Psyche
alle pijlers
Verwerken ongewenste kinderloosheid
maandag 10 oktober 2016 om 10:32
Na lang twijfelen toch hier een topic aangemaakt in de hoop hier wat lotgenoten te vinden.
Sinds iets meer dan een jaar weet ik dat ik geen kinderen kan krijgen. Mijn vriend heeft al kinderen, inmiddels pubers, uit een vorige relatie en gelukkig kunnen zij en ik het goed met elkaar vinden. Toch blijft het verdriet van nooit zelf moeder zullen worden zo sterk. Op zich kom ik mijn dagen door, heb mijn werk en hobby's. Maar als ik dan (onverwacht) weer geconfronteerd word met zwangerschap of geboorte in mijn omgeving 'breek' ik weer en komt het verdriet zo heftig terug. Binnen een minuut komen de tranen, waardoor de blije aanstaande moeder natuurlijk schrikt (want niet iederéén weet het) en ik baal van mijzelf dat ik zoveel van mezelf laat zien. Bovendien heb ik er dagen last van.
Over het algemeen werk ik met vrouwen en gaan de gesprekken veel over kinderen, school, feestjes.. Ik voel me vaak buitengesloten omdat ik voor mijn gevoel niet mee kan praten. Ook heb ik gemerkt dat sommige mensen mijn mening ook niet serieus nemen want ik heb geen kinderen (dus wat weet ik ervan).
Graag zou ik van anderen horen hoe jullie omgaan met definitieve ongewenste kinderloosheid. Wanneer gingen de scherpe randjes er af? Voor de duidelijkheid: het is bij ons geen kwestie meer van nog een behandeling proberen of 'ontspannen-dan-lukt-het-echt'.. het gaat écht niet meer gebeuren. Daarnaast houdt voor ons het traject na IVF op. We kijken dus niet verder naar de mogelijkheden van eiceldonatie of pleegzorg / adoptie.
Mocht je je verhaal liever niet online zetten maar wel met me willen mailen dan staat mijn berichtenfunctie aan.
Sinds iets meer dan een jaar weet ik dat ik geen kinderen kan krijgen. Mijn vriend heeft al kinderen, inmiddels pubers, uit een vorige relatie en gelukkig kunnen zij en ik het goed met elkaar vinden. Toch blijft het verdriet van nooit zelf moeder zullen worden zo sterk. Op zich kom ik mijn dagen door, heb mijn werk en hobby's. Maar als ik dan (onverwacht) weer geconfronteerd word met zwangerschap of geboorte in mijn omgeving 'breek' ik weer en komt het verdriet zo heftig terug. Binnen een minuut komen de tranen, waardoor de blije aanstaande moeder natuurlijk schrikt (want niet iederéén weet het) en ik baal van mijzelf dat ik zoveel van mezelf laat zien. Bovendien heb ik er dagen last van.
Over het algemeen werk ik met vrouwen en gaan de gesprekken veel over kinderen, school, feestjes.. Ik voel me vaak buitengesloten omdat ik voor mijn gevoel niet mee kan praten. Ook heb ik gemerkt dat sommige mensen mijn mening ook niet serieus nemen want ik heb geen kinderen (dus wat weet ik ervan).
Graag zou ik van anderen horen hoe jullie omgaan met definitieve ongewenste kinderloosheid. Wanneer gingen de scherpe randjes er af? Voor de duidelijkheid: het is bij ons geen kwestie meer van nog een behandeling proberen of 'ontspannen-dan-lukt-het-echt'.. het gaat écht niet meer gebeuren. Daarnaast houdt voor ons het traject na IVF op. We kijken dus niet verder naar de mogelijkheden van eiceldonatie of pleegzorg / adoptie.
Mocht je je verhaal liever niet online zetten maar wel met me willen mailen dan staat mijn berichtenfunctie aan.
maandag 10 oktober 2016 om 11:07
Bedankt al voor de snelle en lieve reacties!
