Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zondag 9 oktober 2016 om 17:23
Ooh Rianne toch, ik snap helemaal hoe je je voelt
Gisteren voelde ik me ook zo, echt uren gehuild, met lange uithalen en snikkend tegen vriend: ik *snik* heb het gevoel dat er elke maand een bootje vertrekt uit *snik* burnoutland en telkens mag ik *snik* niet meeeeeeh...!
Maar zo'n huilbui kan ook wel opluchten soms, daarna voelde het wel wat lichter, heb jij dat ook?
En vandaag voelde dan wel beter, net lekker op het strand gelunched en voelde me wel lekker lui op de bank, maar hop daar komen de donkere gedachtenwolkjes weer- wat als het nooit over gaat, wat als het nog erger wordt, blablablabla... Een paar keer kan ik ze wel wegwuiven maar dan word ik toch steeds onrustiger van binnen.
Heb je al wat dingen ontdekt die je fijn vind om te doen? Je had het over saaie rondjes lopen- is er geen bos in de buurt ofzo, waar je hertjes kan voeren, of een hondje uitlaten van een vriendin, of misschien vind je zwemmen wel fijner, of kan je bij een oude oma buurvrouw kopje thee drinken, of uitwaaien aan zee- ik noem maar wat, dingen die helend zijn en energie geven?
En dan is er ook nog de weg van antidepressiva of kalmeringsmiddelen, net waar je open voor staat natuurlijk maar als het psychisch echt ondraaglijk wordt liggen daar ook nog opties om de scherpe randjes eraf te halen als je het echt niet trekt.
Maar het is en blijft een proces en allemaal moeten we door die emoties heen. Bij de een zijn ze wat hardnekkiger dan bij de ander maar uiteindelijk komt het echt wel weer goed. x
Gisteren voelde ik me ook zo, echt uren gehuild, met lange uithalen en snikkend tegen vriend: ik *snik* heb het gevoel dat er elke maand een bootje vertrekt uit *snik* burnoutland en telkens mag ik *snik* niet meeeeeeh...!
Maar zo'n huilbui kan ook wel opluchten soms, daarna voelde het wel wat lichter, heb jij dat ook?
En vandaag voelde dan wel beter, net lekker op het strand gelunched en voelde me wel lekker lui op de bank, maar hop daar komen de donkere gedachtenwolkjes weer- wat als het nooit over gaat, wat als het nog erger wordt, blablablabla... Een paar keer kan ik ze wel wegwuiven maar dan word ik toch steeds onrustiger van binnen.
Heb je al wat dingen ontdekt die je fijn vind om te doen? Je had het over saaie rondjes lopen- is er geen bos in de buurt ofzo, waar je hertjes kan voeren, of een hondje uitlaten van een vriendin, of misschien vind je zwemmen wel fijner, of kan je bij een oude oma buurvrouw kopje thee drinken, of uitwaaien aan zee- ik noem maar wat, dingen die helend zijn en energie geven?
En dan is er ook nog de weg van antidepressiva of kalmeringsmiddelen, net waar je open voor staat natuurlijk maar als het psychisch echt ondraaglijk wordt liggen daar ook nog opties om de scherpe randjes eraf te halen als je het echt niet trekt.
Maar het is en blijft een proces en allemaal moeten we door die emoties heen. Bij de een zijn ze wat hardnekkiger dan bij de ander maar uiteindelijk komt het echt wel weer goed. x
zondag 9 oktober 2016 om 17:37
quote:*bloem schreef op 09 oktober 2016 @ 17:23:
Gisteren voelde ik me ook zo, echt uren gehuild, met lange uithalen en snikkend tegen vriend: ik *snik* heb het gevoel dat er elke maand een bootje vertrekt uit *snik* burnoutland en telkens mag ik *snik* niet meeeeeeh...!
Doe er dan wat aan. Al dat zelfmedelijden en geklaag helpt je niet verder.
Gisteren voelde ik me ook zo, echt uren gehuild, met lange uithalen en snikkend tegen vriend: ik *snik* heb het gevoel dat er elke maand een bootje vertrekt uit *snik* burnoutland en telkens mag ik *snik* niet meeeeeeh...!
Doe er dan wat aan. Al dat zelfmedelijden en geklaag helpt je niet verder.
maandag 10 oktober 2016 om 09:41
Ik kan geen extra negativiteit handelen dus ongeacht of bovenstaande een grap is of niet, ga er (nu) niet op in.
Bloem en Rianne:
Die periodes...verschrikkelijk. Kan er eigenlijk niet meer over zeggen dan bloem al heeft gedaan. Je weet ook gewoon niet waar je het zoeken moet.
