Zwanger
alle pijlers
Miskraamverhalen
dinsdag 20 september 2016 om 21:11
Er is net weer eens een nieuw bevallingsverhalen-topic gestart. Waarin bv ook de vraag werd gesteld; waarom wordt er zo geheimzinnig gedaan over bevallingen? Wat mij eraan deed denken: waarom zo geheimzinnig over miskramen? Ik heb nl net mn 2e miskraam achter de rug en net zoals dat bij bevallingen het geval kan zijn waren die ervaringen een verschil van dag en nacht. Ik weet van verschillende vriendinnen en kennissen dat zij door hetzelfde zijn gegaan maar een volledig verslag hoor je gewoon niet.
Ik ben benieuwd of er dames zijn die ook wel eens hun verhaal willen delen...?
TO trapt af:
1e miskraam: ik had al mn 2e koperspiraal en was totaal niet bezig met kinderen en zwangerschap. Had niet door dat ik zwanger was en ook heel weinig symptomen. Stond savonds rond 8 thuis in de kamer en kreeg ineens heel heftige pijn. Sleepte mezelf naar de bank en daar werd t zo heftig dat ik me echt aan de bank moest vastgrijpen en moest meepuffen. Na een paar ipuprofen werd het dragelijk en ben ik uiteindelijk rond 1 in slaap gevallen. Volgende dag kon ik amper lopen. Vervolgens 2 weken zwarte afscheiding. Toen terwijl ik aan het werk was een hele lading vloeistof naar buiten nadat ik hoestte (geen urine), nat tot op mn knieen. Twee weken later weer. Paar dagen later onder de douche eindelijk vruchtje naar buiten. Het was geen geplande zwangerschap maar heb er met terugwerkende kracht veel last gehad.
2e miskraam: na een kloppend hartje met 6.5 week cytotec gekregen na gediagnosticeerde missed abortion met de echo van 9 weken. Ook pijnstilling erbij gekregen. Alles ingenomen/ingebracht en thuis op de bank gaan liggen om ca 15 uur. Lichte krampjes maar pas na 3e dosis een goede bloeding. Geen serieuze pijn gehad. Bij de 4e dosis een tijdje gehad dat ik iedere 15 minuten moest verschonen. Maakte me even zorgen dat ik zo niet moest/kon gaan slapen. Toen kon ik op de wc de placenta eruit trekken met een stel flinke stolsels en werd het bloeden minder. Ben gaan slapen om 2 uur. Na een week was de bloeding geheel over. Het was voor zover je dat kan zeggen eigenlijk wel een 'prettige' ervaring zoals het ging.
En jullie?
Ik ben benieuwd of er dames zijn die ook wel eens hun verhaal willen delen...?
TO trapt af:
1e miskraam: ik had al mn 2e koperspiraal en was totaal niet bezig met kinderen en zwangerschap. Had niet door dat ik zwanger was en ook heel weinig symptomen. Stond savonds rond 8 thuis in de kamer en kreeg ineens heel heftige pijn. Sleepte mezelf naar de bank en daar werd t zo heftig dat ik me echt aan de bank moest vastgrijpen en moest meepuffen. Na een paar ipuprofen werd het dragelijk en ben ik uiteindelijk rond 1 in slaap gevallen. Volgende dag kon ik amper lopen. Vervolgens 2 weken zwarte afscheiding. Toen terwijl ik aan het werk was een hele lading vloeistof naar buiten nadat ik hoestte (geen urine), nat tot op mn knieen. Twee weken later weer. Paar dagen later onder de douche eindelijk vruchtje naar buiten. Het was geen geplande zwangerschap maar heb er met terugwerkende kracht veel last gehad.