Natuurlijk zie ik ook wel de positieve kanten. Dat is ook het dubbele, want ik geniet natuurlijk ook van de voordelen! Maar tegelijkertijd doet het me vaak pijn die onvoorwaardelijke liefde nooit te zullen ervaren. Ik hoop dat de scherpe randjes er over niet al te lange tijd vanaf zullen gaan.
Natuurlijk zie ik ook wel de positieve kanten. Dat is ook het dubbele, want ik geniet natuurlijk ook van de voordelen! Maar tegelijkertijd doet het me vaak pijn die onvoorwaardelijke liefde nooit te zullen ervaren. Ik hoop dat de scherpe randjes er over niet al te lange tijd vanaf zullen gaan.
maandag 10 oktober 2016 om 11:18
Het verdriet blijft, en bij bepaalde momenten is dit sterker dan bij andere momenten.
Ik merk wel dat veel mensen en stellen waar wij intensief mee omgaan ook mensen zijn die bewust of onbewust kinderloos zijn. Of op z'n minst mensen waarbij de kinderen niet altijd onderwerp #1 zijn. Dus weekendjes weg zonder kinderen.
Op de geluksmeter geven kinderen net zoveel plezier liefde als pijn, verdriet en zorgen.
Ik realiseer me dat ik veel meer ben dan die vrouw zonder kinderen. Wij hebben bewust gekozen, nu we onvrijwillig kinderloos zijn, om dat ook voluit te genieten van het feit dat we ze niet hebben. We kunnen vaker weg, ander soort vakanties, werken (we zijn beide zelfstandig en kunnen nu gewoon meer werken), avondjes weg, etc. Wanneer ik in mijn omgeving ouders zien met een echt zorgenkindje dan kan ik soms ook "blij zijn", dat ik kinderloos ben. Ik weet het, het is geen wedstrijd, en ieder kind was welkom geweest. Maar toch.
Ik heb nu een mooi leven en het is goed. Had ik het anders gewild? Ja, natuurlijk. Maar het feit is dan er geen kind zal komen.
Ik merk wel dat veel mensen en stellen waar wij intensief mee omgaan ook mensen zijn die bewust of onbewust kinderloos zijn. Of op z'n minst mensen waarbij de kinderen niet altijd onderwerp #1 zijn. Dus weekendjes weg zonder kinderen.
Op de geluksmeter geven kinderen net zoveel plezier liefde als pijn, verdriet en zorgen.
Ik realiseer me dat ik veel meer ben dan die vrouw zonder kinderen. Wij hebben bewust gekozen, nu we onvrijwillig kinderloos zijn, om dat ook voluit te genieten van het feit dat we ze niet hebben. We kunnen vaker weg, ander soort vakanties, werken (we zijn beide zelfstandig en kunnen nu gewoon meer werken), avondjes weg, etc. Wanneer ik in mijn omgeving ouders zien met een echt zorgenkindje dan kan ik soms ook "blij zijn", dat ik kinderloos ben. Ik weet het, het is geen wedstrijd, en ieder kind was welkom geweest. Maar toch.
Ik heb nu een mooi leven en het is goed. Had ik het anders gewild? Ja, natuurlijk. Maar het feit is dan er geen kind zal komen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 10 oktober 2016 om 11:18
quote:Ruiz schreef op 10 oktober 2016 @ 11:13:
Duende, hoe ga jij om met al die zwangerschappen en geboortes in je omgeving? Vind je dat lastig?In het begin vond ik het vreselijk. Het deed me zo'n pijn om een pasgeboren baby of een zwangere te zien (ik heb zelf een miskraam gehad). In het begin werd ik er letterlijk misselijk van als iemand die dichtbij me stond zwanger was. Nu heb ik meer geaccepteerd dat er geen kinderen zullen komen en gaat het beter. Ik regelmatig met de baby van een goede vriendin komen knuffelen. Er blijven momenten dat ik het lastig vind, maar die zijn er minder vaak en minder hevig.
