Zwanger
alle pijlers
Bevallingsverhalen
dinsdag 20 september 2016 om 15:55
In dit topic kun je het verloop van jouw bevalling delen!
Van droombevalling tot de zwaarste bevalling, geen detail is te gek!
Hoe meer bevallingsverhalen er gedeeld worden hoe beter, zo ontstaat er hier een reëel beeld van hoe bevallingen kunnen verlopen. Wat weer fijn kan zijn voor zwangere dames die willen weten waar ze zich op voor kunnen bereiden, of voor dames die al bevallen zijn en graag herkenning willen vinden.
En misschien vind je het ook gewoon fijn/leuk om je verhaal te kunnen doen!
Dus..
Hoe verliep jouw bevalling(en),
Was het je eerste? (Zo nee, wat was het verschil met eerdere bevalling(en)?)
Natuurlijk of keizersnede?
Hoe lang duurde je bevalling al met al?
Hoe heb je de pijn ervaren?
Pijnstilling?
Scheur/knip? Hoe erg? (Of ongeschonden uit de strijd gekomen )
Hoe groot was je baby?
....
Enz, je kan niet te gedetailleerd zijn een bevalling is nu eenmaal een van de meest schaamteloze maar ook vooral pure dingen die er bestaan!
Van droombevalling tot de zwaarste bevalling, geen detail is te gek!
Hoe meer bevallingsverhalen er gedeeld worden hoe beter, zo ontstaat er hier een reëel beeld van hoe bevallingen kunnen verlopen. Wat weer fijn kan zijn voor zwangere dames die willen weten waar ze zich op voor kunnen bereiden, of voor dames die al bevallen zijn en graag herkenning willen vinden.
En misschien vind je het ook gewoon fijn/leuk om je verhaal te kunnen doen!
Dus..
Hoe verliep jouw bevalling(en),
Was het je eerste? (Zo nee, wat was het verschil met eerdere bevalling(en)?)
Natuurlijk of keizersnede?
Hoe lang duurde je bevalling al met al?
Hoe heb je de pijn ervaren?
Pijnstilling?
Scheur/knip? Hoe erg? (Of ongeschonden uit de strijd gekomen )
Hoe groot was je baby?
....
Enz, je kan niet te gedetailleerd zijn een bevalling is nu eenmaal een van de meest schaamteloze maar ook vooral pure dingen die er bestaan!
dinsdag 20 september 2016 om 19:01
quote:LammeTak schreef op 20 september 2016 @ 18:52:
Bij het uitwisselen van bevallingen wordt het vaak zo'n baas boven baas verhaal.
De een was er nog erger aan toe dan de ander! "Och dat is nog niks! Bij mij...!!"Onzin. Een bevalling is wat het is. Mensen lezen daar echt wel doorheen. En soms kan een fijne bevalling echt lezen als een warme deken, zo fijn en gemoedelijk, dat lees ik graag. Ik had er graag zo een gehad.
Bij het uitwisselen van bevallingen wordt het vaak zo'n baas boven baas verhaal.
De een was er nog erger aan toe dan de ander! "Och dat is nog niks! Bij mij...!!"Onzin. Een bevalling is wat het is. Mensen lezen daar echt wel doorheen. En soms kan een fijne bevalling echt lezen als een warme deken, zo fijn en gemoedelijk, dat lees ik graag. Ik had er graag zo een gehad.
dinsdag 20 september 2016 om 19:07
dinsdag 20 september 2016 om 19:10
quote:lionlily schreef op 20 september 2016 @ 19:01:
[...]
Onzin. Een bevalling is wat het is. Mensen lezen daar echt wel doorheen. En soms kan een fijne bevalling echt lezen als een warme deken, zo fijn en gemoedelijk, dat lees ik graag. Ik had er graag zo een gehad.Dat kun jij onzin vinden, maar zo heb ik het wel vaak horen gaan.
[...]
Onzin. Een bevalling is wat het is. Mensen lezen daar echt wel doorheen. En soms kan een fijne bevalling echt lezen als een warme deken, zo fijn en gemoedelijk, dat lees ik graag. Ik had er graag zo een gehad.Dat kun jij onzin vinden, maar zo heb ik het wel vaak horen gaan.
dinsdag 20 september 2016 om 19:24
dinsdag 20 september 2016 om 19:36
quote:padme84 schreef op 20 september 2016 @ 19:24:
Bedankt voor jullie comments, geeft toch weer een beetje inzicht
Overigens hoop ik zelf over een maand of 6 te gaan bevallen in een bad. Geen idee of dat ook gaat lukken en of het allemaal zo mag lopen, maar dat lijkt me op één of andere manier prettig.
Dat hoop ik echt voor je!
Geen bal aan om vast te liggen aan je bed met een bloeddrukmeter,infuus voor weeënopwekkers,infuus met magnesium, ctg band om je buik en een paar draadjes door je doos op de baby zijn hoofd.
Ach het was het allemaal waard hoor
Bedankt voor jullie comments, geeft toch weer een beetje inzicht
Overigens hoop ik zelf over een maand of 6 te gaan bevallen in een bad. Geen idee of dat ook gaat lukken en of het allemaal zo mag lopen, maar dat lijkt me op één of andere manier prettig.
Dat hoop ik echt voor je!
Geen bal aan om vast te liggen aan je bed met een bloeddrukmeter,infuus voor weeënopwekkers,infuus met magnesium, ctg band om je buik en een paar draadjes door je doos op de baby zijn hoofd.
Ach het was het allemaal waard hoor
dinsdag 20 september 2016 om 20:00
quote:Agaphantus schreef op 20 september 2016 @ 19:36:
[...]
Dat hoop ik echt voor je!
Geen bal aan om vast te liggen aan je bed met een bloeddrukmeter,infuus voor weeënopwekkers,infuus met magnesium, ctg band om je buik en een paar draadjes door je doos op de baby zijn hoofd.
Ach het was het allemaal waard hoor Haha, ik kon dan weer geen water aan mijn lichaam verdragen, dus tja, je weet het nóóit
[...]
Dat hoop ik echt voor je!
Geen bal aan om vast te liggen aan je bed met een bloeddrukmeter,infuus voor weeënopwekkers,infuus met magnesium, ctg band om je buik en een paar draadjes door je doos op de baby zijn hoofd.
Ach het was het allemaal waard hoor Haha, ik kon dan weer geen water aan mijn lichaam verdragen, dus tja, je weet het nóóit
dinsdag 20 september 2016 om 20:03
Het gevoel dat de baby eruit glibberde vind ik echt onbeschrijfelijk. Zo bijzonder. Dat kan ik niet goed vertellen aan anderen, moet je meegemaakt hebben.
De rest van mn bevallingsverhaal vertel ik wel als er naar gevraagd wordt. Hoeveel ik vertel is afhankelijk van wie het vraagt. Is diegene zelf moeder, geen partner of kinderen... Zelf juist zwanger... Etc.
