Omgaan met lastige moeder

Hallo allemaal,



Ik hoop dat ik hier mijn verhaal kwijt kan en dat ik goede adviezen kan krijgen over het omgaan met mijn moeder.



Mijn moeder is sinds mijn jeugd altijd al erg achterdochtig, dominant en claimend geweest. Vroeger had ik nooit een kans om met vriendinnen af te spreken, of het nou bij mij thuis was of bij hun. Ze had nooit zin in bezoek en wilde dat ik het liefst altijd thuis was. Ze wilde mij thuishouden zodat ik haar kon helpen met huishoudelijke klusjes en het doen van de boodschappen. Ik was +/- 8 jaar. Het begon zelfs zo erg te worden dat de buurtkinderen erna begonnen te vragen. Ik schaamde mij zo erg, dan ik smoesjes begon te verzinnen, waaronder dat ik voor elk klusje geld kreeg (wat niet zo was). Dit bleef helaas jaren doorgaan.



In plaats dat ik veel thuis was, begon ik tegenovergestelde gedrag te vertonen. Ik ging naar een middelbare school, waarvoor ik minimaal een uur heen en terug onderweg was, om zoveel mogelijk van huis te zijn. Hetzelfde geldt voor mijn studietijd. Hoe mijn moeder echt was begon ik pas te zien toen ik eenmaal mijn eerste vriendje kreeg. Ik was destijds 18 en hij 20. Hij was al in bezit van een rijbewijs en auto. Ik mocht hem pas zien op het moment dat hij mijn moeder naar het casino bracht. Mijn moeder heeft namelijk ook een gokverslaving. Als hij mijn moeder niet kon of wilde wegbrengen was het een slechte jongen en moest ik het van haar met hem uitmaken. Ook had ik een leuke bijbaan waarmee ik geld probeerde verdienen, zodat ik voor mijzelf kon gaan winkelen en leuke dingen kon gaan doen. Echter vroeg zij mij regelmatig naar mijn salaris, zodat ze dat kon vergokken in het casino. Gaf ik mijn geld niet, dan mocht ik mijn vriendje ook niet zien. Ik had destijds niets om op terug te vallen, dus was ik in principe verplicht om naar haar regels te leven.



Niet veel later ging het tussen mij en hem ook uit, ook omdat ik ervoor gekozen had om een halfjaar naar het buitenland te gaan om daar te werken. Toen ik eenmaal teruggekeerd was in Nederland ben ik naar Leeuwarden verhuisd. Ik kreeg daar al snel een nieuwe relatie. Omdat ik destijds niet meer bij mijn ouders woonde, kon ik in vrijheid mijn relatie met hem opbouwen. In de jaren dat ik in Leeuwarden woonde verliep de relatie tussen mij en mijn moeder enigszins redelijk. Dat kwam mede doordat ze geen controle meer over mij had en mij niet op dagelijkse basis zag. Echter na vier jaar studie ben ik weer teruggekeerd naar mijn ouderlijk huis. Ook is haar houding die zij in de voorgaande jaren had, ook teruggekeerd. Ondertussen was ik al 26, maar toch probeerde zij weer haar ouder patroon op mij te botvieren. Controlerend, obsessief en negatief tegen alles wat ik deed. Niets in haar ogen was goed genoeg voor haar. Ik probeerde ook weer zo spoedig mogelijk op mijzelf te gaan wonen, alleen was het vinden van een stabiele baan en een woning erg lastig. Geloof mij, ik heb er zoveel mogelijk aan gedaan.



Afgelopen april heb ik mijn nieuwe vriend leren kennen. Omdat ik natuurlijk nog bij mijn ouders woonde zag mijn moeder alles wat ik deed, met wie en hoe laat ik thuis kwam (of helemaal niet thuis kwam). Na een avond stappen had mijn vriend mij naar huis gebracht en zag zij zijn auto voor de deur stoppen. Omdat ik de hoop had dat zij inmiddels mijn keuzes op mijn leeftijd zou accepteren, dacht ik (misschien naïef) dat het geen kwaad kon. Toen zij erna vroeg heb ik eerlijk antwoord gegeven. Nu heeft zij weer het probleem dat hij ouder is dan mij en zij geen "vaderfiguur" in mijn leven wil hebben. Ik voelde dit al al aankomen, omdat ik precies hetzelfde gehad heb met mijn vorige vriendjes. Ik heb toen knallende ruzie met haar gehad, voor de zoveelste keer. Ze wilde ook dat ik het met hem zou uitmaken.



