Bevallingsverhalen

Tijdens een controle bij de verloskundige had ik ineens een te hoge bloedruk dus meteen door naar het ziekenhuis om te kijken of het geen pre-eclampsie was, gelukkig na een paar uur bleek alles goed te zijn maar de verloskundige wou op zaterdag wel een extra controle uitvoeren.

Op zaterdag had ik een vriendin te logeren, kinderwagen kwam net binnen en ze had een zwangerschapsshoot voor mij geregeld, super leuk allemaal!

Verloskundige kwam en bloeddruk nog steeds te hoog dus weer naar ziekenhuis voor controle. Ik was er van overtuigd dat alles weer goed was dus geen nood tas mee naar het ziekenhuis en steeds vriendin gerust stellen dat we zo klaar waren en naar de shoot konden.

In het ziekenhuis aan de monitor, bloed prikken, urine controle en wachten op de uitslag.

De zuster kwam binnen en hoorde iets in de trant van: slecht nieuws, waar vertellen? Ik zei nog dat gaat over het andere stel naast ons maar ineens werd ik apart geroepen.

Mevrouw, we hebben slecht nieuws. Er zijn eiwitten in uw urine gevonden, u moet direct naar boven en u kunt niet meer terug naar huis. Pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging)



Mijn geluk bij een ongeluk was dat ik al 36+6 zwanger was en moest wachten tot 37 week om te bevallen.

De bevalling was 3 dagen later gepland en begon om 6 uur s'morgens, ik kreeg weeen opwekkers en de vliezen werden gebroken.

In het begin vond ik het allemaal heel spannend en vergleek ik de weeen nog met golven die opkwamen, een hoogte punt bereikten en daarna weer afzwakten. Vond het best te doen zo.

Er werd nog een echo gemaakt er daarop was te zien dat dochte gedraaid was tot sterrenkijker.

Om 2 uur s'middags zat ik al zo lang en in zo'n heftige pijn dat ik schreeuwde om een ruggenprik en gelukkig gekregen. Deze werkte alleen links omdat het schijnbaar kan dat het naaldje iets buigt.

Om 7uur s'avonds eindelijk te gewenste ontsluiting en mocht ik eindelijk gaan persen, dit duurde ruim een uur en toen de hartslag van baby daalde is ze met een vacuumpomp eruit gehaald. Om ruimte te maken ben ik geknipt en daarin nog verder gescheurd.

Maar toen ik mijn meisje zag stopte de wereld even, wat was ze mooi!!

Ze was 44cm en 2300 gram.



Tijdens het controleren van ons meisje en aankleden viel ik weg, het licht ging letterlijk uit.

Ik had behoorlijk wat bloed verloren en daardoor flauw gevallen.



Mijn herstel heeft lang geduurd, nadien nog een week samen met mijn meisje in het ziekenhuis gelegen en daar was ik achteraf best blij mee omdat de zusters je zoveel helpen.

Ik heb 2 weken plat gelegen omdat ik door het ijzertekort zo verzwakt was en het helen van de wond duurde 3 maanden.



Ik vertel mijn verhaal niet aan andere die nog geen bevalling hebben mee gemaakt omdat ik ze niet bang wil maken want het kan ook heel anders.

Voor het eerst mijn verhaal eens uitgetypt en het voelt best eens fijn het anoniem eens te kunnen delen!

Met 36+6 braken mijn vliezen om 1 uur 's nachts. Nadat ik eerst weer in bed was gaan liggen (ik mest immers nog even, dus de bevalling kon nog helemaal niet beginnen...) toch maar de vk gebeld.

We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat het nog 1 dag te vroeg was.



Daar kwamen de weeen rustig op gang. Eigenlijk best goed te doen. Ik heb zelfs nog geslapen tussendoor, haha.

Laatste centimeters werden wel heftiger.

Om 8:30 mocht ik gaan persen. Anderhalf uur later is met een knip & vaccuumpomp onze zoon geboren.