De rest van mn bevallingsverhaal vertel ik wel als er naar gevraagd wordt. Hoeveel ik vertel is afhankelijk van wie het vraagt. Is diegene zelf moeder, geen partner of kinderen... Zelf juist zwanger... Etc.
dinsdag 20 september 2016 om 20:18
1e bevalling. 7 uur na het breken van de vliezen kwamen de weeën, niet opbouwend, gelijk pijnlijke rugweeen die me niet meer met rust lieten, ontsluiting ging heel snel, binnen 2,5 uur 9 cm. Laatste cm en persen duurde heel wat langer maar in 6 uurtjes was het wel klaar. Omdat de laatste fase zo lang duurde heb ik een hele flinke baby afgeleverd zonder scheur/knip. Zonder pijnstiller thuis op de baarkruk! Ga echt niet zeggen dat het een pretje was maar het was te doen. Ik kijk er goed op terug.
dinsdag 20 september 2016 om 23:14
quote:andrea82 schreef op 20 september 2016 @ 17:41:
Hier geen mooi bevallingsverhaal.... de feiten op een rijtje
eerste kind. Na vele jaren proberen en lange tijd fertiliteitsbehandelingen was ik zwanger! De zwangerschap was geen pretje, vanaf 20 weken immobiel ivm bekkenklachten.
Na ruim 41 weken ingeleid omdat hij niet wilde komen. Ontsluiting vorderde op geen enkele manier, 50 uur weeënstormen gehad in het ziekenhuis voor niks. Infusen stonden op hoogste stand, pillen bleven ze inbrengen, helaas geen ontsluiting/verweking.
Na 3 dagen pijn lijden hebben ze via een balloncatheder ontsluiting afgedwongen. Gruwelijk pijnlijke ervaring (baarmoedermond gekanteld dus aan tangen baarmoeder omhoog trekken, bloederig)
Toen zijn met enig geweld de vliezen gebroken. Was zelf al kapot, moe na 3 dagen weeën en toen moest ik nog beginnen met de echte bevalling. Heb toen een ruggenprik aangeboden gekregen om de rust even te nemen. Vanaf het moment dat die er in zat ging het mis. Bloeddruk van mij daalde en viel volledig weg. Ze zijn met man en macht een half uur bezig geweest om mij in leven te houden en toen dat enigszins stabiel leek met een noodgang naar de OK gesjeesd om daar tot een spoedkeizersnee over te gaan. Baby moest er direct uit dus gescheurde baarmoeder en bloedverlies als gevolg. Kiwi werd gebruikt (vacuum) omdat kind er nog niet uit wilde.
Echt heel erg heftig allemaal.
Toen zoon er eenmaal was kwam er meer rust en na het hechten kon ik na een paar uur stabiliseren eindelijk naar kind en man.
Door alle ellende een paar weken daarna multiple longembolies en longinfarct opgelopen waardoor ik voor de 2e keer in korte tijd de dood in ogen keek. Hierdoor de rest van mijn leven trombosepatient.
Heb 1.5 jaar over het herstel gedaan.... kind is inmiddels 5.5 en na veel opstartproblemen nu een heerlijk mannetje waar we elke dag van genieten
Vorige week een curettage gehad (2x) ivm miskraam.Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen
Hier geen mooi bevallingsverhaal.... de feiten op een rijtje
eerste kind. Na vele jaren proberen en lange tijd fertiliteitsbehandelingen was ik zwanger! De zwangerschap was geen pretje, vanaf 20 weken immobiel ivm bekkenklachten.
Na ruim 41 weken ingeleid omdat hij niet wilde komen. Ontsluiting vorderde op geen enkele manier, 50 uur weeënstormen gehad in het ziekenhuis voor niks. Infusen stonden op hoogste stand, pillen bleven ze inbrengen, helaas geen ontsluiting/verweking.
Na 3 dagen pijn lijden hebben ze via een balloncatheder ontsluiting afgedwongen. Gruwelijk pijnlijke ervaring (baarmoedermond gekanteld dus aan tangen baarmoeder omhoog trekken, bloederig)
Toen zijn met enig geweld de vliezen gebroken. Was zelf al kapot, moe na 3 dagen weeën en toen moest ik nog beginnen met de echte bevalling. Heb toen een ruggenprik aangeboden gekregen om de rust even te nemen. Vanaf het moment dat die er in zat ging het mis. Bloeddruk van mij daalde en viel volledig weg. Ze zijn met man en macht een half uur bezig geweest om mij in leven te houden en toen dat enigszins stabiel leek met een noodgang naar de OK gesjeesd om daar tot een spoedkeizersnee over te gaan. Baby moest er direct uit dus gescheurde baarmoeder en bloedverlies als gevolg. Kiwi werd gebruikt (vacuum) omdat kind er nog niet uit wilde.
Echt heel erg heftig allemaal.
Toen zoon er eenmaal was kwam er meer rust en na het hechten kon ik na een paar uur stabiliseren eindelijk naar kind en man.
Door alle ellende een paar weken daarna multiple longembolies en longinfarct opgelopen waardoor ik voor de 2e keer in korte tijd de dood in ogen keek. Hierdoor de rest van mijn leven trombosepatient.
Heb 1.5 jaar over het herstel gedaan.... kind is inmiddels 5.5 en na veel opstartproblemen nu een heerlijk mannetje waar we elke dag van genieten
Vorige week een curettage gehad (2x) ivm miskraam.Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen
dinsdag 20 september 2016 om 23:26
quote:Blaadje84 schreef op 20 september 2016 @ 23:14:
[...]
Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen ik ben hier ook echt oprecht benieuwd naar. Ik zou heel graag nog een tweede willen maar durf na mijn horrorbevalling echt niet meer. 18 mnd erna nog steeds problemen en operaties in de plannen staan...
[...]
Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen ik ben hier ook echt oprecht benieuwd naar. Ik zou heel graag nog een tweede willen maar durf na mijn horrorbevalling echt niet meer. 18 mnd erna nog steeds problemen en operaties in de plannen staan...
Liever spijt van iets wat je heb gedaan, dan spijt van iets wat je niet heb gedaan
dinsdag 20 september 2016 om 23:28
quote:Blaadje84 schreef op 20 september 2016 @ 23:14:
[...]
Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen
De wens voor een tweede hebben we afgesloten na een fertiliteit traject waaruit bleek dat ik trombose kreeg van hormonen. T risico was te groot. Dit is nu zo'n 3 jaar geleden. Tien weken geleden bleek ik onverwacht zwanger te zijn. Medisch onmogelijk geacht, eerste keer in 12 jaar dat we samen zijn was het ineens raak. En ja, die angst zat er gelijk heel erg in. Toch probeer je positief te zijn, het hoeft niet nogmaals zo te gaan. Er stond direct een medisch team om me heen die me begeleidde. Het bleek een tweeling te zijn en het is met 7 weken misgelopen. Achteraf realiseer ik me des te meer dat dit waarschijnlijk het beste was wat kon gebeuren. Verdrietig, zeker wel. Het is toch een grote wens geweest om een broertje of zusje te krijgen voor zoontje. Maar niet ten koste van mezelf.
