Jong en burnout

@Evenaar, ik denk wel dat ik begrijp wat je bedoeld.

Uit de (social) media krijg je toch vooral de boodschap dat het leven maakbaar is. Ik geloof daar niet zo in. Voor een groot deel overkomt het leven je. Waar je geboren word, bij welke mensen je opgroeide, je gezondheid, je aangeboren kwaliteiten en talenten enz enz. Ik geloof wel dat je leven voor een deel kunt sturen en dat je jezelf kunt ontwikkelen op vele vlakken. Maar dat wil niet zeggen dat alles mogelijk is en dat je alleen maar je hart hoeft te volgen. Ik weet best wat ik zou willen doen, wat mijn hart mij ingeeft, maar daar kan ik niet een volledig salaris meeverdienen.



Wat betreft je hart volgen, ik denk eerlijk gezegd dat wanneer je midden in een burnout zit, dat je ook niet zo goed weet wat je wilt, of wat je voelt, of wat je hart je ingeeft. Zowel lichamelijk, mentaal als emotioneel ben je totaal uit balans. Volgens mij kun je beter ook geen grote keuzes maken met betrekking tot werk, relaties, wonen etc zolang je nog niet hersteld bent.



Ik merk dat ik ook veel pieker over de toekomst: wat wil ik, wat kan ik, wat ik niet, en hoe moet ik wat ik wel bereiken en kan ik dat wel. Blablablbalbalba, het gaat maar door.

Vorige week realiseerde ik mij ineens dat ik eigenlijk best tevreden was met mijn leventje voor dat ik ziek werd. Ik had toen helemaal niet de behoefte om alles drastisch te gaan veranderen. Sterker nog, ik heb net een aantal grote veranderingen achter de rug die mijn leven veel mooier hebben gemaakt.

Wellicht wordt mijn gevoel van 'is dit alles?', momenteel vooral veroorzaakt door de BO en niet zo zeer door mijn levensomstandigheden.



Afgezien van dit mooie inzicht gaat het de afgelopen weken dus erg slecht. Ik voelde me letterlijk levensmoe. Ik ben vorige week bij de huisarts geweest en inmiddels gestart met medicatie. Ik heb het lang tegengehouden, maar ik zit/zat nu in zo'n neerwaartse spiraal waar ik echt niet meer uitkwam. Ik kan al maanden bijna niets doen, word daar somber van en dat levert weer een hoop gepieker en angst op, wat weer energie kost, waardoor ik nog minder kan doen, nog somberder wordt.... (ik denk dat de spiraal nu wel duidelijk is?:-) )

Hopelijk geeft de medicatie net dat zetje om weer wat uit het dal te komen.

@Ri-anne: Mag ik vragen of je met AD bent begonnen? Of kalmeringsmiddelen? Anyway, hoop dat je je snel beter zult voelen

@Navillera: ik ben 25

Ja klopt, met AD.

Hey Ri-anne: ja, dat is precies wat ik bedoel. Het leven wordt zo maakbaar voorgesteld, terwijl een groot gedeelte niet maakbaar is. En je hart/intuïtie ook niet altijd even duidelijk communiceert. Het legt ook wel erg veel verantwoordelijkheid bij je neer: als je leven niet leuk is, komt dat gewoon door jezelf, heb je vast je hart niet gevolgd.



Fijn dat je de realisatie had dat je best tevreden was met je leven voor de BO. Dat geeft nu ook wat richting denk ik. Ik probeer ook geen beslissingen te nemen die ik een half jaar geleden ook niet had genomen. Daar vergelijk ik het nu maar mee. Maar je bent wel in een BO terecht gekomen, heb je wel zicht op waar dat door komt? (misschien heb je het al eens verteld hoor). Dat je niet terug gaat naar je oude leventje straks en in dezelfde valkuil stapt?



Wat goed dat je een zetje hebt gekregen met de AD. Duurt wel even voor dat die aanslaat hè, 6 weken ofzo toch? Dat je niet heel teleurgesteld bent als je morgen niet huppelend je bed uitkomt. Wat ook kan helpen is wel elke dag iets meer doen, moe of niet. Moe en somber ben je toch, kan je net zo goed moe en somber zijn al wandelend in het bos of aan een 1000 stukjes puzzel of de keukenkastjes uitsoppend. Je gaf aan dat als je een uur wandelt dat je dan de dag erna moe bent, maar dat geeft dan niet? Moe ben je toch wel, of je nu wel of niet veel doet. Ik vraag me af namelijk of dat na 5 maanden nog steeds 'over de grens gaan' is, of dat je lijf en geest ontwend raakt van activiteit. Ik geloof namelijk ook wel dat té weinig doen ook niet goed is. Daar word je inderdaad erg somber en op den duur depressief van. Volgens mij is het goed om regelmatig even de grens op te zoeken om te kijken waar hij die dag ligt. Even met je teen het water voelen, zeg maar.



