Jong en burnout

Welkom!



Het lijkt mij logisch dat je nog steeds moe bent, want wanneer heb jij eigenlijk kunnen uitrusten en herstellen?



Tel daarbij ook nog de heftige situatie rondom het ongeval van je man wat ook veel energie heeft gekost, dan lijkt mij het logisch dat je herstel langer duurt.



Ben je eigenlijk al wel begonnen met herstel/uitrusten?



Vraag familie/vrienden/ouders van vriendjes van je kids of ze vaker daar kunnen spelen, avondeten, logeren.



Zodat jij eens een avond of een weekend uit kunt rusten.



Vraag andere mensen eventueel boodschappen voor je te doen, eten voor je te koken, te helpen in het huishouden.



Neem tijd voor jezelf, lees een tijdschrift, ga in bad, maak in je 1tje een boswandeling, ga koffie drinken met een vriendin, naar de sauna.



Ook je man, ik weet niet wat voor werk hij doet, zou meer bij moeten springen. Dit moet je echt gaan aangeven. Kan hij geen dag minder gaan werken?

Of tijdelijk een andere functie dichtbij huis kunnen uitvoeren. Zorgverlof opnemen?

Hij mag (moet) er nu ook voor jou zijn.



Bij mij voelt de vermoeidheid ook totáál anders als voor de burn-out. Daarom heet het een burn-out. Als die extreme vermoeidheid er niet was, had je geen burn-out



Ps, vitamine d slik ik bij, gewoon van davitamon bij de drogist bijvoorbeeld.



Misschien bij de huisarts andere hulp vragen?

Gericht op privé?



Veel sterkte



Ik ga switchen van hulp, thanks voor jullie woorden. Het voelt goed. Heb via de huisarts nu een afspraak met poh ggz. Samen kijken hoe en wat. Voelt goed.

Fijn dat je er een goed gevoel bij hebt Gele Suikerspin, dat is eigenlijk het belangrijkste.



Ik heb sinds kort ook andere hulp, gisteren 2e gesprek gehad met een hoop nieuwe inzichten. Dat geeft weer een beetje hoop.

Dubbel

@inge, hoe gaat het nou? Ben je alweer aan het werk?

Ik lees ook mee! Ben een tijd terug een ander topic gestart hier maar dan met name over het maken van een carrièreswitch tijdens of de de burnout, maar het kent natuurlijk veel meer facetten. Ik sluit graag hier aan, maar val misschien in herhaling omdat ik niet alle berichten van 2 jaar lang topic terug kan lezen



Tijdens het starten van mijn eigen topic was ik misschien nog in de veronderstelling/hoop dat ik na een jaar burnout aan het einde van deze ellende was, maar helaas... ook hier een dikke dip de laatste weken. Re-integratie schiet niet op, mijn belastbaarheid is gewoon minimaal. Ik ben snel overprikkeld en werk met kinderen dus ik krijg constant impulsen binnen die ik niet kan reguleren. Ook op feestjes en drukke plekken heb ik hier moeite mee. Is dit herkenbaar en herstelt dit nog? Bij mij voor mijn gevoel niet of heeeeeeel langzaam. Een vriendin van me werkt met revalidanten die een beroerte o.i.d. hebben gehad en zij zei dat je de symptomen van een burnout hiermee kunt vergelijken. Ze waarschuwde me ook dat het best zou kunnen dat dit zich nooit helemaal herstelt.



Mijn coach gaf een andere visie: wil ik nog wel ooit hetzelfde aan prikkels binnenkrijgen in mijn werk als voorheen? Nee is het antwoord. Is de conclusie dan ook dat re-integratie in mijn eigen werk niet mogelijk is? Hoe loopt dit bij jullie? Ik ben nu bijna een jaar ziek en heb nog geen arbeidsdeskundig onderzoek gehad. Ik krijg dit binnenkort, maar weet ook niet wat dit precies inhoud. Weet iemand van jullie hier meer over?



Het is fijn om herkenning te vinden in jullie verhalen. Wat steun kunnen we af en toe wel gebruiken, want begrip vanuit de omgeving is er niet altijd...



Wat betreft burnout en een kinderwens: had ik de burnout niet gekregen dan was ik nu waarschijnlijk zwanger geweest. Moeilijk te verteren vind ik dat, maar ik zie ook wel in dat dit absoluut niet het moment is. Mijn vriend en ik hebben daar ook goed over gesproken. Maar rationeel is dat prima te beargumenteren, gevoelsmatig wat lastiger omdat je natuurlijk ook nog je biologische klok hebt en die voel ik behoorlijk tikken...

