Ingrijpend gebeurtenis en het leven erna

Ja. Een paar keer zelfs.



De laatste keer heb ik geaccepteerd dat ik boos, verdrietig en bang was. Ik heb mezelf daarvoor de tijd gegund, en geaccepteerd dat het ging zoals het ging. Dat maakte dat ik veel makkelijker kon focussen op het proces, juist omdat ik het niet aan het onderdrukken was.

Er zal altijd een leven voor en een leven na zijn.



Het heeft mij weer bevestigd om vooral in het NU te blijven en te genieten van wat ik heb. Wat er gebeurd is kan ik niet veranderen. En soms heb je dikke pech.



Ik heb gelukkig geen last van de "waarom vraag". Waarom ik? Waarom moest dit gebeuren, etc. Het zou toch raar zijn dat het oneerlijk is dat het mij is overkomen, maar niet wanneer een ander dit overkomt.

Veel praten is goed, maar beperk het. Neem ook tijd om te struisvogelen: negeer die donkere wolk en ga samen leuke dingen doen ter afleiding. Vanavond picknicken aan het water bijvoorbeeld. Even je hoofd leeg maken.

Ja zeker, meerdere keren. Ook gezondheidsgerelateerd. Het maakt uit hoeveel invloed je gezondheid heeft op je dagelijks leven en je hebt te maken met een verwerkings/ acceptatieproces. Hoeveel raak je kwijt en wat komt er voor terug. Hoe krijg je jouw leven weer in balans.

Jazeker, en ik ben daardoor zeker veranderd als mens.

Accepteren en relativeren waren voor mij echt de twee toverwoorden. Het wordt nooit meer zoals 'ervoor', maar nu is het ook goed. In veel opzichten beter zelfs omdat ik heel anders in het leven sta.

Maar het is een proces wat tijd kost.

Ja, ook gezondheidsgerelateerd, en ook qua gezin (kinderen met extra zorgvraag), relatie (dank je, nee, ik hoef niet meer) en financieel (WIA/bijstand). En vanwege die gezondheid zullen de financiën ook niet meer bijtrekken.



Ik heb alle stadia van rouw doorlopen. Verdriet, ontkenning, boosheid... Helaas had ik niet veel steun in mijn omgeving. Ik omringde me destijds met mensen van het "geluk is een keuze" en "het leven is maakbaar"-type die vond dat ik gewoon wat meer mijn best moest doen, klauwenvol geld moest uitgeven aan allerlei goeroe's en alterneuten en vooral er niet over mocht praten, want daarmee voldeed ik niet aan hun ideaalbeeld.



Ik heb flink vaak mijn neus moeten stoten voor ik flink afstand durfde te nemen van dit soort mensen. Liever geen vrienden, dan mensen die jouw emotie overschreeuwen met maakbaarheids-evangelie.



Nou bestaat er tot op zekere hoogte wel een maakbaarheid van het leven en is ook geluk tot op zekere hoogte een keuze. Je lat ligt alleen lager en dat moet je hoe dan ook accepteren. Ik heb door mijn gezondheid en financiën flink wat beperkingen en dan kun je idealen als de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela maar beter uit je hoofd zetten.



Uiteindelijk trof ik een goede therapeut die zei: "Het mag er zijn." Het verdriet, de frustratie, de woede, de angst. Dat betekent namelijk niet meteen dat je, wat mijn oude "vrienden" dachten, in een "slachtofferrol" blijft hangen. Ja, het is niet eerlijk. Nee, het is niet altijd je eigen schuld, en ook al was dat wel zo, dan nóg hoef je het niet als een straf te ondergaan.



Het Mag Er Zijn.



Maar... Om te voorkomen dat je uiteindelijk toch in een slachtofferrol kunt komen, moet daar ook wat tegenover staan. Ik heb in die tijd ook belangrijke motto's geleerd. Niet "geluk is een keuze" en "het leven is maakbaar", maar "probeer te denken in mogelijkheden" en "alles is een keuze, ook niets doen".