Duende, hoe ga jij om met al die zwangerschappen en geboortes in je omgeving? Vind je dat lastig?In het begin vond ik het vreselijk. Het deed me zo'n pijn om een pasgeboren baby of een zwangere te zien (ik heb zelf een miskraam gehad). In het begin werd ik er letterlijk misselijk van als iemand die dichtbij me stond zwanger was. Nu heb ik meer geaccepteerd dat er geen kinderen zullen komen en gaat het beter. Ik regelmatig met de baby van een goede vriendin komen knuffelen. Er blijven momenten dat ik het lastig vind, maar die zijn er minder vaak en minder hevig.
maandag 10 oktober 2016 om 11:20
quote:hamerhaai schreef op 10 oktober 2016 @ 11:18:
Het verdriet blijft, en bij bepaalde momenten is dit sterker dan bij andere momenten.
Ik merk wel dat veel mensen en stellen waar wij intensief mee omgaan ook mensen zijn die bewust of onbewust kinderloos zijn. Of op z'n minst mensen waarbij de kinderen niet altijd onderwerp #1 zijn. Dus weekendjes weg zonder kinderen.
Op de geluksmeter geven kinderen net zoveel plezier liefde als pijn, verdriet en zorgen.
Ik realiseer me dat ik veel meer ben dan die vrouw zonder kinderen. Wij hebben bewust gekozen, nu we onvrijwillig kinderloos zijn, om dat ook voluit te genieten van het feit dat we ze niet hebben. We kunnen vaker weg, ander soort vakanties, werken (we zijn beide zelfstandig en kunnen nu gewoon meer werken), avondjes weg, etc. Wanneer ik in mijn omgeving ouders zien met een echt zorgenkindje dan kan ik soms ook "blij zijn", dat ik kinderloos ben. Ik weet het, het is geen wedstrijd, en ieder kind was welkom geweest. Maar toch.
Ik heb nu een mooi leven en het is goed. Had ik het anders gewild? Ja, natuurlijk. Maar het feit is dan er geen kind zal komen.Zo ervaren wij het ook.
Het verdriet blijft, en bij bepaalde momenten is dit sterker dan bij andere momenten.
Ik merk wel dat veel mensen en stellen waar wij intensief mee omgaan ook mensen zijn die bewust of onbewust kinderloos zijn. Of op z'n minst mensen waarbij de kinderen niet altijd onderwerp #1 zijn. Dus weekendjes weg zonder kinderen.
Op de geluksmeter geven kinderen net zoveel plezier liefde als pijn, verdriet en zorgen.
Ik realiseer me dat ik veel meer ben dan die vrouw zonder kinderen. Wij hebben bewust gekozen, nu we onvrijwillig kinderloos zijn, om dat ook voluit te genieten van het feit dat we ze niet hebben. We kunnen vaker weg, ander soort vakanties, werken (we zijn beide zelfstandig en kunnen nu gewoon meer werken), avondjes weg, etc. Wanneer ik in mijn omgeving ouders zien met een echt zorgenkindje dan kan ik soms ook "blij zijn", dat ik kinderloos ben. Ik weet het, het is geen wedstrijd, en ieder kind was welkom geweest. Maar toch.
Ik heb nu een mooi leven en het is goed. Had ik het anders gewild? Ja, natuurlijk. Maar het feit is dan er geen kind zal komen.Zo ervaren wij het ook.
maandag 10 oktober 2016 om 11:25
Bedankt voor jullie verhaal, Hamerhaai en Duende. Ik probeer zeker ook de dingen positief te zien en te genieten van wat er wel is. (Bijvoorbeeld het hebben van een heel fijne relatie!) Het afgelopen jaar is erg hectisch geweest om andere redenen en ik denk dat mijn verwerking pas net begonnen is. Het geeft me moed om te lezen dat jullie, ondanks je verdriet, zeker ook genieten van het leven! Dank je wel.