2e miskraam: na een kloppend hartje met 6.5 week cytotec gekregen na gediagnosticeerde missed abortion met de echo van 9 weken. Ook pijnstilling erbij gekregen. Alles ingenomen/ingebracht en thuis op de bank gaan liggen om ca 15 uur. Lichte krampjes maar pas na 3e dosis een goede bloeding. Geen serieuze pijn gehad. Bij de 4e dosis een tijdje gehad dat ik iedere 15 minuten moest verschonen. Maakte me even zorgen dat ik zo niet moest/kon gaan slapen. Toen kon ik op de wc de placenta eruit trekken met een stel flinke stolsels en werd het bloeden minder. Ben gaan slapen om 2 uur. Na een week was de bloeding geheel over. Het was voor zover je dat kan zeggen eigenlijk wel een 'prettige' ervaring zoals het ging.
En jullie?
woensdag 21 september 2016 om 01:37
quote:cosmopolitan2208 schreef op 21 september 2016 @ 01:26:
Hoi Calvijn, ook dat was een van mijn vraagstukken toen ik eenmaal wist dat mijn vruchtje overleden was. Ik dus ook weinig over te vinden via Google. Wel over te vroeg geboren kindjes natuurlijk maar stel nou dat je de behoefte hebt om te vruchtje van 10 weken te cremeren of officieel te begraven?! Niks te vinden.
Een foetus van 10 weken is niet levensvatbaar, dus "overlijdt" het officieel ook niet.
Tussen de 18 en 24 is twijfelachtig, maar je mag middels een artsenverklaring een overlijdensakte aanvragen, maar wettelijk gezien is het nog steeds "niets". Pas vanaf 24 weken is inschrijving verplicht en bestaat of heeft je kind bestaan.
Eerste 2 kinderen zijn gecremeerd in het ziekenhuis(dat is in 80? van de gevallen zo), met de vroege miskramen hebben we niets gedaan, geen behoefte aan en eerlijk gezegd heb ik de foetussen niet kunnen onderscheiden tussen stolsols en bloed.
Dat staat allemaal zeer uitgebreid hier uitgelegd, ook gewoon op de site van de rijksoverheid en de gemeentes. http://www.dag-lief-kindje.com/foetus-begraven.html
Hoi Calvijn, ook dat was een van mijn vraagstukken toen ik eenmaal wist dat mijn vruchtje overleden was. Ik dus ook weinig over te vinden via Google. Wel over te vroeg geboren kindjes natuurlijk maar stel nou dat je de behoefte hebt om te vruchtje van 10 weken te cremeren of officieel te begraven?! Niks te vinden.
Een foetus van 10 weken is niet levensvatbaar, dus "overlijdt" het officieel ook niet.
Tussen de 18 en 24 is twijfelachtig, maar je mag middels een artsenverklaring een overlijdensakte aanvragen, maar wettelijk gezien is het nog steeds "niets". Pas vanaf 24 weken is inschrijving verplicht en bestaat of heeft je kind bestaan.
Eerste 2 kinderen zijn gecremeerd in het ziekenhuis(dat is in 80? van de gevallen zo), met de vroege miskramen hebben we niets gedaan, geen behoefte aan en eerlijk gezegd heb ik de foetussen niet kunnen onderscheiden tussen stolsols en bloed.
Dat staat allemaal zeer uitgebreid hier uitgelegd, ook gewoon op de site van de rijksoverheid en de gemeentes. http://www.dag-lief-kindje.com/foetus-begraven.html
woensdag 21 september 2016 om 08:10
quote:calvijn1 schreef op 21 september 2016 @ 00:55:
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij geplandIk was helemaal in shock en heb het dus doorgespoeld Daar heb ik echt lang last van gehad. Later heb ik op aanraden van dames op een miskraamforum een soort doodskistje speciaal voor overleden vruchtjes gekocht, die versierd, er in een briefje met verontschuldigen over het door de wc spoelen gedaan en dat dan begraven op een mooie plek. Dat heeft voor mij heel veel geholpen. Ik was zo ontzettend overdonderd door alles toen het gebeurde. Ik was nog aan het bevatten dat ik zwanger was toen ik een miskraam had. Het is psychisch heel goed voor mij geweest om alsnog een begrafenis te doen.