Als ik op een dag te beroerd ben om een vinger uit te steken, terwijl de stapel afwas bijna van het aanrecht valt (ik noem maar even iets), dan heb ik meerdere mogelijkheden: toch die afwas doen en de rest van de dag nog brakker zijn en me vervolgens dus rotter voelen, of mezelf juist tevreden voelen dat ik me dan wel brak voel, maar die afwas is wel weg. Of ik wacht tot morgen, hopend dat het dan wat beter gaat, en kijk vooral niet naar het aanrecht, maar pak een boek of ga een dutje doen. Dat zijn allemaal keuzes. Ze zijn niet goed of fout, maar het zijn wel de mogelijkheden waar je in kunt denken i.p.v. te blijven hangen in "kut, ik voel me brak"



Iets anders: lotgenoten. Bijv. (afgeschermde) fora, of real life groepen. Daar zit een risico aan. Ik heb groepen en lotgenoten ontdekt waar men een wedstrijdje deed wie het zieligst was. Of waar men de mond vol had over de WMO (nou is dat ook een ramp, maar ook hier is er een verschil tussen met modder gooien/grote bek opzetten, of denken in mogelijkheden en kijken welke persoon of instantie je hierbij kan helpen).

Een goede lotgenotengroep biedt herkenning, erkenning, generaliseert je probleem niet ("wat raar dat jij barbecue verdraagt, ik heb ook COPD en ik verdraag het niet. Jouw specialist zit dit fout!"), zet je niet onder druk ("ik heb het nog erger dan jij maar ik kan wel elke week hardlopen") en vooral: is betrouwbaar. Ze kunnen vrijblijvend (!!!) tips geven en moed geven, zonder voorbij te gaan aan rouw en frustratie.

Soms is het één individu die jou die (h)erkenning geeft, soms een groep. Ik heb inmiddels via mijn (besloten) facebook een groep mensen die mij goed kennen en ik praat er niet vaak over alle makke, maar als het moet, dan zijn er er voor me.



Jij hebt gelukkig privé, in real life ook veel steun aan je man. Dat heb ik niet. Mijn kinderen hebben zelf ook hun problemen, ze weten wel wat er speelt en waar ik tegenaan loop, komen me bijvoorbeeld helpen als mijn hondje ziek is en soms laat ik wel eens merken dat ik me rot voel, maar zij kunnen daar weinig mee (en dat begrijp ik wel).



Iemand schreef al: leef in het nu. Ik ben veel kwijtgeraakt door de jaren heen, maar ik leef nog, al vroeg ik me op slechte wel eens af of het nog zin heeft als je toch niet meer beter wordt, niet meer kunt werken en je klauw moet ophouden voor een inkomen, maar ik ben een tijd geleden geheel onverwacht mijn enige real life vriendin verloren door een ongeluk. Het heeft me wakker geschud: leef, ook al is het op je tandvlees! Ik probeer niet teveel aan de toekomst te denken (daar word je niet blij van, de rest van je leven in de bijstand met je beperkingen), maar bij de dag te leven en eruit te halen wat er in zit. Vaak is dat heel weinig, maar ook kleine beetjes helpen. Ik heb gespaard voor een museumkaart die inmiddels besteld is, mijn ouders hebben een treinabonnement voor me gekocht, en als ik me goed voel en niet teveel verplichtingen heb, ga ik op stap.



Ik geniet van mijn tuintje en mijn hondje. Ik probeer lekkere dingen te koken met zo min mogelijk geld. Ik fotografeer mooie dingen die ik tegen kom, mooie momenten om op terug te kijken als ik weer een kutdag heb.



Er hangen dingen als een donkere wolk boven mijn hoofd, er zijn dagen dat ik amper mijn bed uit kan komen (ik moet wel, vanwege mijn hondje), maar ik probeer alle betere momenten te koesteren, niet te ver vooruit te denken en vooral te denken in mogelijkheden en te onderzoeken welke keuzes ik heb als ik weer tegen mijn beperkingen aan knal.



