Zwanger
alle pijlers
Miskraamverhalen
dinsdag 20 september 2016 om 21:11
Er is net weer eens een nieuw bevallingsverhalen-topic gestart. Waarin bv ook de vraag werd gesteld; waarom wordt er zo geheimzinnig gedaan over bevallingen? Wat mij eraan deed denken: waarom zo geheimzinnig over miskramen? Ik heb nl net mn 2e miskraam achter de rug en net zoals dat bij bevallingen het geval kan zijn waren die ervaringen een verschil van dag en nacht. Ik weet van verschillende vriendinnen en kennissen dat zij door hetzelfde zijn gegaan maar een volledig verslag hoor je gewoon niet.
Ik ben benieuwd of er dames zijn die ook wel eens hun verhaal willen delen...?
TO trapt af:
1e miskraam: ik had al mn 2e koperspiraal en was totaal niet bezig met kinderen en zwangerschap. Had niet door dat ik zwanger was en ook heel weinig symptomen. Stond savonds rond 8 thuis in de kamer en kreeg ineens heel heftige pijn. Sleepte mezelf naar de bank en daar werd t zo heftig dat ik me echt aan de bank moest vastgrijpen en moest meepuffen. Na een paar ipuprofen werd het dragelijk en ben ik uiteindelijk rond 1 in slaap gevallen. Volgende dag kon ik amper lopen. Vervolgens 2 weken zwarte afscheiding. Toen terwijl ik aan het werk was een hele lading vloeistof naar buiten nadat ik hoestte (geen urine), nat tot op mn knieen. Twee weken later weer. Paar dagen later onder de douche eindelijk vruchtje naar buiten. Het was geen geplande zwangerschap maar heb er met terugwerkende kracht veel last gehad.
2e miskraam: na een kloppend hartje met 6.5 week cytotec gekregen na gediagnosticeerde missed abortion met de echo van 9 weken. Ook pijnstilling erbij gekregen. Alles ingenomen/ingebracht en thuis op de bank gaan liggen om ca 15 uur. Lichte krampjes maar pas na 3e dosis een goede bloeding. Geen serieuze pijn gehad. Bij de 4e dosis een tijdje gehad dat ik iedere 15 minuten moest verschonen. Maakte me even zorgen dat ik zo niet moest/kon gaan slapen. Toen kon ik op de wc de placenta eruit trekken met een stel flinke stolsels en werd het bloeden minder. Ben gaan slapen om 2 uur. Na een week was de bloeding geheel over. Het was voor zover je dat kan zeggen eigenlijk wel een 'prettige' ervaring zoals het ging.
En jullie?
Ik ben benieuwd of er dames zijn die ook wel eens hun verhaal willen delen...?
TO trapt af:
1e miskraam: ik had al mn 2e koperspiraal en was totaal niet bezig met kinderen en zwangerschap. Had niet door dat ik zwanger was en ook heel weinig symptomen. Stond savonds rond 8 thuis in de kamer en kreeg ineens heel heftige pijn. Sleepte mezelf naar de bank en daar werd t zo heftig dat ik me echt aan de bank moest vastgrijpen en moest meepuffen. Na een paar ipuprofen werd het dragelijk en ben ik uiteindelijk rond 1 in slaap gevallen. Volgende dag kon ik amper lopen. Vervolgens 2 weken zwarte afscheiding. Toen terwijl ik aan het werk was een hele lading vloeistof naar buiten nadat ik hoestte (geen urine), nat tot op mn knieen. Twee weken later weer. Paar dagen later onder de douche eindelijk vruchtje naar buiten. Het was geen geplande zwangerschap maar heb er met terugwerkende kracht veel last gehad.
