Miskraamverhalen

Ik vind niet echt dat er taboe om hangt.



Het zijn simpelweg geen verhalen die je op maandagochtend deelt met je collega's, en je gaat op de verjaardag van oma ook niet aan oom Piet uitleggen hoeveel stolsel je verloren bent en hoelang je gebloed hebt.

'Ik heb een miskraam gehad' dekt de lading over het algemeen prima.

Vroege miskraam met 6 weken na een IVF/ICSI behandeling. Begon met een bruin veegje en eindigde in een Frans ziekenhuis waar dmv een echo alleen nog kon worden vast gesteld dat er een gedeelte van de vruchtzak zat... Uiteindelijk alles verloren in de dagen daarna. Nadat het grote stolsel eruit was, werden de krampen ook steeds minder.

Enerzijds hield ik me erg vast aan het idee dat er kennelijk iets mis was met de embryo en de natuur dan zijn werk doet. Anderzijds vond ik het erg moeilijk om afscheid te nemen van mijn zwangerschap. Het is immers al zo moeilijk om uberhaupt zwanger te raken...

Nu twee maanden verder, cyclus weer op orde en klaar voor een nieuwe embryo terugplaatsing.

quote:Dragisa schreef op 20 september 2016 @ 22:36:

Ik vind niet echt dat er taboe om hangt.



Het zijn simpelweg geen verhalen die je op maandagochtend deelt met je collega's, en je gaat op de verjaardag van oma ook niet aan oom Piet uitleggen hoeveel stolsel je verloren bent en hoelang je gebloed hebt.

'Ik heb een miskraam gehad' dekt de lading over het algemeen prima.Ontstoken teennagels en seksverhalen en dergelijke worden wel gedeeld, zelfs 'ik heb een miskraam gehad' is niet normaal om te zeggen.

quote:Annelaure schreef op 20 september 2016 @ 22:41:

[...]



Ontstoken teennagels en seksverhalen en dergelijke worden wel gedeeld, zelfs 'ik heb een miskraam gehad' is niet normaal om te zeggen.Dat heb ik persoonlijk dan geenszins zo ervaren.

Cosmo, hartelijk dank voor het openen van dit topic. Ik had dit graag een maand geleden gelezen.

Ik had zo graag geweten dat je kraamverband moet kopen om voorbereid te zijn op een miskraam. Ook had ik graag geweten dat wanneer je doorhebt dat het er aan zit te komen, je niet buitenshuis moet gaan. Omdat ik pas zo kort zwanger was, dacht ik dat het 'gewoon' een late en iets heftigere en langere menstruatie zou zijn.



Dragista, wat ik heb meegemaakt is totaal niet te vergelijken met jouw ervaring. Dus ik hoop niet dat ik jou kwets. Je mag me een aansteller vinden. Eerlijk gezegd vind ik mezelf dat ook en neem ik mezelf deze gevoelens kwalijk.



Ik heb een miskraam gehad met 7 weken waarbij ik al een week 'wist' dat het niet goed zat. Ik had door dat het niet goed zat doordat de symptomen die ik had toen ik een positieve test had - pijnlijke borsten en misselijk als ik te lang niet gegeten had - na een paar dagen al weg waren. Ik heb toen op internet veel informatie gezocht over hoe een miskraam in zijn werk gaat. Er werd geschreven dat als je lichaam zichzelf leegmaakt er sprake is van een zware menstruatie. Ik had daarom in de supermarkt het maandverband gekocht met de meeste druppels erop. Ik was in de veronderstelling dat ik het daarmee zou redden.



Het begon met buik- en rugpijn zoals je hebt als je zwaar ongesteld bent, er was toen echter nog geen bloed en ik ben gewoon gaan werken. Ik heb op dag 2 van de pijn zelfs nog op het strand gezeten met het werk (niet in badkleding) en ik was op de fiets. De dag erna was ik gelukkig vrij en ben ik 's ochtends naar de huisarts geweest (voor iets anders) en moest ik daarna bloed laten prikken. De huisarts was heel kalm en zei "je lichaam gaat het zelf oplossen, je hoeft je niet alsnog aan te melden bij een verloskundige". Weer niets over het kopen van kraamverband en thuisblijven. Ik was net een uurtje thuis na het bloedprikken toen ik flinke krampen kreeg en er een zee van bloed uit mij kwam. Het maandverband was helemaal doorweekt en het bloed liep langs mijn benen. In de wc lagen stolsels en een soort leeg ballonnetje. Ik was hiervan geschrokken maar ik dacht ook "Oké, het is achter de rug". Wat ik niet wist was dat ik nog 3x zo'n zee zou krijgen binnen 2 uur. Tussen keer 3 en 4 ben ik met een handdoek op mijn autostoel een een zwarte broek als een haas naar de drogist gereden en ik heb daar kraamverband gekocht. Deze ervaring was echt indrukwekkend en naar voor mij.