Ik heb van mijn psych van die 'bewegingsoefeningen/meditaties' gekregen. Dat hielp dan wel een beetje om me gedachten ergens anders op te focussen. Ik heb naast de steun van mijn vriend ook veel steun van mijn ouders gehad. Op n gegeven moment zat ik er zo doorheen dat ik tegen mijn hoofd ah slaan was van 'stop nou met denken'. Dan belde ik mijn moeder en nam ze mij een heel eind mee wandelen. Dan voelde ik me vaak daarna wel iets beter. Vooral omdat ik zo hypochonder was dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen lopen en na zo'n wandeling was ik dan blij dat ik nog wel kon lopen.
Dit hebben we keer op keer gedaan. Ik weet niet hoe het bij jou zit met steun uit je omgeving, is dit voldoende aanwezig?
Hoewel een hoop mensen hier op het forum nogal ageren tegen kalmeringsmiddelen, mij heeft het zeker ondersteund in de dagen dat ik continu in paniek was.
Tijd rust én geduld is inderdaad het belangrijkste. Maar probeer wel een beetje uit je hoofd te komen. Heb je ook lichaamsgerichte therapie of doe je aan yoga o.i.d?
Bloem en Rianne:
Die periodes...verschrikkelijk. Kan er eigenlijk niet meer over zeggen dan bloem al heeft gedaan. Je weet ook gewoon niet waar je het zoeken moet.
Ik heb van mijn psych van die 'bewegingsoefeningen/meditaties' gekregen. Dat hielp dan wel een beetje om me gedachten ergens anders op te focussen. Ik heb naast de steun van mijn vriend ook veel steun van mijn ouders gehad. Op n gegeven moment zat ik er zo doorheen dat ik tegen mijn hoofd ah slaan was van 'stop nou met denken'. Dan belde ik mijn moeder en nam ze mij een heel eind mee wandelen. Dan voelde ik me vaak daarna wel iets beter. Vooral omdat ik zo hypochonder was dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen lopen en na zo'n wandeling was ik dan blij dat ik nog wel kon lopen.
Dit hebben we keer op keer gedaan. Ik weet niet hoe het bij jou zit met steun uit je omgeving, is dit voldoende aanwezig?
Hoewel een hoop mensen hier op het forum nogal ageren tegen kalmeringsmiddelen, mij heeft het zeker ondersteund in de dagen dat ik continu in paniek was.
Tijd rust én geduld is inderdaad het belangrijkste. Maar probeer wel een beetje uit je hoofd te komen. Heb je ook lichaamsgerichte therapie of doe je aan yoga o.i.d?
maandag 10 oktober 2016 om 09:55
Bloem en BrandNewDay, bedankt voor jullie lieve reacties! Doet mij goed.
Ik heb straks een afspraak bij de huisarts. Verwacht er geen wonderen van, maar het is goed even de stand van zaken te bespreken denk ik.
Ik heb de hele tijd geroepen dat ik geen medicatie wil, en mijn coach is er ook geen voorstander van. Maar inmiddels ga ik toch twijfelen. Op deze manier is het niet vol te houden. Ik voel mijzelf wegkwijnen.
Ik doe veel aan yoga en andere ontspanningstechnieken, elke dag meerdere keren. Ze helpen even voor het moment, maar het lijkt structureels niet te doen.
Wat betreft steun en afleiding, ik heb echt veel steun aan mijn partner. Verder heb ik weinig afleiding of bezigheden. Ik heb daar overigens ook weinig energie voor hoor.
We zijn net voordat ik uitviel verhuisd naar een andere regio. Ik ken hier nog niemand. En mijn familie/vrienden wonen wat verder weg, in elk geval niet op loop- of fietsafstand en autorijden doe ik liever niet .
Ik heb straks een afspraak bij de huisarts. Verwacht er geen wonderen van, maar het is goed even de stand van zaken te bespreken denk ik.
Ik heb de hele tijd geroepen dat ik geen medicatie wil, en mijn coach is er ook geen voorstander van. Maar inmiddels ga ik toch twijfelen. Op deze manier is het niet vol te houden. Ik voel mijzelf wegkwijnen.
Ik doe veel aan yoga en andere ontspanningstechnieken, elke dag meerdere keren. Ze helpen even voor het moment, maar het lijkt structureels niet te doen.
Wat betreft steun en afleiding, ik heb echt veel steun aan mijn partner. Verder heb ik weinig afleiding of bezigheden. Ik heb daar overigens ook weinig energie voor hoor.