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij geplandIk was helemaal in shock en heb het dus doorgespoeld Daar heb ik echt lang last van gehad. Later heb ik op aanraden van dames op een miskraamforum een soort doodskistje speciaal voor overleden vruchtjes gekocht, die versierd, er in een briefje met verontschuldigen over het door de wc spoelen gedaan en dat dan begraven op een mooie plek. Dat heeft voor mij heel veel geholpen. Ik was zo ontzettend overdonderd door alles toen het gebeurde. Ik was nog aan het bevatten dat ik zwanger was toen ik een miskraam had. Het is psychisch heel goed voor mij geweest om alsnog een begrafenis te doen.
woensdag 21 september 2016 om 08:44
quote:calvijn1 schreef op 21 september 2016 @ 00:55:
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij geplandDat is precies wat wij ook hebben gedaan.... Het vruchtje was nog helemaal intact, dus in een sieradendoosje gelegd en begraven op een mooi plekje, daarop een bloesemboompje gepland. Het zal ongetwijfeld toeval zijn, maar het boompje bloeit geweldig
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij geplandDat is precies wat wij ook hebben gedaan.... Het vruchtje was nog helemaal intact, dus in een sieradendoosje gelegd en begraven op een mooi plekje, daarop een bloesemboompje gepland. Het zal ongetwijfeld toeval zijn, maar het boompje bloeit geweldig
woensdag 21 september 2016 om 08:47
quote:calvijn1 schreef op 21 september 2016 @ 00:55:
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij gepland
Ik heb het (helaas) ook doorgespoeld. Ik verloor het op de wc en was al 6uur wakker met pijn en was zo suf, stond er niet eens bij stil dat ik het er eventueel uit kon vissen. Denk wel dat het nog 'intact' was want het voelde alsof er een grote bel uitkwam maar ik heb ook niet in de wc gekeken.
Het enige wat ik toen voelde was die opluchting dat ik eindelijk geen pijn meer voelde.
Misschien zou ik het in de toekomst wel anders doen maar op het moment zelf weet je natuurlijk nooit hoe het gaat.
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij gepland
Ik heb het (helaas) ook doorgespoeld. Ik verloor het op de wc en was al 6uur wakker met pijn en was zo suf, stond er niet eens bij stil dat ik het er eventueel uit kon vissen. Denk wel dat het nog 'intact' was want het voelde alsof er een grote bel uitkwam maar ik heb ook niet in de wc gekeken.
Het enige wat ik toen voelde was die opluchting dat ik eindelijk geen pijn meer voelde.
Misschien zou ik het in de toekomst wel anders doen maar op het moment zelf weet je natuurlijk nooit hoe het gaat.
.
woensdag 21 september 2016 om 13:10
Doorgespoeld in verwarring de eerste keer, wist toen ook niet waar ik op moest letten. Latere keren is het ook eens weggespoeld in de douche (douchen was fijn met de krampen), per ongeluk doorgespoeld of weggespoeld door simpelweg te missen wanneer het er precies tussen zat etc.
Een paar keer heb ik het wel op kunnen vangen, ongelofelijk om zo'n klein vruchtje vast te houden. Echter vond ik dat ook zo heftig dat ik het echte opvangen ook maar een keer echt letterlijk gedaan heb. Die keer heb ik het vruchtje in sloot gelegd (vraag me niet waarom, leek mij toen het mooist denk ik) en anders met ogen dicht doorgespoeld/weggespoeld.
Voelde wel heel hard om te doen maar ik wist mij er anders eigenlijk ook geen raad mee.
Voelt fijn overigens om te weten dat ik daar niet de enige in ben.