Ik heb de dagen erna ook steeds gedacht "Wat als het op het werk, het strand, bij de huisarts of bij het bloedprikken gebeurd was?" "Als ik preventief kraamverband om had gedaan had ik minder risico gelopen". Ik heb hierna nog een week gevloeid, maar dat vond ik niet erg want ik wist dat het zou kunnen handelen met kraam/maandverband.



De dag na mijn miskraam ben ik gewoon gaan werken. Het is niet in mij opgekomen om thuis te blijven. Wel bleef het maar door mijn hoofd spoken "Wat als het gebeurd was terwijl ik niet thuis was" "wat een hoeveelheid bloed", "waar komt het vandaan? " "hoe kan het dat niet duizelig ben van het bloedverlies? " etc. Het onverwachte van de situatie is angstig voor mij geweest.



Ik ben niet erg verdrietig geweest over het fout lopen van de zwangerschap. Ik denk ik dat voor de miskraam al verwerkt had. Toch voelt het wel alsof ik raar ben en fout zit. Dit verlies zou ik toch erg moeten vinden? Het is toch idioot dat geen verdriet heb over het verliezen van het vruchtje maar wel zo in paniek ben geweest over de miskraam zelf?



Ik weet niet wanneer ik weer wil proberen om zwanger te worden. Als ik al zo in paniek ben geweest over deze hoeveelheid bloed, hoe moet het dan tijdens een echte bevalling? En wat als het weer gebeurt en dan later in je zwangerschap en er ligt een wezentje in de wc-pot?



Bedankt Cosmo dat ik mijn verhaal mocht doen.

Weet niet of het echt een taboe is.

Als iemand ernaar vraagt zou ik gewoon antwoord geven maar deel het niet zomaar uit mezelf, de reden daarvoor is dat ik het privé vind dus idd zomaar aan een collega vertellen bij een koffie automaat zie ik niet zo snel gebeuren omdat ik die behoefte niet heb.

Poeh.. Mijn verhaal.. Ik heb 7 zwangerschappen gehad waarvan vijf miskramen.

Drie ervan kwam vrij snel op gang en hebben zichzelf 'opgelost'. Het ging bij die drie in week 5-6 mis.

De andere twee werden een buitenbaarmoederlijke zwangerschap waarbij ik veel pijn heb ervaren. Door het niet serieus nemen van mijn klachten is zelfs de tweede keer mijn eileider geknapt in mijn buik..snachts met spoed geopereerd en weg was de tweede eileider.

Op een normale manier zwanger worden was niet meer mogelijk.

Sterkte voor alle meiden die een miskraam hebben meegemaakt!

Cosmo, ik wist ook niet wat ik kon verwachten. Zoals je zegt: er zijn zoveel verschillende miskramen.



Mijn eerste miskraam was in december: na een jaar eindelijk zwanger en zo ziek, niets bleef binnen. Bij echo 2 bleek het hartje gestopt te zijn. Daarna begon ik te bloeden. Ik heb anderhalve week afgewacht, daarna Cytotec ingebracht gekregen bij de gyneacoloog.

Na een aantal uur kreeg ik vreselijke krampen, toen een soort wee die 20 minuten aanhield. Een 'plop' en de pijn trok weg. Golven bloed en stolsels volgden, urenlang tussen wc en bed heen en weer. Alles zat onder het bloed, de bril, de vloer, elke pyjamabroek die ik heb. Uiteindelijk 's nachts op de EH beland. Vruchtje was blijven steken in de bmm en is door de arts verwijderd. Wekenlang met bloedarmoede gelopen en alles eruit gehuild. Na 6 weken nog een hysteroscopie ivm restweefsel.



Miskraam 2 in april: ook een missed abortion met Cytotec. Minder pijn en bloed en zelf het vruchtje verloren, wel een curettage ivm restweefsel. Emotioneel kwam alles er pas een maand later uit en dat begint nu minder te worden. Cyclus nog steeds niet op orde.

Als taboe heb ik het nooit ervaren, wel is het iets waar ik liever niet IRL over spreek, te privé, te pijnlijk, en ik wil niet dat het onderwerp terugkomt wanneer ik er niets over wil delen.