Ik begrijp je vraag dus heel goed, heb het mezelf ook gesteld. En nu heeft de natuur besloten.
[...]
Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen
De wens voor een tweede hebben we afgesloten na een fertiliteit traject waaruit bleek dat ik trombose kreeg van hormonen. T risico was te groot. Dit is nu zo'n 3 jaar geleden. Tien weken geleden bleek ik onverwacht zwanger te zijn. Medisch onmogelijk geacht, eerste keer in 12 jaar dat we samen zijn was het ineens raak. En ja, die angst zat er gelijk heel erg in. Toch probeer je positief te zijn, het hoeft niet nogmaals zo te gaan. Er stond direct een medisch team om me heen die me begeleidde. Het bleek een tweeling te zijn en het is met 7 weken misgelopen. Achteraf realiseer ik me des te meer dat dit waarschijnlijk het beste was wat kon gebeuren. Verdrietig, zeker wel. Het is toch een grote wens geweest om een broertje of zusje te krijgen voor zoontje. Maar niet ten koste van mezelf.
Ik begrijp je vraag dus heel goed, heb het mezelf ook gesteld. En nu heeft de natuur besloten.
woensdag 21 september 2016 om 08:07
Zulke topics vind ik wel fijn. Zelf ben ik uitgerekend in maart voor mijn eerste bevalling en vind het daarom ook echt fijn om verhalen te horen van andere vrouwen, hoe zwaar of makkelijk de bevalling ook was.
Het is toch een beetje psychisch voorbereiden op wat komen zal.. Wat me opvalt is dat het persen zelf, dus vaak het minst 'erg' is. Dat juist al het gedoe vooraf pijnlijk en vervelend kan zijn. Dat stelt me stiekem toch wel gerust, haha.
Een vervelend verhaal van een vriendin van mij: bij haar eerste bevalling ging alles heel slecht, erg veel pijn, helemaal uitgescheurd, ondraaglijke weeën, enzovoorts. Ze zei dat het letterlijk de ergste ervaring in haar leven was. Misschien overdreven, misschien niet.. Maar toch volgde kindje nummer 2, paar jaar later. Na haar eerste ervaring heeft ze erg vaak aangegeven dat ze deze keer een ruggenprik wou. En elke keer zeiden ze: Oké, prima, maar strakjes, nog niet. Keer op keer. Tot op een gegeven moment ze het écht niet meer kon houden en ze weer kwaad om een ruggenprik vroeg. Wat bleek.. 'Oh het is nu wel te laat daarvoor..'
Een tweede helse bevalling was bezig en ze was not amused
Dat laatste vind ik toch wel een rotstreek.. Blijkbaar geven ze liever geen ruggenprikken, maar om iemand voor de gek te houden terwijl ze aan het bevallen is.. tsja
Het is toch een beetje psychisch voorbereiden op wat komen zal.. Wat me opvalt is dat het persen zelf, dus vaak het minst 'erg' is. Dat juist al het gedoe vooraf pijnlijk en vervelend kan zijn. Dat stelt me stiekem toch wel gerust, haha.
Een vervelend verhaal van een vriendin van mij: bij haar eerste bevalling ging alles heel slecht, erg veel pijn, helemaal uitgescheurd, ondraaglijke weeën, enzovoorts. Ze zei dat het letterlijk de ergste ervaring in haar leven was. Misschien overdreven, misschien niet.. Maar toch volgde kindje nummer 2, paar jaar later. Na haar eerste ervaring heeft ze erg vaak aangegeven dat ze deze keer een ruggenprik wou. En elke keer zeiden ze: Oké, prima, maar strakjes, nog niet. Keer op keer. Tot op een gegeven moment ze het écht niet meer kon houden en ze weer kwaad om een ruggenprik vroeg. Wat bleek.. 'Oh het is nu wel te laat daarvoor..'
Een tweede helse bevalling was bezig en ze was not amused
Dat laatste vind ik toch wel een rotstreek.. Blijkbaar geven ze liever geen ruggenprikken, maar om iemand voor de gek te houden terwijl ze aan het bevallen is.. tsja
say what?
woensdag 21 september 2016 om 08:16
quote:vnjkc schreef op 21 september 2016 @ 08:07:
Zulke topics vind ik wel fijn. Zelf ben ik uitgerekend in maart voor mijn eerste bevalling en vind het daarom ook echt fijn om verhalen te horen van andere vrouwen, hoe zwaar of makkelijk de bevalling ook was.
Het is toch een beetje psychisch voorbereiden op wat komen zal.. Wat me opvalt is dat het persen zelf, dus vaak het minst 'erg' is. Dat juist al het gedoe vooraf pijnlijk en vervelend kan zijn. Dat stelt me stiekem toch wel gerust, haha.
Een vervelend verhaal van een vriendin van mij: bij haar eerste bevalling ging alles heel slecht, erg veel pijn, helemaal uitgescheurd, ondraaglijke weeën, enzovoorts. Ze zei dat het letterlijk de ergste ervaring in haar leven was. Misschien overdreven, misschien niet.. Maar toch volgde kindje nummer 2, paar jaar later. Na haar eerste ervaring heeft ze erg vaak aangegeven dat ze deze keer een ruggenprik wou. En elke keer zeiden ze: Oké, prima, maar strakjes, nog niet. Keer op keer. Tot op een gegeven moment ze het écht niet meer kon houden en ze weer kwaad om een ruggenprik vroeg. Wat bleek.. 'Oh het is nu wel te laat daarvoor..'
Een tweede helse bevalling was bezig en ze was not amused
Dat laatste vind ik toch wel een rotstreek.. Blijkbaar geven ze liever geen ruggenprikken, maar om iemand voor de gek te houden terwijl ze aan het bevallen is.. tsja
Je moet god voor jezelf opkomen tijdens de bevalling. En als jij dat zelf niet meer kan om welke reden dan ook, moet je man dat doen!
Ik heb het bij mijn eerste gehad. Na 24 uur was ik compleet gesloopt. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken en had alles er al uitgekotst. Toen ik uiteindelijk een ruggenprik wilde, zei de lieve mevrouw: laten we eerst iets anders proberen, dan wachten we even of het werkt en daarna ga ik bellen.
Maar het was zondagnacht en ik wist hoelang het zou duren voordat er iemand zou zijn (dat had ze eerder al verteld). Dus ik zei heel duidelijk: absoluut niet, ik wil niet wachten, ik wil dat je NU belt.