We zijn net voordat ik uitviel verhuisd naar een andere regio. Ik ken hier nog niemand. En mijn familie/vrienden wonen wat verder weg, in elk geval niet op loop- of fietsafstand en autorijden doe ik liever niet .
maandag 10 oktober 2016 om 15:09
joehoe!
ik (bloem) ben er nog maar heb mijn oude account geanonimiseerd. Ik ben altijd superopen over alles in al mijn schrijven, over waar ik woon en wat ik doe en deed en heel mijn persoonlijke leven zonder censuur wb herkenbaarheid, maar ik voel me er niet zo fijn bij als mijn geklaag over de tijd heen wordt gedocumenteerd zeg maar. Dus maar zo.
ik (bloem) ben er nog maar heb mijn oude account geanonimiseerd. Ik ben altijd superopen over alles in al mijn schrijven, over waar ik woon en wat ik doe en deed en heel mijn persoonlijke leven zonder censuur wb herkenbaarheid, maar ik voel me er niet zo fijn bij als mijn geklaag over de tijd heen wordt gedocumenteerd zeg maar. Dus maar zo.
maandag 10 oktober 2016 om 15:52
Een vriendin van me heeft nu ook een burnout, maar ik moet bekennen dat ik het niet zo goed begrijp. Ze is midden twintig, werkt al jaren een uur of 24 per week in een leuke functie met weinig verantwoordelijkheid (administratief) en vaste uren. Buiten haar werk, drie dagen per week heeft ze verder niet veel verplichtingen. Ze heeft een leuke vriend, waarmee ze samenwoont in een fijn huis. Ze heeft goed contact met haar familie en een leuke vriendenkring. Verder geen grote problemen. Ze gaat regelmatig op vakantie, een stuk of 10x per jaar met alle weekendjes erbij gerekend.
Is het gek dat ik mij afvraag hoe je dan toch opgebrand raakt als jonge vrouw, in de kracht van je leven en met maar zo weinig verplichtingen? Kunnen jullie mij hier meer over vertellen? Ik wil graag begripvol zijn, maar ik merk dat ik het moeilijk vind, omdat ik me er zo weinig bij kan voorstellen. Misschien kunnen jullie me helpen.
Is het gek dat ik mij afvraag hoe je dan toch opgebrand raakt als jonge vrouw, in de kracht van je leven en met maar zo weinig verplichtingen? Kunnen jullie mij hier meer over vertellen? Ik wil graag begripvol zijn, maar ik merk dat ik het moeilijk vind, omdat ik me er zo weinig bij kan voorstellen. Misschien kunnen jullie me helpen.
maandag 10 oktober 2016 om 16:12
Wat een interessante vraag. Leuk dat je hem hier stelt.
Hoe het voor jou als buitenstaander eruit ziet, zo hoeft het voor haar natuurlijk niet te zijn.
Waarschijnlijk is haar leven niet zo in balans als jij denkt.
Misschien ervaart zij die leuke vriendschappen juist als oppervlakkig, spelen er toch meer familie issue als dat jij ziet of is haar relatie helemaal niet zo top, heeft ze een onderliggende (chronische of psychische) niet zichtbare of nog niet medische onderzochte aandoening of word de druk van de 'social media generatie' haar te veel. Alles moet tegenwoordig snel en perfect. Wellicht ziet zij die vakanties als 'verplichting' om zo mooi weer te spelen en om zich er bij te horen voelen.
Ook qua werk kan té weinig uitdaging juist killing zijn. Google maar eens op boreout. Dat is ook echt iets. Elke dag het zelfde saaie werk onder je niveau doen is echt dodelijk.
Ook als ze misschien angsten heeft, erg onzeker is, dwanggedachten, een jeugd trauma of andere narigheid die niet 123 zichtbaar is, is erg vermoeiend en kun je van opbranden qua energie.
Heeft ze verteld waardoor ze burn-out is geraakt?
Het kan ook zijn dat ze daar nog niet achter is.
Ik vond sommige dingen zelf erg gênant, en dat ik burn-out geraakt was ook. In het begin kreeg ik dat woord geeneens over mijn lippen. Dus ik heb niet meteen alle klachten met iedereen gedeelt en als je net uitgevallen bent is ook alles even chaos. Soms weet je dan nog helemaal niet wat er mis is, je weet dan oké iets is uit balans, maar wat??
Hoe het voor jou als buitenstaander eruit ziet, zo hoeft het voor haar natuurlijk niet te zijn.
Waarschijnlijk is haar leven niet zo in balans als jij denkt.
Misschien ervaart zij die leuke vriendschappen juist als oppervlakkig, spelen er toch meer familie issue als dat jij ziet of is haar relatie helemaal niet zo top, heeft ze een onderliggende (chronische of psychische) niet zichtbare of nog niet medische onderzochte aandoening of word de druk van de 'social media generatie' haar te veel. Alles moet tegenwoordig snel en perfect. Wellicht ziet zij die vakanties als 'verplichting' om zo mooi weer te spelen en om zich er bij te horen voelen.
Ook qua werk kan té weinig uitdaging juist killing zijn. Google maar eens op boreout. Dat is ook echt iets. Elke dag het zelfde saaie werk onder je niveau doen is echt dodelijk.