Een paar keer heb ik het wel op kunnen vangen, ongelofelijk om zo'n klein vruchtje vast te houden. Echter vond ik dat ook zo heftig dat ik het echte opvangen ook maar een keer echt letterlijk gedaan heb. Die keer heb ik het vruchtje in sloot gelegd (vraag me niet waarom, leek mij toen het mooist denk ik) en anders met ogen dicht doorgespoeld/weggespoeld.
Voelde wel heel hard om te doen maar ik wist mij er anders eigenlijk ook geen raad mee.
Voelt fijn overigens om te weten dat ik daar niet de enige in ben.
woensdag 21 september 2016 om 13:16
quote:calvijn1 schreef op 21 september 2016 @ 00:55:
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij geplandDoor de wc gespoeld, wist op dat moment ook echt niet wat het was, anders had ik het in de tuin begraven.
Ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat ik het vraag, maar wat doe je eigenlijk met het vruchtje als het eruit is?
Een kennis van mij heeft het 'begraven' in de tuin en er een boom bij geplandDoor de wc gespoeld, wist op dat moment ook echt niet wat het was, anders had ik het in de tuin begraven.
woensdag 21 september 2016 om 13:30
Goed dat dit topic er is. Mijn eerste zwangerschap eindigde in een miskraam. Ik ben er zelf vrij open over, en als ik mijn verhaal dan af en toe aan iemand vertel(de), kwamen ook bij een ander verhalen los. Het komt eigenlijk zo vaak voor, waarom zijn we er (uitzonderingen daargelaten) dan niet zo open over? Ik heb heel veel steun gehad aan vrouwen die wisten hoe het voelde.
Wij gingen op vakantie toen ik 7 weken zwanger was. De ochtend voor onze vakantie had ik een klein beetje bloedverlies (meer bruin dan rood), alleen op het wc-papier. Dat ging de hele vakantie zo door.
De dag na onze vakantie hadden we de eerste echo. Ik verloor nog steeds bloed, het was aan het eind van de vakantie steeds iets meer geworden, dus eigenlijk had ik er al niet zo'n vertrouwen meer in. Ik was ook nog steeds symptoomloos, dat gaf natuurlijk ook al een verontrustend gevoel. Vlak voor de echo wilde ik nog even naar de wc en toen zag ik dat best veel (rood) bloed verloren had. Op de echo bleek toen dat het vruchtje al met 5,5 week gestopt was met groeien. Hartactie was er niet geweest en zou ook niet meer komen.
Ik heb besloten om af te wachten of de miskraam uit zichzelf zou doorzetten. Man, wat heb ik veel buikpijn gehad. Ik leefde op paracetamol (en ging gewoon werken, maar was doodsbang dat ik het vruchtje zou verliezen op mijn werk). Gelukkig gebeurde dat niet. Vier dagen na de echo verloor ik het vruchtje thuis op de wc. Het voelde inderdaad heel raar, het glipte eruit. De pijn was ook meteen weg. Man stond op het punt om naar een vergadering te gaan, en ging ook, want we hadden er toch al afscheid van genomen. Die avond kwamen mijn ouders, en vooral aan mijn moeder heb ik heel veel steun gehad.
Ik heb het vruchtje door de wc gespoeld. Dat vond ik heel heftig, maar ik zag ook geen meerwaarde in het bewaren, de herinnering eraan was voor mij al pijnlijk genoeg. Ik heb het wel even in mijn hand gehad en er een foto van gemaakt (en die heel goed weggestopt op een usb-stick). Zo werd het wel tastbaar. En daarna heb ik een wiegeliedje geluisterd, wat me er daarna ook doorheen gesleept heeft. Ik kan er overigens nog steeds niet goed naar luisteren...
Al met al heeft mijn miskraam zo'n 14 dagen geduurd (vanaf het eerste bloedverlies). Best zwaar, maar ik vond het fijn dat het op een natuurlijke manier is gegaan. Na een paar weken werd ik weer ongesteld en de ronde erop was ik weer zwanger.