maandag 10 oktober 2016 om 11:30
quote:Ruiz schreef op 10 oktober 2016 @ 11:25:
Bedankt voor jullie verhaal, Hamerhaai en Duende. Ik probeer zeker ook de dingen positief te zien en te genieten van wat er wel is. (Bijvoorbeeld het hebben van een heel fijne relatie!) Het afgelopen jaar is erg hectisch geweest om andere redenen en ik denk dat mijn verwerking pas net begonnen is. Het geeft me moed om te lezen dat jullie, ondanks je verdriet, zeker ook genieten van het leven! Dank je wel.Geef jezelf de tijd om te rouwen. Dit is een rouwproces. En in het begin zag ik geen lichtpuntjes en voordelen. Nu, drie jaar na de miskraam, zie ik ze wel. En omdat ik nu zelf de keuze heb gemaakt dat er geen kinderen zullen komen (door persoonlijke omstandigheden, niet geheel uit vrije wil), gaat de acceptatie steeds beter.
Bedankt voor jullie verhaal, Hamerhaai en Duende. Ik probeer zeker ook de dingen positief te zien en te genieten van wat er wel is. (Bijvoorbeeld het hebben van een heel fijne relatie!) Het afgelopen jaar is erg hectisch geweest om andere redenen en ik denk dat mijn verwerking pas net begonnen is. Het geeft me moed om te lezen dat jullie, ondanks je verdriet, zeker ook genieten van het leven! Dank je wel.Geef jezelf de tijd om te rouwen. Dit is een rouwproces. En in het begin zag ik geen lichtpuntjes en voordelen. Nu, drie jaar na de miskraam, zie ik ze wel. En omdat ik nu zelf de keuze heb gemaakt dat er geen kinderen zullen komen (door persoonlijke omstandigheden, niet geheel uit vrije wil), gaat de acceptatie steeds beter.
maandag 10 oktober 2016 om 13:34
Lieve TO, ook ik ben ongewild kinderloos. In mijn 20-er jaren werd ik psychisch heel ziek en besloot toen dat het niet verstandig zou zijn om aan kinderen te beginnen. Langzaam ging het wat beter met me en toen kwam ik er op mijn 30e achter dat ik überhaupt geen kinderen kon krijgen door afwijkingen. Dat gaf me weer een behoorlijke deuk. Maar ik verzachtte het voor mezelf door te denken dat ik toch geen goede moeder zou kunnen zijn.
En nu in mijn 40-er jaren heb ik er veel verdriet van. Zie de hele familie bezig met hun kinderen en dan doemt de gedachte steeds op van : aan mij is het leven echt voorbij gegaan.
Ik vind het erg moeilijk om te accepteren maar doe mijn best om niemand ermee lastig te vallen.
Maar TO het verdriet wordt wel steeds minder erg en je gaat je vanzelf focussen op andere belangrijke dingen in het leven.
Ik zet me bijvoorbeeld in tegen dierenleed en heb huisdieren die ik erg vertroetel. Maar gun jezelf eerst de tijd om te rouwen.
En nu in mijn 40-er jaren heb ik er veel verdriet van. Zie de hele familie bezig met hun kinderen en dan doemt de gedachte steeds op van : aan mij is het leven echt voorbij gegaan.
Ik vind het erg moeilijk om te accepteren maar doe mijn best om niemand ermee lastig te vallen.
Maar TO het verdriet wordt wel steeds minder erg en je gaat je vanzelf focussen op andere belangrijke dingen in het leven.