Ook als ze misschien angsten heeft, erg onzeker is, dwanggedachten, een jeugd trauma of andere narigheid die niet 123 zichtbaar is, is erg vermoeiend en kun je van opbranden qua energie.
Heeft ze verteld waardoor ze burn-out is geraakt?
Het kan ook zijn dat ze daar nog niet achter is.
Ik vond sommige dingen zelf erg gênant, en dat ik burn-out geraakt was ook. In het begin kreeg ik dat woord geeneens over mijn lippen. Dus ik heb niet meteen alle klachten met iedereen gedeelt en als je net uitgevallen bent is ook alles even chaos. Soms weet je dan nog helemaal niet wat er mis is, je weet dan oké iets is uit balans, maar wat??
maandag 10 oktober 2016 om 16:18
@valerievaldera,
tja, sommige mensen zijn er wellicht gevoeliger voor dan anderen. Het zijn vaak wel een bepaald type mensen die er gevoelig voor zijn- perfectionistisch, onzeker, groot verantwoordelijkheidsgevoel waardoor ze continu onder stress staan, ookal zou het voor een ander peanuts zijn. Misschien dat ze in haar vrije tijd ook het gevoel had dat ze altijd moest 'presteren', leuk zijn, populair zijn, altijd naar de leuke feestjes, de perfecte facebook presence... of had ze een nare werksfeer, trauma of problemen thuis bijvoorbeeld. Nou ja ik weet het ook niet, maar iedereen heeft een stress-max. Een tijdje kan je wel 'pushen' en op je reserves teren, maar niet jaren. Maar het is ook bizar hoor en niet echt voor te stellen totdat je het meemaakt. Ik kon me er ook echt niks bij voorstellen en heb ook laatdunkend gedacht over mensen met een burnout, terwijl ik mijn 60-urige werkweek maakte: ik ben ook wel eens moe, maar kom op hee, schouders eronder, huppetee! Als je een burnout hebt zit er echt geen huppetee meer in helaas
Het is ook wel een heel snelle samenleving, in afrika kom je geen burnouts tegen, en hier zie je het zelfs al bij middelbare scholieren, WTF!
tja, sommige mensen zijn er wellicht gevoeliger voor dan anderen. Het zijn vaak wel een bepaald type mensen die er gevoelig voor zijn- perfectionistisch, onzeker, groot verantwoordelijkheidsgevoel waardoor ze continu onder stress staan, ookal zou het voor een ander peanuts zijn. Misschien dat ze in haar vrije tijd ook het gevoel had dat ze altijd moest 'presteren', leuk zijn, populair zijn, altijd naar de leuke feestjes, de perfecte facebook presence... of had ze een nare werksfeer, trauma of problemen thuis bijvoorbeeld. Nou ja ik weet het ook niet, maar iedereen heeft een stress-max. Een tijdje kan je wel 'pushen' en op je reserves teren, maar niet jaren. Maar het is ook bizar hoor en niet echt voor te stellen totdat je het meemaakt. Ik kon me er ook echt niks bij voorstellen en heb ook laatdunkend gedacht over mensen met een burnout, terwijl ik mijn 60-urige werkweek maakte: ik ben ook wel eens moe, maar kom op hee, schouders eronder, huppetee! Als je een burnout hebt zit er echt geen huppetee meer in helaas
Het is ook wel een heel snelle samenleving, in afrika kom je geen burnouts tegen, en hier zie je het zelfs al bij middelbare scholieren, WTF!
maandag 10 oktober 2016 om 17:39
Bedankt voor jullie reacties. Ik ken haar goed genoeg om te weten dat er verder niet veel speelt. Ze zegt zelf dat ze de werkdruk als erg hoog ervaart en dat ze in de vier dagen dat ze wekelijks vrij is, niet voldoende kan opladen.
Tigri: Ik schrik een beetje over je opmerking over Afrika. Veel mensen die in Afrika wonen, moeten juist iedere dag keihard werken om überhaupt die dag iets van eten te kunnen kopen voor jezelf en je gezin (vaak veel monden te voeden). Ik denk alleen dat de mensen daar het zich niet kunnen permitteren om burnout te raken. Burnout betekent daar in veel gevallen dat je verhongerd.
Tigri: Ik schrik een beetje over je opmerking over Afrika. Veel mensen die in Afrika wonen, moeten juist iedere dag keihard werken om überhaupt die dag iets van eten te kunnen kopen voor jezelf en je gezin (vaak veel monden te voeden). Ik denk alleen dat de mensen daar het zich niet kunnen permitteren om burnout te raken. Burnout betekent daar in veel gevallen dat je verhongerd.
maandag 10 oktober 2016 om 18:13
ja ik snap wel dat dat gek klinkt, over Afrika. Mijn beste vriend heeft daar als journalist een tijd gezeten. En niet om hun problemen te bagetalliseren want die zijn natuurlijk veel groter dan hier. Maar hij ervaarde het toch zo, dat mensen in de grote lijnen wel veel meer ontspannen zijn en het leven nemen zoals het komt, meer voor elkaar zorgen en lief en leed delen, maar ook als groep dragen.