Hij lag met zijn hand naast zijn hoofd, wat het wat moeilijker maakte.

Na 3 dagen ziekenhuis (zijn suiker was niet goed, daarna viel hij teveel af) mochten we naar huis.



Nummer 2 begon ook met gebroken vliezen om 1 uur 's nachts. Dat ging nogal rap, want 3 uur later was hij er al.



Nummer 3 heeft er 4 uur over gedaan. Hij lag net even verkeerd met zijn hoofd waardoor ik met 7 cm al persdrang had. Dat vond ik uiteindelijk de naarste bevalling.

Die bevalling begon ook om 1 uur 's nachts met gebroken vliezen

Hoi, interessante topics altijd!

Ik ben in jan uitgerekend van nr 3 en dat hele bevallen blijft een spannend moment, ook al heb ik gelukkig geen hororverhalen ????



Nr1: 2006

Vijftien dagen over tijd, en op wat krampen na nog niks..Ik moest ingeleid worden, dus aan het infuus met wee-opwekkers (oxitocine) Daardoor na enkele uren weeenstorm.. Niet te doen, dus ruggeprik. Daarna een wat kalme periode doordat ik niets voelde, en af en toe dommelde ik zelfs even weg. Tegen de tijd dat de persweeen komen, zetten ze de ruggeprik "uit" , anders voel je niet goed wanneer je moet persen. Dat vond ik een pittig stuk, ik had ergens het gevoel dat ik te moe was en dat t niet zou lukken of zo..Maar na een klein uurtje persen is zoonlief geboren. Hij was 3880 gr en ik was een klein beetje uitgescheurd. Na de komst van de placenta een nabloeding gehad van ruim een liter, die gelukkig met zetpillen met een bepaald medicijn te stoppen was. Overigens schijnt dat een complicatie te zijn die vaker voorkomt na een ruggeprik, dan wanneer je zonder bevalt!



Nr 2: 2015

Drie dagen over tijd. Snacht's al een paar keer wakker geworden met rugpijn en smorgens de slijmprop verloren bij het naar de wc gaan. Gedurende de dag weeën, maar heel goed te doen. Zoonlief van inmiddels 9 had een vriendje te spelen en ik heb nog met de jongens spelletjes gedaan, ze hebben niets aan me gemerkt. Tussendoor smiddags even naar de VK ( geplande controle) daar bleek ik al 4/5 cm ontsluiting te hebben! Thuisgekomen en op manlief gewacht. Toen met z'n allen naar de Mac Donalds want ik moest en zou een big Mac!! ( terwijl we normaal eigenlijk wel een beetje biologisch linksdraaiend zijn ingesteld, haha) Na de mac maar op t gemakje naar het ZH ( vanwege de nabloeding bij nr 1) ik had een super VK, die voorkwam dat ik meteen aan een infuus gelegd werd en die zorgde dat ik m'n bewegingsruimte kon houden. Met 8 cm ontsluiting zat ik nog met een kopje thee op een wellness bal te wiebelen, met af en toe een wee. Ik heb toen de vk gevraagd de vliezen door te prikken, omdat ik ze bij iedere wee voelde "uitstulpen" bij m'n baarmoedermond en dat was vervelend. Daarna wel even een pittig stukje gehad, waarbij ik heb lopen ijsberen, m'n draai niet kon vinden en toch weer een soort weeën storm had.. Veel pijn!!Dat duurde ca 5 kwartier, toen is op de baarkruk dochterlief geboren. Een fantastisch moment! Met manlief die achter me zat en waar ik tegenaan leunde. De baby kreeg ik gelijk in m'n armen en manlief had z'n armen om ons beiden heen. Heb ik ook nog zo mooie foto van.. Beter dan bevallen op een bed met een infuus in je arm en je rug zoals bij nr 1.. Klein beetje bloedverlies en kleine scheur (3 hechtingen) op dezelfde plek als de vorige keer. Dochter was 3300 gr. Prima bevalling dus! En geen pijnbestrijding nodig gehad. Ik hoop echt dat nr3 ook op die manier komt! Ik hoef nu ook niet meer te kiezen voor het ZH dus ik denk dat ik vlgde keer voor het kraamhotel ga.



