 geworden en gestopt met de pil.. en sindsdien rammelen mijn eierstokken enorm!! Kan ik je vertellen. .. dit was bv vorig jaar eigenlijk niet echt... en ineens is die drang enorm over mij heen gekomen. .. maar dit is voor elke vrouw anders. .. dus zegt niets. Maar denk erover na dat de wens mettertijd ineens heel krachtig kan worden.



Doe wat je hart je ingeeft. Als je gek bent op elkaar lijkt het me moeilijk elkaar los te laten. . . En waarom eigenlijk als je van elkaar houdt? Besef ook dat een fijne en betrouwbare levenspartner vinden ook niet zo gemakkelijk is...en liefde laat zich niet leiden.onzin want het hoeft het helemaal niet te betekenen dat ze geen moeder kan worden. Adoptie is is een optie, pleegouderschap, donatie. Allemaal variaties die heel goed helpen bij rammelende eierstokken als je je graag wilt laten leiden door je eierstokken.

Ik denk dat het verhaal van hoe ik op de wereld gekomen ben jou en de man in kwestie misschien kunt helpen.



Mijn moeder kon nooit een man vinden waarmee ze wilde trouwen, maar ze had wel een kinderwens. Ze had wel eens vriendjes maar ze wilde haar eigen kind en geen gedeelde voogdij. Toen ze 40 was en ze nog steeds geen man had, wist ze dat ze nu actie moest ondernemen voor het te laat was. Zij heeft toen een goede kennis van de familie gevraagd of hij zijn zaadcellen wilde doneren. (Mijn moeder wilde het niet via de anonieme donorbank doen omdat ze wilde dat haar kind de vader zou kunnen leren kennen mocht het kind dit willen). Zij is toen zwanger geworden van mij op haar 40ste en dat is allemaal goed gegaan.



Zelfs twintig jaar geleden was dit mogelijk, maar de medische wereld is er sinds dien natuurlijk nog veel meer op vooruit gegaan.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat er dus veel manieren zijn om toch kinderen te krijgen en ook als je al wat op leeftijd bent.



Succes en veel geluk!

quote:Dubbz schreef op 06 september 2016 @ 17:09:

[...]





Dat moet je onderzoeken. Maar een dardelt en danst hier een zielsgelukkige forumster rond wiens echtgenoot ook onvruchtbaar was, en zij bij de eerste IVF poging zwanger is geraakt.



Dus niet te snel zeggen dat het niet kan. Maar nogmaals: dat moet je dan onderzoeken. Gene mogelijkheden uitsluiten.



*Meldt zich* inmiddels meer misselijk dan dartelend maar nog wel zielsgelukkig



Lieve TO,



Wat een lieverd dat hij dit zo vroeg in de relatie heeft verteld aan jou en wat verdrietig dat hij zo in zijn maag zit met zijn onvruchtbaarheid en bang is om daardoor gekwetst te worden door een vrouw waar hij zich aan hecht.



Zoals Dubbz al zei: mijn man is ook onvruchtbaar. Na een jaar negatieve testen kwamen we erachter via de huisarts. Ik was er kapot van en het heeft best een wissel getrokken op onze relatie. Mijn man riep 'nou dan moet je maar een man zoeken die je wel kinderen kan geven!' En ik was boos, teleurgesteld, en vooral bang. Bang dat ik nooit moeder zou worden, nooit dat geluk zou mogen ervaren.



Op een gegeven moment ben ik in therapie gegaan. Ik kon gewoon niet in mijn eentje met die angst dealen. Dankzij mijn psycholoog en het forum (heb ik ook veel aan gehad) heb ik er op een behoorlijk andere manier naar leren kijken. Dat verbeterde mijn relatie, maar ook mijn angsten omtrent kinderloosheid (die ik bij jou overigens niet proef).



Uiteindelijk ging ik daardoor veel relaxter het IVF-traject in dan ik in het hele proces van zwanger worden ben geweest en was de eerste poging inderdaad direct raak. Morgen ben ik 5 weken zwanger en hoewel er natuurlijk nog vanalles mis kan gaan is mijn man zo trots als iedere man dat hij zijn vrouw zwanger heeft gemaakt



En ik ben heel blij dat we nu iig weten dat het kan, en dat wij hopelijk ouders worden in mei. Dat brengt weer een hele set nieuwe onzekerheden met zich mee trouwens, maar dat is ouderschap denk ik



Overigens is het niet zo dat je man per se onvruchtbaar is. Onvruchtbaarheid is een heel ongrijpbaar iets en zeker de mannelijke onvruchtbaarheid is vaak slecht begrepen. Je hebt vrouwen die zwanger worden van slecht zaad, en vrouwen die niet zwanger worden van goed zaad. Een goede vriendin van mij was ja 1.5 jaar zonder proberen zwanger van haar vriend, die slecht zaad had en omwille van 4 jaar vruchteloos proberen uit elkaar was met zijn eerdere partner. Waarom het bij mijn vriendin wel lukte en bij zijn ex niet? Ze weten het gewoon niet.