Al mijn vroege miskramen waren (op een nog eerdere na) tussen de 7 en 9 weken en verliepen vrijwelgelijk; krampen die geleidelijk heftiger werden, stolsels gevolgd door een heftige bloeding en flinke pijn en dan vrij abrupt weer over. Enkel nog wat "losse" stolsels/troep en wat bloed bij het afvegen in de paar dagen erna en dan zat het er op.

Nu ik eenmaal het geluk heb gehad "echt" te bevallen lijken de krampen achteraf (en de keren erna duidelijker) wel meer op weeën dan de heftige menstruatie-achtige krampen waar ik ze eerst voor aan zag.

quote:Annelaure schreef op 20 september 2016 @ 22:41:

[...]



Ontstoken teennagels en seksverhalen en dergelijke worden wel gedeeld, zelfs 'ik heb een miskraam gehad' is niet normaal om te zeggen.

Ik hoor het juist vaak zat. En zelden iets over een ontstoken teennagel

Misschien verschilt het dus sterk per omgeving.

Ook heftig lavendel_madelief.

Om eerlijk te zijn had ik ook geen verdriet omdat ik het vruchtje verloren was. Eerlijk is eerlijk, ik was 17 dus was ergens blij dat de natuur z'n werk had gedaan.

Maar ik had werkelijk geen idee wat er bij een miskraam kwam kijken. Was ook jong dus bang voor de reacties en schaamte dus niemand wist er nog van af.

Nu probeer ik om zwanger te worden en ja dan lees je het een en ander dus ben je iets meer bekend met het zwanger worden of een eventuele miskraam want je leest het een en ander. Ik schrok idd vooral van al dat bloed en die ongelofelijke pijn. Het duurde ook zo ontzettend lang. Van 12 tot 6 constant die pijn en al dat bloed en voelde me zo slap en erg alleen. Terwijl ik best een hoge pijngrens heb.

Als ik nu zwanger zou zijn en ik zou te horen krijgen dat er geen hartslag is, zou ik het spaansbenauwd krijgen en heel erg bang zijn dat ik het weer op die manier ga mee maken.

Maar goed ik hoop in ieder geval dat ik het op zo'n manier nooit meer hoef mee te maken.

Mijn derde zwangerschap eindigde met 9 weken in een miskraam. Ik was op mijn werk en voelde me grieperig had wat koorts dus collega stuurde me naar huis. Wel,iets bloedverlies maar was ook erg verkouden en dacht aan een gesprongen adertje, verder had ik geen last.

Wel voor de zekerheid verloskundige gebeld en die zei ook dat het van de verkoudheid kon komen maar dat het ook een miskraam kon zijn en raadde me aan een afspraak te maken voor een echo. Dus ik het ziekenhuis gebeld en zou een week later heen kunnen, nadat ik had opgehangen voelde het niet goed en heb ik weer gebeld dat ik eerder wou komen voor een echo, kon toen de volgende dag.

'S Avonds en 's nachts bleef ik bloedverlies houden en midden in de nacht verloor ik het vruchtje, eigenlijk wist ik dus al dat het fout was, toch bleef ik hoop houden tot de echo. Helaas was mijn baarmoeder toen al helemaal leeg, heb dus lichamelijk niet veel last gehad maar mentaal een behoorlijke klap, je bereid je toch voor op een derde kindje, begint al wat te fantaseren over namen etc.

Degene die de echo deed was ontzettend lief en heeft ook de verloskundige voor me ingelicht die de tijd erna nog een paar contact heeft opgenomen.

Gelukkig voor ons was ik daarna (sneller dan verwacht) weer zwanger en is daar een kerngezonde jongen uit geboren, maar ik denk er toch nog wel eens aan. En de meesten die ik ken weten ook dat ik een miskraam heb gehad, ook verwerkt in een tatoeage van mij.

Met 8 /9 weken zwangerschap 3 druppels bloed en toen verloor ik het vruchtje zonder pijn of wat dan ook.

Goh isa en lavendel, wat vervelend dat het bij jullie zo heftig was qua krampen en bloedverlies. Omdat mensen die wachten op een miskraam (al wetende dat het fout is gegaan) misschien wel erg bang worden daarvan (zoals isa zegt: spaansbenauwd) wil ik laten weten dat het bij mij helemaal niet zo was. Mijn krampen waren in de verste verte geen weeën, maar meer krampen alsof ik wat verkeerds had gegeten. Of een flinke menstruatiepijn, zeg maar. Goed behapbaar, maar wel even vervelend. Twee paracetamolletjes haalden de pijn al behoorlijk weg.