En probeer te kijken of je wat aansluiting kan vinden in je nieuwe woonplek. Ik ben zelf ook dit jaar verhuisd naar een andere regio en word ook helemaal sip van het feit dat hier niemand is met wie ik spontaan even een bakkie kan doen. Maar heb me inmiddels aangemeld voor een boekenclubje (begint pas in het nieuwe jaar dus heb nog even om weer leesenergie op te bouwen) en heb iemand van de middelbare school opgespoord via Facebook. Ik was vroeger met haar vriendinnen. We zijn uit elkaar gegroeid doordat we naar verschillende scholen gingen, maar ze woont nu in deze stad dus het leek mij een mooi moment om weer eens een kopje thee te drinken. Zij ook gelukkig. Wie weet wat daaruit ontstaat.



Nog iets wat je ontspant, maar toch ook wat doen is: in de trein ergens naartoe. Ik vind uit het raampje turen en verder niks kunnen doen, heel prettig. Dus had bedacht om binnenkort naar de andere kant van het land reizen, daar een kopje koffie te doen, en weer terug te gaan. Is ook even een ander uitzicht dan je eigen woonkamerraam. En is dat te intensief, blijf je daar een nachtje. Kan je bij aankomst even slapen in je hotel, daarna met jezelf en een boek uit eten, lekker vroeg weer in het hotel in bad (of de sauna als ze dat hebben) en de volgende dag weer naar huis. Zie je eens wat anders dan je eigen huis en doe je het toch heel rustig aan. Zomaar wat ideeën.

@Evenaar, bedankt voor je uitgebreide reactie.

Ik ben in een BO gekomen door járenlang te veel te doen en te weinig te ontspannen. Wat dat betreft had de BO mij ook 1, 2 of 5 jaar geleden kunnen overkomen. Ik heb altijd een fulltime baan gecombineerd met studeren, en ook nog vrijwilligerswerk of andere nevenactiviteiten. En dan nog had ik altijd het gevoel dat ik meer moest doen, dat ik mij moest bewijzen.



Achteraf gezien was dat druk zijn een soort van vlucht, liever druk bezig dan mij alleen of nutteloos voelen.

Sinds 2015 ben ik niet meer alleen en is er ook meer behoefte gekomen aan tijd om te nietsen, leuke dingen te doen en is er minder focus op presteren. Echter doordat er eind 2015 en in de eerste helft 2016 een aantal grote (eenmalige) gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, ben ik toch BO geraakt.

Als ik beter ben denk ik dat ik met een paar kleine aanpassingen in mijn leven al een heel eind op weg ben naar een rustiger, meer gebalanceerd leven.



Volgens de bijsluiter duurt het 2 tot 4 weken voordat de AD effect kan hebben. Dus ik merk er nu inderdaad nog helemaal niets van. Maar ik ben al heel blij dat ik geen nare bijwerkingen heb, daar was ik wel bang voor.



Aansluiting in mijn nieuwe woonplaats vind ik lastig. Ik woon in een klein dorp en er is niets qua voorzieningen/activiteiten. En op allen pad gaan lukt mij gewoon nog niet.

Gisteren ben ik wel met mijn man even bij familie koffie gaan drinken. Ik merk dat mij dat wel goed doet, even een andere omgeving, andere mensen, even niet de focus op de BO. Thuis lijk ik alleen maar met die BO bezig te zijn, en dat geeft weer veel spanning.



Elke dag meer doen ongeacht hoe ik mij voel lijkt mij geen goed plan. Ik ben juist aan het leren om mijn activiteiten aan te passen om mijn hoeveelheid energie die ik heb, in plaats van maar gewoon door te gaan ondanks mijn moeheid (zo ben ik immers BO geraakt). Volgens mij coach kan ik het beste binnen 75% van mijn kunnen blijven, zodat ik weer reserves op ga bouwen. Volgens haar herstel je niet (volledig) als je tijdens deze periode al je energie verbruikt.

Dat betekent overigens niet dat ik ook wel eens helemaal niets doe. Ik probeer inspannen en ontspannen zo veel mogelijk met elkaar af te wisselen. Dus nooit langer dan een half uur of uur zitten of liggen, maar dan toch weer iets gaan doen. En na een activiteiten altijd even pauze nemen.

En de ene dag kom ik niet verder dan 10 minuten wandelen en koken. En op een andere dag kan ik 45 minuten lopen, de was doen, strijken en koken. Het verschilt heel erg.

Hoe is het met iedereen?



Ook aan het wennen aan de herfstachtige dagen? Ik zet mijn wekker nu maar 's ochtends want ik slaap ineens veel langer en voel me dan de hele dag duf. Ik moet altijd erg wennen aan seizoensveranderingen.

Gelukkig ervaring mee, dus de lichtlamp weer uit de kast gepakt



Even van me af kletsen...

Ik zit volgens mij weer in een andere fase van de burn-out. En kan mijn draai niet zo goed vinden. Ik ervaar spanning/stess. Ik vind de balans en rust gewoon even niet. Mijn hoofd/mentaal is nu redelijk normaal weer, zo lijkt het tenminste thuis. Ik verveel me nu zelfs soms of zou sociaal wel meer weer willen doen. Maar mijn lijf en energie werkt nog niet mee. Ze gaan allebei in een ander tempo lijkt het wel.

Ook vind ik dat ik weer meer moet kunnen, terwijl maar weinig lukt, en ervaar gewoon weer meer stress.