Ik zet me bijvoorbeeld in tegen dierenleed en heb huisdieren die ik erg vertroetel. Maar gun jezelf eerst de tijd om te rouwen.
maandag 10 oktober 2016 om 13:41
quote:emmetje2 schreef op 10 oktober 2016 @ 13:34:
Lieve TO, ook ik ben ongewild kinderloos. In mijn 20-er jaren werd ik psychisch heel ziek en besloot toen dat het niet verstandig zou zijn om aan kinderen te beginnen. Langzaam ging het wat beter met me en toen kwam ik er op mijn 30e achter dat ik überhaupt geen kinderen kon krijgen door afwijkingen. Dat gaf me weer een behoorlijke deuk. Maar ik verzachtte het voor mezelf door te denken dat ik toch geen goede moeder zou kunnen zijn.
En nu in mijn 40-er jaren heb ik er veel verdriet van. Zie de hele familie bezig met hun kinderen en dan doemt de gedachte steeds op van : aan mij is het leven echt voorbij gegaan.
Ik vind het erg moeilijk om te accepteren maar doe mijn best om niemand ermee lastig te vallen.
Maar TO het verdriet wordt wel steeds minder erg en je gaat je vanzelf focussen op andere belangrijke dingen in het leven.
Ik zet me bijvoorbeeld in tegen dierenleed en heb huisdieren die ik erg vertroetel. Maar gun jezelf eerst de tijd om te rouwen.
Nee, dat leven is aan jou voorbij gegaan. Jij hebt een ander leven. En ik hoop dat jij daar ook ooit van kunt genieten. Proberen te denken aan dat jouw leven anders is dan met kinderen, maar niet minderwaardig of minder mooi. Anders.
Lieve TO, ook ik ben ongewild kinderloos. In mijn 20-er jaren werd ik psychisch heel ziek en besloot toen dat het niet verstandig zou zijn om aan kinderen te beginnen. Langzaam ging het wat beter met me en toen kwam ik er op mijn 30e achter dat ik überhaupt geen kinderen kon krijgen door afwijkingen. Dat gaf me weer een behoorlijke deuk. Maar ik verzachtte het voor mezelf door te denken dat ik toch geen goede moeder zou kunnen zijn.
En nu in mijn 40-er jaren heb ik er veel verdriet van. Zie de hele familie bezig met hun kinderen en dan doemt de gedachte steeds op van : aan mij is het leven echt voorbij gegaan.
Ik vind het erg moeilijk om te accepteren maar doe mijn best om niemand ermee lastig te vallen.
Maar TO het verdriet wordt wel steeds minder erg en je gaat je vanzelf focussen op andere belangrijke dingen in het leven.
Ik zet me bijvoorbeeld in tegen dierenleed en heb huisdieren die ik erg vertroetel. Maar gun jezelf eerst de tijd om te rouwen.
Nee, dat leven is aan jou voorbij gegaan. Jij hebt een ander leven. En ik hoop dat jij daar ook ooit van kunt genieten. Proberen te denken aan dat jouw leven anders is dan met kinderen, maar niet minderwaardig of minder mooi. Anders.
maandag 10 oktober 2016 om 13:53
quote:emmetje2 schreef op 10 oktober 2016 @ 13:44:
Wat lief gezegd duende, dat doet me goed. Scheelt dat ik weet wat jij voelt. Ik heb die gevoelens ook gehad. Door een leerstoornis ben ik niet in staat een kind op te voeden, wat mij ontzettend pijn deed en soms nog doet. Maar ik kan er niks aan veranderen, ik heb er niet voor gekozen om een leerstoornis te hebben. Maar ik heb wel de keuze om mijn leven op mijn/onze manier in te vullen en ook de positieve kanten te zien van een leven zonder kinderen. Ik zie mijn leven nu als mooi en fijn, en anders. Door het een andere invulling te geven staat mijn leven niet stil of gaat het niet aan me voorbij, maar geniet ik ervan hoe ik/wij het invu(ll)en.