Ik vond het arbeidsdeskundigonderzoek best raar. In de zin van, niet wat ik er van had verwacht. In het 1 op 1 geprek werden veel persoonlijke vragen gesteld, waarom je je ziek had gemeld, of je het met het lab/fml (lijst arbeidsbeperkingen) eens bent, wat voor hulp je hebt, hoe laat sta je op, wat doe je op een dag, sport je, wat doe je aan sociale activiteiten. Hoe vaak sport je. Hoe vaak zie je je vrienden. Verder je afgeronde studies en werkervaring moet je vertellen. En verder de vraag hoe jij het nu verder ziet. Ik wou absoluut spoor 2.



Dus jij kunt dan je twijfels voor de toekomst uitspreken.



Je krijgt een 1 op 1 gesprek, je werkgever krijgt ook een 1 op 1 gesprek en een gezamenlijk 3 gesprek. Waarin meteen de conclusies worden verteld.



Later krijg je een rapport waarin het advies staat en samenvattingen van beide 1 op 1 gesprekken.



Je mag een vertrouwenspersoon mee nemen naar de gesprekken. Ik vond het heel stressvol en verdrietig gebeuren, ik heb dan ook een slechte band met mijn huidige werkgever. En er is een soort van stilzwijgend conflict ontstaan tijdens mijn ziekmelding. Dus de sfeer was drama.



Daarna is het wel erg fijn, de duidelijkheid. Je richten op je huidige werk of op ander werk.

(Of beide naast elkaar kan ook.)

Oké, spoor 1 of 2 zegt me ook nog niet veel... ga ik even uitzoeken.

Ik ben gelukkig wel goed met mijn werkgever, lijkt me inderdaad erg naar als die relatie niet goed is.

Is voor dergelijke gesprekken ook niet helpend.

Dank je wel voor je antwoord. In hoeverre ben je zelf weer aan het werk Gele Suikerspin?

Hier ook even een kleine update.



Vanmorgen ben ik voor het eerst bij het UWV geweest. Lang in gesprek geweest met de arts. Hij begreep het allemaal niet, vond mij maar erg somber en begreep niet waarom ik al verder in het herstel was. Begreep ook niet waarom ik (tijdelijk) afgerond had bij therapie, ook niet nadat ik had uitgelegd dat dat een bewuste keuze van ons beide is geweest omdat de lichamelijke klachten zo heftig zijn dat ik daar eerst aan wil werken. Hij vond dat ik al veel meer had kunnen doen en dat anderen in mijn situatie dat ook al konden.



Nou ja, zo'n gesprek was het dus. Niet echt heel fijn. Hij bleef ook maar vragen naar somberheid, (niet) kunnen genieten etc. Ik denk dat hij denkt dat ik depressief ben.

Begreep mijn lichamelijk klachten ook niet.



Maar op een of andere manier vond hij toch dat ik niet kon werken! Ik mag in ieder geval tot januari thuis blijven. Dan is de eerste jaars beoordeling, hij zei dat we dan maar weer even moesten kijken hoe de situatie er voor staat...



Heeft iemand hier ervaring met een eerste jaars beoordeling bij het UWV? Of van horen...?

Ik vraag me vaak af hoe de artsen die het allemaal maar niet snappen en snel-snel-snel willen het zelf zou begaan als zij zo op hun plaat gingen en door hun overlevingsreserves zouden gaan. Zouden zij dan ook opeens de mount everest maar kunnen beklimmen omdat iemand vindt dat dat moet?



Verder gaat het hier nog helemaal niet goed. De hoofdpijn blijft vreselijk heftig, ook erg vermoeid steeds en de prikkels blijven heel sterk. Ook veel spanning en stress. En ja, daardoor ben ik best wel eens wat somber en down, af en toe erg huilen en dan wordt het me allemaal teveel. Maar ik vind dat dat ook mag. Het is ook niet niks wat wij hier allemaal meemaken, toch?

Ik vind het nog steeds moeilijk om naar mijzelf en mijn lichaam te luisteren, maar ik doe mijn best. De ontspanningstherapie levert nog niet veel verbetering op qua hoofdpijn helaas, hier had ik wel opgehoopt, maar de huisarts zei dat het ook heel erg hardnekkig kan zijn bij een BO.