Ook twijfel ik weer aan alles ineens, ben ik wel burnout of overheerst de angst. Ben ik misschien gewoon lui. Ook begin ik nu pas te denken aan, wat denken mijn collega's eigenlijk, vinden ze mij zwak dat ik ineens ziek was? En dingen als, hoe belabberd zag ik er in het begin van mijn BO wel niet uit...



Ook de feestdagen brengen wel iets spanning. Natuurlijk wil ik ook gezellig met de familie iets eten rondom kerst, vind ik sinterklaas vieren leuk, wil ik naar kerstshow, nieuwe bioscoop film, wat klussen moeten af in huis. Maar lukt het wel?



Het komt ook dat ik nu dingen voor de 2e keer mee maak tijdens mijn ziekte, nu net 1 jaar ziek. Dus het herinnerd mij aan vorig jaar en dat ik NOG steeds ziek ben. dat voelt wat als falen of onnozel dat ik nog steeds niet beter ben.



Ik voel ook angst bij dingen en denk dan, moet ik niet maar toch medicijnen nemen, maar dat zou ik dan doen voor anderen, mensen die mij helpen en mijn werk, om zo zelf weer meer te kunnen en sneller een baan aan te kunnen.



Volgens mij heb ik ook gewoon, dit jaar is bijna om stress en ergens had ik in mijn hoofd, 2016 is van mij! En nu is hij bijna om, help



In mijn hoofd mezelf nóg een jaar gunnen lukt even niet. Ik voel een soort van deadline.



Hoe kun je jezelf nog een jaar (of het je hele leven) gunnen waarin je goed voor jezelf zorgt?



Ervaren jullie ook zo bewust dat je dingen in je ziekte voor de 2e keer meemaakt, zoals de herfst, kerst, bepaalde verjaardagen o.a.?

Hoe ervaren jullie dat?

Oi Suikerspin, dat is de one year itch en die is echt gevaarlijk! Ik had dat ook, en eigenlijk ging het toen echt super met mij- lekker aan het paardrijden en wandelen, leuke dingen doen, vrijwilligerswerk, cursus. Maar het stagneerde wel een beetje. En dan vind je dat je toch meer moet kunnen dan je op dat moment kan. Dat het wat sneller mag. En push je wat harder. Nou ja bij mij heeft dat dus heel slecht uitgepakt.



Het gras groeit niet sneller als je er aan trekt

Hey suikerspin, kan me voorstellen dat het begint te jeuken. En dat je na een jaar deze vragen gaat stellen. Is ook helemaal niks mis mee toch? Om een beetje de balans op te maken. En op zich goed nieuws dat je geest inmiddels weer wat meer aankan. Stapjes vooruit dus, hele kleine stapjes en soms misschien ook een beetje achteruit, maar desalniettemin ben je na een jaar zeker vooruitgegaan. En heb je, als het goed is, geleerd beetje meer naar je lijf te luisteren. Dus kan je straks met de feestdagen aanvoelen wat wel en niet kan. Het zou leuk zijn als je wat van je lijstje kan doen, maar alleen het feit dat je alweer plannen hebt om leuke dingen te gaan doen, is vooruitgang toch? Dat had je een jaar geleden vast nog niet.



Ben je trouwens überhaupt aan het werk momenteel of nog helemaal thuis?



@ri-Anne: klinkt alsof je goed nadenkt over wat je wel en niet moet doen. En goed dat je wel wat doet en inspanning en ontspanning afwisselt. Hopelijk slaat de AD snel aan en geeft je dat nog even een zetje.



Ik ben een beetje (erg) nerveus. Maandag moet ik naar de bedrijfsarts. Het is de tweede keer. Eerste keer was bij een vervanger en vooral om te bepalen dat ik niet nep ziek was (mijn werkgever geloofde het niet, heel irritant) , nu is het na 6 weken de eerste 'echte' keer. Hoe ging dat bij jullie? Hebben jullie nog tips?

Hoi Bootjes,



Weer een hoop reacties in de laatste week! Zal proberen wat te reageren. In het begin lukte het me totaal niet om op anderen te reageren en lukte het zelfs amper om wat te plaatsen, en gelukkig hoeft dat ook helemaal niet.



@Evenaar/Ri-anne, klopt helemaal wat je zegt; als je fakebook, magazines, reclames, tegeltjeswijsheden enzovoorts bekijkt, is alles mogelijk en haalbaar als je maar je hart volgt en er hard voor werkt. Ik denk dat dat ook de tendens is waarin onze generatie is opgevoed, voor onze generatie is alles mogelijk dus als je niet datgene bezit of behaalt wat je wilt bereiken dan ligt dat aan je eigen onkunde of gebrek aan inzet. Heel naar en ook nog eens onwaar, aangezien het leven helemaal niet zo eerlijk en maakbaar is. Je hebt niet overal invloed op en soms ook gewoon domweg een portie geluk nodig hier en daar.



@Ri-anne; klinkt goed zoals je bezig bent. Leuke dingen doen, maar niet per se meer willen doen ongeacht hoe je je voelt. Die 75% regel is wel een mooie. En als je er dan toch per ongeluk overheen gegaan bent, proberen te accepteren dat je erna weer rustiger aan moet doen in plaats van te balen van jezelf.