Sowieso is burnout wel cultureel, ook in nederland. Het blijkt dat het onder blanken en hindoestanen het meest voorkomt, onder creoolse surinamers bijvoorbeeld zelden (las ik laatst een artikel over).
Ervaar jij het niet als je in het buitenland bent, in zuid-oost azie of zuid-amerika ofzo, dat men meer ontspannen is en minder gehaast? Ookal hebben ze veel minder dan wij. Misschien omdat ze omarmen dat het leven sowieso niet perfect is, of je toekomst al door god is bepaald (de zon zal ook wel helpen
Maar ik denk niet dat burnout per se gerelateerd is aan werkuren- burnout onder boeren hoor je ook nooit en dat zal ook keihard werken zijn. Het gaat meer om niet kunnen ontspannen.
trouwens, een kennis van mij heeft ook een burnout gehad en is getrouwd met een Arikaan. Die begreep er echt niks van, toen ze het over haar burnout had, uberhaubt over stress. Inmiddels woont hij een jaar in Nederland en zei laatst: okeee... nu begrijp ik je.
The sunny side of spirit is ook een mooie documentairereeks (nav de burnout van de documentairemaakster), over hoe burnout en ander psychisch leed wordt ervaren in andere landen. In nederland ben je ziek/gek, zit je thuis en krijg je pillen. In Vietnam ga je naar de acupunctuur om je energiebanen te herstellen en mediteer je bij een waterval. In Afrika wordt je door de stamoudsten gezegend en dans je met de dorpelingen om de boze geesten af te schudden. In Brazilie wordt geestesziekte gezien als spirituele groei.
Weet eigenlijk niet wat ik er mee wil zeggen... is in ieder geval interessant.
Sowieso is burnout wel cultureel, ook in nederland. Het blijkt dat het onder blanken en hindoestanen het meest voorkomt, onder creoolse surinamers bijvoorbeeld zelden (las ik laatst een artikel over).
Ervaar jij het niet als je in het buitenland bent, in zuid-oost azie of zuid-amerika ofzo, dat men meer ontspannen is en minder gehaast? Ookal hebben ze veel minder dan wij. Misschien omdat ze omarmen dat het leven sowieso niet perfect is, of je toekomst al door god is bepaald (de zon zal ook wel helpen
Maar ik denk niet dat burnout per se gerelateerd is aan werkuren- burnout onder boeren hoor je ook nooit en dat zal ook keihard werken zijn. Het gaat meer om niet kunnen ontspannen.
trouwens, een kennis van mij heeft ook een burnout gehad en is getrouwd met een Arikaan. Die begreep er echt niks van, toen ze het over haar burnout had, uberhaubt over stress. Inmiddels woont hij een jaar in Nederland en zei laatst: okeee... nu begrijp ik je.
The sunny side of spirit is ook een mooie documentairereeks (nav de burnout van de documentairemaakster), over hoe burnout en ander psychisch leed wordt ervaren in andere landen. In nederland ben je ziek/gek, zit je thuis en krijg je pillen. In Vietnam ga je naar de acupunctuur om je energiebanen te herstellen en mediteer je bij een waterval. In Afrika wordt je door de stamoudsten gezegend en dans je met de dorpelingen om de boze geesten af te schudden. In Brazilie wordt geestesziekte gezien als spirituele groei.
Weet eigenlijk niet wat ik er mee wil zeggen... is in ieder geval interessant.
maandag 10 oktober 2016 om 20:09
Deels begrijp ik wel wat je bedoelt. In sommige landen heerst inderdaad een meer ontspannen sfeer en leven mensen veel meer samen en helpen ze elkaar met alle dagelijkse dingen. Dat heb ik bijvoorbeeld gezien op het platteland in Azie (Vietnam, Thailand, Cambodja, etc.)