(Sorry voor het lange verhaal overigens. Best fijn eigenlijk om het weer eens op te schrijven. Het is nu precies 2 jaar geleden...)
Wij gingen op vakantie toen ik 7 weken zwanger was. De ochtend voor onze vakantie had ik een klein beetje bloedverlies (meer bruin dan rood), alleen op het wc-papier. Dat ging de hele vakantie zo door.
De dag na onze vakantie hadden we de eerste echo. Ik verloor nog steeds bloed, het was aan het eind van de vakantie steeds iets meer geworden, dus eigenlijk had ik er al niet zo'n vertrouwen meer in. Ik was ook nog steeds symptoomloos, dat gaf natuurlijk ook al een verontrustend gevoel. Vlak voor de echo wilde ik nog even naar de wc en toen zag ik dat best veel (rood) bloed verloren had. Op de echo bleek toen dat het vruchtje al met 5,5 week gestopt was met groeien. Hartactie was er niet geweest en zou ook niet meer komen.
Ik heb besloten om af te wachten of de miskraam uit zichzelf zou doorzetten. Man, wat heb ik veel buikpijn gehad. Ik leefde op paracetamol (en ging gewoon werken, maar was doodsbang dat ik het vruchtje zou verliezen op mijn werk). Gelukkig gebeurde dat niet. Vier dagen na de echo verloor ik het vruchtje thuis op de wc. Het voelde inderdaad heel raar, het glipte eruit. De pijn was ook meteen weg. Man stond op het punt om naar een vergadering te gaan, en ging ook, want we hadden er toch al afscheid van genomen. Die avond kwamen mijn ouders, en vooral aan mijn moeder heb ik heel veel steun gehad.
Ik heb het vruchtje door de wc gespoeld. Dat vond ik heel heftig, maar ik zag ook geen meerwaarde in het bewaren, de herinnering eraan was voor mij al pijnlijk genoeg. Ik heb het wel even in mijn hand gehad en er een foto van gemaakt (en die heel goed weggestopt op een usb-stick). Zo werd het wel tastbaar. En daarna heb ik een wiegeliedje geluisterd, wat me er daarna ook doorheen gesleept heeft. Ik kan er overigens nog steeds niet goed naar luisteren...
Al met al heeft mijn miskraam zo'n 14 dagen geduurd (vanaf het eerste bloedverlies). Best zwaar, maar ik vond het fijn dat het op een natuurlijke manier is gegaan. Na een paar weken werd ik weer ongesteld en de ronde erop was ik weer zwanger.
(Sorry voor het lange verhaal overigens. Best fijn eigenlijk om het weer eens op te schrijven. Het is nu precies 2 jaar geleden...)
woensdag 21 september 2016 om 13:44
Ik heb 3 vroege miskramen meegemaakt, waarvan de laatste zo heftig was dat ik uiteindelijk (na de miskraam) een kijkoperatie heb gehad om te zien wat er nou allemaal aan de hand was in mijn lijf... Die laatste miskraam ging gepaard met zoveel bloedverlies, vreselijke krampen (weeën deden er echt niet voor onder) en stolsels dat ik flauw ben gevallen en flinke bloedarmoede kreeg. Toch was de baarmoeder na de eeste week bloeden echt schoon volgens de gynaecoloog, maar ik ben uiteindelijk ruim 2 maanden aan het bloeden geweest. Het toppunt was een soort "stortvloed" op het werk, waarbij ik tot op m'n enkels onder zat en vuistgrote stolsels verloor... Verschrikkelijke tijd! En dan te bedenken dat ik nog maar 6,5 week ver was op dat moment...