@ Gele Superspin; Ik snap je frustraties volkomen. Zelf dacht ik ook dat ik wel een pak beter zou zijn na een paar maanden rust, die 3 maanden werden er 5, en 8 en 12 (horror!), maar ik ben erachter dat de enige die die deadlines stelde ikzelf was. Het heeft de nodige moeite gekost om dat zoveel mogelijk los te laten en dat lukte vooral pas toen ik vanuit het uwv de ruimte kreeg en geen druk meer ervaarde. Hoewel ik nu toch al 1,5 jaar bezig ben, kan ik in ieder geval zeggen dat het niet hebben van (je eigen) deadlines, veel aangenamer voelt en ook beter is voor je herstel. Ik doe het op mijn eigen tempo en wat zou het als ik er nog weet ik het hoelang over doe? Wat is 1,2 of 3 jaar op een mensenleven? Vrij weinig. Het heeft jaren gekost om hierin terecht te komen dus het duurt ook even om er weer uit te komen en bedenken dat dat niet erg is, hielp mij al een stuk. Dat je lichaam al verder hersteld is dan je geest is herkenbaar. Lichte lichamelijke inspanning geeft je dan in ieder geval het idee dat je weer iets doet, dingen waarbij je niet teveel hoeft na te denken. Blaadjes harken bijvoorbeeld



@Tigri; 2 stappen naar voren en 1 terug. Het is en blijft lastig om niet te snel te willen of teveel te pushen . Wel een mooie om te onthouden dat gras niet sneller groeit als je eraan trekt. Alles op zijn tijd. Mij geeft het wel rust om te bedenken dat ik ben waar ik moet zijn nu (komt vast door de yoga).



@Evenaar; spannend, de bedrijfsarts. Ik kreeg er in het begin veel stress van maar vooral door alle gedachtes die ik erover had. Veel g-schema's later kon ik daar wat makkelijker mee omgaan. Omdat ik niets kon onthouden en bang was dat ik niet serieus genomen werd of dingen vergat te vertellen, maakte ik altijd een lijstje van te voren met de klachten die ik op dat moment ervaarde. Dat bood me dan wat houvast, maar je mag er ook best op vertrouwen dat die mensen er niets aan hebben om jouw klachten niet serieus te nemen en dat ze wel de kunde hebben om een juiste beoordeling te maken van je gesteldheid.



Momenteel gaat het niet heel slecht met mij. Over het algemeen genomen wel aardig zelfs. Steeds minder terugvallen, steeds minder lang en ik herstel sneller van inspanningen. Ik drijf nu even in mijn zwembandje en kijk wel welke kant de stroom opgaat. Dat is vrij lastig, maar ik weet van mezelf dat als ik als een dolle in een bepaalde richting ga peddelen, ik binnen no time weer mezelf voorbij ren. Dus doe ik maar kalm aan. Het is lastig een balans te vinden tussen luisteren naar je lichaam / rustig aan doen, en tussen af en toe jezelf weer even een drempel over helpen, met je tenen het water voelen om te zien of je al weer een stukje verder kunt. Voor mij is het een combinatie van niet teveel pushen (want dat hebben we allemaal al teveel en te lang gedaan en heeft niet zo goed uitgepakt), maar wel proberen steeds de grens te onderzoeken en zo mogelijk een stukje op te schuiven. Soms kom je erachter dat je teveel gedaan hebt en zit je zo weer dagen te huilen. Ik kan er van balen maar meestal laat ik dat over me heen komen en denk ik voor de volgende keer iets beter opletten, iets korter blijven ergens, iets minder lang dingen doen of de lat lager leggen zodat ik het mezelf makkelijker maak. En zo kom ik langzaamaan steeds een stukje verder. Ik kan heel wat dingen nog niet, maar ik kijk liever naar wat ik al wel kan. Het helpt heel erg dat ik me niet echt gepusht voel om al van alles te kunnen en mezelf ook niet meer zo push. Vorig jaar rond deze tijd deed ik vrijwilligerswerk maar dat ging totaal niet. Compleet zinloos om mezelf zo uit te putten, enkel omdat ik vond dat ik dat moest kunnen. Ik ga het nu anders aanpakken en ga proberen op te bouwen in iets waar ik plezier aan beleef (en dat is toevallig niet in een kantoorbaan!).

Sorry, via de telefoon dus denk dat ik niet overal op kan reageren. Even kort, voordat hier het feest losbarst



Pussywillow, bij jou een positief verhaal te lezen, fijn!



Evenaar, bedrijfsarts, niet bang voor zijn. Ze zijn allemaal anders, toevallig heb ik enkel positieve ervaringen, en zo heb ik er hier meer gelezen. Meer dan jezelf zijn kun je niet doen. Let wel op dat je duidelijk bent en liever overdrijven dan bagatelliseren. Jezelf gezonder voordoen dan je bent kan soms goed voelen, maar een bedrijfsarts zit er juist om te zien hoe ziek je bent. Wees dus eerlijk en duidelijk en trek je er verder niet te veel van aan.



Suikerspin, zo herkenbaar wat je schrijft, dat heb ik heel erg gehad, verjaardagen die voor een tweede keer langs kwamen, vakanties, en dan steeds denken 'ja maar vorig jaar' en boos worden op mezelf dat ik er steeds aan dacht, terwijl er toch echt een duidelijke stijgende lijn was. Wat al veel helpt is dat je het beseft. En vergeef jezelf dat je er boos om kunt worden. Weet dat ook dit weer voorbij gaat, zo is het, en die ervaring heb je ook al.

