Gezondheid
alle pijlers
Angst voor borstkanker
dinsdag 13 september 2016 om 12:58
Even getwijfeld of ik dit onder "Gezondheid" of "Psyche" zou zetten, maar toch maar gekozen voor "Gezondheid". Verhuizen kan altijd nog Het volgende is het geval.
Ik heb grote angst om borstkanker te krijgen. Waarschijnlijk herkennen veel vrouwen dit, maar bij mij blijft het steeds actief opspelen. Ik heb een afspraak met de huisarts dat zij elk half jaar onderzoek doet, omdat ik zelf altijd en overal gekke bultjes en plekken voel. Om mezelf niet gek te maken, is dit dus de afspraak met haar. Ben namelijk al een paar keer in het ziekenhuis geweest voor een mammo waar niets op was te zien (schaam!).
Echter, een aantal maanden geleden had ik een vervelend gevoel in mijn borst en bleek mijn huisarts met zwangerschapsverlof. Ik ben toen toch zelf gaan voelen en inderdaad, er zat een bultje. Ik ben doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ik na een mammo, ook een echo en uiteindelijk punctie moest, omdat de arts zelf ook twijfelde. Twee (!) weken later kreeg ik de uitslag: niet kwaadaardig! Ik opgelucht natuurlijk maar bij navraag waarom het allemaal zo lang had geduurd, bleek dat mijn weefsel even was verward met dat van een ander. Ik kon er echter wel 100% vanuit gaan dat het nu goed was en dat de uitslag bij mij hoorde.
Ik heb ervoor gekozen om dit destijds te laten rusten, omdat het verhaal leek te kloppen en ik mijn angst niet verder wilde aanwakkeren. Ik kon hier ook prima mee leven.
Nu heb ik echter alweer een paar dagen een vervelend gevoel in dezelfde borst. Weer zelf op onderzoek, nu een gekke schijf op een andere plek in deze borst. Direct kwam mijn angst weer bovendrijven en heb ik weer kramp in mijn maag. Wat als het nu echt mis is? Wat als toch mijn weefsel is verward (hoewel dat op een andere plek was)?
Ik durf echter niet wéér naar de huisarts te gaan. Enerzijds, die ziet me aankomen, anderzijds, ik blijf mijn eigen angst zo voeden voor mijn gevoel. Ik wil deze onzekerheid zo graag van me afzetten en naar "normaal" niveau brengen. Nu beheerst het weer mijn leven. Ik hoor jullie zeggen "ga dan naar de dokter" maar dit is dan eventueel (hopelijk!) weer een geruststelling voor een paar maanden. Daarna speelt het geheid weer op. Hoe kom ik hier vanaf? Of is dat een illusie?
Ik heb grote angst om borstkanker te krijgen. Waarschijnlijk herkennen veel vrouwen dit, maar bij mij blijft het steeds actief opspelen. Ik heb een afspraak met de huisarts dat zij elk half jaar onderzoek doet, omdat ik zelf altijd en overal gekke bultjes en plekken voel. Om mezelf niet gek te maken, is dit dus de afspraak met haar. Ben namelijk al een paar keer in het ziekenhuis geweest voor een mammo waar niets op was te zien (schaam!).
Echter, een aantal maanden geleden had ik een vervelend gevoel in mijn borst en bleek mijn huisarts met zwangerschapsverlof. Ik ben toen toch zelf gaan voelen en inderdaad, er zat een bultje. Ik ben doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ik na een mammo, ook een echo en uiteindelijk punctie moest, omdat de arts zelf ook twijfelde. Twee (!) weken later kreeg ik de uitslag: niet kwaadaardig! Ik opgelucht natuurlijk maar bij navraag waarom het allemaal zo lang had geduurd, bleek dat mijn weefsel even was verward met dat van een ander. Ik kon er echter wel 100% vanuit gaan dat het nu goed was en dat de uitslag bij mij hoorde.
Ik heb ervoor gekozen om dit destijds te laten rusten, omdat het verhaal leek te kloppen en ik mijn angst niet verder wilde aanwakkeren. Ik kon hier ook prima mee leven.
Nu heb ik echter alweer een paar dagen een vervelend gevoel in dezelfde borst. Weer zelf op onderzoek, nu een gekke schijf op een andere plek in deze borst. Direct kwam mijn angst weer bovendrijven en heb ik weer kramp in mijn maag. Wat als het nu echt mis is? Wat als toch mijn weefsel is verward (hoewel dat op een andere plek was)?