Met een beetje tegenzin deed ze dat.
Zulke topics vind ik wel fijn. Zelf ben ik uitgerekend in maart voor mijn eerste bevalling en vind het daarom ook echt fijn om verhalen te horen van andere vrouwen, hoe zwaar of makkelijk de bevalling ook was.
Het is toch een beetje psychisch voorbereiden op wat komen zal.. Wat me opvalt is dat het persen zelf, dus vaak het minst 'erg' is. Dat juist al het gedoe vooraf pijnlijk en vervelend kan zijn. Dat stelt me stiekem toch wel gerust, haha.
Een vervelend verhaal van een vriendin van mij: bij haar eerste bevalling ging alles heel slecht, erg veel pijn, helemaal uitgescheurd, ondraaglijke weeën, enzovoorts. Ze zei dat het letterlijk de ergste ervaring in haar leven was. Misschien overdreven, misschien niet.. Maar toch volgde kindje nummer 2, paar jaar later. Na haar eerste ervaring heeft ze erg vaak aangegeven dat ze deze keer een ruggenprik wou. En elke keer zeiden ze: Oké, prima, maar strakjes, nog niet. Keer op keer. Tot op een gegeven moment ze het écht niet meer kon houden en ze weer kwaad om een ruggenprik vroeg. Wat bleek.. 'Oh het is nu wel te laat daarvoor..'
Een tweede helse bevalling was bezig en ze was not amused
Dat laatste vind ik toch wel een rotstreek.. Blijkbaar geven ze liever geen ruggenprikken, maar om iemand voor de gek te houden terwijl ze aan het bevallen is.. tsja
Je moet god voor jezelf opkomen tijdens de bevalling. En als jij dat zelf niet meer kan om welke reden dan ook, moet je man dat doen!
Ik heb het bij mijn eerste gehad. Na 24 uur was ik compleet gesloopt. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken en had alles er al uitgekotst. Toen ik uiteindelijk een ruggenprik wilde, zei de lieve mevrouw: laten we eerst iets anders proberen, dan wachten we even of het werkt en daarna ga ik bellen.
Maar het was zondagnacht en ik wist hoelang het zou duren voordat er iemand zou zijn (dat had ze eerder al verteld). Dus ik zei heel duidelijk: absoluut niet, ik wil niet wachten, ik wil dat je NU belt.
Met een beetje tegenzin deed ze dat.
woensdag 21 september 2016 om 08:49
quote:Blaadje84 schreef op 20 september 2016 @ 23:14:
[...]
Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen Ik ben niet degene van die bevalling, maar ik ga dus inderdaad niet meer bevallen. Ik mag niet meer natuurlijk bevallen maar durf het ook gewoon niet meer aan. En ik vind het ontzettend dapper dat je toch doorzet na zo'n zware bevalling. ik wil denk ik, gewoon niet graag genoeg een tweede kind.
[...]
Puur uit nieuwsgierigheid vraag ik me af waarom je na zo'n hel van een bevalling het nog aandurft om opnieuw zwanger te raken en te bevallen? Is die wens voor een 2e dan zo groot dat je hetgeen wat jou overkomen is, ervoor over hebt? Ik veroordeel je niet hoor, ik probeer het enkel te begrijpen Ik ben niet degene van die bevalling, maar ik ga dus inderdaad niet meer bevallen. Ik mag niet meer natuurlijk bevallen maar durf het ook gewoon niet meer aan. En ik vind het ontzettend dapper dat je toch doorzet na zo'n zware bevalling. ik wil denk ik, gewoon niet graag genoeg een tweede kind.
woensdag 21 september 2016 om 14:48
Van zaterdag op zondagnacht leek ik voorweeën te hebben, maar er gebeurde verder niets.
Op zondagavond wilde ik om 18.30 uur gaan douchen. Tijdens het douchen voelde ik mij opeens erg moe en ik kreeg pijn in mijn onderrug. Na het douchen heb ik nog een tijdje op de bank gezeten, maar uiteindelijk besloot ik toch maar vroeg naar bed te gaan.
Toen ik opstond om naar bed te gaan, braken spontaan mijn vliezen.
Omdat ik nog geen 37 weken was, maar 36+3, heb ik direct de verloskundige gebeld. Die kwam om te checken of het echt vruchtwater was en dat was het. Ik mocht nog wat spulletjes inpakken en daarna gelijk door naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis bleek ik 1 cm ontsluiting te hebben, maar er was nauwelijks weeënactiviteit. Mijn man is naar huis gegaan en ik ben gaan slapen, die nacht gebeurde er niets.
De volgende avond ben ik vanwege vermoeidheid weer vroeg gaan slapen. Om 23.30 werd ik wakker van wat gerommel, echt pijn kon ik het niet noemen. Na een tijdje had ik elke 7 minuten iets dat voor weeën door zou kunnen gaan. Ik vroeg aan de verpleegkundige of ik mijn man moest bellen. Als ik mij daar fijn bij voelde mocht dat, maar echt nodig vond ze het niet.
Afijn, ik heb toch mijn man laten komen. Hij was er om 00.30 uur en toen hij er eenmaal was, kwamen de weeën steeds sneller.
De verpleegkundige zei dat ik nog maar even moest gaan slapen, maar zitten of liggen kon ik al niet meer.
Uiteindelijk kreeg ik rond 2.00 uur persweeën, toen moest ik nog wachten voor ik mocht gaan persen. Uiteindelijk hield ik het niet meer en mocht ik gaan persen. De hartslag van onze dochter ging omlaag, dus ik kreeg zuurstof. Toen dat niet bleek te helpen, kreeg ik een knip. Na de knip was ze er met 1 pers. Om 3.08 uur had ik onze gezonde dochter in mijn armen.
De weeën heb ik niet als pijnlijk ervaren, de knip en het hechten wel.
Uiteindelijk is ze geboren met 36+5. Ze was 50 cm en 3000 gram.
We moesten voor de zekerheid 2 dagen in het ziekenhuis blijven, maar alles was prima. Het enige waar ik tegenaan liep, was dat ik na de bevalling niet gelijk kon plassen. Ik heb voor een paar uurtjes een katheter gehad, daarna lukte het gelukkig wel.
Bij mijn ontslag uit het ziekenhuis bleek dat ik de streptokokkenbacterie bij me draag. We hebben geen antibiotica gekregen, maar gelukkig is het goed afgelopen.
Op zondagavond wilde ik om 18.30 uur gaan douchen. Tijdens het douchen voelde ik mij opeens erg moe en ik kreeg pijn in mijn onderrug. Na het douchen heb ik nog een tijdje op de bank gezeten, maar uiteindelijk besloot ik toch maar vroeg naar bed te gaan.
Toen ik opstond om naar bed te gaan, braken spontaan mijn vliezen.