En af en toe mag ik janken, vloeken, schelden, boos zijn of gefrustreerd of wat dan ook. Dat mag er ook zijn. Want het is niet leuk als je leven zo overhoop wordt gehaald, zeker niet als het blijvend is.



Sterkte!

quote:yette schreef op 22 september 2016 @ 10:44:

Veel praten is goed, maar beperk het. Neem ook tijd om te struisvogelen: negeer die donkere wolk en ga samen leuke dingen doen ter afleiding. Vanavond picknicken aan het water bijvoorbeeld. Even je hoofd leeg maken.+10!!!

quote:cumulus schreef op 22 september 2016 @ 11:27:

Ja, ook gezondheidsgerelateerd, en ook qua gezin (kinderen met extra zorgvraag), relatie (dank je, nee, ik hoef niet meer) en financieel (WIA/bijstand). En vanwege die gezondheid zullen de financiën ook niet meer bijtrekken.



Ik heb alle stadia van rouw doorlopen. Verdriet, ontkenning, boosheid... Helaas had ik niet veel steun in mijn omgeving. Ik omringde me destijds met mensen van het "geluk is een keuze" en "het leven is maakbaar"-type die vond dat ik gewoon wat meer mijn best moest doen, klauwenvol geld moest uitgeven aan allerlei goeroe's en alterneuten en vooral er niet over mocht praten, want daarmee voldeed ik niet aan hun ideaalbeeld.



Ik heb flink vaak mijn neus moeten stoten voor ik flink afstand durfde te nemen van dit soort mensen. Liever geen vrienden, dan mensen die jouw emotie overschreeuwen met maakbaarheids-evangelie.



Nou bestaat er tot op zekere hoogte wel een maakbaarheid van het leven en is ook geluk tot op zekere hoogte een keuze. Je lat ligt alleen lager en dat moet je hoe dan ook accepteren. Ik heb door mijn gezondheid en financiën flink wat beperkingen en dan kun je idealen als de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela maar beter uit je hoofd zetten.



Uiteindelijk trof ik een goede therapeut die zei: "Het mag er zijn." Het verdriet, de frustratie, de woede, de angst. Dat betekent namelijk niet meteen dat je, wat mijn oude "vrienden" dachten, in een "slachtofferrol" blijft hangen. Ja, het is niet eerlijk. Nee, het is niet altijd je eigen schuld, en ook al was dat wel zo, dan nóg hoef je het niet als een straf te ondergaan.



Het Mag Er Zijn.



Maar... Om te voorkomen dat je uiteindelijk toch in een slachtofferrol kunt komen, moet daar ook wat tegenover staan. Ik heb in die tijd ook belangrijke motto's geleerd. Niet "geluk is een keuze" en "het leven is maakbaar", maar "probeer te denken in mogelijkheden" en "alles is een keuze, ook niets doen".



Als ik op een dag te beroerd ben om een vinger uit te steken, terwijl de stapel afwas bijna van het aanrecht valt (ik noem maar even iets), dan heb ik meerdere mogelijkheden: toch die afwas doen en de rest van de dag nog brakker zijn en me vervolgens dus rotter voelen, of mezelf juist tevreden voelen dat ik me dan wel brak voel, maar die afwas is wel weg. Of ik wacht tot morgen, hopend dat het dan wat beter gaat, en kijk vooral niet naar het aanrecht, maar pak een boek of ga een dutje doen. Dat zijn allemaal keuzes. Ze zijn niet goed of fout, maar het zijn wel de mogelijkheden waar je in kunt denken i.p.v. te blijven hangen in "kut, ik voel me brak"



Iets anders: lotgenoten. Bijv. (afgeschermde) fora, of real life groepen. Daar zit een risico aan. Ik heb groepen en lotgenoten ontdekt waar men een wedstrijdje deed wie het zieligst was. Of waar men de mond vol had over de WMO (nou is dat ook een ramp, maar ook hier is er een verschil tussen met modder gooien/grote bek opzetten, of denken in mogelijkheden en kijken welke persoon of instantie je hierbij kan helpen).