Alleen ik ben zelf in Afrika geweest en heb daar veel armoede gezien en dan bedoel ik echt armoede als in, mensen die op straat liggen onder een laag stof en waarvan je niet weet of ze dood zijn, of leven. Sloppenwijken waar miljoenen mensen wonen in zelfgemaakte hutjes die bij regenval vollopen met modder, etc. Mensen die iedere dag keihard lichamelijk werk verrichten 16 uur per dag, om hun familie en zichzelf maar in leven te houden, maar zonder enig perspectief op een betere toekomst. Van hen kun je onmogelijk zeggen dat ze geen stress ervaren. Ze zullen vast een burnout hebben, alleen heeft dat daar geen naam en is het daar geen optie om niks te gaan doen, of een jaartje te gaan mediteren/tot jezelf te komen, laat staan dat ze een cursus mindfullness of yoga wordt aangeraden door het UWV en ze recht hebben op een uitkering
Ik denk eerder dat veel mensen hier in Nederland niet zoveel gewend zijn. Nooit geleerd dat het leven niet alleen maar leuk is. Nooit geleerd om om te gaan met tegenslagen. Nooit geleerd om ergens hard voor te werken, of door te zetten. Van jongs af aan gepamperd door de ouders/omgeving. Zou het daar niet ook mee te maken kunnen hebben? Of zeg ik nu iets heel geks?
Dit is trouwens niet bedoeld als kritiek op jullie. Ik denk dat hier in Nederland, als je het afzet tegen hoe hard mensen werkten in het verleden en nu nog steeds in grote delen van de wereld, echt verwend zijn. En doordat je zo verwend bent, ben je ook niet gehard, en zul je sneller opgeven wanneer er wel eens iets tegenzit.
Alleen ik ben zelf in Afrika geweest en heb daar veel armoede gezien en dan bedoel ik echt armoede als in, mensen die op straat liggen onder een laag stof en waarvan je niet weet of ze dood zijn, of leven. Sloppenwijken waar miljoenen mensen wonen in zelfgemaakte hutjes die bij regenval vollopen met modder, etc. Mensen die iedere dag keihard lichamelijk werk verrichten 16 uur per dag, om hun familie en zichzelf maar in leven te houden, maar zonder enig perspectief op een betere toekomst. Van hen kun je onmogelijk zeggen dat ze geen stress ervaren. Ze zullen vast een burnout hebben, alleen heeft dat daar geen naam en is het daar geen optie om niks te gaan doen, of een jaartje te gaan mediteren/tot jezelf te komen, laat staan dat ze een cursus mindfullness of yoga wordt aangeraden door het UWV en ze recht hebben op een uitkering
Ik denk eerder dat veel mensen hier in Nederland niet zoveel gewend zijn. Nooit geleerd dat het leven niet alleen maar leuk is. Nooit geleerd om om te gaan met tegenslagen. Nooit geleerd om ergens hard voor te werken, of door te zetten. Van jongs af aan gepamperd door de ouders/omgeving. Zou het daar niet ook mee te maken kunnen hebben? Of zeg ik nu iets heel geks?
Dit is trouwens niet bedoeld als kritiek op jullie. Ik denk dat hier in Nederland, als je het afzet tegen hoe hard mensen werkten in het verleden en nu nog steeds in grote delen van de wereld, echt verwend zijn. En doordat je zo verwend bent, ben je ook niet gehard, en zul je sneller opgeven wanneer er wel eens iets tegenzit.
maandag 10 oktober 2016 om 20:22
quote:valerievaldera schreef op 10 oktober 2016 @ 20:09:
Ik denk dat hier in Nederland, als je het afzet tegen hoe hard mensen werkten in het verleden en nu nog steeds in grote delen van de wereld, echt verwend zijn. En doordat je zo verwend bent, ben je ook niet gehard, en zul je sneller opgeven wanneer er wel eens iets tegenzit.Inderdaad.
Ik denk dat hier in Nederland, als je het afzet tegen hoe hard mensen werkten in het verleden en nu nog steeds in grote delen van de wereld, echt verwend zijn. En doordat je zo verwend bent, ben je ook niet gehard, en zul je sneller opgeven wanneer er wel eens iets tegenzit.Inderdaad.
maandag 10 oktober 2016 om 20:31
@valerievaldera; met je laatste 2 alinea's kwets je mij toch wat hoor. Ik snap wat je bedoelt MAAR mensen met een burnout zijn helemaal niet zo. Mensen met een burnout zijn juist heel hardwerkende mensen. Ik heb zelf juist van jongs af aan geleerd dat het leven helemaal niet (altijd) leuk is, dat het hard werken is en dat er veel tegenslagen op je pad komen. Ik heb juist geleerd om door te zetten, te vechten en door gaan door gaan door gaan. Alles op alles zetten en alles voor iedereen doen, alles perfect willen doen, alles willen bereiken ondanks de tegenslagen en ondanks dat het eigenlijk niet lukt. Alle verantwoordelijkheid nemen, ook als het niet gaat zoals je had gehoopt, ook als het even tegenzit. En mede heeft DAT er juist voor gezorgd dat ik nu een burnout heb. Een burnout hebben is niet 'even doorzetten', dat is nou juist wat dan niet meer wil. Het is niet een kwestie van opgeven. Het is een kwestie van gewoon letterlijk en figuurlijk NIET meer verder kunnen. Want het is zeker niet slap of 'even geen zin meer', zoals je soms in de winter wel eens hebt als je 's ochtends je bed niet zo uit kunt komen omdat het zo lekker warm ligt bijvoorbeeld.
Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die het niet kunnen begrijpen.. Het is een voorrecht als je het niet kunt begrijpen, denk daar ook maar eens over na
Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die het niet kunnen begrijpen.. Het is een voorrecht als je het niet kunt begrijpen, denk daar ook maar eens over na
maandag 10 oktober 2016 om 20:49
Ik vind het niet gek wat je zegt, maar ik herken het niet bij mijzelf en mijn omgeving en mede burn-out ers.
Ik heb juist van jongs af aan alles zelf moeten doen en heb hele heftige tegenslagen gehad. En altijd hard gewerkt. En altijd mijn vrouwtje gestaan, maar soms is het gewoon even te veel. Bijvoorbeeld als je meerdere tegenslagen in 1x krijgt.
Maar ik herken het wel bij de generatie onder mij, bij stagiaires. Tjonge jonge wat zitten daar luie tussen. Alles wordt inderdaad door hun ouders betaald, zijn te lui om eens een pauze door te werken of gewoon op tijd te komen. Dat zit maar wat te zitten, alles moet achter de computer, want bellen en menselijk contact met klanten dat durven ze niet.
En dat eeuwige onder werktijd whatsappen
Ik denk wel dat er in Nederland een enorme druk is van presteren en perfect moeten zijn.
Zeker nu in sommige bedrijven erg veel bezuinigd is. Als alles continu eergisteren af moet, knapt er op een gegeven moment gewoon iets.
Als ik van vakantie terug kom merk ik dat altijd extreem, wat zijn Nederlanders gestresst. Alles moet snel snel snel. In het buitenland moet je soms een half uur wachten op je bestelling of nog langer, hier gaan mensen zo snel klagen.
Wel denk ik dat sommige mensen het leven zwaarder ervaren als een ander. Dus meer rust nodig hebben.
Mijn verwerking is bijvoorbeeld trager en ik krijg ook nog eens gigantisch veel prikkels binnen, gevoelens van iedereen, geluiden, geuren, ik zie veel en hoor veel.
Ik werkte dus ook parttime. De overige 2 dagen had ik nodig om bij te komen, alles verwerken. Weer ruimte in mijn hoofd krijgen. En dan de andere dagen net als iedereen weekend, huishouden en ontspanning.
Misschien ervaart jou vriendin het leven ook zwaarder of intenser?
Voor mensen die dit niet kennen is dit lastig voor te stellen, tenminste dat ervaar ik zelf. Ik heb gelukkig familie en vrienden die het leven ook als pittig ervaren, dus dat je elkaar dan snapt is fijn. En de manier waarop ik het leven ervaar maakt voor mij wel dat ik heel bewust kies voor wat ik écht leuk in het leven vind en dat doe.
Terwijl mensen met meer energie toch vaak geneigd zijn ook naar die saaie, suffe, verplichte, verjaardag van een achternicht te gaan
Zo ervaar ik het in ieder geval.
Ik heb juist van jongs af aan alles zelf moeten doen en heb hele heftige tegenslagen gehad. En altijd hard gewerkt. En altijd mijn vrouwtje gestaan, maar soms is het gewoon even te veel. Bijvoorbeeld als je meerdere tegenslagen in 1x krijgt.
Maar ik herken het wel bij de generatie onder mij, bij stagiaires. Tjonge jonge wat zitten daar luie tussen. Alles wordt inderdaad door hun ouders betaald, zijn te lui om eens een pauze door te werken of gewoon op tijd te komen. Dat zit maar wat te zitten, alles moet achter de computer, want bellen en menselijk contact met klanten dat durven ze niet.
En dat eeuwige onder werktijd whatsappen
Ik denk wel dat er in Nederland een enorme druk is van presteren en perfect moeten zijn.
Zeker nu in sommige bedrijven erg veel bezuinigd is. Als alles continu eergisteren af moet, knapt er op een gegeven moment gewoon iets.
Als ik van vakantie terug kom merk ik dat altijd extreem, wat zijn Nederlanders gestresst. Alles moet snel snel snel. In het buitenland moet je soms een half uur wachten op je bestelling of nog langer, hier gaan mensen zo snel klagen.
Wel denk ik dat sommige mensen het leven zwaarder ervaren als een ander. Dus meer rust nodig hebben.
Mijn verwerking is bijvoorbeeld trager en ik krijg ook nog eens gigantisch veel prikkels binnen, gevoelens van iedereen, geluiden, geuren, ik zie veel en hoor veel.