Oh nog 1 dingetje wat ik opvallend Vond: beide keren moest ik overgeven vlak voor de persweeen begonnen. Volgens de VK is dat omdat je lichaam geen energie wil besteden voor spijsvertering, die heb je nodig voor het persen. Zodra ik bij nr 3 ga overgeven, weet ik dat hij/zij eraan komt!

Klopt, honingdropje, ik begon na ongeveer anderhalf uur na het begin van de bevalling over te geven en toen wist ik eigenlijk al dat het foute boel was, want ik had een uur daarvóór nog maar één centimeter ontsluiting. Maar zo snel ging het dus. Vk kwam eigenlijk te laat bij ons aan en ik heb het ziekenhuis maar nét gehaald. Ik mocht persen toen ik de verloskamer binnenkwam, binnen een minuut lag ik op de tafel.

quote:lionlily schreef op 24 september 2016 @ 10:03:

Klopt, honingdropje, ik begon na ongeveer anderhalf uur na het begin van de bevalling over te geven en toen wist ik eigenlijk al dat het foute boel was, want ik had een uur daarvóór nog maar één centimeter ontsluiting. Maar zo snel ging het dus. Vk kwam eigenlijk te laat bij ons aan en ik heb het ziekenhuis maar nét gehaald. Ik mocht persen toen ik de verloskamer binnenkwam, binnen een minuut lag ik op de tafel.bizar ook dat het zo snel kan gaan. Bij mijn tweede had ik 4CM en nog helemaal geen pijn maar had toch besloten een ruggeprik te nemen voor wanneer het ECHT zou beginnen. Met 4CM ben ik met de lift een paar verdiepingen naar beneden gegaan voor de ruggeprik, ik kom een paar minuten later op die afdeling aan en moest ineens persen. Gelijk paniek daar haha, heel team gekomen en hun rennen met mij in dat bed weer richting de liften, mensen uit de lift gestuurd etc en zodra ik weer in de verlos kamer was heb ik 1 keer geperst en toen was hij er al. Heeft misschien 10 minuten geduurd om van 4 naar 10 cm te gaan. Gelukkig maar want bij de eerste ben ik er 5 dagen voor bezig geweest.

quote:Lovely1987 schreef op 24 september 2016 @ 11:02:

[...]

bizar ook dat het zo snel kan gaan. Bij mijn tweede had ik 4CM en nog helemaal geen pijn maar had toch besloten een ruggeprik te nemen voor wanneer het ECHT zou beginnen. Met 4CM ben ik met de lift een paar verdiepingen naar beneden gegaan voor de ruggeprik, ik kom een paar minuten later op die afdeling aan en moest ineens persen. Gelijk paniek daar haha, heel team gekomen en hun rennen met mij in dat bed weer richting de liften, mensen uit de lift gestuurd etc en zodra ik weer in de verlos kamer was heb ik 1 keer geperst en toen was hij er al. Heeft misschien 10 minuten geduurd om van 4 naar 10 cm te gaan. Gelukkig maar want bij de eerste ben ik er 5 dagen voor bezig geweest.Ja niet normaal, hè? 6.15 had ik 1 centimeter, en om 8.30 uur 8.5 cm en om 9.15 uur 10 cm. Kind was er om 9.45 uur, placenta om 10.20 uur. Om 10.25 lag ik op de operatietafel en om 13.00 werd ik wakker en kon ik kind voor het eerst echt goed vasthouden en bekijken.