2e miskraam: na een kloppend hartje met 6.5 week cytotec gekregen na gediagnosticeerde missed abortion met de echo van 9 weken. Ook pijnstilling erbij gekregen. Alles ingenomen/ingebracht en thuis op de bank gaan liggen om ca 15 uur. Lichte krampjes maar pas na 3e dosis een goede bloeding. Geen serieuze pijn gehad. Bij de 4e dosis een tijdje gehad dat ik iedere 15 minuten moest verschonen. Maakte me even zorgen dat ik zo niet moest/kon gaan slapen. Toen kon ik op de wc de placenta eruit trekken met een stel flinke stolsels en werd het bloeden minder. Ben gaan slapen om 2 uur. Na een week was de bloeding geheel over. Het was voor zover je dat kan zeggen eigenlijk wel een 'prettige' ervaring zoals het ging.
En jullie?
dinsdag 20 september 2016 om 21:20
Als 'vragenstelster' uit het andere topic wat je noemt, meld ik me ook nog even hier. Denk dat je iets heel terecht plaatst: dit onderwerp lijkt ook zeker een taboe te zijn. En waarom? Geen idee, het hoort soms bij het leven helaas...
Zelf geen miskraam gehad, maar ik lees wel eventjes mee. Met hoeveel weken had je de miskramen TO?
Zelf geen miskraam gehad, maar ik lees wel eventjes mee. Met hoeveel weken had je de miskramen TO?
dinsdag 20 september 2016 om 21:24
Na 8 weken zwangerschap met heel af en toe minimaal bloedverlies (echt een flintertje) een echo van een vruchtje dat met 6 weken gestopt was met groeien. Ik moest het thuis maar afwachten. Als het bloeden heel erg zou zijn, dan moest ik bellen. Een paar dagen later begon het, echt flinke weeën (had al een bevalling achter de rug) en twee keer een wc pot vol bloed. Toen toch maar voor de zekerheid de verloskundige gebeld, toen moest ik naar het ziekenhuis voor een curettage. Ik was er om 7 uur 's ochtends en werd pas om 16.30 uur geholpen, omdat het tussendoor moest. Al die tijd moest ik nuchter blijven, daar had ik zo'n last van. Achteraf bleek dat de miskraam wel volledig was geweest en de curettage dus niet nodig was geweest, maar het bloeden was zo heftig.
dinsdag 20 september 2016 om 21:24
Jeetje, wat een akelig topic.
Vervelend dat je dit is overkomen TO. Denk je dat de akelig ervaringen van anderen jou helpen bij de verwerking?
Ik wil je mijn verhalen wel vertellen hoor...
Eerste keer missed abortion en direct gekozen voor curettage. Vruchtje was al bijna 9 wkn en dat durfde ik niet af te wachten. Ik wilde dat niet tegenkomen. Ik vond de curettage en de napijn toen nogal heftig.
Tweede keer ook missed abortion. Dit keer wilde ik wel afwachten ivm eerste ervaring met curettage. Na een paar weken kwam het vanzelf. Echter ging dit nogal mis en belandde ik met spoed alsnog op de OK voor een curettage en was ik ruim een liter bloed verloren. Toch viel het me (op het angstige moment voordat ik op de OK lag na) echt heel erg mee.
Vervelend dat je dit is overkomen TO. Denk je dat de akelig ervaringen van anderen jou helpen bij de verwerking?
Ik wil je mijn verhalen wel vertellen hoor...
Eerste keer missed abortion en direct gekozen voor curettage. Vruchtje was al bijna 9 wkn en dat durfde ik niet af te wachten. Ik wilde dat niet tegenkomen. Ik vond de curettage en de napijn toen nogal heftig.
Tweede keer ook missed abortion. Dit keer wilde ik wel afwachten ivm eerste ervaring met curettage. Na een paar weken kwam het vanzelf. Echter ging dit nogal mis en belandde ik met spoed alsnog op de OK voor een curettage en was ik ruim een liter bloed verloren. Toch viel het me (op het angstige moment voordat ik op de OK lag na) echt heel erg mee.
dinsdag 20 september 2016 om 21:30
quote:south schreef op 20 september 2016 @ 21:24:
Jeetje, wat een akelig topic.