Een goede lotgenotengroep biedt herkenning, erkenning, generaliseert je probleem niet ("wat raar dat jij barbecue verdraagt, ik heb ook COPD en ik verdraag het niet. Jouw specialist zit dit fout!"), zet je niet onder druk ("ik heb het nog erger dan jij maar ik kan wel elke week hardlopen") en vooral: is betrouwbaar. Ze kunnen vrijblijvend (!!!) tips geven en moed geven, zonder voorbij te gaan aan rouw en frustratie.

Soms is het één individu die jou die (h)erkenning geeft, soms een groep. Ik heb inmiddels via mijn (besloten) facebook een groep mensen die mij goed kennen en ik praat er niet vaak over alle makke, maar als het moet, dan zijn er er voor me.



Jij hebt gelukkig privé, in real life ook veel steun aan je man. Dat heb ik niet. Mijn kinderen hebben zelf ook hun problemen, ze weten wel wat er speelt en waar ik tegenaan loop, komen me bijvoorbeeld helpen als mijn hondje ziek is en soms laat ik wel eens merken dat ik me rot voel, maar zij kunnen daar weinig mee (en dat begrijp ik wel).



Iemand schreef al: leef in het nu. Ik ben veel kwijtgeraakt door de jaren heen, maar ik leef nog, al vroeg ik me op slechte wel eens af of het nog zin heeft als je toch niet meer beter wordt, niet meer kunt werken en je klauw moet ophouden voor een inkomen, maar ik ben een tijd geleden geheel onverwacht mijn enige real life vriendin verloren door een ongeluk. Het heeft me wakker geschud: leef, ook al is het op je tandvlees! Ik probeer niet teveel aan de toekomst te denken (daar word je niet blij van, de rest van je leven in de bijstand met je beperkingen), maar bij de dag te leven en eruit te halen wat er in zit. Vaak is dat heel weinig, maar ook kleine beetjes helpen. Ik heb gespaard voor een museumkaart die inmiddels besteld is, mijn ouders hebben een treinabonnement voor me gekocht, en als ik me goed voel en niet teveel verplichtingen heb, ga ik op stap.



Ik geniet van mijn tuintje en mijn hondje. Ik probeer lekkere dingen te koken met zo min mogelijk geld. Ik fotografeer mooie dingen die ik tegen kom, mooie momenten om op terug te kijken als ik weer een kutdag heb.



Er hangen dingen als een donkere wolk boven mijn hoofd, er zijn dagen dat ik amper mijn bed uit kan komen (ik moet wel, vanwege mijn hondje), maar ik probeer alle betere momenten te koesteren, niet te ver vooruit te denken en vooral te denken in mogelijkheden en te onderzoeken welke keuzes ik heb als ik weer tegen mijn beperkingen aan knal.



En af en toe mag ik janken, vloeken, schelden, boos zijn of gefrustreerd of wat dan ook. Dat mag er ook zijn. Want het is niet leuk als je leven zo overhoop wordt gehaald, zeker niet als het blijvend is.



Sterkte!



+1, goed verwoord. zo denk ik er ook over



Ken je het boek Vrij van Marnix Pauwels

quote:hamerhaai schreef op 22 september 2016 @ 11:38:

[...]





+1, goed verwoord. zo denk ik er ook over



Ken je het boek Vrij van Marnix PauwelsNee, maar bedankt voor de tip! Is dat ook toepasbaar op fysieke ziektes?

quote:hamerhaai schreef op 22 september 2016 @ 10:42:

Er zal altijd een leven voor en een leven na zijn.



Het heeft mij weer bevestigd om vooral in het NU te blijven en te genieten van wat ik heb. Wat er gebeurd is kan ik niet veranderen. En soms heb je dikke pech.



Ik heb gelukkig geen last van de "waarom vraag". Waarom ik? Waarom moest dit gebeuren, etc. Het zou toch raar zijn dat het oneerlijk is dat het mij is overkomen, maar niet wanneer een ander dit overkomt.Dit. Helemaal.