Ik vind dat op een hebben van een miskraam niet zo'n taboe rust, maar wel op het verdriet dat je er nog (lang) daarna van kan hebben. Momenten zoals de uitgerekende datum etc. wierpen mij echt weer terug in de put. Maar de buitenwereld verwacht toch dat je na een paar weken er weer overheen bent en zij gaan over tot de orde van de dag...
Ik vind dat op een hebben van een miskraam niet zo'n taboe rust, maar wel op het verdriet dat je er nog (lang) daarna van kan hebben. Momenten zoals de uitgerekende datum etc. wierpen mij echt weer terug in de put. Maar de buitenwereld verwacht toch dat je na een paar weken er weer overheen bent en zij gaan over tot de orde van de dag...
woensdag 21 september 2016 om 14:19
quote:Annelaure schreef op 21 september 2016 @ 08:10:
[...]
Ik was helemaal in shock en heb het dus doorgespoeld Daar heb ik echt lang last van gehad. Later heb ik op aanraden van dames op een miskraamforum een soort doodskistje speciaal voor overleden vruchtjes gekocht, die versierd, er in een briefje met verontschuldigen over het door de wc spoelen gedaan en dat dan begraven op een mooie plek. Dat heeft voor mij heel veel geholpen. Ik was zo ontzettend overdonderd door alles toen het gebeurde. Ik was nog aan het bevatten dat ik zwanger was toen ik een miskraam had. Het is psychisch heel goed voor mij geweest om alsnog een begrafenis te doen.Oh, wat een mooi idee. Ik heb er ook veel last van gehad dat het vruchtje in het ziekenhuisafval is beland. Maar ik was ook zo van de wereld na al het bloedverlies. Ik ga over dit idee wel nadenken.
[...]
Ik was helemaal in shock en heb het dus doorgespoeld Daar heb ik echt lang last van gehad. Later heb ik op aanraden van dames op een miskraamforum een soort doodskistje speciaal voor overleden vruchtjes gekocht, die versierd, er in een briefje met verontschuldigen over het door de wc spoelen gedaan en dat dan begraven op een mooie plek. Dat heeft voor mij heel veel geholpen. Ik was zo ontzettend overdonderd door alles toen het gebeurde. Ik was nog aan het bevatten dat ik zwanger was toen ik een miskraam had. Het is psychisch heel goed voor mij geweest om alsnog een begrafenis te doen.Oh, wat een mooi idee. Ik heb er ook veel last van gehad dat het vruchtje in het ziekenhuisafval is beland. Maar ik was ook zo van de wereld na al het bloedverlies. Ik ga over dit idee wel nadenken.
Je moet niet alles geloven wat je denkt
woensdag 21 september 2016 om 14:49
Hier mijn verhaal.
Vanaf vorig jaar juli proberen zwanger te worden. Half dec een positieve test in handen. Terwijl ik dacht dat ik zonder hulp niet zwanger zou kunnen worden (dat heb ik vanaf dat ik tiener ben al gedacht). Cyclussen van 6 weken tot 2 maanden war normaal bij mij.
Op zondag had ik heel toevallig een rood slipje aan en toen was mijn afscheiding wat rosig ik gooide het toen nog op mijn slipje geeft af. Zondagnacht moest ik naar de wc en toen bij het afvegen zag ik weer wat bloed. Maandag gaan werken en het ziekenhuis gebeld om de afspraak te verzetten. In de loop van de dag werd het rood steeds erger maar steeds maar druppels. Dinsdag had ik een afspraak in het ziekenhuis. Toen kwamen er al wat stolsels mee (beginnende menstruatie). In het ziekenhuis echo gemaakt maar hier was al niet veel meer op te zien. Alleen een klein stipje wat absoluut nooit bij de duur van de zwangerschap kon passen. Achteraf was dat de verschrompelde vruchtzakje. Hierna weer terug gegaan naar het werk maar emotioneel kon ik het niet aan. Ik ben naar huis gegaan en toen ik thuis rustig op de bank lag nog een paar kleine krampen gehad. savonds ben ik het vruchtzakje verloren die heb ik door de wc gespoeld vruchtje heb ik nooit gezien/herkend. Woensdag nog licht gebloed kon dat makkelijk af met tampons (wist niet dat dat niet mocht) en daarna was het over. Lichamelijk is het voor mij nog minder geweest als een menstruatie maar geestelijk een behoorlijke klap opgelopen. Ik ben de hele week nog thuis geweest van het werk.