Omdat ik nog geen 37 weken was, maar 36+3, heb ik direct de verloskundige gebeld. Die kwam om te checken of het echt vruchtwater was en dat was het. Ik mocht nog wat spulletjes inpakken en daarna gelijk door naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis bleek ik 1 cm ontsluiting te hebben, maar er was nauwelijks weeënactiviteit. Mijn man is naar huis gegaan en ik ben gaan slapen, die nacht gebeurde er niets.
De volgende avond ben ik vanwege vermoeidheid weer vroeg gaan slapen. Om 23.30 werd ik wakker van wat gerommel, echt pijn kon ik het niet noemen. Na een tijdje had ik elke 7 minuten iets dat voor weeën door zou kunnen gaan. Ik vroeg aan de verpleegkundige of ik mijn man moest bellen. Als ik mij daar fijn bij voelde mocht dat, maar echt nodig vond ze het niet.
Afijn, ik heb toch mijn man laten komen. Hij was er om 00.30 uur en toen hij er eenmaal was, kwamen de weeën steeds sneller.
De verpleegkundige zei dat ik nog maar even moest gaan slapen, maar zitten of liggen kon ik al niet meer.
Uiteindelijk kreeg ik rond 2.00 uur persweeën, toen moest ik nog wachten voor ik mocht gaan persen. Uiteindelijk hield ik het niet meer en mocht ik gaan persen. De hartslag van onze dochter ging omlaag, dus ik kreeg zuurstof. Toen dat niet bleek te helpen, kreeg ik een knip. Na de knip was ze er met 1 pers. Om 3.08 uur had ik onze gezonde dochter in mijn armen.
De weeën heb ik niet als pijnlijk ervaren, de knip en het hechten wel.
Uiteindelijk is ze geboren met 36+5. Ze was 50 cm en 3000 gram.
We moesten voor de zekerheid 2 dagen in het ziekenhuis blijven, maar alles was prima. Het enige waar ik tegenaan liep, was dat ik na de bevalling niet gelijk kon plassen. Ik heb voor een paar uurtjes een katheter gehad, daarna lukte het gelukkig wel.
Bij mijn ontslag uit het ziekenhuis bleek dat ik de streptokokkenbacterie bij me draag. We hebben geen antibiotica gekregen, maar gelukkig is het goed afgelopen.
donderdag 22 september 2016 om 03:09
Afgelopen zondagnacht bevallen van m'n eerste kindje en ik was erg bang voor de pijn maar achteraf erg meegevallen!
Afgelopen zondagochtend om 8.30 wakker geworden omdat het leek of ik menstruatiekrampen had (voorweeen?). Stelde niet veel voor. Naar m'n moeder geweest tot een uur of 14.00 met om de 20 min. zo'n voorwee. Thuis aangekomen om 14.15 en toen om de 6 min zo een wee. Waarschijnlijk door het lopen werden de weeen erger en regelmatiger. Om 15.00 uur zaten er weeen tussen die ik moest wegpuffen dus verloskundige gebeld. Deze constateerde om 17.00 uur 2 cm ontsluiting. Ze heeft me gestript en toen kwamen ze om de 2 a 4 min. Om 21.00 uur 5 cm ontsluiting en richting ziekenhuis gegaan. Daar vliezen gebroken om 21.30. Toen werden ze heftiger. Ik heb tot 22.15 nog kunnen appen, hierna moest ik me echt concentreren. Pijn vond ik toen verschrikkelijk. Ik heb tijdens de weeen vanaf smiddags 15.00 uur wel gebruik gemaakt van de tens en dat hielp erg goed! Om 22.30 vroeg ik om een ruggenprik want vond de pijn echt niet te doen.. toen ben ik vanaf de baarkruk op bed gaan liggen om de ontsluiting te meten. Om 23.00 uur 9 cm ontsluiting dus pijnstilling niet meer mogelijk en mocht om 23.15 meepersen met een wee en dat vond ik heel fijn. Minder pijnlijk dan tegenhouden dus dat vond ik wel te doen. Om 23.28 uur mocht ik echt gaan persen. Na 6 min meepersen is de kleine om 23.34 geboren.
Het is erg snel gegaan, zeker voor een eerste bevalling zei de verloskundige. Ik heb geen knip gehad en ben ook niet uitgescheurd omdat ik echt luisterde naar de verloskundige wanneer ik moest persen en wanneer ik moest stoppen. Ik sta zelfs lachend en duimen omhoog op de foto met het hoofdje van de kleine uit m'n doos.. ja echt. En ik roep op dat moment naar m'n moeder: dit doe ik echt wel nog een keer! Ik was de pijn dus alweer vergeten terwijl ik nog met m'n weeen bezig was. Ik was zo blij dat de kleine er al bijna was.. ik voelde aan haar hoofdje en bij de volgende wee heb ik haar eruit getrokken.
Nooit gedacht dat het zo zou gaan. Het was erg mooi. Hoewel.. als ik de foto's zie.. ook erg luguber met het hoofdje uit m'n doos en ik die lach. Het was een mooie, pijnlijke, niet charmante maar vlotte bevalling.
Na de bevalling lekker gedouched en om 01.30 uur zat ik aan de broodjes, kwark en mueslirepen want had zo een honger. Om 2.30 iedereen geappt dat ze er was en die nacht maar twee uur kunnen slapen. Ik was -heel vreemd- niet moe en heb alleen maar naar de kleine kunnen kijken. Ik voelde me erg goed.
Het is mij dus allemaal erg meegevallen. Nou als een tweede bevalling meestal nog sneller gaat.. ben ik benieuwd.
Afgelopen zondagochtend om 8.30 wakker geworden omdat het leek of ik menstruatiekrampen had (voorweeen?). Stelde niet veel voor. Naar m'n moeder geweest tot een uur of 14.00 met om de 20 min. zo'n voorwee. Thuis aangekomen om 14.15 en toen om de 6 min zo een wee. Waarschijnlijk door het lopen werden de weeen erger en regelmatiger. Om 15.00 uur zaten er weeen tussen die ik moest wegpuffen dus verloskundige gebeld. Deze constateerde om 17.00 uur 2 cm ontsluiting. Ze heeft me gestript en toen kwamen ze om de 2 a 4 min. Om 21.00 uur 5 cm ontsluiting en richting ziekenhuis gegaan. Daar vliezen gebroken om 21.30. Toen werden ze heftiger. Ik heb tot 22.15 nog kunnen appen, hierna moest ik me echt concentreren. Pijn vond ik toen verschrikkelijk. Ik heb tijdens de weeen vanaf smiddags 15.00 uur wel gebruik gemaakt van de tens en dat hielp erg goed! Om 22.30 vroeg ik om een ruggenprik want vond de pijn echt niet te doen.. toen ben ik vanaf de baarkruk op bed gaan liggen om de ontsluiting te meten. Om 23.00 uur 9 cm ontsluiting dus pijnstilling niet meer mogelijk en mocht om 23.15 meepersen met een wee en dat vond ik heel fijn. Minder pijnlijk dan tegenhouden dus dat vond ik wel te doen. Om 23.28 uur mocht ik echt gaan persen. Na 6 min meepersen is de kleine om 23.34 geboren.