Probeer wel wat dingen op te pakken. Zo ga ik nu ipv 1x per dag eigenlijk als het kan 2x per dag te wandelen. Ook al is het de 2e keer maar een klein stukje, ik doe het toch meestal. Ook al ben ik compleet gesloopt. Dat is voor mij ook al heel wat.



Verder heb ik een streep gezet onder al het werk en de dingen die ik daar nog had lopen, contract van mijn 2e werk loopt ook af deze maand en heb tegen (oud) bazin van mijn 1e werk gezegd dat ik ook daar (voorlopig) niet meer kom (was meer gewoon contact houden over hoe het gaat en of we iets voor elkaar konden doen, gewoon vriendschappelijk).



Ik wil me gewoon zo graag even richten op mijzelf en dan later pas weer verder kijken.

Al dat gevraag hoe ik de toekomst zie en zou willen invullen.. ik weet het gewoon echt niet, maar dan ook echt niet.

Zelf heb ik zo iets.. eerst maar eens wat opknappen en beter worden, dan komt de rest vanzelf wel.

Maar tegenwoordig moet alles zo snel, iedereen moet alles maar weten en weer doen en beter en best.



Ik kan gewoon niet zo snel, ik kan iedereen en de maatschappij niet zo bijbenen.

Wat is er mis met langzaam leven en tevreden zijn met minder?

Ik werk nog niet. Ik ben een reïntegratie traject begonnen. Tot nu toe voelt dat goed.

Het voelt eindelijk alsof ik wat dingen kan opbouwen in mijn leven. Er lopen wel veel hulp/opbouw dingen tegelijkertijd, dus ben erg op mijn hoede alles rustig aan te blijven doen op mijn tempo. Daarom ook fijn dat de huisarts mee gaat kijken via de poh.



Ik heb voor mijn somberheid wel hulp gevraagd. Natuurlijk hoort het een beetje bij burn-out, maar het maakt het wel zwaarder. Ik zelf zou deze klachten wel aangeven bij de uwv arts. Ben je bang voor zijn reactie om dit te vertellen? Sommige artsen kunnen namelijk niet overweg met depressie maar ik vind het eigenlijk erg scherp en doortastend dat hij doorvroeg. Volgens mij is hij bezorgd, op een goede manier. Dus echt niet dat hij meteen de crisis dienst gaat bellen of je verplicht antidepressiva te nemen.



Waarom ga jij wandelen als jij compleet gesloopt bent?

Lekker op de bank zitten met thee en met een vriendin bellen is ook oké. Misschien zorg je dan juist wel beter voor jezelf?



Ik ga zelf niet wandelen of iets doen als ik gesloopt ben, ik krijg dan allerlei signalen van, HO! STOP!. Hoofdpijn, paniek, angst, duizeligheid.



Al die lichamelijke reacties zijn bij mij een signaal dat ik niet luister naar mijn lichaam.



Ik ga vandaag weer proberen wat te ondernemen. Stukje autorijden naar een winkel, als het lukt.



Omdat ik me continu zo gespannen voelde heb ik ook weer af en toe ontspanningsoefeningen gedaan. Vind alleen sommige zo saai en langdradig. Iemand nog een site met oefeningen die jij als prettig ervaart, geleide oefeningen, dus naar een strand in je gedachten bv vind ik erg fijn. Op zich ook de bodyscan maar als er per teen 5 minuten word stilgestaan dan is het wat té langdradig

En sommige stemmen zijn irritant

Ik heb een tijd oefeningen met de VGZ Mindfullness App gedaan en het online cursusprogramma Uit Je Hoofd In Je Lijf gevolgd. Dit heeft mij destijds (het eerste halfjaar van mijn BO) erg geholpen om te ontspannen en me bewust te worden van mijn lijf.

Ik wandelde toen heel veel en vooral slapen! Mijn coach zei dat ik beter kon gaan wandelen i.p.v. slapen, maar ik heb er gewoon aan toegegeven als ik moe was. Vooral tijdens de beginperiode van mijn re-integratie had ik daar last van. Restschuld zeggen ze hè. Maar als ik nu (na een jaar BO) moe ben kruip ik ook nog mijn bed in hoor. Knap je van op!



Mediteren doe ik nu eigenlijk niet meer, tenminste niet zo dat ik er echt een kwartier/half uur voor ga zitten. Ik ga wel ooit even rustig op de bank zitten en dan let ik op mijn ademhaling. Of als ik merk dat ik gejaagd word en hartkloppingen krijg dan sta ik er even bij stil en probeer mijn adem weer op orde te krijgen.