5 keer om precies te zijn, 1 keer is echt het grote keerpunt geweest. Persoonlijk denk ik dat het overlijden van mijn vader het grootste keerpunt is geweest, mijn moeder werd depressief en begon nog meer te drinken dan ze al deed. Nadat mijn broer ook nog eens verdronk ging het nòg meer berg afwaarts en is het 2 jaar lang zo geweest dat ze hele dagen in bed lag.



Mijn mooie jeugdherinneringen zijn tot mijn 8ste, van mijn 8ste tot mijn 12de ging het moeizaam, van mijn 12de tot mijn 16de heb ik geen moeder gehad. Ze lag echt hele dagen in bed en s'nacht spookte ze door het huis rond, dan dronk ze en huilde ze of schold mijn vader uit dat hij haar had achtergelaten met 5 kinderen en er ook nog eens 1 tot zich genomen had. Op mijn 16de ben ik uit huis gezet en is er geen contact meet geweest.



Ja ik heb een aantal domme keuzes gemaakt, op dat moment dacht ik dat het de beste keuze was. Persoonlijk denk ik dat de domme keuzes mede zijn gemaakt omdat ik geen ouder had die mij tegen de domme keus kon beschermen of mij raad kon geven.



Ben op mijn 18de mijn jeugd vriendin weer tegen gekomen. Meteen weer dikke maatjes, haar ouders hebben mij in hun hart gesloten en mij een aantal keer uit de shit getrokken. Heb knallende ruzie met haar vader gehad omdat hij mij beschermde wat ik op dat moment niet als beschermen zag. Het keerpunt daarna heeft haar vader mij opgehaald om bij hun te slapen en heeft hij echt hééél veel voor mij gedaan.

Zij en haar ouders zijn tig keer mee geweest naar het ziekenhuis toen mijn zoon ziek was. Ook zijn ze nachten hier geweest toen mijn zoon aan de chemo zat.



Mijn kinderen noemen haar ouders dan ook opa en oma, puur omdat zij er wél waren toen ik iemand nodig had.

Wat mooi dat je zo door het leven danste nini!



Flinke tegenslag treft bijna iedereen wel minstens 1 keer in het leven. En alle gevoelens die je daarbij hebt zijn prima en logisch. Geef ze vooral de ruimte en erken de gevoelens die je hebt. Luister goed naar jezelf en naar je behoeftes en handel daarnaar. Als dat je lukt heb je de grootste kans dat je de narigheid soms even kan parkeren. Juist omdat je voor jezelf en je gevoelens zorgt en ze niet wegdrukt. Gevoelens die je wegdrukt doen hun best om te vechten voor erkenning, als het niet eerder is dan later.



Veel sterkte

quote:nini28 schreef op 22 september 2016 @ 16:28:

Pfffff IggyC, krijg een brok in mijn keel van jouw bericht

Hoe sta je in het leven, hebben je de tegenslagen verzuurd of kijk je juist naar de dingen die je wel hebt?



Onbezorgd sta ik niet in het leven, heb daarvoor iets te veel van de keerzijde gezien. Kijken naar de dingen die ik wel heb doe ik dagelijks, zo vertel ik mijn kinderen dagelijks dat ik van ze hou. Mijn dochter lees ik dagelijks sprookjes voor. Nadat dochter op bed is heb ik altijd even alleen tijd met zoon, hij is 6,5 jaar ouder. Momenteel ben ik werkeloos wil graag weer aan het werk maar vind het heel erg fijn dat ik thuis ben als mijn zoon uit school komt, hij vind dit fijn of ik haal hem met dochter en de hond op. Mijn dochter vind het ook heerlijk dat ze overdag met mij alleen op stap kan.

Klinkt misschien heel... uitkering-trekkerig maar vind het zo fijn om zo veel tijd voor ze te hebben. Daarom ben ik ook op zoek naar een baan voor 2 dagen.