Vervelend dat je dit is overkomen TO. Denk je dat de akelig ervaringen van anderen jou helpen bij de verwerking?
Ja dat denk ik zeker. Durf ik zonder meer te zeggen.
Zou dat het dan zijn; dat de meerderheid denkt; een ander is niet gesteund door mijn ellende...?
Jeetje, wat een akelig topic.
Vervelend dat je dit is overkomen TO. Denk je dat de akelig ervaringen van anderen jou helpen bij de verwerking?
Ja dat denk ik zeker. Durf ik zonder meer te zeggen.
Zou dat het dan zijn; dat de meerderheid denkt; een ander is niet gesteund door mijn ellende...?
dinsdag 20 september 2016 om 21:30
Ik was 19 toen ik ongepland zwanger raakte. Na weken bijkomen van het nieuws begon ik opeens heel erg te bloeden. Ik had enorme krampen als ik terug denk waren het echt een soort weeën en verloor zoveel stolsels dat ik met drie maandverbandjes nog door mijn broek heen bloedde. De volgende dag was het bloeden en de krampen gestopt en kreeg ik een echo. Daarop was een vruchtje van 8,4 weken te zien met een kloppend hartje. We werden gerustgesteld en we mochten over een paar weken terug komen. Nog geen half uur later begon het bloeden weer terwijl we buiten liepen en was ik blij dat ik een lange jas aan had anders kon iedereen me zien bloeden zoveel was het weer. Helaas was het inmiddels vrijdag avond en na een weekend van bloeden, krampen een achtbaan aan emoties en duidelijk afnemende misselijk zagen we maandag op de echo dat het vruchtje weg was. Er zat nog wat in de baarmoeder dus kreeg cytotec om de rest weg te krijgen, en na nog een paar uurtjes flink bloeden en krampen was mijn baarmoeder bij de volgende echo schoon. Ik heb nog best lang licht gebloed en weet nog dat ik op een gegeven moment zelfs de huisarts heb gebeld, maar dat scheen normaal te zijn.
Ik ben ook nog twee keer veel te vroeg bevallen rond 23 weken maar dat waren beide weer hele andere ervaringen.
Ik ben ook nog twee keer veel te vroeg bevallen rond 23 weken maar dat waren beide weer hele andere ervaringen.
dinsdag 20 september 2016 om 21:33
Met een echo met 8 weken kwamen we erachter dat het vruchtje gestopt was met groeien. Na een week afwachten kreeg ik pillen om de miskraam op te wekken, helaas begon ik daardoor wel een beetje te bloeden, maar verder gebeurde er niks. Ondertussen werd ik behoorlijk ziek van de zwangerschap (placenta groeide nog gewoon door, dus ik had last van alle kwaaltjes incl overgeven). Na weer een week wachten werd ik gecontroleerd in het ziekenhuis en werd er een afspraak gemaakt voor een curettage. Eenmaal thuis werd ik flink ziek, uiteindelijk gillend van de pijn naar de spoedeisende hulp gegaan en na een hele nacht onderzoeken heb ik de volgende ochtend een spoed curettage gehad. Op dat moment voelde ik alleen maar opluchting. Later nog wel flink (mentaal) last van gehad. Lichamelijke klachten vielen me na de operatie alles mee!
dinsdag 20 september 2016 om 21:34
dinsdag 20 september 2016 om 21:36
quote:south schreef op 20 september 2016 @ 21:24:
Jeetje, wat een akelig topic.
Vervelend dat je dit is overkomen TO. Denk je dat de akelig ervaringen van anderen jou helpen bij de verwerking?