Er zijn 2 vrouwen hier op het forum die een paar maanden na de eerste IVF/ICSI-behandeling weer spontaan zwanger waren van hun man met slecht zaad.



Dus hij zou het zelf ook niet moeten zien als onvruchtbaarheid. Het is verminderd vruchtbaar en uiteindelijk is die verminderde vruchtbaarheid een samenspel van zijn zaadjes en jouw geslachtscellen en -hormonen en ben je dus samen verminderd vruchtbaar. Alles kon, volgens mijn gyn. De kans was gewoon kleiner. En hij heeft gelijk: in mijn 'maar niet zwanger worden'-topic werd een forumster zwanger van haar vriend met ICSI-zaadkwaliteit (dus de allerlaagste kwaliteit), de maand voor ze met de behandeling zou beginnen.



Ik werd het niet. Maar gelukkig kunnen ze het probleem van zaadjes die niet bij eitjes komen meestal goed verhelpen in het ziekenhuis. Dat zijn de zogenaamde 'good prognosis' patiënten.



Ik ben echt ontzettend blij dat IVF bestaat en hoewel mijn man het best moeilijk vond dat ik dat 'voor hem' moest ondergaan (en ik ook wel stiekem een beetje toen ik doodziek op de bank lag van de bijwerkingen ), had ik met niemand anders samen ouders willen worden. Mijn man is er every step of the way geweest en heb echt het gevoel dat we de IVF samen hebben gedaan.



Wij zijn er ook heel open over naar de omgeving en dan blijkt opeens dat er een stuk meer mensen met dit soort problemen worstelen of hebben geworsteld. Jullie (en wij) zijn daar heus niet alleen in, alleen helaas heerst er nogal een taboe op. Maar 1 op de 6 stellen heeft vruchtbaarheidsproblemen!



Ik snap dat deze man een klap heeft gehad van het feit dat zijn vorige partner hem hierom heeft verlaten (vreselijk lijkt me dat!), maar als ik heel eerlijk ben, ben ik juist op een bepaalde manier dankbaar voor ons traject. Het heeft me zoveel over mezelf en mijn relatie geleerd en mijn wens zo veranderd, dat ik eigenlijk denk dat ik nu veel meer toe ben aan dat kind dat nu dan uiteindelijk echt komt, dan als ik 2 jaar geleden in 1x zwanger was geraakt.



Hoe stom het ook klinkt, dit hele traject heeft me uiteindelijk gelukkiger en zelfverzekerder gemaakt. En heeft me er ook veel meer bewust van gemaakt waarom ik met mijn man ben en hoeveel onze relatie me waard is.



IVF is niet alleen maar kommer en kwel. En als je eenmaal die positieve test in handen houdt dan ben je alles in 1 klap vergeten.



Ik heb niet echt advies voor je t.a.v. omgaan met deze man, maar misschien heb je/jullie wat aan onze ervaring.



Sterkte!

Oh en wij zeggen over mijn man's zaadjes altijd maar: tja, kwaliteit is schaars



(Mijn man heeft er vooral heel weinig).

Mooi Lux.! Ik dacht al dat je je waarschijnlijk zou melden En mijn observatie op basis van wat ik van je lees is dat jullie als stel supersterk hier door zijn gekomen. Je gaat dit proces samen aan met de liefde en de kinderwens hetgeen je samen deelt. Zo mooi dat het dan ook lukt!



Wat me trouwens ook opviel, is dat ik je vaak heb zien schrijven over 'wanneer ik moeder ben dan', of, als mijn zoon/dochter zo oud is dan', dus erop vertrouwend dat jullie kinderwens ook uit zou komen. Vond ik altijd zo bijzonder.



Toch dat eigen topic, is helemaal niet zo'n gek idee, Lux!

Haha Lux' IVF- en Zwangerschapstopic



En ja, ondanks de angst die me erg somber kon stemmen over de uitkomst (angst is een slechte raadgever hè ), ben ik van mezelf optimistisch en heb ik er altijd in geloofd dat wij one way or the other samen een gezin zouden hebben

Ik vind jullie allemaal erg optimistisch en romantisch. TO heeft het gevoel alsof ze hem in de steek heeft gelaten.

Ondertussen heeft hij de relatie niet aan willen gaan en heeft hij inmiddels het contact compleet verbroken. Dat zijn de feiten.



Jammer voor TO, maar wat waren de reacties geweest als dat verhaal van onvruchtbaarheid er niet bij had gestaan?

Ik weet niet tot in hoeverre de verminderde vruchtbaarheid bij hem erfelijk is maar een dergelijk probleem zou ik mijn kinderen niet mee willen opzadelen. Het gewone leven kent al problemen genoeg.