Het is erg snel gegaan, zeker voor een eerste bevalling zei de verloskundige. Ik heb geen knip gehad en ben ook niet uitgescheurd omdat ik echt luisterde naar de verloskundige wanneer ik moest persen en wanneer ik moest stoppen. Ik sta zelfs lachend en duimen omhoog op de foto met het hoofdje van de kleine uit m'n doos.. ja echt. En ik roep op dat moment naar m'n moeder: dit doe ik echt wel nog een keer! Ik was de pijn dus alweer vergeten terwijl ik nog met m'n weeen bezig was. Ik was zo blij dat de kleine er al bijna was.. ik voelde aan haar hoofdje en bij de volgende wee heb ik haar eruit getrokken.
Nooit gedacht dat het zo zou gaan. Het was erg mooi. Hoewel.. als ik de foto's zie.. ook erg luguber met het hoofdje uit m'n doos en ik die lach. Het was een mooie, pijnlijke, niet charmante maar vlotte bevalling.
Na de bevalling lekker gedouched en om 01.30 uur zat ik aan de broodjes, kwark en mueslirepen want had zo een honger. Om 2.30 iedereen geappt dat ze er was en die nacht maar twee uur kunnen slapen. Ik was -heel vreemd- niet moe en heb alleen maar naar de kleine kunnen kijken. Ik voelde me erg goed.
Het is mij dus allemaal erg meegevallen. Nou als een tweede bevalling meestal nog sneller gaat.. ben ik benieuwd.
donderdag 22 september 2016 om 15:55
Ik kan ook wel zeggen dat ik een droombevalling heb gehad.. zelfs de verloskundigen en verpleegkundige stonden ervan te kijken haha. Dit was mijn eerste kindje.
De nacht van 40+4 op 40+5 voelde ik steeds wat lopen dus keer op keer uit bed, steeds niks aparts. Tot de zoveelste keer, ik stond op en voelde dat er wat meer begon te lopen. Ik kreeg ook meteen menstruatie achtige kramp. Het vruchtwater was eerst felrood dus ik belde de verloskundige en die zei dat het in principe nog niet nodig was als t weer kleurloos/wit werd maar dat ze best al even wilde komen kijken. Toen ze er was had ik al 2cm ontsluiting en de weeen (nouja ik vond het dus meer lichte menstruatie kramp) kwamen toch wel elke 4 minuten of sneller. De verloskundige besloot het ziekenhuis alvast te bellen en die hadden een rustige nacht dus we konden in principe al komen. (Ik wilde gewoon niet thuis bevallen)
Wij dus naar het ziekenhuis op ons gemak, ik voelde me prima. Eenmaal daar geinstalleerd had ik al 4cm ontsluiting, zonder echte pijn. Daarna werden de weeen ineens wel sterker voor een uurtje maar ik vond het makkelijk te doen, heb niet hoeven puffen of niks. Toen na dat uurtje werd het weer opgemeten en was mijn ontsluiting tot verbazing van de verloskundigen al 9cm. 5 minuten later mocht ik al mee gaan persen en na 3 kwartier werd ons meisje geboren.
Zonder scheur, zonder knip gewoon rustig met de weeen meegeperst en de pijn was makkelijk te doen zelfs op het toppunt. Heb geen pijnstilling gehad. Kan me tijdens het persen zelfs niet eens echte pijn herinneren.. misschien door de concentratie. Ik zou het nog 100 keer overdoen heb me ook mijn hele zwangerschap top gevoeld en nul kwaaltjes gehad. Baby was 52 cm lang en woog 3630. Van het breken van de vliezen tot ze geboren werd duurde het al met al maar 4 uurtjes het liep heel vlot allemaal.
Herstel was ook super snel ik liep de volgende dag alweer rond alsof er niks gebeurt was en heb na 3 dagen de eerste wandeling gemaakt met baby, toen zijn we ergens gaan lunchen.
Besef wel dat ik waarschijnlijk een uitzondering ben en gewoon geluk heb met mijn bevalling. Maar dit gun ik iedereen wel!!
De nacht van 40+4 op 40+5 voelde ik steeds wat lopen dus keer op keer uit bed, steeds niks aparts. Tot de zoveelste keer, ik stond op en voelde dat er wat meer begon te lopen. Ik kreeg ook meteen menstruatie achtige kramp. Het vruchtwater was eerst felrood dus ik belde de verloskundige en die zei dat het in principe nog niet nodig was als t weer kleurloos/wit werd maar dat ze best al even wilde komen kijken. Toen ze er was had ik al 2cm ontsluiting en de weeen (nouja ik vond het dus meer lichte menstruatie kramp) kwamen toch wel elke 4 minuten of sneller. De verloskundige besloot het ziekenhuis alvast te bellen en die hadden een rustige nacht dus we konden in principe al komen. (Ik wilde gewoon niet thuis bevallen)
Wij dus naar het ziekenhuis op ons gemak, ik voelde me prima. Eenmaal daar geinstalleerd had ik al 4cm ontsluiting, zonder echte pijn. Daarna werden de weeen ineens wel sterker voor een uurtje maar ik vond het makkelijk te doen, heb niet hoeven puffen of niks. Toen na dat uurtje werd het weer opgemeten en was mijn ontsluiting tot verbazing van de verloskundigen al 9cm. 5 minuten later mocht ik al mee gaan persen en na 3 kwartier werd ons meisje geboren.
Zonder scheur, zonder knip gewoon rustig met de weeen meegeperst en de pijn was makkelijk te doen zelfs op het toppunt. Heb geen pijnstilling gehad. Kan me tijdens het persen zelfs niet eens echte pijn herinneren.. misschien door de concentratie. Ik zou het nog 100 keer overdoen heb me ook mijn hele zwangerschap top gevoeld en nul kwaaltjes gehad. Baby was 52 cm lang en woog 3630. Van het breken van de vliezen tot ze geboren werd duurde het al met al maar 4 uurtjes het liep heel vlot allemaal.
Herstel was ook super snel ik liep de volgende dag alweer rond alsof er niks gebeurt was en heb na 3 dagen de eerste wandeling gemaakt met baby, toen zijn we ergens gaan lunchen.