Ik durf echter niet wéér naar de huisarts te gaan. Enerzijds, die ziet me aankomen, anderzijds, ik blijf mijn eigen angst zo voeden voor mijn gevoel. Ik wil deze onzekerheid zo graag van me afzetten en naar "normaal" niveau brengen. Nu beheerst het weer mijn leven. Ik hoor jullie zeggen "ga dan naar de dokter" maar dit is dan eventueel (hopelijk!) weer een geruststelling voor een paar maanden. Daarna speelt het geheid weer op. Hoe kom ik hier vanaf? Of is dat een illusie?
dinsdag 13 september 2016 om 13:04
Wat in het verleden is gebeurd met het eventueel verwisselen van weefselonderzoek is nu niet meer belangrijk. Je voelt nu zelf wat in je borst, dus z.s.m. naar je huisarts. Vraag eens een doorverwijzing naar een mammapoli, daar kun je in een gesprek met een mammacareverpleegkundige je zorgen eens bespreken. Als er niets aan de hand is, kunnen zij uitleg geven waarom je je niet steeds zorgen hoeft te maken.
dinsdag 13 september 2016 om 14:09
quote:Jejoue schreef op 13 september 2016 @ 13:38:
[...] Volgens mij mag je hier helemaal geen diagnoses stellen.
[...] Volgens mij mag je hier helemaal geen diagnoses stellen.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 13-09-2016 14:44
Reden: 'quote' verwijderd
Reden: 'quote' verwijderd
% gewijzigd
"Whatever happened back there is being managed and kicked right up into its own ass one way or another, I know that."
dinsdag 13 september 2016 om 14:21
Opmerkelijk dat je huisarts en het ziekenhuis meewerken aan jouw angststoornis/hypochondrie. Tenminste zo klink het wat jij hebt. Je hebt geen enkele reden om aan te nemen dat je een verhoogde kans hebt op borstkanker. Tip: breng eens een bezoekje aan de psycholoog, i.p.v. aan de huisarts (kan wel via de huisarts). Ik vind het bijzonder dat jouw huisarts je niet allang heeft doorverwezen, in plaats van elke 6 maanden je borsten te controleren en mee te gaan in jouw ireeele angst.
dinsdag 13 september 2016 om 15:31
Wat een risicovol advies Valerie.
Ook ik had geen verhoogde kans op borstkanker, maar kreeg het wel op jonge leeftijd.
Zeker met bobbeltjes en kliertjes is het lastig om zelf je borsten te beoordelen.
Lieve Siep, al ga je 100 keer voor niets naar de huisarts. En dan kun je haar altijd vragen naar tips hoe je je minder angstig kunt voelen, zodat het niet je leven beheerst.
Ook ik had geen verhoogde kans op borstkanker, maar kreeg het wel op jonge leeftijd.
Zeker met bobbeltjes en kliertjes is het lastig om zelf je borsten te beoordelen.
Lieve Siep, al ga je 100 keer voor niets naar de huisarts. En dan kun je haar altijd vragen naar tips hoe je je minder angstig kunt voelen, zodat het niet je leven beheerst.
dinsdag 13 september 2016 om 15:58
Maar dat geldt dan toch voor iedere vrouw? Het zou wat zijn als we allemaal om de 6 maanden bij de huisarts zouden zitten, dan zou de huisarts aan niks anders meer toekomen. [...] Ik zeg alleen dat het me verbaast dat de huisarts hieraan meewerkt.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 13-09-2016 17:08
Reden: diagnose
Reden: diagnose
% gewijzigd
woensdag 14 september 2016 om 10:04
Herkenbaar Siep. Ik heb net weer het hele circus achter de rug (huisarts, mammapoli) en weer is er niets aan de hand. Opluchting daarover, maar tegelijkertijd weer stress over knobbels op andere plekken in mijn lichaam.
Voor mij is het tijd om therapie te overwegen. Ik heb geen zin om kerngezond 90 te worden terwijl ik mijn hele leven heb gedacht dat ik kanker heb.
Valerie, jouw opmerking zet mij echt aan het denken. Ik zit veel vaker dan eens per 6 maanden bij de huisarts terwijl ik echt nooit iets heb, zelfs geen griepje, ik hoef me bv echt nooit ziek te melden op mijn werk. Dus gaat echt iets mis in mijn hoofd. Huisartsen bekijken volgens mij ieder dingetje op zichzelf en zullen niet snel zeggen dat je te vaak komt. En zeker borstendingen worden uitermate serieus genomen (terecht, maar dat voedt wel de angst).