Als je zwanger probeert te raken en dan uiteindelijk zwanger wordt is een miskraam iets wat kan gebeuren. Ik ben nu voor het eerst zwanger en ik was bang voor een miskraam (de 'normale' angst zeg maar), maar ook bang voor dat onbekende van een miskraam ('hoe gaat dat in zijn werk'). Er is op internet weinig te lezen, waar ook de details meegenomen worden...En persoonlijk vond ik dat wel een gemis. Ik ben totaal niet uit op sensatie, maar omdat de kans op een miskraam toch best wel aanwezig is vond ik het gek dat ik er zo weinig van wist.
Jeetje, wat een akelig topic.
Vervelend dat je dit is overkomen TO. Denk je dat de akelig ervaringen van anderen jou helpen bij de verwerking?
Als je zwanger probeert te raken en dan uiteindelijk zwanger wordt is een miskraam iets wat kan gebeuren. Ik ben nu voor het eerst zwanger en ik was bang voor een miskraam (de 'normale' angst zeg maar), maar ook bang voor dat onbekende van een miskraam ('hoe gaat dat in zijn werk'). Er is op internet weinig te lezen, waar ook de details meegenomen worden...En persoonlijk vond ik dat wel een gemis. Ik ben totaal niet uit op sensatie, maar omdat de kans op een miskraam toch best wel aanwezig is vond ik het gek dat ik er zo weinig van wist.
dinsdag 20 september 2016 om 21:39
Issiee en Dragisa, ik ben me er natuurlijk van bewust dat we het hier hebben over miskramen en niet over een doodgeboren kindje. Ik kan me er nieteens een voorstelling van maken..... Uiteraard zal het fysieke veel erger zijn geweest dan de 'gemiddelde' miskraam en over de psychische pijn zal ik t maar helemaal niet hebben.
Maar iedereens pijn mag er zijn, toch????
Maar iedereens pijn mag er zijn, toch????
dinsdag 20 september 2016 om 21:40
Ik ervaar het zelf niet als een taboe of geheimzinnigheid. Bevallingsverhalen ook niet trouwens (verre van zelfs.. Die krijg je ook ongevraagd voor je kiezen). Maar als het behulpzaam kan zijn om mijn verhaal te geven, vind ik dat dus ook geen probleem. Ik moet wel waarschuwen dat ik best wel het nuchtere type ben en dat dit misschien ook in mijn verhaal te lezen is. Dat doet niks af aan hoe anderen hun miskraam ervaren natuurlijk. Ieder zijn proces en ervaring.
Ik was 6,5 weken zwanger en had al een aantal dagen wat bloedverlies. Het begon met super lichtbruin, maar werd elke dag een klein teintje bruiner of roder. En elke dag ietsje meer. Van een drupje in mijn ondergoed de eerste dag, tot best een volledig gekleurd wc papiertje een paar dagen later en de behoefte om mijn slip te verschonen. Ik maakte mij dus al wat zorgen. Toen op een avond, was het plots helderrood en een stuk meer dan daarvoor. Haast menstruatie hoeveelheid. Ik wist dat het fout zat en heb de vk gebeld. Ik mocht langs komen, geen hartactiviteit zichtbaar (maar eventueel ook nog normaal bij de termijn). Dus afwachten maar. Het was een behoorlijke tegenstelling die dag, want een paar uur eerder had ik gehoord dat het bod voor een nieuw huis was geaccepteerd. Van Indegloria stemming naar dieptepunt dus.