Besef wel dat ik waarschijnlijk een uitzondering ben en gewoon geluk heb met mijn bevalling. Maar dit gun ik iedereen wel!!
donderdag 22 september 2016 om 17:52
Hier ook een prima bevalling gehad! (al moet ik eerlijk bekennen dat ik na 2 uur weeen al riep 'de volgende adopteer ik' )
Op de uitgerekende datum werd ik sochtends rond 05.30 wakker en moest naar het toilet. Last van mijn darmen dacht ik nog. Terug in bed vroeg mijn man of het ging en ik zei ja hoor, last van mijn darmen, vast iets verkeerds gegeten.
Na een uur merkte ik dat de pijn/krampen toch behoorlijk vaak en regelmatig kwamen dus wij gingen ze timen. En ja hoor, elke 6 minuten had ik weer kramp. Weeen dus. Om 08.30 riep ik dus dat ik de volgende wel ging adopteren en moest ik ze al wegpuffen. Rond 10.00 de verkoskundige gebeld maar die was druk dus die zou later terugbellen. Na een uur mijn man gedwongen weer te bellen en nadat ik haar niet eens aan de telefoon kon spreken omdat ik zo moest puffen, mochten wij naar het ziekenhuis. (de rit daar naartoe was overigens een van de ergste momenten van de bevalling). Daar aangekomen bleek ik 5cm ontsluiting te hebben. Redelijk vlot vond ik zelf nog. Tot 7 cm ging het nog lekker vlot door (al was ik vrij luid aan het puffen en kreunen schijnt). Daarna bleef het een beetje hangen. Dus na een tijd (tegen 16.00) vroeg ik om pijnstilling. Ik moest naar het toilet daarvoor zeiden ze dus ik met alle kracht ernaartoe. Ik zat nog niet op het toilet of ik moest persen! Dus ik snel terug naar bed en ja hoor, 10 cm. Bizar! Inmiddels was het al 17.00 en eindelijk ging het echte werk beginnen. Ik dacht nog, ach een paar keer persen en dan heb ik mijn kindje, maar dat was helaas niet zo. Na bijna 2 uur te hebben geperst werd de kleine eindelijk geboren. Ik was gesloopt! Ik moest stoppen met persen toen het hoofdje eruit was, maar om een of andere reden ging dat echt niet en floepte de kleine er als het ware uit. Daardoor wel ingescheurd helaas. Slechts een paar hechtingen gehad waar ik verder geen last van heb gehad. Terugkijkend zou ik het zo weer over doen, ook zonder pijn medicatie
Op de uitgerekende datum werd ik sochtends rond 05.30 wakker en moest naar het toilet. Last van mijn darmen dacht ik nog. Terug in bed vroeg mijn man of het ging en ik zei ja hoor, last van mijn darmen, vast iets verkeerds gegeten.
Na een uur merkte ik dat de pijn/krampen toch behoorlijk vaak en regelmatig kwamen dus wij gingen ze timen. En ja hoor, elke 6 minuten had ik weer kramp. Weeen dus. Om 08.30 riep ik dus dat ik de volgende wel ging adopteren en moest ik ze al wegpuffen. Rond 10.00 de verkoskundige gebeld maar die was druk dus die zou later terugbellen. Na een uur mijn man gedwongen weer te bellen en nadat ik haar niet eens aan de telefoon kon spreken omdat ik zo moest puffen, mochten wij naar het ziekenhuis. (de rit daar naartoe was overigens een van de ergste momenten van de bevalling). Daar aangekomen bleek ik 5cm ontsluiting te hebben. Redelijk vlot vond ik zelf nog. Tot 7 cm ging het nog lekker vlot door (al was ik vrij luid aan het puffen en kreunen schijnt). Daarna bleef het een beetje hangen. Dus na een tijd (tegen 16.00) vroeg ik om pijnstilling. Ik moest naar het toilet daarvoor zeiden ze dus ik met alle kracht ernaartoe. Ik zat nog niet op het toilet of ik moest persen! Dus ik snel terug naar bed en ja hoor, 10 cm. Bizar! Inmiddels was het al 17.00 en eindelijk ging het echte werk beginnen. Ik dacht nog, ach een paar keer persen en dan heb ik mijn kindje, maar dat was helaas niet zo. Na bijna 2 uur te hebben geperst werd de kleine eindelijk geboren. Ik was gesloopt! Ik moest stoppen met persen toen het hoofdje eruit was, maar om een of andere reden ging dat echt niet en floepte de kleine er als het ware uit. Daardoor wel ingescheurd helaas. Slechts een paar hechtingen gehad waar ik verder geen last van heb gehad. Terugkijkend zou ik het zo weer over doen, ook zonder pijn medicatie
donderdag 22 september 2016 om 20:03
Ik verloor met 37 weken mini beetjes vruchtwater. Dat weet ik nu, maar destijds dacht ik dat het wat druppels urine waren ofzo. Dat hoor je immers wel eens van op het eind van je zwangerschap.
Ik heb daarom niet aan de bel getrokken in eerste instantie. Na twee dagen steeds een paar van die druppels te verliezen, zat het mij toch niet helemaal lekker. Ik belde om te vragen of ik een dagje eerder op controle mocht komen en kwam dus doodleuk het spreekuur in gelopen. Ik vertelde van mijn klachten, ze ging het onderzoeken, twijfelde lang en uiteindelijk de conclusie dat ik vruchtwater verloor. Toen werd berekend dat dat al ruim 50 uur gaande was, werd aangegeven dat ik onmiddellijk door moest naar het ziekenhuis om te bevallen. Vriend gebeld (nam pas na 3x op ), tas opgehaald en door gereden naar het zkh. Daar aangekomen moest ik op een matje liggen, zodat ze vocht konden opvangen en konden onderzoeken of ik vruchtwater verloor. Aangezien die paar druppels echt niet te zien waren, werd mij al medegedeeld dat het vals alarm zou zijn en ik vast zo hoorde dat ik naar huis mocht. Toch nog even een sample afgenomen en een inwendig onderzoekje.. Vruchtwater en 3cm ontsluiting. En de vraag of ik ook weeën had.. Nou nu ze het zeiden viel mij op dat mijn rug wel de hele dag al zeurde ja!
Enfin, ik bleek dus al aan het bevallen, maar vanwege de langdurig gebroken vliezen moest ik toch aan de weeën opwekkers en binnen een uur had ik volle weeënstormen. Ik beschrijf het als een mes dat in je ruggenmerg wordt gestoken en flink wordt aangedraaid. Zo stel ik mij dat voor. De errgste pijn die ik ooit mee maakte en ik raakte totaal in paniek. Uiteindelijk om een ruggeprik gevraagd. Daarna werd het beter. Toen ineens de ruggeprik uitgewerkt leek, kneep ik mijn billen als ren gek samen. Ik vroeg om een ophoging van de ruggenprik. De zuster vond dat ik maar overdreef en dat ik mij niet zo aan moest stellen. En ik dacht alleen maar: "Ik kan niet meer harder knijpen!" Ineens schoot de opmerking van een vriendin mij te binnen. Zij had aan gegeven dat het daadwerkelijke bevallen voelt alsof je moet poepen. En aangezien ik enorm aan het knijpen was en het gevoel had dat ik het niet meer hield, besefte ik ineens dat dat was wat zij bedoelde. Ik gaf aan dat ik persweeen dacht te hebben. Onmogelijk volgens de zuster, maar ze ging de vk wel even halen. De vk kwam, voelde en zei dat ik volledige ontsluiting had. Spontaan hield het persgevoel op, dus voor mijn gevoel op eigen kracht (en met een knip) binnen 20min kind eruit gewerkt. Het moment van persen en de knip herinner ik mij totaal niet als pijnlijk trouwens. En de nageboorte en het hechten kan ik mij niet eens herinneren, dus niet noemenswaardig pijnlijk.