Ik zou niet geforceerd gaan wandelen omdat een therapeut zegt dat je dat moet doen. Alleen als het voor jou goed en fijn voelt. En anders maar een klein blokje om in je wijk, maar forceer ook dit (= iets wat goed voor je zou moeten zijn) niet! Probeer iets te vinden wat fijn is voor je, waar je rust in vindt en ontspanning zonder dat het voelt als moeten. Ik heb dat met tekenen, handlettering en fotografie. Dan orden ik mijn gedachten en kom ik tot rust.



Het klinkt trouwens wel als een kritische UWV arts. Heb je zelf het gevoel dat je alles gedaan hebt wat je kunt om weer aan het werk te gaan? Als het antwoord ja is dan zou ik me vooral niet druk maken. Het is jouw proces, jij voelt het beste wat je wel en niet kan. Ik had gisteren een gesprek met mijn vriend en hij gaf aan hoe moeilijk het voor hem al soms is om het te begrijpen en aan te voelen, en dat is toch de persoon die het dichtste bij me staat. Vergeet niet dat jij de regie hebt en geef het de tijd, ook al frustreert dat soms enorm omdat het zo ellendig lang duurt...

Wat ik fijn mediteren vind is Headspace (appje voor de telefoon). Een prettige, relaxte nuchtere stem. En sessies van 10 minuten.

@Gele Suikerspin, ik gebruik Insight Timer. Dat is een meditatie app, en er staan heel veel geleide meditaties op, ook met muziek op de achtergrond of juist met visualisaties. Handige van de deze app is dat ze verschillende playlists (bijvoorbeeld 'Relax, 'Sleep') hebben, dus dat je een beetje gericht kunt zoeken. Er staan ook verschillende soorten bodyscans op die wat sneller gaan en waarbij je niet 5 minuten lang op je kleine teen aan het focussen bent

Hallo allemaal,



Hoe is het iedereen op deze stormachtige dag? Met mij wisselend. Even een flinke dip gehad na een gesprek met mijn psycholoog over persoonlijkheidsstoornissen. Het legt zo de nadruk op wat er niet goed is aan je in plaats van wat er wel goed is aan je, wat me vooral weer het gevoel geeft dat ik faal/gefaald heb. Althans, zo komt het op me over, en dan vind ik het lastig dat te relativeren en het te zien als een kans om dingen ter veranderen. Gelukkig lukt het me redelijk om mijn aandacht weer op de toekomst te richten en herstel ik al sneller van zulke dips dan eerder. Als ik uitgerust ben, lijkt het allemaal weer minder erg.



@navillera, jammer dat het gesprek zo moeizaam was. Het is denk ik ook niet makkelijk te begrijpen als je zelf niet weet hoe het voelt om een totaal gebrek aan energie te hebben. Als ik een week lang niets doe en dan naar een bijeenkomst ga, denken mensen ook dat er niet zoveel met me aan de hand is. Ze zien niet dat ik er heel veel voor moet laten en nadien drie dagen plat lig om naar zoiets toe te gaan. Ik verwacht dan ook maar niet dat iedereen begrip heeft.



Een uwv arts probeert misschien ook alleen zijn werk te doen en door middel van doorvragen erachter te komen hoe de situatie echt is. Als je voor jezelf weet dat je doet wat je kunt om je beter te gaan voelen is het goed denk ik. Ik heb in het begin heel erg geprobeerd om aan een bepaalde verwachting te voldoen en probeerde steeds dingen die ik eigenlijk nog niet kon en waar ik me alleen maar slechter door ging voelen. Daar heeft niemand wat aan. Je kunt ook te hard je best doen dus nu doe ik vooral wat goed voelt voor mij en als mensen vinden dat ik verder had moeten zijn in mijn herstel, het anders aan had moeten pakken, of dingen doe waar zij hun vraagtekens bij hebben, dan is dat pech voor hun. Ik weet nu beter wat goed is voor me. Heeft wel heel erg lang geduurd en kon ik eigenlijk pas na die eerstejaarsbeoordeling van het uwv. Toen pas kreeg of voelde ik de ruimte om het te nemen zoals het komt, in plaats van te streven naar zoveel % verbetering.