Maand later was ik alweer zwanger maar ik heb in het begin niet kunnen genieten hiervan. Ik geloofde ook niet dat ik zwanger was dacht hele tijd lichaam houd me voor de gek. Ik had miskraam nog totaal niet verwerkt. Ondertussen bijna 39w zwanger.
Vanaf vorig jaar juli proberen zwanger te worden. Half dec een positieve test in handen. Terwijl ik dacht dat ik zonder hulp niet zwanger zou kunnen worden (dat heb ik vanaf dat ik tiener ben al gedacht). Cyclussen van 6 weken tot 2 maanden war normaal bij mij.
Op zondag had ik heel toevallig een rood slipje aan en toen was mijn afscheiding wat rosig ik gooide het toen nog op mijn slipje geeft af. Zondagnacht moest ik naar de wc en toen bij het afvegen zag ik weer wat bloed. Maandag gaan werken en het ziekenhuis gebeld om de afspraak te verzetten. In de loop van de dag werd het rood steeds erger maar steeds maar druppels. Dinsdag had ik een afspraak in het ziekenhuis. Toen kwamen er al wat stolsels mee (beginnende menstruatie). In het ziekenhuis echo gemaakt maar hier was al niet veel meer op te zien. Alleen een klein stipje wat absoluut nooit bij de duur van de zwangerschap kon passen. Achteraf was dat de verschrompelde vruchtzakje. Hierna weer terug gegaan naar het werk maar emotioneel kon ik het niet aan. Ik ben naar huis gegaan en toen ik thuis rustig op de bank lag nog een paar kleine krampen gehad. savonds ben ik het vruchtzakje verloren die heb ik door de wc gespoeld vruchtje heb ik nooit gezien/herkend. Woensdag nog licht gebloed kon dat makkelijk af met tampons (wist niet dat dat niet mocht) en daarna was het over. Lichamelijk is het voor mij nog minder geweest als een menstruatie maar geestelijk een behoorlijke klap opgelopen. Ik ben de hele week nog thuis geweest van het werk.
Maand later was ik alweer zwanger maar ik heb in het begin niet kunnen genieten hiervan. Ik geloofde ook niet dat ik zwanger was dacht hele tijd lichaam houd me voor de gek. Ik had miskraam nog totaal niet verwerkt. Ondertussen bijna 39w zwanger.
woensdag 21 september 2016 om 18:11
Een dikke voor iedereen hier!
Ik vind het ook nog steeds lastig. Toevallig vandaag twee zwangeren tegengekomen, waaronder een buurvrouw en zulk nieuws doet me toch elke keer weer wat.
Terwijl ik dus gezegend ben met 2 gezonde kinderen en er een lijst aan (praktische) bezwaren is voor een derde. En dan ook nog los van het feit dat de kans op zwangerschap hier heel heel klein is.
Ik vind het ook nog steeds lastig. Toevallig vandaag twee zwangeren tegengekomen, waaronder een buurvrouw en zulk nieuws doet me toch elke keer weer wat.