Siep, ik zou als ik jou was overwegen hulp te zoeken voor je angsten. Zeker als je gaat denken dat er weefsel verwisseld is. Als je eenmaal dat soort dingen gaat denken, kan op een gegeven moment niets je meer gerust stellen. Sterkte, het is echt een rotgevoel die angst!
Voor mij is het tijd om therapie te overwegen. Ik heb geen zin om kerngezond 90 te worden terwijl ik mijn hele leven heb gedacht dat ik kanker heb.
Valerie, jouw opmerking zet mij echt aan het denken. Ik zit veel vaker dan eens per 6 maanden bij de huisarts terwijl ik echt nooit iets heb, zelfs geen griepje, ik hoef me bv echt nooit ziek te melden op mijn werk. Dus gaat echt iets mis in mijn hoofd. Huisartsen bekijken volgens mij ieder dingetje op zichzelf en zullen niet snel zeggen dat je te vaak komt. En zeker borstendingen worden uitermate serieus genomen (terecht, maar dat voedt wel de angst).
Siep, ik zou als ik jou was overwegen hulp te zoeken voor je angsten. Zeker als je gaat denken dat er weefsel verwisseld is. Als je eenmaal dat soort dingen gaat denken, kan op een gegeven moment niets je meer gerust stellen. Sterkte, het is echt een rotgevoel die angst!
woensdag 14 september 2016 om 10:28
Thanks voor alle reacties, fijn kattie2, die herkenning! Jullie opmerkingen zetten me echt aan het denken, zowel de reacties m.b.t. alsnog laten controleren, het zekere voor het onzekere nemen, als die van valerievaldera. Grappig dat ik normaal net zo nuchter ben als jij, maar hierin helemaal kan doordraaien...
Ik heb nu met mezelf afgesproken dat ik het een weekje parkeer op de achtergrond, althans dat te proberen, en daarna nog eens te bekijken hoe ik me voel.
Ik heb nu met mezelf afgesproken dat ik het een weekje parkeer op de achtergrond, althans dat te proberen, en daarna nog eens te bekijken hoe ik me voel.
woensdag 14 september 2016 om 11:51
Ik heb dezelfde angst. Ook ik ben al een paar keer naar het ziekenhuis doorverwezen omdat ik steeds steken in beide borsten had en in de ene borst een verharding voelde. Mijn moeder heeft borstkanker gehad en is hiervan genezen. Maar ze heeft zowat alle bijwerkingen van de chemo gehad die je maar kunt krijgen. Het is niet mijn biologische moeder (ben geadopteerd) dus kan het niet van haar erven. Maar het kan mij wel treffen. Ik heb 3 keer een echografie gekregen waar niks verontrustends op te zien was. Alleen een cyste dat die steken kan veroorzaken. Maar het moet wel in de gaten gehouden worden.
De angst beheerst niet mijn leven, maar ik ben er wel heel bang voor. Vooral voor chemo's. Het maandenlang ziek zijn met telkens 1 wat betere week en geen kant op kunnen. En dan geluk hebben dat het weg is en blijft. Ik heb maar 1 iemand gekend die er niet ziek van is geworden, omdat ze Neulasta kreeg vanaf het begin. Maar de rest allemaal wel.
Ik ben van mezelf al een erg gevoelig type en heb ASS. Kan slecht met veranderingen omgaan. Het idee dat je hulpbehoevend wordt en afhankelijk van andere mensen bent. Die doen het niet allemaal op jouw manier en je moet dan ook nog vriendelijk tegen ze blijven. Anders gaan ze je mijden. Ik zou een zeer moeilijke zieke zijn, denk ik. Kleine dingen kunnen me al kriegel maken.
Mensen om me heen zeggen dat als het zover is je dan geen keus hebt en gewoon door vecht. Maar ik betwijfel dat toch. Aangezien ik met veel dingen minder aankan dan anderen. Je weet het natuurlijk pas echt zeker wanneer je werkelijk ziek wordt.
De angst beheerst niet mijn leven, maar ik ben er wel heel bang voor. Vooral voor chemo's. Het maandenlang ziek zijn met telkens 1 wat betere week en geen kant op kunnen. En dan geluk hebben dat het weg is en blijft. Ik heb maar 1 iemand gekend die er niet ziek van is geworden, omdat ze Neulasta kreeg vanaf het begin. Maar de rest allemaal wel.