Wat lief gezegd duende, dat doet me goed. Scheelt dat ik weet wat jij voelt. Ik heb die gevoelens ook gehad. Door een leerstoornis ben ik niet in staat een kind op te voeden, wat mij ontzettend pijn deed en soms nog doet. Maar ik kan er niks aan veranderen, ik heb er niet voor gekozen om een leerstoornis te hebben. Maar ik heb wel de keuze om mijn leven op mijn/onze manier in te vullen en ook de positieve kanten te zien van een leven zonder kinderen. Ik zie mijn leven nu als mooi en fijn, en anders. Door het een andere invulling te geven staat mijn leven niet stil of gaat het niet aan me voorbij, maar geniet ik ervan hoe ik/wij het invu(ll)en.
maandag 10 oktober 2016 om 16:54
quote:duende12 schreef op 10 oktober 2016 @ 13:53:
[...]
Scheelt dat ik weet wat jij voelt. Ik heb die gevoelens ook gehad. Door een leerstoornis ben ik niet in staat een kind op te voeden, wat mij ontzettend pijn deed en soms nog doet. Maar ik kan er niks aan veranderen, ik heb er niet voor gekozen om een leerstoornis te hebben. Maar ik heb wel de keuze om mijn leven op mijn/onze manier in te vullen en ook de positieve kanten te zien van een leven zonder kinderen. Ik zie mijn leven nu als mooi en fijn, en anders. Door het een andere invulling te geven staat mijn leven niet stil of gaat het niet aan me voorbij, maar geniet ik ervan hoe ik/wij het invu(ll)en.Dat doe je goed vrouw, vooral je passie in andere dingen kwijt kunnen is het beste.
[...]
Scheelt dat ik weet wat jij voelt. Ik heb die gevoelens ook gehad. Door een leerstoornis ben ik niet in staat een kind op te voeden, wat mij ontzettend pijn deed en soms nog doet. Maar ik kan er niks aan veranderen, ik heb er niet voor gekozen om een leerstoornis te hebben. Maar ik heb wel de keuze om mijn leven op mijn/onze manier in te vullen en ook de positieve kanten te zien van een leven zonder kinderen. Ik zie mijn leven nu als mooi en fijn, en anders. Door het een andere invulling te geven staat mijn leven niet stil of gaat het niet aan me voorbij, maar geniet ik ervan hoe ik/wij het invu(ll)en.Dat doe je goed vrouw, vooral je passie in andere dingen kwijt kunnen is het beste.
maandag 10 oktober 2016 om 17:33
Emmetje, ook jij bedankt voor je bericht, ik herken precies die gedachte over dat dat leven aan me voorbij gaat. Het voelt alsof iedereen doorgaat en mijn leven stil staat. En dan zegt mijn vriend, net als Duende, jouw leven gaat óók door! Alleen op een andere manier dan hoe je het voor je zag.
Dat dat zo voelt komt natuurlijk omdat we niet alleen afscheid moeten nemen van onze kinderwens maar ook van het toekomstbeeld dat we hadden. Ineens voelt 'gewoon werken' een beetje karig...
Ik hoop trouwens Emmetje dat jij de gedachte dat je toch geen goede moeder zou zijn geweest inmiddels hebt los gelaten. Ook met een beperking kun je een goede moeder zijn, desnoods met een beetje hulp van je naasten. Je klinkt als een lieve vrouw, help jezelf door niet zo over jezelf te denken. En als je toch iemand lastig wilt vallen met je verhaal mag dat altijd hier.
Ik ben trouwens al heel blij met jullie berichten, weten dat mijn gevoelens niet raar zijn en het vast beter wordt. Het heeft tijd nodig, het liefste zou ik dat rotgevoel zo snel mogelijk kwijt raken.
Dat dat zo voelt komt natuurlijk omdat we niet alleen afscheid moeten nemen van onze kinderwens maar ook van het toekomstbeeld dat we hadden. Ineens voelt 'gewoon werken' een beetje karig...
Ik hoop trouwens Emmetje dat jij de gedachte dat je toch geen goede moeder zou zijn geweest inmiddels hebt los gelaten. Ook met een beperking kun je een goede moeder zijn, desnoods met een beetje hulp van je naasten. Je klinkt als een lieve vrouw, help jezelf door niet zo over jezelf te denken. En als je toch iemand lastig wilt vallen met je verhaal mag dat altijd hier.