Ik ga je tip over de herfst meenemen. Had er zelf nog niet bij stilgestaan maar inderdaad, langer slapen, toch moe. Nieuw ritme zoeken.



Knuf voor iedereen!

@Evenaar; Heel erg bedankt voor je berichtje en advies over de toekomst. Vooral wat je zei over relaties heeft me erg geholpen, dankjewel hier voor. Het is inderdaad iets wat je kunt leren, dat vind ik soms moeilijk te begrijpen. "Er is geen standaard waar je aan hoeft te voldoen om een relatie te kunnen hebben. Mensen zijn beschadigde lastige moeilijke onzekere breekbare wezens en toch kunnen en mogen ze allemaal een relatie hebben. Je hoeft niet eerst te voldoen aan een plaatje voordat je dat kan hebben" zei je, dat heeft mij rust gegeven. Het is inderdaad net wat je zegt, maar soms moet het kwartje nog even vallen. Ik heb altijd het idee dat ik aan van alles moet voldoen, ook in een relatie. Vriendin van mij zei ook al dat ik in relaties wat duidelijker mijn grenzen aan moet geven, ik voel me snel zo opgesloten en geclaimt inderdaad, daar kan ik niet tegen. Vriendin zei dat ook al dat ik zulke dingen rustig aan kan geven, meteen vanaf het begin en dat het dan wel kan. Dat is inderdaad een leer proces. Dankje in ieder geval! Maar voor nu, lekker op mijzelf focussen en wie weet kom het dan vanzelf wle inderdaad.



@brandnewday; oh ik ook! Word bijna 26, in december. Waar in nederland woon je ongeveer? noord/midden/zuid? (als je dat niet wilt zeggen hoeft het niet hoor, maar ben even benieuwd)



@Suikerspin; Herkenbaar hoor. Voor mij nog niet dan dat ik dingen voor de 2e keer meemaak in mijn BO, maar wel van die grenzen en die deadline zeg maar. Voor je gevoel wil je het niet steeds weer verlengen en verleggen, maar dat je "gedwongen" wordt door onmacht en overmacht, daar kun je niks aan doen he? Probeer dat je zelf voor te houden. Daarnaast: als je meer KON doen dan zou je het ongetwijfeld doen! Maar dat kun je niet en dat wil even niet, dus dan houdt het toch ook op? Als het niet wil zoals het moet, dan moet het maar zoals het wil (zoals ze hier in friesland op z'n fries altijd zo mooi kunnen zeggen). En ook zoals Tigri zegt, het gras groeit niet harder als je er aan gaat trekken. Je doet wat je kunt hoor! Maar snap je frustratie en ellende.

Ik ben zelf voor de 2e keer in een paar jaar langdurig ziek, vorige keer lag het anders hoor, maar het is voor mij wel een beetje het zelfde gevoel van "ben ik WEER langdurig ziek" dus dat gevoel voor de 2e keer iets mee maken, herken ik heel goed.

Jij gebruikt dus ook geen medicijnen? Mijn vader zei laatst in een opwelling tegen mij (omdat hij boos was): "Anders moet je maar naar de dokter en vragen om medicijnen, misschien helpt DAT je tenminste nog wat". En ik werd hier erg verdrietig van, want ik sta helemaal niet achter medicijnen voor mijzelf en ik ga ook absoluut niet medicijnen nemen om een ander een plezier te doen. Dus praat jezelf dat ook niet aan hoor. Het is jouw lichaam en jouw geest, jij beslist wat je er wel en niet in wilt stoppen.

@Rianne, ben benieuwd hoe het met je gaat? Merk je al iets van de AD?

Wat veel wijze woorden!



Toch fijn die herkenning, the one year itch, zo voelt het inderdaad. En jullie hebben helemaal gelijk, sneller dan snel gaat niet. Het gras groeit niet sneller als je er aan trekt



Ik heb het afgelopen jaar helemaal niet kunnen werken, daar ging het echt te slecht voor zowel fysiek als mentaal.

Ik ga nu een 2e spoor doen, kijken naar een andere baan dus. Zin in heb nu al meer energie omdat ik niet meer terug hoef. Hele onveilige situatie voor mij daar.



Ik gebruik geen medicijnen, ook niet voor mijn angsten/paniek, gelukkig mag ik het tot nu toe soort van op mijn eigen tempo doen, en dwing ik dit ook af

Als je nu tegen mij gaat zeggen, morgen op kantoor een bespreking dan raak ik totaal in paniek. Of volgende maand 3 uur per week werken, paniek!



Ik ga, en het advies is, dat ik het rustig ga opbouwen, eerst maar eens cv, bedrijven zoeken, kijken waar ik qua werk energie uit haal, uurtje meelopen, dan op vrijwillige basis eerst werken. Helaas lukt het mij gewoon niet sneller.



Pushen werkt ook totaal averechts bij mij.