Ik ben van mezelf al een erg gevoelig type en heb ASS. Kan slecht met veranderingen omgaan. Het idee dat je hulpbehoevend wordt en afhankelijk van andere mensen bent. Die doen het niet allemaal op jouw manier en je moet dan ook nog vriendelijk tegen ze blijven. Anders gaan ze je mijden. Ik zou een zeer moeilijke zieke zijn, denk ik. Kleine dingen kunnen me al kriegel maken.
Mensen om me heen zeggen dat als het zover is je dan geen keus hebt en gewoon door vecht. Maar ik betwijfel dat toch. Aangezien ik met veel dingen minder aankan dan anderen. Je weet het natuurlijk pas echt zeker wanneer je werkelijk ziek wordt.
maandag 19 september 2016 om 13:49
quote:hondenmens schreef op 14 september 2016 @ 11:51:
Ik heb dezelfde angst. Ook ik ben al een paar keer naar het ziekenhuis doorverwezen omdat ik steeds steken in beide borsten had en in de ene borst een verharding voelde. Mijn moeder heeft borstkanker gehad en is hiervan genezen. Maar ze heeft zowat alle bijwerkingen van de chemo gehad die je maar kunt krijgen. Het is niet mijn biologische moeder (ben geadopteerd) dus kan het niet van haar erven. Maar het kan mij wel treffen. Ik heb 3 keer een echografie gekregen waar niks verontrustends op te zien was. Alleen een cyste dat die steken kan veroorzaken. Maar het moet wel in de gaten gehouden worden.
De angst beheerst niet mijn leven, maar ik ben er wel heel bang voor. Vooral voor chemo's. Het maandenlang ziek zijn met telkens 1 wat betere week en geen kant op kunnen. En dan geluk hebben dat het weg is en blijft. Ik heb maar 1 iemand gekend die er niet ziek van is geworden, omdat ze Neulasta kreeg vanaf het begin. Maar de rest allemaal wel.
Ik ben van mezelf al een erg gevoelig type en heb ASS. Kan slecht met veranderingen omgaan. Het idee dat je hulpbehoevend wordt en afhankelijk van andere mensen bent. Die doen het niet allemaal op jouw manier en je moet dan ook nog vriendelijk tegen ze blijven. Anders gaan ze je mijden. Ik zou een zeer moeilijke zieke zijn, denk ik. Kleine dingen kunnen me al kriegel maken.
Mensen om me heen zeggen dat als het zover is je dan geen keus hebt en gewoon door vecht. Maar ik betwijfel dat toch. Aangezien ik met veel dingen minder aankan dan anderen. Je weet het natuurlijk pas echt zeker wanneer je werkelijk ziek wordt.Dat geldt niet altijd hoor, van Neulasta werd ik juist wel ziek.
Ik heb dezelfde angst. Ook ik ben al een paar keer naar het ziekenhuis doorverwezen omdat ik steeds steken in beide borsten had en in de ene borst een verharding voelde. Mijn moeder heeft borstkanker gehad en is hiervan genezen. Maar ze heeft zowat alle bijwerkingen van de chemo gehad die je maar kunt krijgen. Het is niet mijn biologische moeder (ben geadopteerd) dus kan het niet van haar erven. Maar het kan mij wel treffen. Ik heb 3 keer een echografie gekregen waar niks verontrustends op te zien was. Alleen een cyste dat die steken kan veroorzaken. Maar het moet wel in de gaten gehouden worden.
De angst beheerst niet mijn leven, maar ik ben er wel heel bang voor. Vooral voor chemo's. Het maandenlang ziek zijn met telkens 1 wat betere week en geen kant op kunnen. En dan geluk hebben dat het weg is en blijft. Ik heb maar 1 iemand gekend die er niet ziek van is geworden, omdat ze Neulasta kreeg vanaf het begin. Maar de rest allemaal wel.
Ik ben van mezelf al een erg gevoelig type en heb ASS. Kan slecht met veranderingen omgaan. Het idee dat je hulpbehoevend wordt en afhankelijk van andere mensen bent. Die doen het niet allemaal op jouw manier en je moet dan ook nog vriendelijk tegen ze blijven. Anders gaan ze je mijden. Ik zou een zeer moeilijke zieke zijn, denk ik. Kleine dingen kunnen me al kriegel maken.
Mensen om me heen zeggen dat als het zover is je dan geen keus hebt en gewoon door vecht. Maar ik betwijfel dat toch. Aangezien ik met veel dingen minder aankan dan anderen. Je weet het natuurlijk pas echt zeker wanneer je werkelijk ziek wordt.Dat geldt niet altijd hoor, van Neulasta werd ik juist wel ziek.
Enjoy the little things in life