De volgende dag (vrijdag de dertiende ) was het bloedverlies er nog en kreeg ik begin van de middag hevige buikkrampen. Voor mij was het duidelijk. Ik heb flink wat paracetamol ingenomen, heb een maandverband in gedaan en ben uit eten geweest. Dat stond al gepland en ik nam mij voor om te kijken of dat ging lukken. Zo niet, kon ik altijd nog afhaken. Tijdens het etentje lekker afleiding gehad, al voelde ik dat er wat gaande was. En uiteindelijk bij de toiletgang het vruchtje ook in het maandverbandje zien liggen. Ik heb het doorgespoeld/weggegooid en besloten 's avonds er een lekker drankje op te nemen en afleiding te zoeken. Dat lukte best, want het Nederlands Elftal won die avond overtuigend met 5-1 van Spanje. Ik heb dat weekend nog flink wat gejankt her en der en daarna was het klaar wat mij betreft. Focus op het nieuwe huis en opnieuw zwanger worden. Hoe stom het ook klinkt, heb ik mij ook blij en trots gevoeld met mijn miskraam. In die zin dat ik blij en trots was op/met mijn lichaam, dat het zo slim is om het ongezonde vruchtje te herkennen en tijdig maatregelen te treffen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat dat de reden is dat zo'n vruchtje niet mag uitgroeien tot een mens. Het voldragen van een ongezonde vrucht/baby, lijkt mij heel erg.
Ik kan mij niet herinneren hoe lang ik nog gevloeid heb. Ik meen zelf niet lang. Ben uiteindelijk daarna nog 1x gewoon ongesteld geworden en de cyclus erop was ik opnieuw zwanger. In week 6, 7 en 8 van die zwangerschap opnieuw bloedverlies gehad. Best vergelijkbaar met toen bij de miskraam. Maar dit keer is er gewoon een gezonde zoon uit geboren.
Ik was 6,5 weken zwanger en had al een aantal dagen wat bloedverlies. Het begon met super lichtbruin, maar werd elke dag een klein teintje bruiner of roder. En elke dag ietsje meer. Van een drupje in mijn ondergoed de eerste dag, tot best een volledig gekleurd wc papiertje een paar dagen later en de behoefte om mijn slip te verschonen. Ik maakte mij dus al wat zorgen. Toen op een avond, was het plots helderrood en een stuk meer dan daarvoor. Haast menstruatie hoeveelheid. Ik wist dat het fout zat en heb de vk gebeld. Ik mocht langs komen, geen hartactiviteit zichtbaar (maar eventueel ook nog normaal bij de termijn). Dus afwachten maar. Het was een behoorlijke tegenstelling die dag, want een paar uur eerder had ik gehoord dat het bod voor een nieuw huis was geaccepteerd. Van Indegloria stemming naar dieptepunt dus.
De volgende dag (vrijdag de dertiende ) was het bloedverlies er nog en kreeg ik begin van de middag hevige buikkrampen. Voor mij was het duidelijk. Ik heb flink wat paracetamol ingenomen, heb een maandverband in gedaan en ben uit eten geweest. Dat stond al gepland en ik nam mij voor om te kijken of dat ging lukken. Zo niet, kon ik altijd nog afhaken. Tijdens het etentje lekker afleiding gehad, al voelde ik dat er wat gaande was. En uiteindelijk bij de toiletgang het vruchtje ook in het maandverbandje zien liggen. Ik heb het doorgespoeld/weggegooid en besloten 's avonds er een lekker drankje op te nemen en afleiding te zoeken. Dat lukte best, want het Nederlands Elftal won die avond overtuigend met 5-1 van Spanje. Ik heb dat weekend nog flink wat gejankt her en der en daarna was het klaar wat mij betreft. Focus op het nieuwe huis en opnieuw zwanger worden. Hoe stom het ook klinkt, heb ik mij ook blij en trots gevoeld met mijn miskraam. In die zin dat ik blij en trots was op/met mijn lichaam, dat het zo slim is om het ongezonde vruchtje te herkennen en tijdig maatregelen te treffen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat dat de reden is dat zo'n vruchtje niet mag uitgroeien tot een mens. Het voldragen van een ongezonde vrucht/baby, lijkt mij heel erg.