Ik werkte dus ook parttime. De overige 2 dagen had ik nodig om bij te komen, alles verwerken. Weer ruimte in mijn hoofd krijgen. En dan de andere dagen net als iedereen weekend, huishouden en ontspanning.
Misschien ervaart jou vriendin het leven ook zwaarder of intenser?
Voor mensen die dit niet kennen is dit lastig voor te stellen, tenminste dat ervaar ik zelf. Ik heb gelukkig familie en vrienden die het leven ook als pittig ervaren, dus dat je elkaar dan snapt is fijn. En de manier waarop ik het leven ervaar maakt voor mij wel dat ik heel bewust kies voor wat ik écht leuk in het leven vind en dat doe.
Terwijl mensen met meer energie toch vaak geneigd zijn ook naar die saaie, suffe, verplichte, verjaardag van een achternicht te gaan
Zo ervaar ik het in ieder geval.
maandag 10 oktober 2016 om 21:29
Wat je onder 'hard werken' verstaat verschilt denk ik sterk per mens en ook per cultuur /land waar je opgroeit en de tijd waarin je leeft. Voor de meesten van onze opa's en oma's was het leven echt een stuk harder. Zorgen voor een stuk of twaalf kinderen, of zo'n groot gezin financieel onderhouden, dat redde je niet met een parttime baan. Mensen werkten sowieso van maandag tot zaterdag van 's ochtends heel vroeg tot het avondeten (dus van 6 tot 6 bijvoorbeeld). Op zondag ging je naar de kerk en op familiebezoek.
Daarom denk ik inderdaad dat het erg ligt aan je eigen instelling/mentaliteit/psychische gezondheid en wat je je kunt permitteren. Een burnout is niet gerelateerd aan feitelijke werkdruk, maar eerder aan belastbaarheid. Wel bijzonder dat dit er toch altijd bij wordt gehaald.
Daarom denk ik inderdaad dat het erg ligt aan je eigen instelling/mentaliteit/psychische gezondheid en wat je je kunt permitteren. Een burnout is niet gerelateerd aan feitelijke werkdruk, maar eerder aan belastbaarheid. Wel bijzonder dat dit er toch altijd bij wordt gehaald.
maandag 10 oktober 2016 om 21:52
Mensen kunnen hier gewoon over verschillen van mening
Ps; ik verlang juist terug naar vroeger. De hele dag 1 taak per keer, het huis aanvegen, de was met de hand (hoe therapeutisch en rustgevend), kinderen opvoeden, met simpele zelfgemaakte spelletjes spelen, geen social media, geen tv, geen telefoon, geen werkgever die je belt op je vrije dag, geen auto's die razen over de snelweg, geen make up, geen keuzes tussen veel kleding, sowieso totaal geen keuze stress, weinig keuze in beroepen, studies, mannen (je trouwt gewoon 1 uit je dorp), eten, ontharingsproducten, bij schemer een kaars aan en vroeg naar bed. Het is inderdaad maar wat je hard werken vind.
Hoe ga jij je vriendin eigenlijk steunen?
Serieuze vraag.
Ps; ik verlang juist terug naar vroeger. De hele dag 1 taak per keer, het huis aanvegen, de was met de hand (hoe therapeutisch en rustgevend), kinderen opvoeden, met simpele zelfgemaakte spelletjes spelen, geen social media, geen tv, geen telefoon, geen werkgever die je belt op je vrije dag, geen auto's die razen over de snelweg, geen make up, geen keuzes tussen veel kleding, sowieso totaal geen keuze stress, weinig keuze in beroepen, studies, mannen (je trouwt gewoon 1 uit je dorp), eten, ontharingsproducten, bij schemer een kaars aan en vroeg naar bed. Het is inderdaad maar wat je hard werken vind.
Hoe ga jij je vriendin eigenlijk steunen?
Serieuze vraag.
maandag 10 oktober 2016 om 22:06
Je hebt wel een erg romantisch beeld van het verleden. Klinkt leuk hoor, maar heeft weinig met de realiteit te maken. Mijn opa's en oma's hadden op mijn leeftijd net de oorlog achter de rug en kregen achter elkaar kinderen. Ik heb echt niet de illusie dat dat allemaal zo ontspannen was.
Ik weet niet zo goed hoe ik mijn vriendin kan steunen. Ik wilde eerst maar eens bij haar langsgaan binnenkort en een kopje thee drinken en haar lievelings Ben&Jerry's meenemen. Maar verder? Wat vinden jullie fijn als vriendinnen voor je doen?
Ik weet niet zo goed hoe ik mijn vriendin kan steunen. Ik wilde eerst maar eens bij haar langsgaan binnenkort en een kopje thee drinken en haar lievelings Ben&Jerry's meenemen. Maar verder? Wat vinden jullie fijn als vriendinnen voor je doen?