Om 8.30 uur was ik dus nog thuis, om 9.15 in de verloskamer

Ik werd met 38,5 ingeleid en had al 3 cm ontsluiting, om 6 uur 's ochtends moesten we bellen of er plek was op de kraamafdeling. Rond 12 uur konden we er pas terecht. Ik kreeg een ctg en toen werden mijn vliezen gebroken. Nadat er na een half uur nog niks gebeurde kreeg ik weeën opwekkers, en toen begon de weeën storm al snel. Na een uurtje vroeg ik om een ruggenprik en ze kwamen al snel om hem te zetten. De eerste keer prikte ze verkeerd, dus prik er weer uit en opnieuw gezet. Na nog een uur trokken we de conclusie dat de ruggenprik niet ging werken. Ik lag op bed en wilde zo graag andere houdingen aannemen, maar de pijn was te erg ik kon gewoon niet bewegen. Ik dacht dat ik gek werd en bleef maar roepen dat ik wilde dat het voorbij was. Rond 7 uur voelde de verloskundige hoeveel ontsluiting ik had en ik zat nog steeds op 4cm en voelde me behoorlijk wanhopig. Na ongeveer een kwartier voelde ik echt een vreselijke druk van onder en liet de verloskundige snel komen en toch weer voelen en toen had ik zo goed als volledige ontsluiting. Ik mocht persen en na 10 minuten is mijn zoontje geboren. Wat een heftig, mooi en emotioneel moment was dat. Ik kon gewoon niet geloven dat daar een levend kind in mijn armen lag. En samen lagen we te huilen haha. Ik had twee kleine hechtingen. En het hechten was een rotgevoel maar niet vreselijk. De na weeën vond ik trouwens wel behoorlijk heftig.



Ik ben twee keer eerder bevallen rond 23 weken, die minder vrolijke verhalen zal ik mensen besparen. Qua weeën stormen waren het alledrie exact de zelfde bevallingen.

Ben met 39,6 ingeleid. Eerste dag gebeurde er niet veel, savonds 2 cm ontsluiting. Met opstaan volgende ochtend braken mn vliezen. Om 9 uur nog steeds 2 cm en toen ging het snel. 12 uur volledig, om 13:00 uur kon ik beginnen met persen en een half uur later was hij er. Top bevalling, maar mede dankzij ruggenprik

41+3 op een vrijdagmiddag naar het ziekenhuis voor controle daar gestript en naar huis om af te wachten. Die vrijdagavond wel wat harde buiken gehad maar stelde niks voor. Zaterdagmorgen om half 6 naar de wc daar zijn mijn vliezengebroken. Vruchtwater was groen. Rond 6 uur de verloskundige gebeld ze was om 6:30 bij ons en zijn we om 7 uur de auto in gegaan in de auto hield ik het niet meer van de pijn. Buik en rug weeen die om de 2 min kwamen. Eenmaal in het ziekenhuis elke keer een klein stukje lopen naar de verloskamers en weer de weeen weg puffen. Al vrij snel om een rugge prik gevraagt en om 10:30 met 4cm ontsluiting de ruggeprik gekregen. Later bleek dat ze mij 9 keer hebben geprikt hier heb ik niks van gemerkt. Om 11:30 heeft manlief famillie gebeld dat het aan de gang was. Om 12:30 is hij een broodje gaan halen en heb ik hem nog een berichtje gestuurd dat hij terug moest komen want de weeen werden heftiger. (Ruggeprik heeft ook niet goed gezeten hebben alles gevoeld alleen de rug weeen waren minder aanwezig) om 14 uur 10 cm ontsluiting en mocht ik gaan persen dit heeft 40 min geduurd. Toen dochter geboren was heeft ze het heel moeilijk gehad en had 2 keer een apgar-score van 7 wannaar ze mee werd genomen. Ze had een infectie opgelopen en hebben 8 dagen in het ziekenhuis gelegen.



Na mijn idee een hele snelle bevalling van 9 uur, heb mijn hechtingen niet geteld maar ze zijn 1,5 uur bezig geweest. Waarbij manlief en dochter weg waren en ik alleen in de beugels lag dit was voor mij het ergste van de hele bevalling. Herstel ging heel vlot. De volgende dag liep ik al vrolijk door het ziekenhuis waarbij ik terug gestuurd werd naar bed door de verpleegsters