Ik ben trouwens al heel blij met jullie berichten, weten dat mijn gevoelens niet raar zijn en het vast beter wordt. Het heeft tijd nodig, het liefste zou ik dat rotgevoel zo snel mogelijk kwijt raken.
maandag 10 oktober 2016 om 17:51
Ruiz, ja dat gevoel zo snel mogelijk kwijt willen raken is zo herkenbaar. Ik weet dat er altijd momenten zijn waarop ik even verdrietig word. Maar de frequentie en heftigheid nemen af en dat is fijn te merken. Daar is drie jaar overheen gegaan. Wees niet te streng voor jezelf en gun jezelf om te rouwen. Om het verlies om geen moeder te worden en het veranderende toekomstbeeld een plekje te laten krijgen. Alleen zo kun je verder. En daar is tijd voor nodig en liefde voor jezelf.
dinsdag 11 oktober 2016 om 00:49
quote:Ruiz schreef op 10 oktober 2016 @ 17:33:
Emmetje, ook jij bedankt voor je bericht, ik herken precies die gedachte over dat dat leven aan me voorbij gaat. Het voelt alsof iedereen doorgaat en mijn leven stil staat. En dan zegt mijn vriend, net als Duende, jouw leven gaat óók door! Alleen op een andere manier dan hoe je het voor je zag.
Dat dat zo voelt komt natuurlijk omdat we niet alleen afscheid moeten nemen van onze kinderwens maar ook van het toekomstbeeld dat we hadden. Ineens voelt 'gewoon werken' een beetje karig...
Ik hoop trouwens Emmetje dat jij de gedachte dat je toch geen goede moeder zou zijn geweest inmiddels hebt los gelaten. Ook met een beperking kun je een goede moeder zijn, desnoods met een beetje hulp van je naasten. Je klinkt als een lieve vrouw, help jezelf door niet zo over jezelf te denken. En als je toch iemand lastig wilt vallen met je verhaal mag dat altijd hier.
Ik ben trouwens al heel blij met jullie berichten, weten dat mijn gevoelens niet raar zijn en het vast beter wordt. Het heeft tijd nodig, het liefste zou ik dat rotgevoel zo snel mogelijk kwijt raken.Wat lief van je Ruiz, laten we elkaar af en toe opbeuren in dit topic.
Emmetje, ook jij bedankt voor je bericht, ik herken precies die gedachte over dat dat leven aan me voorbij gaat. Het voelt alsof iedereen doorgaat en mijn leven stil staat. En dan zegt mijn vriend, net als Duende, jouw leven gaat óók door! Alleen op een andere manier dan hoe je het voor je zag.
Dat dat zo voelt komt natuurlijk omdat we niet alleen afscheid moeten nemen van onze kinderwens maar ook van het toekomstbeeld dat we hadden. Ineens voelt 'gewoon werken' een beetje karig...
Ik hoop trouwens Emmetje dat jij de gedachte dat je toch geen goede moeder zou zijn geweest inmiddels hebt los gelaten. Ook met een beperking kun je een goede moeder zijn, desnoods met een beetje hulp van je naasten. Je klinkt als een lieve vrouw, help jezelf door niet zo over jezelf te denken. En als je toch iemand lastig wilt vallen met je verhaal mag dat altijd hier.
Ik ben trouwens al heel blij met jullie berichten, weten dat mijn gevoelens niet raar zijn en het vast beter wordt. Het heeft tijd nodig, het liefste zou ik dat rotgevoel zo snel mogelijk kwijt raken.Wat lief van je Ruiz, laten we elkaar af en toe opbeuren in dit topic.
dinsdag 11 oktober 2016 om 16:31
Jullie klinken allemaal als hele lieve sterke vrouwen, veel sterkte!