Vandaag gewandeld, kwam een brommer van achter mij voorbij rijden en ik dacht; hee, ik schrok niet. Haha, in het begin schrok ik echt van alles, ook van bladeren die bewogen door de wind. Een enorm angstgevoel had ik dan. Gelukkig merk ik dat dat minder is.



Ook het eeuwige duizelige, ga ik nu omvallen, gevoel is weg als ik even een boodschapje ga doen. Zoooo zalig. En als ik het voel opkomen, dan is het genoeg en ga ik naar huis.



Wel durf ik nog lang niet alles. Ook lang alleen in mijn eigen huis breekt me nog steeds op. Dus moet nog steeds bij anderen bijtanken. Maar dat er vooruitgang in zit geeft me wel hoop.

Hoe ging de bedrijfsarts evenaar?

Even korte reactie op de bedrijfsarts: dat ging dus ruk. Het was op kantoor waar het dus voor mij heel onveilig is (heb met oude directeur een aantal afspraken ooit gemaakt waar nieuwe directeur niet blij mee is, maar heb een vast contract dus ze kunnen niet zo veel anders dan het klassieke wegpesten. Een van de redenen dat ik ben uitgevallen). Dat was al heel vervelend, maar ja, dat is niet anders. Ik merkte alleen wel dat ik daardoor heel nerveus was, ook om collega's tegen te komen.



De arts in kwestie ging achter zijn computer zitten, keek even in het systeem en ging wat proceduredingen uitleggen en klagen dat zijn collega het vorige keer niet goed had gedaan. Hij vroeg nog niet eens hoe het met me ging. Luisterde ook niet echt, typte alleen wat mee. Toen ik vertelde dat ik onder behandeling was van een psycholoog die ik van vroeger nog kende, ging hij heel erg op de klachten van destijds (7 jaar geleden) doorvragen. Ik voelde me daar totaal niet gemakkelijk bij en vond het ook niet relevant voor nu, wilde alleen aangeven dat ik een goede psycholoog had. Maar hij dus wel en bleef aandringen wat dan toen mijn diagnose was en ging vervolgens helemaal door daarop. En toen ze hij: "Ja, u kunt wel werken, u moet 3 keer per week 2 uur werken." Toen begon ik te huilen en gaf mijn vriend aan dat dat absoluut nog niet mogelijk was, maar dat maakte niet uit voor hem. De drempel zou anders te hoog worden.



Er was totaal geen ruimte voor overleg of eigen inbreng. Ik gaf nog wat andere mogelijkheden en opties die mij fijn leken, zoals eerst een keer koffie drinken of vanuit huis wat doen. Maar daar waren geen oren naar.



Ik totaal in paniek naar huis en morgen maar even met mijn psycholoog overleggen. Klotezooi..... (sorry voor mijn taalgebruik, ben behoorlijk boos).

Hee meiden!

Ik wist van het bestaan van dit (deze?) topic en ik dacht... laat ik maar eens kijken.

Het zit namelijk zo: Ik ben al zo'n 3 jaar ziek en eigenlijk nog steeds een beetje zoekende naar een diagnose. Ik heb veel last van prikkelbare darmen en heb daardoor zo'n 2,5 jaar geleden een eetstoornis ontwikkeld, tenminste PDS was mijn trigger. Uiteindelijk had het niks meer met mijn darmen te maken, maar meer met een bepaalde manier om 'controle' te hebben over mijn lichaam en leven. Ik ben hier volledig van hersteld en het weinige eten heeft gelukkig niet lang geduurd. Het punt is, dat ik eigenlijk al vele jaren (sinds de middelbare school) vermoeid ben, nu is het zo erg dat ik mijn opleiding gestopt ben en zo'n twee jaar thuis zit. En dat vind ik op twintigjarige leeftijd lastig te accepteren. Vele (bloed)onderzoeken hebben niks concreets opgeleverd. Natuurlijk heeft mijn eetstoornis geen positieve bijdrage aan mijn vermoeidheid geleverd en dit mogelijk erger gemaakt, maar ik eet al lang weer gezond en voldoende. Ik ben gaan nadenken en soms denk ik wel eens dat het mogelijk een burn-out kan zijn. Op de middelbare school ben ik eigenlijk alleen maar aan het leren, leren en leren geweest. Ik ontwikkelde een angst om te falen, of de lesstof te vergeten. Ik heb jaren lang mezelf tot het uiterste gepusht om goede cijfers te halen. Ik ben cum laude voor de HAVO geslaagd, ging VWO doen en vanaf toen ging het slechter met me. Ik miste mijn vriendinnen, voelde me eenzaam en zag mezelf al weer uren zitten te leren. Ik was dat zat. Ik ben aan de PABO begonnen, iets dat ik wel heel leuk vond, maar ik kon dit fysiek gewoon niet meer opbrengen. Ik word moe van prikkels (geluiden, drukte, maar ook emoties van anderen), maar ook mijn conditie is bar slecht. Ik heb nu de stempel 'chronisch vermoeidheid syndroom', maar ik weet niet zo goed wat ik nou eigenlijk hier mee moet. Ik voel me een beetje verloren, ik wil allerlei dingen, maar het lukt me allemaal niet. Ik wil studeren, mijn rijbewijs halen en reizen... maar ik heb de energie gewoon niet. Ik ben afwachtende voor een intake bij een revalidatiecentrum in de hoop dat ik daar de juiste hulp kan krijgen. Toch vraag ik me nog steeds af... is dit een burn-out? En zou het dan na rust niet beter worden? Of is het toch CVS? (Voor mij voelt CVS een beetje als een 'loze' diagnose, iets wat ze zeggen als ze het niet weten).