Over de eerstejaarsbeoordeling: De beoordelaar (een arbeidsdeskundige, iemand anders dan de uwv-arts) bekijkt puur waartoe je in staat zou zijn volgens de uwv arts, of dit ook daadwerkelijk zo is, of je in behandeling bent en of je met al die gegevens over je huidige situatie in staat bent om minimaal 65% van je laatstverdiende loon te verdienen. Zo niet, dan ben je ziek voor de ziektewet. Het is eigenlijk gewoon een rekensom voor hen. Hopelijk helpt dit je om je niet teveel zorgen te maken over de beoordeling.

@Gele_Suikerspin; Dankjewel voor je berichtje! Ik vind het vaak nog erg moeilijk om lichamelijke signaleren op te vangen. Of er in ieder geval wat mee te doen. Ik probeer het wel, maar soms vind ik dat lastig. Ik weet niet zo goed waar de grens voor mij ligt tussen 'er over heen stappen (te ver gaan)' en 'er bij neer leggen (niks doen)'. Dat is voor mij nog steeds wat aftasten. Soms merk ik dat het mij net wat uit de 'gesloopt-status' kan halen door wel een ommetje te maken, maar soms heb ik na 3 meter al spijt. Voor mij blijft dat leren. Op andere vlakken gaat dat wel beter, maar met bewegen vind ik dat nog moeilijk. Ik heb jarenlang een grote liefde gehad voor (veel) sporten en bewegen, ik kon er altijd veel voldoening uithalen, maar ik merk dat het ook mijn valkuil is omdat ik er te ver in kan gaan. Daarom is dat voor mij nog steeds een leerproces. Maar wat je zegt, soms zorg je beter voor jezelf door even niks te doen. Dankjewel in ieder geval!



@Melia; Dankjewel! Ik heb het op dit moment wel het gevoel dat ik er alles aan doe om beter te worden. Soms zelf wat te veel voor mijn gevoel. Het is dan frustrerend als andere mensen dat soms niet zo ervaren. Maar goed, zij hebben zoiets misschien ook niet meegemaakt dan. Het is altijd makkelijker spreken vanaf de andere kant van de tafel.



@Pussywillow; Nee je hebt helemaal gelijk. Misschien moet ik maar weer mijn verwachtingen van anderen bijstellen en inderdaad at zij het niet altijd zullen begrijpen. Precies wat je zegt. Toen ik zei dat ik na een bezoek bij de fysio of bij CGT al een dag of 2-3 moet bijkomen (herstellen), dan begreep hij dat niet en gaf hij meerdere redenen waarom hij dat abnormaal vond.

Ik heb soms wele het gevoel dat ik te hard mijn best doe en te graag te goed wil herstellen. En het frustreerd mij inderdaad heel erg dat dat niet wil en niet gaat. Ik vind het ook moeilijk als dan zo'n arts mij vraagt hoe ik het in de toekomst zie qua werk en daar veel over vraagt terwijl ik uberhaupt de toekomst niet kan zien. Bedankt voor je informatie over de eerstejaarsbeoordeling. Ik ben op zich niet bang dat ik uit de ziektewet gesmeten wordt aangezien we nu nog niet eens een plan van aanpak hebben opgesteld oid. Maar maak me nu inderdaad er wel een stuk minder zorgen over. Dankje! Heb je wat kunnen nadenken over je gesprek met de therapeut? Heb je het wat rust kunnen geven of zit het je nog erg dwars?





Ik heb sinds een flink aantal dagen/nachten weer zo erg last van nachtzweten en zo'n koorts-achtig gevoel terwijl ik weet dat ik geen koorts heb. Ik had dit in het begin van mijn BO toen ik net thuis kwam te zitten heel sterk en dat verdween na een tijdje en nu heb ik er sinds een flink aantal dagen weer heel erg last van. Terwijl het buiten koud is en hard waait moet ik het raam open, pyjama uit en dekens af zo warm heb ik het. Gloei er dan helemaal van. Erg vervelend. Had niet verwacht dat het terug zou keren.

Iemand een idee? Of zou het door hormonen of stress/onrust komen?

Ik herken dat wel navillerd. Toevallig heb ik het ook al 3 nachten weer omdat ik weer wat spannende dingen in mijn hoofd heb. Onbewust druk maken is om gek van te worden he.

Ik werd vannacht ook weer wakker met allemaal trillende spieren. Ik denk dat ik dan een suikertekort heb doordat ik onbewust zoveel energie verbrand. Herkent iemand dit?