Ik kom zelf uit een liefdevol gezin en heb kinderen krijgen dan ook altijd als het meest natuurlijke ter wereld gezien. Alsof het leven pas zin heeft als je je voortplant. Onzin natuurlijk. Ik ben nog niet heel oud maar altijd vrijgezel geweest dus denk hier ook wel eens over na.
Maar nu las ik laatst dat in 'oude beschavingen' en miss ook bij chimpansees helemaal niet alle vrouwen baren. Er moeten namelijk ook vrouwen zijn die ander werk doen en die helpen als tweede moeders. Dit vond ik zelf heel mooi, ik ben gek op de kleintjes om me heen en wil graag steun bieden aan andere gezinnen als ik dat kan door soms iets leuks met ze te doen of bv met kinderen over dingen te praten die ze thuis niet goed kwijt kunnen.
Ik denk dat je van andermans kinderen ook onvoorwaardelijke liefde kunt krijgen als je ze van jongs af aan al kent
Ik kom zelf uit een liefdevol gezin en heb kinderen krijgen dan ook altijd als het meest natuurlijke ter wereld gezien. Alsof het leven pas zin heeft als je je voortplant. Onzin natuurlijk. Ik ben nog niet heel oud maar altijd vrijgezel geweest dus denk hier ook wel eens over na.
Maar nu las ik laatst dat in 'oude beschavingen' en miss ook bij chimpansees helemaal niet alle vrouwen baren. Er moeten namelijk ook vrouwen zijn die ander werk doen en die helpen als tweede moeders. Dit vond ik zelf heel mooi, ik ben gek op de kleintjes om me heen en wil graag steun bieden aan andere gezinnen als ik dat kan door soms iets leuks met ze te doen of bv met kinderen over dingen te praten die ze thuis niet goed kwijt kunnen.
Ik denk dat je van andermans kinderen ook onvoorwaardelijke liefde kunt krijgen als je ze van jongs af aan al kent
dinsdag 11 oktober 2016 om 17:07
Wat een mooie gedachte Sapo, gelukkig weet ik dat ik in ieder geval wel een graag geziene tante ben. Als er weer eens kleintjes mijn armen in rennen omdat ze zo blij zijn dat ze me weer zien prijs ik mezelf ook heel gelukkig! (En een leuke tante zijn heeft ook weer voordelen: wel de lusten, niet de lasten)
Enmetje, ik denk dat veel mensen zulke berichten niet kunnen begrijpen. Voor ons soms extra pijnlijk als er ogenschijnlijk achteloos met kinderen wordt om gegaan.
Iets anders, maar zelf vind ik het ook lastig als mensen zomaar per ongeluk (door de pil bv) zwanger raken. De een krijgt ongevraagd een kind in de schoot geworpen en een ander doet er alles voor en krijgt nooit waar ze zo naar verlangt. Zo oneerlijk is het leven natuurlijk.
Emmetje, heb jij naast je dieren ook neefjes of nichtjes (of kinderen van vriendinnen) waar je je moederliefde een beetje op kunt botvieren? Word je door vrienden een beetje betrokken bij hun gezinnen?
Enmetje, ik denk dat veel mensen zulke berichten niet kunnen begrijpen. Voor ons soms extra pijnlijk als er ogenschijnlijk achteloos met kinderen wordt om gegaan.
Iets anders, maar zelf vind ik het ook lastig als mensen zomaar per ongeluk (door de pil bv) zwanger raken. De een krijgt ongevraagd een kind in de schoot geworpen en een ander doet er alles voor en krijgt nooit waar ze zo naar verlangt. Zo oneerlijk is het leven natuurlijk.
Emmetje, heb jij naast je dieren ook neefjes of nichtjes (of kinderen van vriendinnen) waar je je moederliefde een beetje op kunt botvieren? Word je door vrienden een beetje betrokken bij hun gezinnen?
dinsdag 11 oktober 2016 om 17:15