Ik kan mij niet herinneren hoe lang ik nog gevloeid heb. Ik meen zelf niet lang. Ben uiteindelijk daarna nog 1x gewoon ongesteld geworden en de cyclus erop was ik opnieuw zwanger. In week 6, 7 en 8 van die zwangerschap opnieuw bloedverlies gehad. Best vergelijkbaar met toen bij de miskraam. Maar dit keer is er gewoon een gezonde zoon uit geboren.
dinsdag 20 september 2016 om 21:42
quote:cosmopolitan2208 schreef op 20 september 2016 @ 21:39:
Issiee en Dragisa, ik ben me er natuurlijk van bewust dat we het hier hebben over miskramen en niet over een doodgeboren kindje. Ik kan me er nieteens een voorstelling van maken..... Uiteraard zal het fysieke veel erger zijn geweest dan de 'gemiddelde' miskraam en over de psychische pijn zal ik t maar helemaal niet hebben.
Maar iedereens pijn mag er zijn, toch????Dat ontken toch niet? Ik zeg dat IK het peanuts vond. Ik zal nooit iemands verdriet bagataliseeren op dat vlak.
Issiee en Dragisa, ik ben me er natuurlijk van bewust dat we het hier hebben over miskramen en niet over een doodgeboren kindje. Ik kan me er nieteens een voorstelling van maken..... Uiteraard zal het fysieke veel erger zijn geweest dan de 'gemiddelde' miskraam en over de psychische pijn zal ik t maar helemaal niet hebben.
Maar iedereens pijn mag er zijn, toch????Dat ontken toch niet? Ik zeg dat IK het peanuts vond. Ik zal nooit iemands verdriet bagataliseeren op dat vlak.
dinsdag 20 september 2016 om 21:42
Een hele vroege miskraam gehad met ongeveer 5 weken. Een emotionele achtbaan vond ik het na de blijdschap van een positieve zwangerschapstest (ook al wist ik feitelijk heel goed dat ik nog maar pril zwanger was en de kans op een miskraam vrij groot is). Buikkrampen gehad en een nachtje koortszweten, ongeveer een week bloedverlies. Daarna me nog een tijd labiel gevoeld, maar bleek ook snel daarna weer zwanger, dus de hormoonschommelingen zullen meegespeeld hebben.
dinsdag 20 september 2016 om 21:43
Er was niks aan het handje, tot ik ontzettend veel buikpijn kreeg. Echt heel veel, een soort rollende pijn. Kan het niet zo goed uitleggen. En toen kwam het bloed. Ik heb een paar dagen heel heftig gebloed en toen kwam het vruchtje. Het bloeden werd daarna een stuk minder en is een paar dagen later helemaal opgehouden.
Ik weet nog dat ik zo verbaasd was dat ik zoveel kon bloeden en niet sterven.
Voor mij persoonlijk zit er geen taboe op miskramen, en ik vind het heel jammer dat mensen er niet opener over zijn. Ook het hele wachten met bekendmaken van de zwangerschap tot de 12 weken, ik snap het niet. Het lijkt mij juist fijn als mensen op de hoogte zijn van een zwangerschap die eventueel mis kan gaan. Maar misschien ben ik daar raar in.
Ik weet nog dat ik zo verbaasd was dat ik zoveel kon bloeden en niet sterven.
Voor mij persoonlijk zit er geen taboe op miskramen, en ik vind het heel jammer dat mensen er niet opener over zijn. Ook het hele wachten met bekendmaken van de zwangerschap tot de 12 weken, ik snap het niet. Het lijkt mij juist fijn als mensen op de hoogte zijn van een zwangerschap die eventueel mis kan gaan. Maar misschien ben ik daar raar in.
dinsdag 20 september 2016 om 21:44
Ik wil je mijn verhaal wel vertellen hoor. Heb het volgens mij wel eens vaker vertelt in een soortgelijk topic.
Ik was 17 jaar en had een relatie, ik was erg jong dus er was geen kinderwens. Op die leeftijd was ik slordig met de pil. Ik vergat hem wel eens een dagje of nam hem te laat in. Superdom maar op die leeftijd dacht ik er niet zo bij na.