En qua bloedverlies heb ik nooit meer verloren dan wat een maandverbandje op kan vangen. Ik heb een paar uur gedineerd tijdens mijn miskraam en in die paar uur heeft 1 maandverbandje alles opgevangen. Het was een beetje als een zware menstruatiedag (maar die zijn bij mij dus ook niet super heftig).

Sorry voor de details, maar uit jullie posts maak ik op dat het misschien wel prettig is voor een angstige lezer, om te weten dat het nog alle kanten op kan gaan.

Lees trouwens veel herkenbare dingen hoer, met name ook in de verhalen van de meiden die jong een miskraam hebben gehad, met mijn eerste was ik ook nog een tiener.



De emoties bij de echo's zijn ook herkenbaar. Na de eerste keren ben ik om die reden ook bewust alleen bij de huisarts geweest en weigerde om

Voor de 12 welen naar een verloskundige te gaan, ik wilde geen hartjes meer horen of vruchtjes zien tot ik enig vertrouwen erin had.



Bij de succesvolle zwangerschap moest ik uiteindelijk toch eerder, maar gelukkig is dat toen allemaal goed gegaan en heb ik de hele "collectie" aan foto's alsnog ongepland in kunnen plakken.

Vorig jaar juli een missed abortion. We kwamen erachter bij de termijnecho. Hadden op een vroege echo eerder al een hartje zien kloppen, maar dat is met ruim 7 weken gestopt. Meteen cytotec genomen en een hele nacht met flinke krampen en bloedverlies op de wc gehangen. Het voelde als een flinke voedselvergiftiging bij wijze van spreken. Daarna nog wel zeker een week flink gebloed, maar heel wisselend. Dan leek het heel weinig en bleek ik daarna ineens compleet door te lekken. Eerste kind via IVF, tweede spontaan en de derde dus ook compleet onverwacht. Vergelijkbaar met Suzy77 dus.

Onbegrijpelijk dat zoiets moois je dan alsnog 'afgenomen' wordt. En tegelijkertijd tel ik onze zegeningen en is het goed dat de natuur dit opgelost heeft. Heb het er nog steeds wel moeilijk mee. Vanaf het eerste moment is er plek en naam in je gezin bij wat mij betreft. Ik praat er nauwelijks (meer) over en met een handjevol mensen.

Ik merk de taboe eigenlijk ook niet. Ik praat er zelf vrij makkelijk en open over. Ik stoor me alleen erg aan het advies in sommige 'boekjes' om een zwangerschap pas bekend te maken na 12 weken 'want het kan nog mis gaan'. Ik vond het juist fijn om te delen.



Ik was opgelucht dat iedereen wist dat ik zwanger was. Toen het hartje niet meer klopte met 13 weken had ik met 1 telefoontje meteen lang ziekteverlof gekregen op mijn werk en was iedereen begripvol en geduldig met me. Ik hoefde niks uit te leggen! Ik kreeg alle tijd om het verlies te verwerken. Gelukkig maar want m'n lijf deed er lang over om het vruchtje af te stoten.



Heb 2x cytotec ingebracht gekregen want na de eerste keer uren pijn en verlies van het vruchtje bleek de boel niet schoon. Heb 6 dagen heftig buikpijn gehad en veel bloedverlies. Elke dag naar gynaecoloog voor controle. Na 10 dagen werd ik weer fitter. Vond het lichamelijk heftig. Had nooit kunnen werken in die dagen, ik was zo slap als een vaatdoek.

Heb daarna lang angst gehad en wilde niet meer zwanger worden. Ben een tijdje aan de pil gegaan omdat m'n menstruaties zo heftig bleven. Pas met de pil kwam lijf en hoofd tot rust. Na paar maanden durfde ik weer en nu verwachten we over een maand eindelijk ons eerste kindje.



wordt de taboe niet verward met het feit dat er genoeg vrouwen zijn die het te emotioneel (is ook te begrijpen!) vinden om erover te praten? Want in mijn geval (praat er makkelijk over) merk ik helemaal geen onbegrip of taboe.

Ik denk het wel Bottom, en voor mij is het ook het er niet mee geconfronteerd willen worden. Ik ben er wel open over als er en vraag gesteld wordt, maar begin er vrijwel nooit over (buiten in gesprekken met mijn man en een vriendin om).

Ik voel ook zelden de behoefte om het te delen, en wanneer ik dat wil is een van hen daar.



En soms weet ik ook niet wat je er eigenlijk over kan zeggen.