Ik wil graag een leven met mijn vriend opbouwen en samen met een gerust hart naar de toekomst kunnen kijken, maar op deze manier lukt dat niet. Ondertussen heb ik een woning voor mijzelf, maar zelfs nu probeert zij dingen te sturen en te manipuleren. Onthoud dat ik ondertussen al 29 ben. Ze wil zelfs een sleutel van mijn voordeur, zodat ze in en uit kan gaan wanneer zij zelf wil. Ik krijg op deze manier geen rust. Normaal een gesprek met haar aangaan is ook geen oplossing omdat zij niet het IQ of EQ heeft wat je normaal van een moeder hoopt te verwachten. Zij ziet echt alleen haar redenering en haar standpunten zijn altijd correct. Wanneer zij mij nu belt om te vragen hoe het met mij gaat of om haar te helpen met bijvoorbeeld kleine klusjes, dan kan ik het niet helpen om fel en boos op haar te reageren.



Ik kan helaas geen empathie meer voor haar opbrengen. Ze heeft mijn leven op een zeer zware en negatieve manier beïnvloed en momenten voor mij kapot gemaakt die ik nooit meer ga terugkrijgen. Ik voel dat ik hier nu zo onderdoor ga, dan ik eigelijk geen andere oplossing meer kan vinden dan het contact met haar te verbreken of naar de andere kant van de wereld te verhuizen, zodat ik eindelijk de rust en het geluk vindt dat ik, na eigen inzien, na al die jaren heb verdient.



Misschien een beetje een lang verhaal, maar zodoende kan ik een redelijk goed beeld creëren over het gedrag van mijn moeder. Mocht iemand anders een andere oplossing hebben, dan hoor ik het graag.

quote:Eindeloos schreef op 15 oktober 2016 @ 14:02:

[...]





Ja meis, in dit soort familie's is er vaak maar 1 paar sterke schouders

Ga voor je eigen leven, met of zonder jou, je moeders leven zal niet veranderen.

Nu ben jij aan de beurt....

Plus dat je een goed voorbeeld geeft voor de andere familieleden.



Tot inzicht komen doet je moeder niet.



Dat kunnen deze mensen niet, en al ze het al kunnen, dan willen ze het niet.....Helaas niet. Ik had echt gehoopt dat mijn relatie met mijn moeder zou verbeteren, na mate ik ouder zou worden. Echter heb ik inderdaad ook gemerkt dat zij zich nooit zou aanpassen of veranderen voor mij. Zij vindt dat, ondanks mijn leeftijd, zij als ouder nog steeds 'macht' over mij heeft als het gaat om maken van beslissingen en daarin kan zij helemaal doordraven.

quote:attribuutje schreef op 15 oktober 2016 @ 14:27:

Volgens mij kan ze zich alleen ergens mee bemoeien als je haar ergens informatie over verstrekt of een vraag stelt "wat zal ik doen mam?"..Hoe kan ze anders ergens van op de hoogte zijn om zich mee te bemoeien?Dat is ook inderdaad zo! Ik heb mijzelf aangeleerd om niets meer met haar te delen. Eigelijk wilde ik mijn huidige relatie ook niet met haar delen, maar ik had de hoop dat zij het toch op een of andere manier zou accepteren. Nadat de relatie tussen mij en mijn moeder daarna is ontploft, heb ik tegen mijzelf gezegd dat ik niets meer met haar deel.

quote:juliadenders schreef op 15 oktober 2016 @ 14:24:

Bunny,

Ik heb geen aandelen i dit boek ( ik raad het nogal vaak aan hier haha).

Maar ik heb zelf heel veel gehad aan:

Iris koops, het verdwenen zelf. Kijk maar op de site.

Mijn moeder is wel naar de psych gegaan ( op aandringen van ons) maar heeft ze absoluut niet nodig, na 1 sessie wist ze alles al.

Heeft dus geen zin, zou ik niet op gaan zitten.

Je kan echt beter werken aan zelf sterker en weerbaarder worden. Ontdekken waar je grenzen liggen, sterker worden.Dankjewel! Ik ga het direct even opzoeken.