Geregeld slapen mijn kinderen bij opa en oma. Dan kan ik even op adem komen. Heb nu wel respect voor mijn moeder als alleenstaand moeder het is ook echt zwaar.



Ben wel een bezorgde en bange moeder.

Ben mijn zoon kwijt geweest en hem bijna echt kwijt geraakt. Ben zo'n moeder die als een drama-queen bij de dokter kan staan maandagmorgen om 8 uur. De dokter begrijpt het gelukkig dat er meteen een hele harde alarmbel afgaat als mijn zoon die leukemie heeft gehad een longontsteking heeft.

Heb meerdere keren in paniek bij de dokter gestaan.



Mijn kinderen hebben mij nog nooit dronken gezien. Avondje stappen die ik alleen als de kinderen uit logeren zijn en ik een dag later een kater kan hebben zonder hun, ook zet ik het niet op het zuipen. Heb gezien wat drank kapot kan maken en ben van mening dat mijn kinderen dat niet hoeven te zien.



Naar mijn mening heb ik mijn aandeel van de ellende wel gehad en probeer ik zo rustig mogelijk te leven.



Ondanks alles vind mijn dochter mij toch wel de aaaaallller liefste en wil ze voor altijd bij mij wonen. Mijn zoon vind mij wel cool en chill,alleen soms niet als we even botsen. Dan ben ik niet-chill en streng.



Mijn zoon weet een deel van het verhaal waarom hij zijn oma niet ziet. Hij weet dat ik uit huis ben gezet omdat ik zwanger van hem was, maar dat mijn moeder zo verschrikkelijk dronk weet hij niet.

Oh, ik had dit topic in de eerste dagen gemist, maar ik wil ook best ervaringen delen.



Ik had een enorme omslag in mijn leven rond mijn 16e/17e. Dat was zowel lichamelijk als psychisch, er is toen heel veel narigheid in ongeveer een half jaar tot een jaar over me heen gekomen om het zo maar even te zeggen. Voor mij was het op dat punt vol overleven-modus, ik heb eigenlijk geen idee hoe ik me er doorheen geslagen heb. Zoveel mogelijk proberen "normaal" te zijn ook, en ik herken de angst en vooral de onzekerheid echt heel erg goed. Toen alles wat gekalmeerd was ben ik uiteindelijk bij een psycholoog terecht gekomen die ook vond "dat ik er vooral niet te veel mee moest zitten" en dat heeft mij nu, jaren later, dus genekt. Ik ben nu 24 en heb ondertussen een eetstoornis ontwikkeld om nu om te gaan met emoties van toen. Daarom krijg ik nu dus naast mijn gewone behandeling ook trauma-verwerking. Wat ik eigenlijk met het hele verhaal wil zeggen dat het dus ook juist heel belangrijk is om erbij stil te staan dat het een grote overgang is, dat je dingen misschien verloren bent. Ik heb dat nooit gedaan, niemand vertelde me dat het mocht, het tegenovergestelde zelfs.



Het heeft mij dus sowieso veranderd als persoon en hoe ik in het leven sta. Wat begon als een puur lichamelijke ziekte werkt nu dus, 8 jaar later, nog psychisch en lichamelijk door, door hoe ik er toen mee om ging. Ik vertrouw mensen nu ook amper nog. Ik vertrouw hulpverleners amper nog. Ik voel me niet gezien, want toen werd ik ook niet gezien.



Het lijkt me goed dat je nu al een fijne psych hebt, ik denk dat dat al heel veel kan schelen . Ik vond het toen ontzettend fijn om "normaal" behandeld te worden door anderen, dus verzweeg ook wel eens dat ik ziek was of dat ik het moeilijk had. Naar bepaalde mensen is dat denk ik ook oké, maar probeer dat vooral niet bij iedereen te doen, je moet ook ziek kunnen zijn bij iemand bij wijze van spreke. Je moet ook jezelf ergens mogen zijn. Als je psych en je partner daarvoor genoeg zijn, dan is dat helemaal mooi, want het is een moeilijke balans om te zoeken! Veel sterkte