Wat voor een wervelwind het ook kan zijn, en hoezeer ik ook dingen herken in verhalen van anderen, veel verder dan erkennen hoe ongelofelijk klote het is kom ik niet. Het is gewoon kut en daar is haast alles al snel mee gezegd als de ervaring gedeeld is.



Althans, in mijn ervaring dan.

Ik was 23 en wilde niet zwanger worden. Toen mijn vriend na een buitenlandse stage van een aantal maanden weer thuis kwam, was ik bij mijn laatste menstruatie weer gestart met de nuvaring en zat ik bij zijn terugkomst precies weer in de betrouwbare zone. Er waren toen nogal wat twijfels over onze relatie, hele intense weken. Na een week of 5 kreeg ik veel krampen, wat bloedverlies. Ik dacht in eerste instantie dat het door"slikken" of doorringen van de nuvaring zoals anders blijkbaar in de war was. Toen ik echter een dag of 3 heftig bleef bloeden zoals ik nooit eerder had, met veel stolsels en continue krampen, bedacht ik me dat ik waarschijnlijk een miskraam had. Ik had nog een positieve test. Bij huisarts geweest, die adviseerde om nog aantal dagen af te wachten en me anders door te sturen. Bloeden en krampen stopten, test niet meer positief.



Het was vooral een wat surrealistisch idee, dat ik blijkbaar heel kort zwanger was, zonder het te weten. Ik voelde me wel verdrietig, maar wilde ook nog geen kind toen.

Ik heb vorige week een missed abortion gehad van een tweeling. Al vroeg gestopt met groeien, de rest groeide wel door.



Zwanger worden zat er voor ons niet in op natuurlijke manier. We hebben een zoon van 5 na jaren fertiliteitbehandelingen.



Ik bleek ineens zwanger een week of tien geleden. Nogal een shock want in twaalf jaar is dat nooit gelukt. Ik was wel bezorgd, er is heel erg veel mis gegaan rondom de bevalling 5 jaar geleden. Maar dit was een hele grote wens altijd, dus we gingen er voor!



Helaas bleek het mis te zijn bij de echo van 7 weken. De vruchtjes zijn gestopt met groeien. De miskraam kwam niet zelf op gang dus na 1.5 week een curettage gepland. Die was vandaag een week geleden. De ingreep moest onder narcose ivm mijn medische achtergrond. Had de dagen erna vreselijk veel pijn. Kon niks, niet lopen of staan, alsof ik continue weeën had. Vrijdag ben ik terug gegaan en er bleek restweefsel achter te zijn gebleven. Ik werd met spoed nogmaals gecuratteerd. Weer onder narcose.

Heftig allemaal, vooral fysiek ben ik uitgeput. Na vrijdag heb ik nog steeds vrij veel pijn, het lijkt vanavond eindelijk af te nemen.

Ik bloed af en toe nog wel, zijn momenten.

Vind het erg tegenvallen. Had dan ook gewoon flinke pech.

Wat rot andrea

Ik was terughoudend met vertellen omdat er best wat emoties bij komen kijken. Ik ben nu heel open over dat ik een miskraam heb gehad, maar vlak erna moest ik snel huilen als ik het vertelde en daar had ik gewoon niet altijd zin in.



Ik had met 7wk een kloppend hartje gezien, maar ik bleef het gevoel houden dat het mis zou gaan....

Met 9 weken voelde ik een enorme steek in m'n buik en had ik een beetje bloed met afvegen.

Savonds kreeg ik kramp, beetje als menstruatiekramp, en dat zeurde door.

Ik wilde absoluut niet toegeven dus ik ging naar bed met kruik, hele nacht had ik buikpijn, weeë-achtige pijn. Maar ik ging niet naar de wc, uit angst wat er ging komen.



Smorgens moest ik het toch onder ogen komen en eenmaal op de wc verloor ik bloed, stolsels, de hele mikmak waar ik bang voor was, en uiteindelijk kwam daar het vruchtje in vruchtzakje en al eruit. Ik heb dit kunnen opvangen en goed kunnen bekijken, heel bijzonder om te zien dat het al echt een mini mensje was met 9 weken.

Lichamelijk voelde ik me wel goed nadat ik het vruchtje was verloren, maar psychisch was het een enorme klap.



Het heeft een paar weken geduurd om het te verwerken, ik had hiervoor nooit gedacht dat het zo'n impact op je kan hebben.



Een paar maanden later was ik in verwachting van m'n zoon en nu ben ik in verwachting van een dochter.

Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?



Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij gepland