Liefs!

Evenaar!



Ik kwam ook altijd helemaal overstuur bij de bedrijfsarts weg. Inderdaad klote zeg! Wat goed dat je je vriend mee had!!

Slim plan om je psycholoog te bellen. Vraag eventueel of ze de bedrijfsarts wil bellen.



Eventueel kun je ook nog je huisarts vragen je te steunen, de mijne had toen de bedrijfsarts opgebeld.



Creëer een cirkel van mensen om je heen die aan jou kant staan en je steunen. Veel sterkte

shit hee evenaar, zo'n knurft van een bedrijfsarts! Ga anders even met je werkgever overleggen, dat je graag even op de koffie komt, dan heb je vast een klein tussenstapje gemaakt en wie weet voelt het wel okee. Of niet, en loop je een uur te huilen, maar dan weet je baas ook meteen hoe het echt gaat.



praesidium, oei vervelend zeg! Weet je, CVS en burnout zijn volgens mij fysiologisch gewoon hetzelfde, alleen heeft een burnout een eenduidiger oorzaak (overbelasting op het werk). Maar heeft het beide te maken met een chronische stressrespons en overprikkeld zenuwstelsel, wat allemaal rare klachten geeft. Supervervelend dat je nog niet herstelt! Herkenbaar hoor. Het kan dat je zo gefrustreerd bent dat je lijf niet in die ontspanning komt die nodig is om te herstellen. Dat je meer acceptatie (toverwoord) nodig hebt om stappen te zetten. Het is erg stressvol om je zo ziek te voelen I know... maar die stress kan de klachten dus ook in stand houden.

Hopelijk levert de revalidatie wat op!

Praesidium, Welkom!



Wat naar dat het stellen van een diagnose zo lang duurde. 'Gelukkig' heb je er nu 1.

Dan kun je hopelijk verder vanaf nu.



Als je chronisch vermoeid bent betekent dat, volgens mij, dat alle lichamelijke aandoeningen uitgesloten zijn. Je kunt ook wel een aandoening er naast hebben maar dan hadden ze die al ontdekt. Want ze sluiten eerst alles uit qua bloed. Dus misschien vervelend om te horen, dan is het wel psychisch, toch? Maar dat betekent niet dat de klachten er niet zijn! Je hebt dan echt klachten en bent echt ziek. Net als burn-out of overspannen.



Maar je hoeft je dan geen zorgen meer te maken dat het iets anders engs is, in je bloed zeg maar. Al je bloed was goed, daar moet je op vertrouwen.



Ik kijk altijd op thuisarts.nl daar staat informatie goedgekeurd door artsen. Daar staat vaak bij klachten; de eerste en belangrijkste stap naar herstel is acceptatie.



Accepteren dat het niks engs lichamelijk is, accepteren dat je bloed uitslagen goed waren, accepteren dat het psychisch is, accepteren dat je momenteel fysiek en mentaal op bent, accepteren dat je nu in deze situatie zit, daar mag je best 3 weken flink om huilen en van balen en iets stuk slaan. En daarna kun je stap voor stap kijken hoe je je beter gaat voelen.



Heb je een psycholoog of therapeut die ervaring heeft met burn-out/chronische vermoeidheid?



Steeds terug kijken naar vroeger helpt je niet verder. Jah, je kon toen meer. En nu niet meer en dat is klote. Maar kijk naar vandaag en naar de toekomst. En dan in kleine stapjes, autorijden gaat jou ook lukken



Chronische vermoeidheid betekent niet dat je er nooit van af komt hoor! Iedereen die langer dan 6 maanden extreem moe is en veel minder kan dan eerder is al chronisch vermoeid, volgens thuisarts dan.



Een specialist zei het ook tegen mij, voor mij voelde het juist als erkenning dat ik het nu even heel zwaar heb en mijn vermoeidheid niet normaal is en vooral dat ik me niet aanstel. De klachten zijn er echt. En bij mij en iedereen hier wordt het beetje bij beetje beter. Dus ik hoop dat je daar hoop uit haalt!



Dus niet in paniek raken, het gaat bij jou ook over!



https://m.thuisarts.nl/overspannen/ik-ben-overspannen



https://m.thuisarts.nl/ch ... moeidheidssyndroom?mobile

Evenaar, wat een ontzettende rottige situatie.

Die extra stress kun je er eigenlijk écht niet bij hebben he? Ik ben elke keer gespannen (dagenlang) wanneer er contact met de bedrijfsarts aan zit te komen en dan heb ik nog het geluk dat ze bij mij heel meegaand zijn. Ik kan mij goed voorstellen dat je hier even helemaal van slag van bent.

Goed om het met je therapeut te bespreken. Ik heb eerlijk gezegd weinig verstand van dit soort zaken, wat je rechten en plichten zijn, maar laat je vooral niet te snel in een hoek drijven. Kies voor jezelf en je gezondheid!