Test gedaan en in tranen want wist niet wat ik moest doen. Vriend en ik contact gezocht met een abortus kliniek. Niet omdat we meteen daarvoor zouden kiezen maar ik wist niet hoe ver ik was en wilde graag daarheen om te praten, echo gehad en bleek ik al zo'n 8 weken maar ze zei al dat ze geen hartje zag kloppen. Paar dagen later zag ik een beetje roze afscheiding. S avonds laat, verbleef ik bij de ouders van m'n vriend.
Rond 12 gingen we naar bed en kreeg ik wat buikpijn. Op een gegeven moment kwam er bloed en dat werd steeds meer. Ondertussen verging ik van de pijn en dat kwam echt om de paar minuten. Ik ging naar de wc, weer naar bed , naar beneden , op de grond liggen, weer naar boven. Als ik eraan terug denk kan ik die pijn gewoon weer voelen. Was ook enorm bang want was 17 en niemand wist er van af behalve mijn ex maar die sliep eigenlijk beetje door. Op een gegeven moment was het 6 uur S ochtends en was het nog steeds bezig. Handdoeken vol met bloed en m'n vriend zag mij huilen en ik was lijkbleek. Hij heeft z'n moeder wakker gemaakt en zei volgens mij heeft isa een miskraam. Zij schrokken enorm want zij wisten nog van niets. Ze hielp me rustig te worden en wilde naar het ziekenhuis. Toen ik op de wc zat voelde ik een soort 'luchtbel' eruit komen en toen was de pijn weg. Ik voelde me zo opgelucht maar gingen wel naar de eerste hulp want ik had zoveel bloed verloren en was echt lijkbleek.
Ik hoop zoiets nooit meer mee te maken.
Ik was 17 jaar en had een relatie, ik was erg jong dus er was geen kinderwens. Op die leeftijd was ik slordig met de pil. Ik vergat hem wel eens een dagje of nam hem te laat in. Superdom maar op die leeftijd dacht ik er niet zo bij na.
Test gedaan en in tranen want wist niet wat ik moest doen. Vriend en ik contact gezocht met een abortus kliniek. Niet omdat we meteen daarvoor zouden kiezen maar ik wist niet hoe ver ik was en wilde graag daarheen om te praten, echo gehad en bleek ik al zo'n 8 weken maar ze zei al dat ze geen hartje zag kloppen. Paar dagen later zag ik een beetje roze afscheiding. S avonds laat, verbleef ik bij de ouders van m'n vriend.
Rond 12 gingen we naar bed en kreeg ik wat buikpijn. Op een gegeven moment kwam er bloed en dat werd steeds meer. Ondertussen verging ik van de pijn en dat kwam echt om de paar minuten. Ik ging naar de wc, weer naar bed , naar beneden , op de grond liggen, weer naar boven. Als ik eraan terug denk kan ik die pijn gewoon weer voelen. Was ook enorm bang want was 17 en niemand wist er van af behalve mijn ex maar die sliep eigenlijk beetje door. Op een gegeven moment was het 6 uur S ochtends en was het nog steeds bezig. Handdoeken vol met bloed en m'n vriend zag mij huilen en ik was lijkbleek. Hij heeft z'n moeder wakker gemaakt en zei volgens mij heeft isa een miskraam. Zij schrokken enorm want zij wisten nog van niets. Ze hielp me rustig te worden en wilde naar het ziekenhuis. Toen ik op de wc zat voelde ik een soort 'luchtbel' eruit komen en toen was de pijn weg. Ik voelde me zo opgelucht maar gingen wel naar de eerste hulp want ik had zoveel bloed verloren en was echt lijkbleek.
Ik hoop zoiets nooit meer mee te maken.