Ik herken dat wel navillerd. Toevallig heb ik het ook al 3 nachten weer omdat ik weer wat spannende dingen in mijn hoofd heb. Onbewust druk maken is om gek van te worden he.

Ik werd vannacht ook weer wakker met allemaal trillende spieren. Ik denk dat ik dan een suikertekort heb doordat ik onbewust zoveel energie verbrand. Herkent iemand dit?

Ik herken dat wel navillerd. Toevallig heb ik het ook al 3 nachten weer omdat ik weer wat spannende dingen in mijn hoofd heb. Onbewust druk maken is om gek van te worden he.

Ik werd vannacht ook weer wakker met allemaal trillende spieren. Ik denk dat ik dan een suikertekort heb doordat ik onbewust zoveel energie verbrand. Herkent iemand dit?

@ chickey, ik weet niet of de trillende spieren iets met suiker te maken hebben, maar het is wel zo dat mensen met verstoorde stresshormonen veel bloedsuikerschommelingen hebben. De remedie is juist suikers schrappen en snelle koolhydraten, meer langzame koolhydraten en eiwitten ertegenover zetten!

@Chickey; Ja, die spannende dingen in het hoofd veroorzaakt het 't ook wel inderdaad. Ik droom ook heel heftig steeds als ik uberhaupt kan slapen. Dat wakker worden met trillende spieren ken ik niet. Misschien moet je inderdaad voor het slapen gaan iets eten met langzame koolhydraten? Ik eet zelf altijd vrij veel voor dat ik ga slapen, zowel uit gewoonte als dat ik het prettig vind. Vooral omdat ik vaak 's nachts zo onrustig ben wil ik niet ik wakker worden door honger. Misschien ook eens proberen wat extra te eten voor het slapen gaan?

Moet morgen naar mijn werk en ik heb er weer zo'n stress van dat ik nu, tien voor 12, nog steeds wakker zit op de bank. Ik zou moeten slapen, en al zeker niet achter mijn beeldscherm zitten, maar de stress van "ik moet wel slapen anders lukt het morgen niet" houdt me ondertussen ook wakker. Ik heb een gesprek met mijn leidinggevende en daar zie ik heel erg tegenop. Wel goed voorbereid met vriend en anderen om me heen, maar toch, al dagen knoop in mijn maag en nu dus totale onrust. Het is ook voor het eerst weer sinds maanden dat ik echt een wekker moet zetten, en vroeg ook. Dat geeft me altijd de avond ervoor stress (nu nog maar 8 uur slaap, nu nog maar 7 uur slaap, met 6 uur kan ik nog best functioneren, met 5 ook wel, ok nu zijn het er nog maar 4.....) en nu dus ook. Zucht.......is het al morgen?

oh ja, dat koortsgevoel herken ik ook heel erg. Als ik te veel doe word ik "grieperig". Rillingen, zweten, keelpijn, hoofdpijn. Dat soort dingen. Wat helpt is even in bad gaan voordat je naar bed gaat, en ondertussen een kruikje in bed leggen (of nog beter: een elektrische deken aandoen). Oh nee, je hebt het juist warm zeg je, of niet? Misschien even lauw douchen van te voren? Dat koelt altijd wel redelijk af.



Ik heb trouwens altijd geleerd dat je niet veel moet eten voordat je gaat slapen, omdat het verteren van dat eten onrust geeft in je lijf. Die is daar dan druk mee bezig. Maar dat zou ook heel goed een fabeltje kunnen zijn hoor. Ik snap wel dat het fijn is om niet met honger s nachts wakker te worden.

Ik herken het ook, maar meer in drukke dromen. Nachtelijk zweten en koortsig heb ik soms. Allemaal uitingen van stress en signalen van je lichaam dat je veel te verwerken hebt. Ben je misschien onlangs weer nieuwe dingen aangegaan of doe je meer dan je eerst deed?



Vandaag gesprek gehad met mijn werkgever. Ik blijf een beetje hangen, re-integreren gaat niet goed. Opbouwen in tijd lukt aardig, maar in activiteit is lastiger. Ik ben zo overgevoelig voor mijn omgeving en dan vooral voor geluid. Zou dat nog ooit beter worden? Het beperkt me momenteel enorm op allerlei gebieden. Bij feestjes ga ik met eigen vervoer zodat ik kan gaan wanneer ik wil en één op één afspreken met een vriendin kan maar kort en is ook dan dodelijk vermoeiend omdat ik me zo moet focussen...