@Tigri, het gaat helaas nog niet veel beter. Het weekend was weer een en al somberheid, apatisch gestaar of huilen. Ik heb geen bijwerkingen van de AD, maar ze doen verder ook nog niets positiefs. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog steeds veel weerstand tegen heb en ik twijfel of ik er mee door wil gaan. Later deze week moet ik terug naar de huisarts.

weer dubbel

@Ri-anne, dat klinkt inderdaad helemaal niet fijn daar... voor jou!

Nou ja, dat je geen bijwerkingen hebt is al íets, want die kunnen echt wel hellish zijn. Duurt sowieso normaliter wel een week of 3-4 voordat de werking intreedt, dus ff geduld nog...



Mocht je nou toch echt niet meer achter je AD beslissing zijn- zelf ben ik begonnen met 5-HTP, een voedingssupplement, 5-HTP is een voorloper van serotonine. Ik heb het idee dat het wel ietsje helpt, al slik ik het pas een week of 2. Nooit samen met AD gebruiken!

Hoi allemaal,



Hier ook een meid in eenzelfde situatie ; wederom (of nog steeds) overspannen thuis.

In april/mei ben ik al een aantal weken thuis komen te zitten maar daarna ben ik blijkbaar weer veel te snel volledig gaan werken en ik zit nu in een nog ergere dip. Gisteren dus ziek gemeld.



Binnenkort een traject in met een psycholoog en eventueel bedrijfsarts, en vanuit daar maar verder zien.

Fijn om te lezen dat er meer zijn met eenzelfde soort klachten. Ook al weet ik natuurlijk wel dat ik niet de enige ben, is het toch ontzettend fijn om dit te lezen, hoe rot de situatie ook voor iedereen is.



Ik zal dus mee lezen en het lijkt me prettig om af en toe wat ervaringen en tips uit te wisselen.



Groetjes

@Evenaar, wat naar dat je je zo in een hoek gedrukt voelt. Hopelijk kun je steun krijgen van je huisarts en psycholoog .



@Preasidium, eens met mijn voorgangsters. Negatieve emoties kosten ook veel energie overigens. Kan het zijn dat je heel streng bent voor jezelf en je telkens baalt van jezelf dat bepaalde dingen nog steeds niet lukken? Of is er iets of iemand waar je heel boos op bent misschien?



@Tigri, gelukkig dat je een beetje baat hebt bij 5-HTP. Hoop dat je blij kunt zijn met de dingetjes die wel goed gaan



@Welkom Tam29. Hopelijk heb je wat aan de tips.



Hier elke dag weer een uitdaging om rustig aan te doen, niet te streng te zijn voor mezelf en positiviteit op te zoeken. Ik las hier de tip van iemand die was gestopt met luisteren naar triestmakende muziek en alleen nog maar muziek luisterde waar ze blij van werd. Als ik behoefte heb aan geluid probeer ik dat nu ook. Sowieso probeer ik zo min mogelijk nieuws, enge films of zielige verhalen te zien/luisteren, wat niet makkelijk is aangezien ik een grote aantrekkingskracht heb tot documentaires en misstanden in de wereld .



Voor iedereen die ik gemist heb en alle meelezers

Ik moet toegeven dat ik het erg lastig vind dat het 'mogelijk' (kijk, daar ga ik al weer... nog steeds op zoek naar een puur fysieke oorzaak, ik moet dat echt loslaten) een psychische oorzaak heeft. Veel liever had ik iets lichamelijks, dan kon ik het beter begrijpen en dan was de behandeling natuurlijk ook veel makkelijker. Ik heb wel allerlei karakter eigenschappen die jullie vast ook zullen herkennen:

Het altijd klaarstaan voor anderen, perfectionisme en ambitieuze. Stuk voor stuk natuurlijk positieve eigenschappen, maar ook valkuilen die tegen je kunnen werken. Ik ben nog zoekende naar de passende hulp, ik vind het lastig om een goede psycholoog of therapeut te vinden omdat ik eigenlijk niet zo goed weet waar ik dan zijn moet... De psychologen die ik gesproken heb, konden me niet echt helpen om me een spiegel voor te houden en waren eigenlijk alleen een luisterend oor. Ik wil iemand die me handvaten geeft, me confronteert met mijn manier van denken en handelen (juist wanneer ik het zelf niet door heb) en niet iemand die alleen maar knikt.

Misschien dat iemand nog een tip heeft voor een psycholoog of therapeut in Friesland?





@pussywillow Ik heb momenten dat ik extreem gefrustreerd ben om mijn hele situatie en boos op mijn vriendinnen die me hebben laten vallen, gewoonweg omdat ik ziek ben en zij daar niet mee om kunnen gaan. Ik ben op die momenten wel in tegenstrijd met mezelf: Aan de ene kant ben ik boos, maar aan de andere kant begrijp ik ze ook wel omdat ik niet altijd de puf meer had om af te spreken of naar feestjes te komen.

En dan speelt er ook nog een thuissituatie waarin veel stress voor komt, dus dat helpt natuurlijk ook niet mee.

Overigens vind ik het heel herkenbaar wat je zegt over muziek en nare (nieuws)beelden op TV, net alsof ik daar ineens nog eens extra gevoelig voor ben geworden...