.
dinsdag 20 september 2016 om 21:52
quote:cosmopolitan2208 schreef op 20 september 2016 @ 21:39:
Issiee en Dragisa, ik ben me er natuurlijk van bewust dat we het hier hebben over miskramen en niet over een doodgeboren kindje. Ik kan me er nieteens een voorstelling van maken..... Uiteraard zal het fysieke veel erger zijn geweest dan de 'gemiddelde' miskraam en over de psychische pijn zal ik t maar helemaal niet hebben.
Maar iedereens pijn mag er zijn, toch????
Ik bedoelde er verder niks mee, ik vond mijn miskraam met 8 weken ook heel zwaar en daar heb ik ook verdriet van gehad.
Ik vermeldde het omdat het toch door veel mensen als miskraam word gezien, maar dat het door mijzelf dus niet als miskramen werd ervaren.
Issiee en Dragisa, ik ben me er natuurlijk van bewust dat we het hier hebben over miskramen en niet over een doodgeboren kindje. Ik kan me er nieteens een voorstelling van maken..... Uiteraard zal het fysieke veel erger zijn geweest dan de 'gemiddelde' miskraam en over de psychische pijn zal ik t maar helemaal niet hebben.
Maar iedereens pijn mag er zijn, toch????
Ik bedoelde er verder niks mee, ik vond mijn miskraam met 8 weken ook heel zwaar en daar heb ik ook verdriet van gehad.
Ik vermeldde het omdat het toch door veel mensen als miskraam word gezien, maar dat het door mijzelf dus niet als miskramen werd ervaren.
dinsdag 20 september 2016 om 21:52
Moeilijk topic, maar dat is meer omdat ik zelf nog vreselijk veel moeite heb met mijn miskramen. Iedere miskraam is anders, net als iedere bevalling. Maar beide zul je je altijd herinneren, is lichamelijk en mentaal heel ingrijpend.
Eerste mk was begin dit jaar. Na 9 jaar seks zonder bescherming en drie ivf kinderen deden we niet aan anticonceptie. En toen was ik ineens zwanger. Enorm geschrokken, maar al snel heel blij. En toen ging het mis. Eerst beetje roze bij afvegen, roze werd bruin, en na een paar dagen was het weg. En toen begon het een week later weer. Roze werd rood en op de echo bleek dat het voorbij was. Gynaecoloog trok gedeelte van het vruchtzakje eruit en daarna ben ik vreselijk gaan bloeden. Het liep langs mijn benen, door het maandverband heen. Enorme stolsels en kramp. Na een paar dagen voelde op de wc ik iets uit mijn vagina zakken, en dat bleek het vruchtje te zijn. Leek net een gamba. Ik was ongeveer 8 weken zwanger. Bloeden heeft twee weken geduurd.
Tweede keer was twee maanden geleden. Lichamelijk minder ingrijpend. Ik was nu 6 weken. Begon op dezelfde manier, weer veel bloed maar geen stolsels en geen gamba.
Eerste mk was begin dit jaar. Na 9 jaar seks zonder bescherming en drie ivf kinderen deden we niet aan anticonceptie. En toen was ik ineens zwanger. Enorm geschrokken, maar al snel heel blij. En toen ging het mis. Eerst beetje roze bij afvegen, roze werd bruin, en na een paar dagen was het weg. En toen begon het een week later weer. Roze werd rood en op de echo bleek dat het voorbij was. Gynaecoloog trok gedeelte van het vruchtzakje eruit en daarna ben ik vreselijk gaan bloeden. Het liep langs mijn benen, door het maandverband heen. Enorme stolsels en kramp. Na een paar dagen voelde op de wc ik iets uit mijn vagina zakken, en dat bleek het vruchtje te zijn. Leek net een gamba. Ik was ongeveer 8 weken zwanger. Bloeden heeft twee weken geduurd.
Tweede keer was twee maanden geleden. Lichamelijk minder ingrijpend. Ik was nu 6 weken. Begon op dezelfde manier, weer veel bloed maar geen stolsels en geen gamba.