Terwijl ik dus gezegend ben met 2 gezonde kinderen en er een lijst aan (praktische) bezwaren is voor een derde. En dan ook nog los van het feit dat de kans op zwangerschap hier heel heel klein is.
woensdag 21 september 2016 om 18:23
Ik heb een paarweken terug een missed abortion gehad bij 9,5 weken. Ik wachtte op se curretage, maar het kwam toch spontaan op gang uiteindelijk. Ik kreeg opeens een kramp in mijn buik, naar de wc en het vruchtje viel er zo uit. Een mooi zakje vocht met een garnaaltje erin en een zwart oogje. Bijna geen bloed verloren. Heb het doorgespoeld... ik wilde het niet te zwaar maken. Ik was heel emotioneel en verdrietig en Wilde niet een plek hebben in de tuin en daar de hele tijd aan denken. Ik wilde het ook zo min mogelijk als kind zien. Ik was echt heel erg somber en zo werd het alleen maar erger. Ik had heel erg last van de hormonen. Heb het nu een paar weken later wel een plekje kunnen geven. Al vind ik het nog steeds vreselijk wat er gebeurd is en zal ik zo blij zijn als ik weer zwanger mag zijn.
woensdag 21 september 2016 om 18:31
Ik heb een buiten baarmoeder zwangerschap mee gemaakt. Met hulp vlot zwanger maar had steeds het idee dat het om een 'oefen ' zwangerschap ging. Vanwege de vruchtbaarheids behandeling had ik met 8 weken al een echo. Hierop was eerst niks te zien. Daarna vruchtje gevonden in mijn eileider.
Binnen 5 minuten 3 gynaecologen tussen mijn benen en binnen een uur op de operatie tafel.
Operatie viel erg mee, mocht ook snel naar huis. Thuis nog een weekje gebloed, niet heel heftig. Maar toen ineens toenemende buikpijn en bloed. Op de wc het gevoel dat ik moest persen, toen kwam er een enorm groot ding uit. Bleek het baarmoeder slijmvlies te zijn. Wat wel dik was geworden door de zwangerschap maar door de operatie niet de kans had gehad om op een natuurlijke manier af te breken. Kwam er nu dus in 1 stuk uit.
Wat mij hielp en wat ik gelukkig wist door de nazorg van de operatie; hier bestaat zoiets al 'de triage' . Neem aan dat elke regio dat heeft. Het is een soort HAP van de gynaecoloog en verloskunde. Erg fijn om te kunnen bellen bij zorgen.
Nu overigens weer zwanger en al een heel eind onderweg
Binnen 5 minuten 3 gynaecologen tussen mijn benen en binnen een uur op de operatie tafel.
Operatie viel erg mee, mocht ook snel naar huis. Thuis nog een weekje gebloed, niet heel heftig. Maar toen ineens toenemende buikpijn en bloed. Op de wc het gevoel dat ik moest persen, toen kwam er een enorm groot ding uit. Bleek het baarmoeder slijmvlies te zijn. Wat wel dik was geworden door de zwangerschap maar door de operatie niet de kans had gehad om op een natuurlijke manier af te breken. Kwam er nu dus in 1 stuk uit.
Wat mij hielp en wat ik gelukkig wist door de nazorg van de operatie; hier bestaat zoiets al 'de triage' . Neem aan dat elke regio dat heeft. Het is een soort HAP van de gynaecoloog en verloskunde. Erg fijn om te kunnen bellen bij zorgen.
Nu overigens weer zwanger en al een heel eind onderweg
donderdag 22 september 2016 om 07:41
Ik heb 4.5 week geleden een miskraam gehad bij 5 weken.lichamelijk viel het mij heel erg mee weinig krampen en gewoon heftig ongesteld.
Psychisch had ik het wat zwaarder we waren na een jaar eindelijk zwanger en ik was zooo bang dat het niet nog es ging lukken.
Maar 2.5 week na de miskraam ben ik alweer bevrucht dus nu 4.5 week zwanger.
ik kan het nog steeds niet geloven!!
Psychisch had ik het wat zwaarder we waren na een jaar eindelijk zwanger en ik was zooo bang dat het niet nog es ging lukken.
Maar 2.5 week na de miskraam ben ik alweer bevrucht dus nu 4.5 week zwanger.
ik kan het nog steeds niet geloven!!