Inmiddels weer zwanger en zie als een huis op tegen die weeën. Ik hoop gewoon een heel heftige portie te hebben gehad door de inleiding, maar ben bang dat ik stiekem een pijngrens van niks heb.. Zeker als ik bedenk dat mijn hele bevalverhaal in totaal maar een uur of 6 duurde.
Ik heb daarom niet aan de bel getrokken in eerste instantie. Na twee dagen steeds een paar van die druppels te verliezen, zat het mij toch niet helemaal lekker. Ik belde om te vragen of ik een dagje eerder op controle mocht komen en kwam dus doodleuk het spreekuur in gelopen. Ik vertelde van mijn klachten, ze ging het onderzoeken, twijfelde lang en uiteindelijk de conclusie dat ik vruchtwater verloor. Toen werd berekend dat dat al ruim 50 uur gaande was, werd aangegeven dat ik onmiddellijk door moest naar het ziekenhuis om te bevallen. Vriend gebeld (nam pas na 3x op ), tas opgehaald en door gereden naar het zkh. Daar aangekomen moest ik op een matje liggen, zodat ze vocht konden opvangen en konden onderzoeken of ik vruchtwater verloor. Aangezien die paar druppels echt niet te zien waren, werd mij al medegedeeld dat het vals alarm zou zijn en ik vast zo hoorde dat ik naar huis mocht. Toch nog even een sample afgenomen en een inwendig onderzoekje.. Vruchtwater en 3cm ontsluiting. En de vraag of ik ook weeën had.. Nou nu ze het zeiden viel mij op dat mijn rug wel de hele dag al zeurde ja!
Enfin, ik bleek dus al aan het bevallen, maar vanwege de langdurig gebroken vliezen moest ik toch aan de weeën opwekkers en binnen een uur had ik volle weeënstormen. Ik beschrijf het als een mes dat in je ruggenmerg wordt gestoken en flink wordt aangedraaid. Zo stel ik mij dat voor. De errgste pijn die ik ooit mee maakte en ik raakte totaal in paniek. Uiteindelijk om een ruggeprik gevraagd. Daarna werd het beter. Toen ineens de ruggeprik uitgewerkt leek, kneep ik mijn billen als ren gek samen. Ik vroeg om een ophoging van de ruggenprik. De zuster vond dat ik maar overdreef en dat ik mij niet zo aan moest stellen. En ik dacht alleen maar: "Ik kan niet meer harder knijpen!" Ineens schoot de opmerking van een vriendin mij te binnen. Zij had aan gegeven dat het daadwerkelijke bevallen voelt alsof je moet poepen. En aangezien ik enorm aan het knijpen was en het gevoel had dat ik het niet meer hield, besefte ik ineens dat dat was wat zij bedoelde. Ik gaf aan dat ik persweeen dacht te hebben. Onmogelijk volgens de zuster, maar ze ging de vk wel even halen. De vk kwam, voelde en zei dat ik volledige ontsluiting had. Spontaan hield het persgevoel op, dus voor mijn gevoel op eigen kracht (en met een knip) binnen 20min kind eruit gewerkt. Het moment van persen en de knip herinner ik mij totaal niet als pijnlijk trouwens. En de nageboorte en het hechten kan ik mij niet eens herinneren, dus niet noemenswaardig pijnlijk.
Inmiddels weer zwanger en zie als een huis op tegen die weeën. Ik hoop gewoon een heel heftige portie te hebben gehad door de inleiding, maar ben bang dat ik stiekem een pijngrens van niks heb.. Zeker als ik bedenk dat mijn hele bevalverhaal in totaal maar een uur of 6 duurde.
vrijdag 23 september 2016 om 16:17
Mn eerste zwangerschap was een hel. De bevalling was k*t, maar op een of andere manier te doen. Als ik erop terugkijk dan vond ik hechten achteraf het meest verschrikkelijke(zonder verdoving auwww). Ik weet wel dat ik meerdere malen tijdens de bevalling (en zwangerschap) heb gezegd dat ik dit nooit weer zou doen en nu ben ik zwanger van de tweede haha.
Herstel verliep goed, helaas wel kraamvrouwenkoorts gehad
Herstel verliep goed, helaas wel kraamvrouwenkoorts gehad
Een dag niet genoten is een dag niet geleefd.
vrijdag 23 september 2016 om 16:25
quote:itsi_us schreef op 23 september 2016 @ 16:17:
Mn eerste zwangerschap was een hel. De bevalling was k*t, maar op een of andere manier te doen. Als ik erop terugkijk dan vond ik hechten achteraf het meest verschrikkelijke(zonder verdoving auwww). Ik weet wel dat ik meerdere malen tijdens de bevalling (en zwangerschap) heb gezegd dat ik dit nooit weer zou doen en nu ben ik zwanger van de tweede haha.
Herstel verliep goed, helaas wel kraamvrouwenkoorts gehad :(Hechten zonder verdoving? Mijn laatste bevalling was zonder enige pijnstilling...tot ik gehecht moest worden hoor.
Mn eerste zwangerschap was een hel. De bevalling was k*t, maar op een of andere manier te doen. Als ik erop terugkijk dan vond ik hechten achteraf het meest verschrikkelijke(zonder verdoving auwww). Ik weet wel dat ik meerdere malen tijdens de bevalling (en zwangerschap) heb gezegd dat ik dit nooit weer zou doen en nu ben ik zwanger van de tweede haha.
Herstel verliep goed, helaas wel kraamvrouwenkoorts gehad :(Hechten zonder verdoving? Mijn laatste bevalling was zonder enige pijnstilling...tot ik gehecht moest worden hoor.
vrijdag 23 september 2016 om 21:13
@lovely1987 jup, horror. Echt horror. Volgens dat mens was de plek niet te verdoven. Echt ik heb de hele bevalling niet gescholden, ben niet asociaal geweest of weet ik veel dan ook, maar toen dat mens zei dat ik "me niet zo moest aanstellen" tijdens het hechten. Ik ben toen echt uit mn slof geschoten.
Een dag niet genoten is een dag niet geleefd.